ชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพบ้านบัวทอง (BBCC) ขอเชิญสมาชิกชมรม และผู้ที่ชื่นชอบการปั่นจักรยาน ร่วมกิจกรรม Support Thame BBCC to PBP 2015 ในวันอาทิตย์ที่ 19 กรกฎา 2558 ระยะทาง 106 กม.
กิจกรรมนี้จัดขึ้นเพื่อสมทบทุนเป็นค่าใช้จ่ายให้เทมส์ในการเดินทางไปแข่งขัน PBP 2015 ที่ประเทศฝรั่งเศส ทางชมรมจักยานเพื่อสุขภาพบ้านบัวทอง (BBCC) ได้แจ้งขออนุญาตกับทาง ART เป็นที่เรียบร้อยแล้ว กฏกติกาใช้แบบเดียวกับการแข่งขันออแดกซ์ทุกประการครับ
จุดเริ่มต้นที่ อบต. บางคูลัด ลาดปลาดุก ดอนตะลุมพุก ลานตากฟ้า วัดบางพระ มุ่งสู่ตลาดน้ำลำพญา ขากลับ เข้าวัดเวฬุวณาราม ลัดเลาะไปวัดยอดพระพิมล วกกลับมาผ่านวัดคลองเจ้า สองข้างทางเป็นดงดอกรัก และนาบัว ทุ่งหญ้าเขียวขจี ตลอดระยะทาง 106 กม. เป็นทางราบทั้งหมด ใช้ถนนรองเป็นหลัก ทริปนี้เหมาะสำหรับมือใหม่หัดปั่นทางไกลและหัดอ่านคิวชีทมากครับ
- แผนที่ อบต. บางคูลัด.jpg (643.29 KiB) เข้าดูแล้ว 957 ครั้ง
ออกตัวที่ อบต. บางคูลัด เวลา 7.00 น.
เช็คพอยท์แรกที่บ้านโบราณกุลนที เปิดเวลา 8.00 น. ปิดเวลา 12.00 น.
เช็คพอยท์ที่สองสิ้นสุดที่ อบต. บางคูลัด เปิดเวลา 10.00 น. ปิดเวลา 15.00 น.
จอดรถได้ที่ อบต. บางคูลัด
https://www.endomondo.com/routes/556351073
คิวชีท สามารถดาวน์โหลด File PDF ได้จากลิงค์เลยครับ
https://www.dropbox.com/s/tfuhl20ggdnzx ... i.pdf?dl=0
ขั้นตอนการสมัคร
1. ลงชื่อในลิงค์นี้ https://goo.gl/RgfmN3
2. โอนเงินค่าสมัคร 100 บาท ที่บัญชี ประไพ เตชรัตนชาญกิจ ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาศิริราช บัญชีออมทรัพย์ เลขที่ 016-2-98647-7
3. โอนแล้วส่งสลิปหลักฐานไปที่ ไลน์ ID prapai.tukta
ประกาศ สามารถสมัครหน้างานได้ครับ แต่ขอท่านให้ดาวน์โหลดคิวชีท และใบประทับตราจุดเช็คพอยท์ เอง เพราะเราไม่ทราบว่าจะมีผู้มาสมัครหน้างานจำนวนมากน้อยแค่ไหน เราทำเกินไว้บางส่วนแล้ว แต่เกรงว่าจะไม่พอครับ
ปล. บอกตรงๆ เดาจำนวนยากมั่กๆ
.......................................................................................................
