เอราวัณ..ฉันไม่ติดค้างเธอแล้วนะ

[เสือหิมาลัย]

[เสือหิมาลัย]

[เสือหิมาลัย]

ทำเพื่อ...

[เสือหิมาลัย]

[เสือหิมาลัย]

ต้องขอบคุณการปั่นจักรยาน ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่ยังไม่ได้ปั่น แค่น้ำตกชั้นแรกก็เหนื่อยหอบแล้ว อย่าหวังจะขึ้นมาถึงชั้น 7 เลย แล้วอีกอย่างที่ได้จากการปั่นจักรยานก็คือเรื่องการถ่ายโอนน้ำหนักตัว ทำให้การป่ายปีนทำได้ง่ายมากขึ้น ขึ้นมาถึงชั้น 7 ไม่เหนื่อยเลย หัวใจก็เต้นปกติ

[เสือหิมาลัย]

อีกนิดเดียว

[เสือหิมาลัย]

แล้วก็มาถึงชั้น 7 จนได้ ไม่เหนื่อยอย่างที่คิดแฮะ..สบายๆ

หวังว่าตอนเราขึ้นมันคงไม่พังนะ

[เสือหิมาลัย]

ถ้าน้ำเยอะกว่านี้คงสวยมากๆ

อยากเล่นน้ำบ้างแต่ไม่ได้เตรียมชุดกับเวลามา

[เสือหิมาลัย]

[เสือหิมาลัย]

ต้นน้ำอยู่ด้านบน

[เสือหิมาลัย]

ช่วงขาลง ลงเร็วไปหน่อยรู้สึกเจ็บเข่าซ้ายแปล๊บๆ เลยต้องช้าหน่อย เดี๋ยวจะปั่นกลับไม่ไหว น่องขวาเริ่มล้าพยายามทะนุถนอมไม่ให้เป็นตะคริว ฝนเริ่มเทลงมา เอาละวา นี่บ่ายสามครึ่งแล้ว กับระยะทางปั่นกลับอีก 60 กม.ใช้เวลาอย่างน้อย 3 ชม.ถ้าฝนตกอย่างนี้ กลับบ้านไม่ทันมืดแน่ เอางไงดี คิดทางเลือกไว้ 1.เอาจักรยานขึ้นรถประจำทาง 2.โบกรถกระบะไปลงลาดหญ้า ปรากฏว่าอีกพักนึงฝนก็หยุดตก คราวนี้ต้องตัดสินใจว่าจะเลือกทางใด

ยังอยู่ดีเหมือนเดิม

[เสือหิมาลัย]

ลงมาถึงด้านล่าง 15.30 น.แวะเข้าห้องน้ำ หาน้ำเกลือแร่กินให้ชื่นใจก่อน ไปดูที่รถประจำทาง ฝรั่งเต็มคันรถ ความคิดจะเอาจักรยานขึ้นไปเป็นอันพับไป มองไปยังลานจอดรถ มีแต่รถเก๋งเป็นส่วนใหญ่ รถกระบะมีน้อยเหลือเกินแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าใครจะกลับ เอาวะ..60 กม.ขากลับคงลงเขามากกว่าขามา ถ้าปั่น 20 กม./ชม.ก็ใช้เวลา 3 ชม.(แบบไม่พักกันเลย)ถึงบ้านก็ 18.30 น.คงยังไม่ทันมืด ว่าแล้วก็ไปซื้อน้ำโพลาลิศขวดใหญ่มาเป็นเสบียงหนึ่งขวด อ้อ..ลืมบอกไปว่าวันนี้กินน้ำเยอะมาก น้ำขวด 1.5 ลิตรทั้งหมด 4 ขวด กาแฟ 1 กระป๋อง เกเตอร์เรท 1 ขวด เป๊ปซี่ขวดเล็ก 1 ขวด แต่ปัสสาวะไปแค่ 3 ครั้ง(ครั้งละนิดเดียว)ก็ไม่รู้ว่าน้ำเกือบ 8 ลิตรที่เข้าไปในร่างกายมันหายไปไหน..ว่าจะเดินขึ้นไปตามหาที่ชั้น 7 ใหม่ คิดขึ้นมาได้ว่า.. ตอนนี้มันจะหายไปไหนก็ช่างมันเถอะ รีบปั่นกลับดีกว่า...เดี๋ยวมืด

