ใครกล่าวไว้ก็ไม่รู้ ต้องขออภัยเพราะจำไม่ได้จริงๆ (คุ้นๆว่าเคยเห็นในเพจ Audax Thailand ล่ะมั้ง)
ผมเห็นด้วยกับ Quote ข้างบนนะครับ เพราะ Audax จริงๆแล้วก็ไม่ได้โหดร้ายทารุณมากมายแบบที่หลายๆคนคิด
เพราะเอาเข้าจริงๆตามกรอบเวลาในแต่เส้นทาง ก็ไม่ได้ใช้ความเร็วมากเลย (ประมาณ 16 กม./ชม)
ทั้งนี้ผู้เข้าร่วมก็ต้องมีการซ้อม, เตรียมร่างกาย และเตรียมตัวมาในระดับนึงด้วย
อย่างในกรณีของผมที่ไป Test Run 200 เส้นบางปู-บางพระ เมื่อตอนต้นเดือนต้องจบลงที่ระยะทางประมาณ 35 กม.
สาเหตุคือไม่ได้ซักซ้อมการถอดล้อ/ปะยาง สักเท่าไหร่ บอกตามตรงว่าตั้งแต่เริ่มปั่นจักรยาน(แบบมีเกียร์)เคยทำเองแค่ 2 ครั้ง
แถมไม่เคยทดลองทำกับเสือหมอบเลยสักครั้ง
ผลที่เกิดคือ ไม่ได้ปรับเกียร์มาจานเล็กก่อนถอดล้อ, ลืมปลดก้ามเบรค
สิ่งที่ตามมาคือ ตอนใส่คืนก็ทำแบบทุลักทุเล ทำให้โซ่ตกไปงัดกับตัวกันโซ่ตกแถวๆสับจานหน้า แก้ไขไม่ได้ (ไม่มีเครื่องมือตัดโซ่)
สุดท้ายก็ต้องเรียก taxi กลับจุดสตาร์ทที่บางปู
นี่ยังไม่นับเรื่อง ซื้อแก๊ซ CO2 มาแต่ไม่เคยทดลองใช้งานดู ทำให้ตอนเติมลมแล้วยางระเบิด
จบทริปนี้เลยต้องเตรียมตัวกันหนักหน่อย โดยเฉพาะการแก้ไขจักรยานด้วยตัวเอง
แต่ที่เขียนมานี่ก็ไม่ได้หมายความว่า Audax นั้นง่ายนะครับ การปั่นจักรยานเกินกว่า 10 ชม. นั้นไม่เคยง่าย พร้อมจะมีอุปสรรคมาทดสอบนักปั่นอยู่เสมอ
400BRM เจ้าพระยาครั้งนี้ก็เช่นกัน
ซึ่งคราวนี้ต้องปั่นข้ามคืนซะด้วย ต้องบริหารเวลาดีๆ เพื่อจะได้มีเวลาพักผ่อนระหว่างทางบ้าง
ความตั้งใจแรกคือปั่นมันรวดเดียวจบ ไม่นอน แต่หลายๆคนก็เตือนว่าระวังจะหลับใน ถ้าล้มเดี๋ยวจะเจ็บหนัก
คิดไม่ตกว่าจะเอาไงดี สุดท้ายก็ช่างมัน ค่อยไปคิดเอาระหว่างทางก็แล้วกัน
ไหวก็ปั่น เหนื่อยก็นอน ไม่ต้องคิดอะไรให้ยุ่งยากนัก
แถมด้วยอาการเห่อของเล่นใหม่ พอดีได้เฟรมโครโม Bianchi Imola มาเลยอยากลองของใหม่
ถอดชุดขับ, ล้อ จับแต่งสวยมาเปิดซิงงาน 400BRM มันนี่ล่ะ
ครั้งนี้ก็เลยได้เปลี่ยนจากหมอบอลู มาเป็นหมอบโครโมแทน
ว่าแล้วก็โชว์รถซะหน่อย แหะๆ
Start: TOT หลักสี่ (0 กม.)
