- tdf0.jpg (377.5 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
- tdf1.jpg (1.1 MiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
เคยมีคำถามว่าทีมชาติไทยจะได้ไปมั้ย? จะมีคนไทยได้ไปมั้ย?? จะมีทีมไทยได้ไปด้วยหรือไม่??? คำตอบทั้งหมดอยู่ตรงที่ทีมที่เข้าแข่งขันจะต้องเป็นทีมอาชีพที่อยู๋ในระดับสูงสุดของการจดทะเบียนรับรองของสหพันธ์จักรยานนานาชาติจาก 3 ระดับ (WorldTour, Pro Continental และ Continental) ส่วนทีมที่ไม่ได้จดหรือไม่ผ่านเกณฑ์ประเมินจะถือเป็นทีม"สโมสร" หรือ Club Team และทีมจากชาติต่างๆในนามทีมชาติหรือ National Team สำหรับรายการนี้ระบุให้มีทีมดิวิชั่นสูงสุด ทั้งหมดเข้าร่วม และคัดเอาทีมดิวิชั่นสองเข้าร่วมตามแต่ผู้จัดต้องการให้ได้จำนวนครบ 22 ทีม ทีมรูปแบบอื่นๆหมดสิทธ ซึ่งนักจักรยานที่จะลงแข่งต้องเป็นนักจักรยานอาชีพที่มีสัญญาระบุเป็นสมาชิกของทีมอย่างชัดเจนเท่านั้น ไม่จำกัดสัญชาติ เชื้อชาติของทีม ทีมที่ได้เชิญพิเศษจากดิวิชั่นสองเรียกว่าทีมที่ได้ WildCard ส่วนมากจะเว้นพื้นที่ให้ทีมอาชีพสัญชาติฝรั่งเศส และคัดทีมจากทวีปอื่นๆเข้าร่วม
- tdf2.jpg (998.65 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
การส่งแข่งในนามทีมเกิดขึ้นเพราะในการแข่งขัน นักจักรยานมีการทำงานร่วมกันเป็นทีม การทำงานเป็นทีมนั้นเกิดมาจากปัจจัยหลักที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของกีฬาจักรยานอันได้แก่ "แอโร่ไดนามิคส์" ที่เกิดจากการเกาะกลุ่มกันขี่ การบังลมให้กัน และช่วยเพื่อนเซฟแรงเอาไว้ยามจำเป็น ดังนั้นนักปั่นตัวหลักของทีมจึงถูกแวดล้อมด้วยเพื่อนร่วมทีมจนกว่าวินาทีที่ต้องการใช้แรงจริงๆเท่านั้น สำหรับบางคนอาจใช้แรงเพียงไม่กี่วินาทีที่ระยะ 200 เมตรก่อนเส้นชัย บางคนอาจใช้แรงช่วงยอดเขาสุดท้าย และบางคนให้เพื่อนช่วยบังลมพาไปจนได้ตำแหน่งเหมาะที่จะทำการหนีออกไปจากกลุ่มคนเยอะๆ ซึ่งปัจจัยเหล่านี้เองทำให้ในทีมเกิดการแบ่งหน้าที่กันทำงาน ซึ่งแตกต่างจากกีฬามาราธอนอื่นๆ และไตรกีฬา และเมื่อมีความเป็นทีม สิ่งที่ตามมาก็คือรูปแบบของเกมส์และแทคติกมากมายของกีฬาจักรยานนั่นเอง
- tdf3.jpg (128.33 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
ตลอดเส้นทางหลายพันกิโลเมตร ผ่านทางราบ เนินเขาและเขาสูงชัน เป้าหมายของการแข่งขันไม่ใช่เพียงจบเส้นทางทั้งหมดโดยใช้เวลาน้อยที่สุดจึงจะเป็นอันดับหนึ่งเท่านั้น ยังมีการแบ่งรางวัลการแข่งขันเอาไว้ชัดเจนเพื่อให้เหมาะกับเส้นทางและนักแข่งแต่ละประเภทเช่น รางวัลจ้าวความเร็วได้เสื้อเขียว อันที่จริงเกิดจากการสะสมคะแนนแต่ละเสตจต่อมาจึงพัฒนาให้เกิดจุดสปรินท์และเน้นให้คะแนนมากในเสตจทางราบทำให้เสื้อตัวนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของจ้าวความเร็ว, รางวัลจ้าวภูเขาสำหรับคนที่สะสมคะแนนบนภูเขาต่างๆนำเป็นอันดับหนึ่งได้เสื้อลายจุด, รางวัลผู้นำรุ่นอายุต่ำกว่า 23 ปี สวมเสื้อสีขาว และผู้นำเวลารวมทั้งหมดได้สวมเสื้อสีเหลือง