- 1008509_323860684413499_2022247022_o.JPG (281.62 KiB) เข้าดูแล้ว 960 ครั้ง
..............ตั้งแต่จำความได้ ผม นายศรุติ ศุภติมัสโร ชื่อเล่นว่า เทมส์ เป็นคนที่ขี่จักรยานมาตลอดตั้งแต่จักรยานสี่ล้อ จักรยานแม่บ้านไปจ่ายตลาดให้แม่ทุกเช้า จักรยาน BMX ขี่เล่นกับเพื่อนๆ ก็ขี่จักรยานในชีวิตประจำวันมาตลอดไม่เคยคิดว่าจะขี่จักรยานเป็นกีฬาหรือการออกกำลังกายเลย แม้จักรยานเสือหมอบก็ยังไม่คิดว่าจะได้เป็นเจ้าของเลยเพราะราคาในสมัยนั้นที่ค่อนข้างสูงมาก พึ่งจะเริ่มมาขี่จักรยานยนต์ในการไปทำงานใกล้ๆบ้าน แค่ 5 ปีหลังมานี้เอง
..............จนมาถึงเช้าวันหนึ่งช่วงปลายเดือนสิงหาคม ปี 2555 หลังจากที่ผมทำงานมาทั้งคืน ผมขี่จักรยานยนต์กลับบ้านเมื่อผ่านโค้งหน้าวัดลาดปลาดุก ผมหลับใน รถจึงวิ่งไปตรงๆพุ่งเข้าไปชนกับแท่งปูนข้างถนน ผลที่ออกมาคิ้วแตกสองข้าง สะโพกซ้ายและลูกสะบ้าที่หัวเข่าแตก คุณหมอผ่าตัดใส่ลวดยึดลูกสะบ้า และใส่แผ่นโลหะยึดกระดูกสะโพกให้ ผ่าตัดสองครั้ง นอนพักในโรงพยาบาล 10 วันรวมทั้งกายภาพบำบัดฝึกหัดใช้ไม้ค้ำยัน เนื่องจากหมอแจ้งว่า ไม่ให้ลงน้ำหนักข้างซ้ายที่หักจนกว่ากระดูกจะติดกันดี ก่อนออกจากโรงพยาบาลหมอบอกว่า กระดูกสะโพกส่วนที่แตกไม่ใช่ด้านที่รับน้ำหนักโอกาสกลับมาเดินปกตินั้นทำได้ ถ้าหากแตกอีกด้านจะกลับมาเดินแบบปกติไม่ได้เลย กลับมาพักรักษาตัวที่บ้านด้วยการนอนอยู่บนเตียง ลงจากห้องชั้นสองวันละสามครั้งเพื่อทานอาหารกินยาแล้วกลับมานอน ในระหว่างนั้นผมคุยกับตัวเองว่า ตอนนี้ถือเป็นการพักร้อนนะ หายไวไว เมื่อกลับมาเดินได้แล้วร่างกายจะต้องแข็งแรงนะ สองเดือนผ่านไป หมออนุญาตให้ลงน้ำหนักขาซ้ายที่หักได้ แต่..ขาข้างซ้ายมันลีบเล็กกว่าขาขวาอย่างเห็นได้ชัด ยืน เดิน ไม่มั่นคงเลย ผมได้คิดถึงการกายภาพบำบัดที่จะเสริมสร้างความแข็งแรงให้ขา ผมนึกถึงจักรยาน ผมเริ่มต้นกับเสือภูเขาไจแอนท์ ขี่ช้าๆในลานจอดรถหลังหมู่บ้าน จากนั้นผมได้เข้าชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพบ้านบัวทอง พบเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่อบอุ่น มีรายการแข่งวัดใจที่ไหน ผมไปกับชมรมด้วย เมื่อปั่นมาได้ 1 ปี กล้ามเนื้อขาของผมแข็งแรงมากขึ้น สามารถปั่นได้แม้ไม่เร็วมากก็ตาม
..............แล้วผมก็ได้พบกับรายการปั่นจักรยานแรลลี่ทางไทย “ออแดก” อยุธยา 200 test run ในวันที่ 22 ธันวาคม 2556 ผมรีบค้นหาข้อมูล ปั่นทางไกล คืออะไร กติกามีอะไรบ้าง ยากมากแค่ไหน มีวิธีปั่นอย่างไร ในสมัยนั้นมีข้อมูลน้อยมาก อีกทั้งยังเป็นการจัดทดสอบครั้งแรกแบบไม่มีเหรียญ ผมพอได้ข้อมูลมาว่ามันคือการปั่นทดสอบทางไกล ที่ผู้ปั่นต้องบริหารจัดการตนเองทั้งเรื่องแรง การกิน การพักผ่อน และต้องไปตามเส้นทางที่จัดวางไว้โดยไม่มีการปิดถนน เหมือนเป็นผู้ใช้ถนนปกติคนหนึ่ง โดยมีเส้นทางแจกให้ในกระดาษและมีไฟล์ให้โหลดได้ มีจุดเช็คพอยท์เพื่อตรวจสอบว่ามาถูกทางและเข้าได้ตามเวลาเปิดปิดจุด ไม่อนุญาตให้รถบริการทำการช่วยเหลือนอกจุด