6 โมงเช้าผมก็มาถึงจุดสตาร์ทที่ TOT หลักสี่
รับใบ Brevet แล้วก็ยังมีเวลาตรวจสอบรถและสัมภาระให้เรียบร้อยอีกพอสมควร
วอร์มร่างกายสักเล็กน้อย ก็ได้เวลาออกตัวตอน 7 โมงเช้า
อุปสรรคแรกมาเร็วมากครับ garmin แม่งเอ๋อ
โหลด course เอาไว้ กะให้ garmin นำทาง
แต่โหลดครั้งแรก เครื่องค้าง ปิดเครื่องเปิดใหม่ อ่ะคราวนี้สำเร็จ แต่ไม่มีเส้นทางขึ้น แถมมันยังบอกออกนอกเส้นทางตลอดเลย (off course)
ทดลองอีก 2-3 ครั้งก็เป็นเหมือนเดิม ... แสรด
ไม่รู้เพราะไฟล์ที่โหลดเข้าไปเสียรึเปล่า เพราะได้ยินหลายๆคนบ่นว่า garmin ก็เอ๋อเหมือนกัน
สุดท้ายก็ต้องอ่าน CueSheet เอาแทน (ตอนกลางคืนกรูจะทำไงเนี่ย)
ออกจาก TOT เข้าเส้น Local Road ซึ่งเป็นแนวถนนที่กำลังก่อสร้างเส้นทางรถไฟฟ้า
ก็ต้องระวังผิดถนนเป็นพิเศษ โอกาสที่จะมีวัสดุทำให้ยางแตกยางรั่วก็มีเยอะกว่าเส้นทางปกติ
ในทีสุดก็มาถึงเส้นเลียบคลองเปรมได้โดยสวัสดิภาพ ไม่มีอันตรายใดๆมากร้ำกราย ฮ่าๆ
แถมเส้นนี้การก่อสร้างที่เคยเจอตอนปั่น 200 BRM เมื่อต้นปีก็สร้างเสร็จแล้ว ปั่นสบ๊ายสบาย
แต่สบายได้นิดเดียวก็เกือบหน้าทิ่มพิ้นครับ เจอรอยแยกระหว่างคอนกรีต 2 แผ่นที่ยังไม่ได้ยายางมะตอยตรงรอยแยก
ไอ้เราก็มองไม่เห็น ปั่นผ่านไม่เต็มๆแบบไม่ได้เตรียมตัว ทำเอาสะท้านไปทั้งแขนเลย
เดชะบุญที่ไม่ล้มหรือยางแตก นี่ล่ะครับที่เค้าเตือนว่าเวลาปั่นให้มีสติตลอดเวลา อุบัติเหตุมันเกิดได้ทุกที่ที่เราประมาทหรือขาดสติ
9:11 CP1: วัดพยาญาติ (46.6 กม)
วัดพยาญาติที่คุ้นเคย กับเส้นทางที่คุ้นเคย
CP แรกทำเวลาได้ตามเป้า (2 ชม. นิดๆรวมพักกินข้าวแล้ว)
ได้พักกินข้าวต้มมัด 1 มัด มันอยู่ท้องกว่าก๋วยเตี๋ยว 1 ชามอีกนะ
เติมน้ำก็ออกปั่นต่อ หลังจากนี้แหละคือแดดของจริงที่เราจะต้องทนไปอักอย่างน้อย 6 ชม.
ร้อนครับ ร้อนโคตร ร้อนฉิบหาย ไม่รู้จะสาธยายยังไงดี
เอาเป็นว่าผมแทบจะเติมน้ำทุกๆ 20 กม. ไม่ใช่เพราะว่าดื่มหมดหรอกครับ เอามาราดตัวหมดต่างหาก
ไม่งั้นไหวจริงๆ มารู้จาก page ของ AudaxThailand ว่าอุณหภูมิสูงสุดที่ 47 องศา นรกแดดชัดๆ
ปั่นเลียบแม่น้ำ(แต่ไม่เห็นแม่น้ำ)ไปเรื่อยๆ ก็เข้าอ่างทอง เส้นทางที่ไม่เคยมา
อ่าน CueSheet มั่ง ปั่นตามเค้าไปมั่ง ก็เข้า CP มาก่อนเที่ยงครึ่ง ก็ถือว่ายังใกล้เคียงกรอบเวลาที่ตั้งใจไว้
12:41 CP2: ขุมทรัพย์ความรู้ อ่างทอง (107.6 กม.)