นอกจากนี้ยังมีรางวัลอื่นๆเช่น "บู๊ยอดเยี่ยม" หรือ combatitive cyclist แต่ละเสคตจที่มอบให้นักแข่งที่ทำการรุก หนีอย่างไม่ยอมแพ้ของแต่ละวันจะได้ป้ายเบอร์สีแดงในวันรุ่งขึ้น และรางวัลเวลารวมทีมยอดเยี่ยมได้ป้ายเบอร์สีเหลืองสำหรับทีมที่มีเวลารวมของนักปั่นดีที่สุด
ด้วยเหตุผลทั้งหมดทำให้ในการแข่งขันรายการเดียว เ้นทางเดียวกัน แต่มีการประชันย่อยๆเกิดขึ้นหลายรูปแบบ บางทีมอาจตั้งเป้าเอาไว้ที่รางวัลใดรางวัลหนึ่ง บางทีมอาจจ้องเก็บหลายรางวัล
ส่วนมากทีมจักรยานมักฉวยโอกาสของรางวัลที่อยู่ใกล้มือมาหากสอดคล้องับแผนที่เตรียมเอาไว้
- tdf4.jpg (73.73 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
ทั้งเสื้อเหลือง/ เขียว/ ขาว และลายจุด ถือเป็นสีแสดงผู้นำของแต่ลประเภท ส่วนในกลุ่มเสื้อทีมแต่ละทีมยังแบ่งออกเป็นเสื้อที่แสดงสัญลักณ์เกียรติยศของแต่ละคนอีกด้วย อันได้แก่ เสื้อประจำแชมป์ของชาติตนเอง เช่นแชมป์อังกฤษ แชมป์ฝรั่งเศส จะได้เสื้อสีเฉพาะของตนแตกต่างจากเพื่อนร่วมทีม และที่ขาดไม่ได้คือเสื้อสีขาวลายแถบสี 7 สีหรือเรียกว่า Rainbow Jersey ที่เป็นสัญลักษณ์ของการชนะรายการ World Champion หรือชิงแชมป์โลกประจำปีและถือว่าเป็นแชมป์โลกของปีนั้นนั่นเอง
ถ้าใครสังเกตุลงไปอีกจะเห็นว่ามีบางคนที่มีแถบธงชาติหรือแถบสีรุ้งที่แขนเสื้อ รองเท้า กางเกง ...นั่นคือสัญลักษณ์ที่บอกว่าเค้าคนนั้นคือ"อดีต"แชมป์เปี้ยนของประเทศนั้นๆหรืออดีตแชมป์โลกที่ผ่านเลยไปแล้ว
- tdf5.jpg (88.67 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
การแข่งจักรยานของพวกเราหมายเลขถูกไล่ไปตามอันดับที่สมัครของแต่ละรุ่น แต่สำหรับ TDF และรายการอาชีพอื่นๆหมายเลขที่ติดจะมีความหมายซ่อนอยู่อันได้แก่ คนที่ครองหมายเลข 1 ของแต่ละทีมจะถือว่าเป็นผู้นำของทีมนั้นๆเสมอ ส่วนเลขตัวหน้าแสดงถึงทีมแต่ละทีม เช่นทีม BMC จะให้หัวหน้าที่ใส่หมายเลข 31 คนต่อๆไปได้หมายเลข 32, 33 ไล่ไปจนครบ 9 คนได้หมายเลข 39 ส่วนทีม MTN จะใช้หมายเลข 161 สำหรับผู้นำของทีม ไล่ไป 162, 163 จนกระทั่ง 169 ส่วนทีมที่"แชมป์เก่า"สังกัดลงมาแข่งใหม่ในปีนี้จะได้สิทธิใช้เลขตัวเดียว ดังนี้ ผู้นำได้หมายเลข 1 ส่วนคนต่อไปได้หมายเลข 2 และไล่ไปจนหมายเลข 9