..............ผมเตรียมตัวสำหรับงานนี้ทั้งอุปกรณ์ ประกอบเสือหมอบโครโมลี่มือสอง 1 คัน ซ้อมระบบร่างกายการกินอาหารและน้ำบนรถ การประณีประนอมกับตะคริว ความล้าของกล้ามเนื้อ การคำนวณเวลากับความเร็วที่ใช้ การศึกษาเส้นทางผมทำแม้กระทั่งเข้า Google earth ส่องดูเส้นทาง เก็บภาพทุกสี่แยกเอาไว้ท่องทบทวนเรียงตามลำดับเลยครับ
..............เมื่อวันงานมาถึงผมก็ปั่นไปตามแผนการที่วางเอาไว้ ไปด้วยตนเอง ตามแรงที่ตนเองมี พักตามที่ซ้อมเอาไว้ เข้าประทับตราครบทุกจุดทันเวลา จบระยะทาง 200 กิโล ด้วยเวลา 11 ชม. 45 นาที เมื่อกลับมาบ้านแล้วผมรู้สึกว่า การปั่นแบบนี้แหล่ะที่ผมชอบ ไม่ได้มุ่งเน้นที่ความเร็วแต่เพื่ออย่างเดียว แต่ต้องร่วมกับการวางแผน คำนวณทุกๆสิ่ง คิดล่วงหน้าเผื่อในทุกสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น มีการซ้อมระบบของร่างกายให้มีความทนทาน Endurance ในการปั่นระยะทางระดับ 200 300 400 และ 600 ผมรู้สึกสนุกในการหาข้อมูล เตรียมอุปกรณ์ ทดสอบทดลองอุปกรณ์ว่ามีความเหมาะสม ใช้งานแล้วผ่านแต่ละระยะไปได้หรือไม่ ผมฝึกตนเองให้เป็นแบบออแดก คือไปตามจังหวะตนเอง รู้จักการจัดการพักผ่อน เรียนรู้การจัดการกับตะคริว ความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อ ความง่วง หลังจากนั้นผมก็เข้าร่วมปั่นแต่ออแดก ไปเกือบทุกสนามในฤดูกาล 2014 และ 2015 แทบไม่ได้ปั่นรายการอื่นๆ อีกเลย ไปทุกสนามจนผู้จัดแต่ละสนามจำได้ และได้พบกับเพื่อนใหม่ๆ ได้รับมิตรภาพและรอยยิ้มจากเพื่อนๆร่วมทางมากมาย แม้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
..............ผมปั่นออแดกจนผ่านทุกระดับ ในหนึ่งปี จึงได้รับตำแหน่งที่เรียกว่า ซุปเปอร์ แรนโดนเนอ (Super Randonnuer) ทำให้มีสิทธิ์ที่จะสมัครไปเข้าร่วมการปั่นออแดกรายการที่เรียกว่า Paris-Brest-Paris PBP2015 ครั้งที่ 18 ในวันที่ 16-20 ส.ค. 2558 สำหรับนักปั่นออแดกแล้วรายการนี้เป็นรายการคลาสสิค ที่จัดมายาวนาน 124 ปี มีการจัดทุก 4 ปี นักปั่นจะต้องขี่จักรยานระยะ 1,200 กม. จากเมืองปารีสไปถึงเมืองเบรสท์และกลับมาถึงปารีส ภายใน 90 ชม. 3 วันกับอีก 18 ชม. เมื่อมีบางคนถามว่า ทำไมต้องขี่จักรยานมากขนาดนั้น ทำลายสุขภาพมากเกินไปหรือเปล่า ทรมานตนเองเกินไปไหม ผมตอบว่า ผมมีความสุขในการใช้เวลาอยู่บนจักรยานนานเท่าที่ผมต้องการ หยุดพักเมื่อผมอยากหยุด เก็บเกี่ยวความสุขในระหว่างทางที่ผมผ่านไปเท่าที่ใจอยาก ไปเรื่อยๆตามสิ่งที่ผมวางแผนเอาไว้ หากมีสิ่งไม่คาดฝัน ยางแตก โซ่ขาด ปวดท้อง ผมต้องแก้ไขสถานการณ์ให้ผ่านไปให้ได้และทันเวลา มันจึงไม่ใช่ความทรมาน แต่มันคือ “ความสุขในการขี่จักรยานแรลลี่ทางไกล” แบบของผมครับ