จากนี้ต่อไป ยินดีต้อนรับสู่แม่น้ำน้อยรูเบซฺ์ครับ
จริงๆทางไม่ได้โหดร้ายเท่าไหร่หรอกครับ เส้นหาดวอนนภาที่บางแสนโหดร้ายกว่าเยอะ
หาดวอนเป็นถนนปูด้วยอิฐตัวหนอน (ที่ทรุดแล้ว) เวลาปั่นมันจะกร็อกแกร่กๆ +หัวขย่มไปตลอดทาง ทรมาณข้อมือและตูดมาก
แต่เส้นแม่น้ำน้อยนี่เป็นคอนกรีตที่มีช่วงต่างระดับตรงรอยต่อระหว่างแผ่นคอนกรีต
บางช่วงก็เป็นทางลูกรังคั่นระหว่างแผ่นคอนกรีตประมาณ 5-20 เมตร มีหลุมบ่อขนาดน่ารักน่าลุ้นพอให้โยกหลบอยู่ประปราย
ถ้าปั่นไม่ระวังก็มีโอกาสได้เอาหน้าไปวัดพื้นได้เหมือนกัน ซึ่งระหว่างทางก็เจอเพื่อนนักปั่นล้มอยู่
เพื่อนนักปั่นหลายๆคนก็หยุดรถช่วยกันปฐมพยาบาล โทรติดต่อ staff เห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
นี่ล่ะครับที่พบเจอได้เสมอใน Audax ทุกๆครั้งที่เคยร่วมปั่นมา อบอุ่นเป็นกันเองมากกว่าทุกงาน(ที่เคยไปปั่นมา)
ระหว่างทางก็ได้พบกลุ่มนักปั่นจาก อ.สังขะ จ.สุรินทร์ ที่ร้านโชห่วยข้างทาง แวะพักทักทายกันพักนึง
โดยไม่รู้ว่านี่คือชะตะฟ้าลิขิตให้เรามาเจอกัน 555+ โปรดติดตามว่าลิขิตยังไง
16:18 Secret Checkpoint (155.1 กม.)
จู่ๆก็เจออยู่ข้างทางครับ สารภาพตามตรงว่าลืมไปแล้วว่ามี Secret Checkpoint อยู่แถวนี้ด้วย
เข้าไปสแตมป็ brevet แล้วก็ออกไปปั่นต่อเลย เพราะรู้สึกว่ามีแววจะเลทจากแผนที่จะเข้า CP ที่ชัยนาทก่อน 6 โมงครึ่ง
ซึ่งสุดท้ายก็ไม่ทันจริงๆ เพราะผมออกจากเส้นเลียบแม่น้ำน้อยก็ 6 โมงกว่าแล้ว ด้วยระยะทางประมาณ 192 กม.
เหลืออีก 20 กม.ถึงจะเข้า CP ชัยนาท ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว garmin ก็นำทางไม่ได้ (สลัด) คงต้องพึ่ง CueSheet ต่อไป
เห็นนักปั่นกลุ่ม DayRide จอดเตรียมอุปกรณ์ปั่นตอนกลางคืนอยู่ข้างหน้า ก็เลยขอปั่นตามเค้าไปด้วย
จัดแจงเรื่องไฟกับสวมเสื้อสะท้อนแสงให้พร้อมก็เริ่มออกปั่นต่อ แต่พอเริ่มกดบันไดเท่านั้นแหละ หายนะมาเยือนทันที
ข้อเท้าด้านหลังข้างซ้าย ตรงเอ็นร้อยหวาย ปวดแปล้บบบบบ
ทีแรกก็คิดว่าเป็นตะคริว แต่อาการแบบนี้มันไม่ใช่
เคยอ่านเจอมาว่าถ้าเซ็ตหลักอานสูงไป อาการเจ็บเอ็นร้อยหวาย ผมเองก็พึ่งประกอบใหม่ก่อนมาแค่ 2 วัน แล้วก็เอามาปั่น 400BRM เลย
...ไม่รู้ ไม่สน ทนปั่นมันไปแบบนี้แหละ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเองแหละ(มั้ง)
กัดฟันทนปั่นไปจนถึง CP ที่ศาลากลางชัยนาทในเวลาเกือบ 2 ทุ่ม
19:47 CP3: ศาลากลางชัยนาท (212.6 กม.)