เพราะฉนั้น...จะไม่มีทีมที่ใช้หมายเลข 11-19
หมายเลขปกติจะเป็นตัวเลขสีดำบนพื้นขาว ยกเว้นนักปั่นที่ได้รางวัล"บูีดุเดือด"จะได้ใช้หมายเลขขาวบนพื้นแดงในวันรุ่งขึ้น และทีมที่ทั้งทีมทำเวลารวมได้อันดับที่หนึ่งจะได้หมายเลขสีดำบนพื้นสีเหลืองนั่นเอง
- tdf6.jpg (225.06 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
การแข่งจักรยานถนนมีเอกลักษณ์ที่สามารถให้มีทีมงานช่วยเหลือนักจักรยานได้เหมือนแบบที่รถแข่งมี แต่เส้นทางที่แข่งเปลีี่ยนไปเรื่อยๆดังนั้นทุกอย่างต้องเป็นรถยนต์ที่ติดตามขบวนนักแข่งทั้งหมดซึ่งประกอบด้วยรถที่ทางผู้จัดการแข่งขันจัดการให้มีทั้งรถนำ รถบริการเซอร์วิสกลางที่จะมีล้อและสิ่งต่างๆพื้นฐานให้นักแข่งทุกทีม รวมถึงรถแพทย์เคลื่อนที่คอยทำแผลให้นักกีฬาได้โดยไม่ต้องหยุดข้างทาง
ร่วมกับรถของทีมแต่ละทีมที่จัดมาเพื่อดูแลนักจักรยานของทีมตนเองอันได้แก่รถยนต์ติดตาม 2 คัน บรรทุกอุปกรณ์ น้ำดื่ม อะไหล่ และช่างเทคนิค รถบัสและรถบรรทุกจักรยานของทีมที่จะวิ่งล่วงหน้าไปรอที่เส้นชัย ดังนั้นตลอดเส้นทางแข่งขันแต่ละวัน จะมีขบวนพาหนะทั้งรถยนต์และจักรยานยนต์นำและติดตามกลุ่มนักจักรยานกว่า 120 คัน ไม่รวมรถบันทึกภาพของการถ่ายทอดการแข่งขัน และสื่อต่างๆที่ได้สิทธิในการเข้าบันทึกการแข่งขัน ดังนั้นเมื่อนับบุคลากรมนุษย์ทั้งหมดในขบวนการแข่งขัน ครอบคลุมหน้าที่ต่างๆประกอบกันไปกว่า 1,500 คน
- tdf7.jpg (203.46 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
ในการบ่งบอกระยะห่างระหว่างนักแข่งแต่ละกลุ่ม และแต่ละคนในการแข่งขันจักรยาน จะใช้วิธีบอกระยะห่างเป็น"นาที" ไม่เรียกเป็นระยะทางที่ต่างกัน ทั้งนี้เนื่องจากระยะทางห่างกันอาจมีผลกับระยะเวลาในการปั่นไม่เหมือนกัน ระยะ 1 กม. บนทางราบใช้เวลเพียง 70-90 วินาที แต่บนภูเขาสูงชันอาจห่างกันกว่า 2 นาทีก็ได้ ดังนั้นจึงรายงานผลต่างเป็นเวลาที่แต่ละคนหรือกลุ่มห่างกันจากจุดอ้างอิง ยกตัวอย่างเช่น หากนักแข่งคนแรกผ่านจุด A ไป แล้วอีก 30 วินาทีนักแข่งคนที่สองก็ผ่านจุด A ก็จะเรียกว่าระยะห่างระหว่างสองคนคือ 30 วินาที
ส่วนนักปั่นที่มาด้วยกันเป็นกลุ่มๆไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก ทั้งหมดจะนับเป็นเวลเดียวกัน ต่อให้เข้าเส้นชัยหรือมาด้วยกัน 50 คน คนแรกก็จะถือว่ามีเวลาเดียวกันกับคนสุดท้าย ณ จุดนั้นๆ ซึ่งรวมไปถึงการคิดเวลารวมด้วย ทั้งนี้เพื่อป้องกันความวุ่นวายในการคิดระยะเวลารวมของการเข้าเส้นชัยเป็นกลุ่มขนาดใหญ่ และป้องกันอุบัติเหตุจากการพยายามแย่งลำดับกันของนักปั่นจักรยาน แต่ถ้ามีช่องว่างมากกว่า 1 วินาทีก็จะนับว่าเป็นคนละเวลากันทันที