[เสือหิมาลัย]

ช่วงขากลับโชคดีมากเลย ลมไม่แรง ไม่มีฝน รู้สึกว่า 60 กม.สุดท้ายนี้ "ปั่นเพื่อแม่"จริงๆ เพราะต้องรีบกลับไปรับแม่กับหลานที่ร้าน กลับบ้านซึ่งอยู่อีกที่นึง ถ้าไม่งั้น..จะนอนเเพดูดาวริมแม่น้ำสักคืน..รู้สึกโปรแกรมวันนี้มันอัดมากไป..จากสุข..สุดท้ายกลายเป็นทรมานไป
ปั่นกันยาวๆไปเลยทีเดียว พักให้น้อยที่สุด เจ็บก้นระบมไปหมด พักก้นโดยวิธียืน เอาก้นแตะเบาะไว้ช่วงลงเนิน แล้วก็แปลกตอนขึ้นอย่างกะ 5 กม.แต่ตอนลง ยังได้ไม่ถึง กิโลเลย ขาตอนนี้สงสารมันมากเลย เหมือนไม่ใช่ขา อย่างกับมันเป็นกลไกเครื่องจักรอย่างหนึ่งที่ทำตามโปรแกรมที่ตั้งเอาไว้ ร้านค้าริมทางเริ่มเปิดไฟ ไฟตามรายทางเริ่มติด รถวิ่งสวนเริ่มเปิดไฟหน้า ขาเริ่มหมดแรง ต้องแวะหาอะไรหวานๆกิน เลยซื้อไอศครีมโคนวอลล์กินหนึ่งอัน หลังจากนั้นอีก 10 นาที ไม่รู้แรงมันมาจากไหน ขาที่เริ่มหมดแรงมันกลับมีแรงปั่นได้ฉิวเลย แล้วปั่นตอนเย็นๆนี่ หมาเยอะมากอ่ะ ภาวนาอย่าให้มันไล่เลย ไม่มีแรงปั่นหนีมันแล้ว สุดท้ายก็มาถึงร้านจนได้ตอน 19 น.พอดีเป๊ะ แทบคลานเข้าบ้าน แม่เป็นห่วงนึกว่าโดนฉุดไปเสียแล้ว วันนี้เป็นวันที่โหดสุด ปั่นมากที่สุด เท่าที่เคยปั่นมา(เคยมากสุดแค่ 100 กม) กลับถึงบ้านหาอะไรรองท้อง แล้วอัดยาคลายกล้ามเนื้อ พร้อมกับยาแก้เมารถ(อยากนอนให้เต็มที่ไปเลย) ทริปนี้ก็ไม่มีอะไรค้างคาใจกันอีกแล้วสำหรับน้ำตกเอราวัณ ช่วงนี้คงพักยาวสักสองอาทิตย์ แล้วค่อยหาที่เที่ยวใหม่ จริงๆส่วนใหญ่ก็ไปมาหมดแล้วแต่ไปรถยนต์ มันไม่ได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดอย่างนี้ ไว้ไปไหนแล้วจะมาโพสให้ชมกันอีกนะคะ วันนี้ขอพักผ่อนก่อน บ๊ายบาย...

[chainuntdata]

ใช่เลย....ไปรถยนต์ไม่ได้สัมผัสแบบนี้แน่นอน....

[เสือหิมาลัย]

ใช่เลย....ไปรถยนต์ไม่ได้สัมผัสแบบนี้แน่นอน....

ได้ดูกระทู้พี่แล้ว..สงสัยต้องเอาจักรยานใส่รถไปปั่นที่ใหม่ๆบ้าง เบื่อละแวกบ้านเต็มทน แต่เวลาน้อยอย่างมากก็ได้แค่แถวเมืองกาญค่ะ ใจอยากไปนอนค้างกางเต๊นท์ที่อุทยานสักคืน ไว้ค่อยหาจังหวะไป คงเป็นทริปที่ประทับใจ