ทันทีที่ลงจากรถ ยืนด้วยขาซ้ายไม่ได้เลยปวดมาก ถามหารถพยาบาลเป็นอย่างแรกเลย
แต่ฟ้าก็เป็นใจ ไม่มีรถพยาบาลที่ CP รอไปครึ่งชม.กว่าแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แวว ... ไม่รอล่ะครับ ทนปั่นแบบนี้ไปละวะ
เดินออกจากตึกศาลากลางก็พบกลุ่มนักปั่นจาก อ.สังขะ ยืนอยู่แถวๆรถ service ก็เลยหน้าด้านถามหาผ้ายืดพันเคล็ดไป เผื่อฟลุ๊กมี
ซึ่งเค้าก็ช่วยไปค้นในรถ service มาให้จนได้ ต้องขอบคุณมากๆเลยครับ
ละเลงสารพัดยานวด สเปรย์พ่น พันล็อคข้อเท้าไว้ แล้วก็ออกปั่นต่อ
...หลงทางครับ ปั่นผิดทาง จนต้องวนกลับมาที่หน้าศาลากลางใหม่
หาเกาะกลุ่มกับชาวบ้านชาวช่องเค้าไปดีกว่า สุดท้ายก็ออกจากศาลากลางมาตอน 3 ทุ่มเป๊ะ
ชั่วโมงกว่าแทนที่จะได้นอน ... หมดไปซะแล้วโดยแทบไม่ได้ทำอะไรเลย
เส้นทางหลังออกจากศาลากลางเป็นถนนเรียบแล้ว ปั่นสบายคนละเรื่องกับเลียบแม่น้ำน้อยเลยครับ
..แต่มีลมมาเป็นระยะ แต่กระนั้นลมที่ชะอำก็ยังโหดร้ายกว่าอยู่ดี
สำหรับผม ปัญหาอยู่ที่ข้อเท้า ผ้าที่พันไว้ช่วยได้แค่ช่วงแรกๆ แต่พ้นชั่วโมงแรกไปแล้ว มันเจ็บเยอะขึ้นอีกจนแทบทนไม่ไหว จนต้องปั่นด้วยส้นเท้า
เลยมาหยุดพักที่ BigC ตรงกม.ที่ 243 (มั้ง) เจอรถพยาบาลพอดี เลยต้องรบกวนตอนที่เค้าแวะทานข้าวกันให้มาช่วยลงยา+พันผ้าให้ใหม่
จนท. ก็บอกให้หยุดพัก แต่ผมก็ยังดื้อ ขอปั่นต่อเพราะคิดว่ายังไหว (ช่างไม่เจียมตัวเลยหนอ)
ทนปั่นไปอีกประมาณชั่วโมงกว่า ก็รู้ตัวแล้วว่าไม่ไหวจริงๆ ขาก็เจ็บมาขึ้น ความเร็วๆก็ตกลงเรื่อยๆ
แวะเข้าปั้ม เรียกรถพยาบาล + และเจ้าหน้าที่ของ ART มาช่วยแล้ว
ทริป 400BRM ของผมจึงจบลงที่ 254 กม. ในเวลาประมาณเที่ยงคืน
เจ็บใจนะครับ แต่ไม่เสียใจเพราะคิดว่าทำเต็มที่แล้ว
ไม่เหมือนอาการเจ็บใจคราวที่ไม่ผ่าน 200BRM ที่ถอดใจยอมแพ้ไปเองทั้งๆที่เวลาก็เหลือรถก็สมบูรณ์
แต่อ๊ะๆ ยังไม่จบครับ after credit ครับ ฮ่าๆ
หลังจากรถ service มาช่วยรับแล้วก็พามาส่งที่ CP ขุมทรัพย์ความรู้อ่างทอง
มันช่างละลานตาด้วยกองทัพนักปั่นที่นอนกันเต็มไปหมด
ผมเองก็วนๆเลือกตำแหน่งทีจะเอนหลังนอนกะเค้ามั่ง ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ หลับแบบไม่มีอะไรต้องกังวลเลย