ด้วยเหตุนี้บนทางราบ ผู้ที่เน้นการสะสมเวลารวมทุกเสตจจะเน้นการเกาะกลุ่มเข้าไปพร้อมๆกันมากกว่าเพื่อให้ได้เวลาเดียวกัน เพราะหากทำระยะห่างออกไปได้ไกลก็อาจได้เป็นเวลาเพียง 4-5 วินาที แต่บนภูเขานักปั่นจะพยายามทำระยะห่างออกไปมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะมันหมายถึงเวลาที่แตกต่างกันหลายสิบวินาทีจนถึงหลายนาทีนั่นเอง เพียงระยะทิ้งกันไม่กี่เมตรก็ได้ระยะเวลาห่างกันเกินวินาทีแล้ว
- tdf8.jpg (175.45 KiB) เข้าดูแล้ว 3858 ครั้ง
จักรยานแข่งระดับนี้คันละประมาณ 4-6 แสนบาท ซึ่งในจำนวนนักแข่ง 198 คน มีจำนวนจักรยานที่ใช้และสำรองรวมมูลค่ากันประมาณ 693,000,000 บาท (693 ล้านบาท) แต่ละทีมจะใช้ขวดน้ำ 3,000 ขวดตลอดการแข่งขันดังนั้นมูลค่าขวดน้ำที่คิดเป็นราคาขายปลีกเท่ากับ 19.8 ล้านบาท ด้านของกินแต่ละทีมจะมีอาหารแข็งและเหลว(พวกเจลและบาร์)ใช้ประมาณ 6,000 อันต่อการแข่ง และเมื่อคิดราคาขายปลีกบ้านเราได้มูลค่ารวม 10.56 ล้านบาท หรือถ้านับเฉพาะอาหารเช้าซีเรียลที่นักจักรยานนิยมกินรวมกันตลอดการแข่งขันมีน้ำหนักรวมกัน 1.1 ตัน และนักปั่นทั้งหมดเผาผลาญพลังงานรวมกันได้เท่ากับ บิ๊กแม็คจำนวน 56,000 อัน ในเวลา 21 วัน
TDF เป็นกีฬาที่มียอดการถ่ายทอดสดสูงเป็นอันดับ 3 ของโลกรองจากฟุตบอลโลกและโอลิมปิค และเป็นรายการกีฬาที่มียอดผู้ชมสดๆมากที่สุดในโลก คิดแล้วมีผู้ชมรายการนี้รวมกว่า 5 พันล้านคน ผ่านทางช่องสถานีถ่ายทอดสด 120 ช่อง ก่อให้เกิดมูลค่าโฆษณาทั้งทางสือและขบวนคาราวานรวมถึงกิจกรรมที่เกี่ยวข้อง สูงที่สุดในบรรดาการแข่งขันกีฬาในโลกนี้ และเป็นกีฬาที่สร้างรายได้เข้าประเทศฝรั่งเศสทั้งทางตรงและทางอ้อมสูงที่สุดเป็นอันดับหนึ่งเช่นกัน คิดมูลค่าเท่ากับประเทศฝรั่งเศสได้กำไรจากการจัดแข่งโอลิมปิคเกมส์ทุกปี
9.เชื้อชาติและภาษาของการแข่งจักรยาน
กีฬาจักรยานนับเป็นกีฬาที่เติบโตและได้รับการพัฒนาในยุโรปเป็นหลัก เกิดขึ้นในฝรั่งเศส เบลเยียม อิตาลี เนเธอแลนด์ และ เสปน เป็นอันดับต้นๆนั่นทำให้ส่วนมากนักแข่งจะเป็นเชื้อชาติจากประเทศเหล่นั้น และพูดภาษาฝรั่งเศส เสปน และอิตาลี เป็นส่วนใหญ่ เรียกได้ว่าในกีฬาจักรยานภาษาสากลคือกลุ่มภาษาลาตินนั่นเอง เห็นได้จากคำหลายๆคำก็มาจากพื้นเพภาษากลุ่มนี้เช่น "เปโลตอง", "โดเมสทีค" ซึ่งเมื่อมีกลุ่มนักปั่นจากโปรตุเกสกับโคลัมเบียมาร่วมก็ไม่ได้เป็นปัญหามากนักเพราะสามารถปรับฐานภาษาได้ง่ายต่อมาชาวอังกฤษและอเมริกันเข้ามามีส่วนร่วมกับการแข่งนับเป็นจุดเปลี่ยน เพราะนักปั่นพวกนี้จำเป็นต้องหัดพูดภาษาฝรั่งเศส เสปน และอิตาลีทันที เช่น Greg Lemond สามารถพูดและเข้าใจอิตาลี กับฝรั่งเศสได้เป็นอย่างดี ส่วน Lance Armstrong สามารถพูดได้ถึง 7 ภาษา(อังกฤษ เสปน อิตาเลียน ฝรั่งเศส ดัทช์ เยอรมัน และโปรตุกีส) ภาษาอังกฤษเริ่มมีบทบาทในกีฬาจักรยานหลังจากที่มีชาวยุโรปเหนือและยุโรปตะวันออกเข้ามาร่วมด้วย
ไม่กี่ปีที่ผ่านมามีชาวญี่ปุ่นได้เข้าร่วมรายการนี้และจบการแข่งได้สำเร็จ ต่อด้วยชาวจีน ทว่าทั้ง 3 คน(ญี่ปุ่น 2, จีน 1) สามารถพูดและเข้าใจฝรั่งเศสได้ดี โดยเฉพาะ Fumiyuki Beppu ชาวญี่ปุ่นที่ฟังและพูดฝรั่งเศสได้อย่างคล่องแคล่วยิ่งกว่าภาษาอังกฤษ
ปีนี้มีชาวอัฟริกันผิวสีได้เข้าร่วมการแข่งขันเป็นครั้งแรก และนับเป็นประวัติกาลว่า TDF เป็นกีฬาของมวลมนุษย์ชาติครบทุกชาติพันธุ์ สีผิว และมาจากเกือบครบทุุกทวีป(ขาดอาร์คติก กับแอนตาร์คติก้า)
จักรยานที่ใช้ในการแข่งไม่ได้ถูกเลือกมาขี่
พวกเรานักปั่นทั่วไป ย่อม(สนุก)กับการมองหาจักรยานที่ดี ที่คุ้ม ที่เหมาะที่สุดในมุมมองของแต่ละคน ทุ่มเงินหลายหมื่น หลายแสนเพื่อให้ได้รถจักรยานที่ดีที่สุด ที่เชื่อว่ามันดีที่สุด และหนึ่งในสิ่งพิสูจน์ที่เห็นชัดเจนง่ายๆก็คือ การที่เห็นจักรยานเหล่านั้นแข่งขันและสำเร็จในรายการระดับโลก ยิ่งได้รางวัล เห็นดาราดังขี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าของยี่ห้อนี้มันดีจนได้รางวัล หรือบางท่านก็รู้สึกว่าขนาดมืออาชีพยังเลือกใช้แสดงว่าต้องดีพอ แท้ที่จริงระบบทีมจักรยานอาชีพเป็นองค์กรธุรกิจที่อย่างน้อยก็แสวงหากำไรพอที่จะเลี้ยงดูคณะทำทีมได้ เลี้ยงดูนักปั่นได้ ซึ่งแหล่งเงินก็ไม่พ้นมาจากสปอนเซอร์ ผู้สนับสนุนทั้งหลาย
...และไม่มีการสนับสนุนไหนจะดีเท่ากับบริษัทจักรยานอีกแล้ว เพราะเมื่อจับมือกันได้ก็จะได้รถจักรยานมาฟรีๆ อุปกรณ์ต่างๆก็ฟรี มูลค่าสูงๆทั้งหมดก็หล่นพลันเหลือ 0 ไม่ต้องควักเงินก็มีของให้ใช้ แต่เมื่อผ่านไปนานเข้า ทีมยิ่งใหญ่ ยิ่งดังก็ยิ่งเป็นที่หมายปอง ค่ายแบรนด์ในอุตสาหกรรมจักรยานต่างๆก็พยายามจะจับมือกับทีมให้ใช้ของตนให้ได้ สุดท้ายระบบมันก็คือการ"จ่ายเงิน" สนับสนุนให้ทีมใช้ของๆตน ให้ของแถมให้เงินอีกด้วย สำหรับทีมระดับดิวิชั่นสูงสุด ขนาดกลางๆค่อนไปทางเล็ก นอกจากที่ค่ายจักรยานต้องส่งเฟรมให้ใช้ปีละ 150-200 เฟรมแล้ว ยังต้องส่งเงินช่วยสนับสนุนทีมให้อีกราวๆ 140 ล้านบาทในการเปิดประมูลยื่นขอสนับสนุน
...ก็แปลว่า ใครมีเงินเยอะก็ทุ่มเงินให้ทีมได้ขี่ยี่ห้อตนเองได้เยอะนั่นแหละครับ บางแบรนด์เลยมีตั้งหลายทีมใช้กัน ซึ่งคนส่วนมากยังไม่เข้าใจว่ามันมาจากการ "จ้าง" ให้ขี่นั่นเอง
ปล.ข้อสุดท้ายไม่มีหมายเลข เพราะไม่ใช่สิ่งที่น่ารู้ ใครอ่านแล้วลืมๆไปเสีย ดูการแข่งอย่างคันๆต่อไปเช่นเดิมดีที่สุดนะครับ