..ลืมตาตื่นมาตอน 7 โมงกว่า เย้ด...คนหายเกือบหมดเหลือกันอยู่แค่ 5-6 คน
สอบถามดู เค้าก็บอกว่ามีรถ service ของ ART พาคนที่ไม่ไหวเข้ากทม.ไปแล้วตั้งแต่ ตอนประมาณ 7 โมง
ส่วนพวกเค้าเดี๋ยวมีคนมารับ ... เข้แล้ว กูจะกลับยังไงล่ะเนี่ย ปั่นต่อก็ไม่ไหวแล้ว
แต่แล้ว my hero ก็ปรากฎกาย พบเพื่อนนักปั่นอีกคนอยู่ด้านนอกห้อง เค้าไปคุยด้วยทราบว่าชื่อน้องปอ
DNF เพราะยางแตกระหว่างทาง เลยต้องให้รถ service เก็บมาส่งที่อ่างทองเหมือนกัน
ถามว่าเค้ากลับยังไง ก็ได้คำตอบว่าเดี่ยวให้แฟนมารับ
ผมยังไม่ได้ทันได้เอ่ยปากขอติดรถกลับกทม. น้องเค้าก็เอ่ยปากชวนก่อนด้วยซ้ำ "กลับด้วยกันมั้ยครับ"
ก็นั่งคุยกันจนแฟนน้องเค้ามาถึงก็ยกจักรยานขึ้นรถกำลังจะสตาร์ท
ก็พอดีมีพึ่คนนึงกำลังปั่นเข้า CP สอบถามดูก็ทราบว่าชื่อพี่สงกรานต์มาจากหาดใหญ่
เมื่อคืนหลับที่ศาลาข้างทาง รถเก็บตกเลยไม่เจอ สุดท้ายก็ต้องปั่นมาเอง แถมต้องนอนเลี้ยงยุงอยู่ค่อนคืนด้
ถ้าพี่สงกรานต์เข้า CP ช้าไปสักนาทีนึงนี่ คงคลาดกันแล้วล่ะครับ
สุดท้ายก็ได้น้องปอพาเข้ากรุงมาอีกคน
มาถึง TOT ก็ตอน 10 โมงครึ่งแล้ว คนบางตามากแล้ว
ได้เจอกลุ่มจาก อ.สังขะ อีกครั้ง ซึ่งเค้าก็ DNF เพราะหลงทางช่วงก่อนเค้าคลองเปรม น่าเสียดายแทนจริงๆ
สรูปทริปครั้งนี้ นอกเหนือจากประสบการณ์ทรมานบันเทิงด้วยแสงแดดที่แผดเผาแล้ว
สิ่งที่ได้รับมาเต็มๆคือน้ำใจจากนักปั่นด้วยกันนี่ล่ะครับ เป็นความประทับใจที่ยากจะลืมเลือนจริง
สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณ
- ทีมนักปั่นจาก อ.สังขะ จ.สุรินทร์ ที่อนุเคราะห์ผ้ายืดพันข้อเท้าให้
audax ที่สุรินทร์ผมต้องไปเยือนแน่ๆครับ (แต่ขอเป็นฤดูกาลหน้านะครับแหะๆ) ต้องขออภัยด้วยที่ไม่ได้ถามชื่อไว้เลย
- คุณมุก และทีมรถพยาบาล ที่ช่วยพยาบาลให้
- เพื่อนๆนักปั่นหลายๆคน ที่อนุเคราะสเปรย์คลายกล้ามเนื้อให้ตั้งแต่ที่ศาลากลางชัยนาทจนถึงปั้มปตท.
- คุณปอ ที่ให้ติดรถกลับมาที่ TOT ไม่ได้น้องนี่ พี่ยังไม่รู้เลยว่าจะกลับยังไง
20 มิ.ย. 600BRM พัทยา-ตราด
ถ้าขาหายทัน ได้เจอกันแน่นอนครับ
... ไม่เจียมสังขารจริงๆ ฮ่าๆ
ที่แวะกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันอะคับ ผมเจอพี่ครั้งสุดท้าย