- 2.jpg (205.49 KiB) เข้าดูแล้ว 663 ครั้ง
1.มุมมองเดียวกันที่แตกต่าง
เชื่อมั้ยว่านักปั่นที่เริ่มอยากจริงจังกับการปั่นจจักรยานหลายๆคนฟังมือโปร ขาแรง และเหล่าเทพนักปั่นคุยไม่รู้เรื่อง! จริงครับ ภาษาและมุมมองการปั่นบางอย่างคุณแทบจะเข้าใจได้ยากมาก ถึงเข้าใจได้ในคำพูดและบทสนทนาแต่คุณแทบไม่มีทางจินตนาการสัมผัสมันได้จริงๆเลยว่ามันคืออะไร ถ้าพูดถึงอาการ"เมื่อยก้น" ที่ปั่นระยะนานๆ ในรายการแข่งขันคลาสสิคสุดมันส์สองร้อยกว่ากิโลที่ไปจบบนเขาค้อที่บรรดาผู้กล้านั่งสนทนากัน นักปั่นมือใหม่ๆที่ปั่นไม่เกินร้อยกิโลเมตรไม่มีทางจินตนาการออกแน่นอนครับว่าไอ้ที่ว่ามันสุดๆนั้นสุดๆขนาดไหน แต่เพื่อนนักปั่นในระดับเดียวกันจะคุยแล้วลดช่องว่างตรงนี้ได้มากกว่า คุณคุยกันในรายการที่เหมือนกัน ระยะทางเดียวกัน ปัจจัยคล้ายๆกัน ถึงจะเป็นคนละมุมมองที่แตกต่างแต่ก็อยู่บนบรรทัดเดียวกัน
2.ไปด้วยกันนะ
ถึงแม้ว่าเพื่อนคนเก่งจะช่วยคุณได้สารพัดอย่าง ทั้งยามปกติและยามฉุกเฉิน แต่จะมีประโยชน์อะไรที่คุณก็ไปกับเค้าได้แค่ 20 นาทีอยู่ดี นี่คือความเสี่ยงที่จะหลงทาง โดเดี่ยว ในขณะที่ทำอะไรก็ยังไม่ค่อยจะเป็นแถมยังโดนทิ้งเอาไว้ไกลแสนไกล มองเห็นหลังรำไรๆก็ไม่เข้าเสียที แบบนี้สู้หาเพื่อนที่อ่อนพอๆกัน แรงน้อยพอๆกันแต่ไปด้วยกันไม่ห่างยังอุ่นใจเสียกว่า อาจไปได้ช้ากว่าและต้องช่วยกันงมไปบ้าง แต่ก็ดีกว่าไปคนเดียวอย่างแน่นอน ยิ่งถ้าเป็นกลุ่มเป็นฝูงถึงจะไม่ค่อยรู้และมีประสพกาณ์แต่บ่อยครั้งเลยที่เห็นนักปั่นสุมหัวช่วยกัน"มั่ว"คนละนิดละหน่อยจนแก้ปัญหาได้ในที่สุด
3.เจาะลึกได้เพราะไม่ต่างกัน
ถ้าวันไหนคุณอยากจะซ้อมขี่ยาวๆ ได้อ่านบทความเด็ดๆมาว่าถ้าได้ขี่ยาวๆระยะไกลๆนานๆไม่ต้องเร็วมากจะสามารถพัฒนาความทนทานและระบบแอโรบิคได้ดี ว่าแล้วก็ไปร่วมกับกลุ่มเทพหมายจะปั่นร่วมทริป 140 กม. ผลที่ได้รับแม้ว่าคุณจะ"เหนียว" ติดแน่นไม่หลุดกลุ่มก็เถอะ แต่ด้วยความต่างชั้นคุณต้องทนปั่นในโซนที่แสนจะหฤโหด แทนที่จะได้ซ้อมบาวๆนิ่งอย่างที่ตอ้งการ กลับเป็นวันที่ต้องเล่นเกมส์เอาตัวรอด มุดหัวซูกหัวซุนอยู๋ในกลุ่มนั่นแหละ ไส้ก็ถูกลากมากองริมทางเรี่ยราดจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ แถมซวยซ้ำสองเมื่อตื่นมาวันรุ่งขึ้นกรอบเกรียวเป็นขนมปังกรอบ เพื่อนที่ระดับใกล้เคียงกันเป็นคู๋ซ้อมที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้วหากคุณวางแผนการซ้อมที่เจาะจงควบคุมตัวแปรต่างๆ อย่างน้อยทั้งสองคนก็เหนื่อยพอๆกัน โซนใกล้ๆกัน ซ้อมอะไรๆไม่ต่างกันเท่าไหร่
4.เป้าเราเป้าเดียวกัน
เคยไหมที่วางแผนจะไปรายการวัดใจ 70 กม. ให้ได้สมใจและขอทำเวลาให้ได้ดีๆ อยากจะไปเสียเหลือเกิน แต่พอมาปั่นเจอเพื่อนๆระดับเทพกำลังคุยกันว่าเดือนหน้าจะไปรายการทัวร์ใหญ่ที่เชียงใหม่ ไต่ระห่ำย่ำระเบิดกันให้สนุกสนาน สุดท้ายไม่มีใครสนใจจะไปกับคุณ เหงาๆไปคนเดียว ไร้เพื่อน ลองมองหาเพื่อนใกล้ตัวดูใหม่ดีๆครับ ใครกันนะที่ไม่แตกต่างจากเรามากนัก ใครกันนะที่ขี่ไปด้วยกันทีไรก็หลุดมาเจอกันบ่อยๆทุกที จับมือกันเอาไว้ แลกเบอร์ แลกไลน์แล้วคอยชวนกันไปงานต่างๆที่สนใจพอๆกัน อย่ากลัวที่จะต้องค่อยๆพัฒนาไปอย่างช้าๆแต่มั่นคงกับเพื่อนพร้อมๆกัน เพราะวันหนึ่งคุณก็จะไปเป็นเทพคู่ร่วมกันหากไม่ย่อท้อ
5.กินบ๊วยแต่ไม่กินท้อ
คุณลองกินบ๊วยแบบไม่เห็นแม้แต่หลังของเพื่อนร่วมกลุ่มติดๆกันทุกครั้งที่ปั่นต่อกนเป็นเดือนมั้ยครับ ถึงแม้แคุณจะพัฒนาขึ้น แต่กลุ่มที่"แรง"และจริงจังมากๆก็จะพัฒนาไปด้วยตลอดเวลา ถ้าซวยจริงๆจะกลยเป็นรถขนบ๊วยไปตลอดกาล เรียกว่าซ้อมอย่างไรก็ไล่ไม่ทันเค้าเสียที ได้เวลาตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นแค่ฝุ่นลอยตามมังกร หรือจะมาเป็นแก็งค์หมาป่าวิ่งเห่ากันไปเรื่อยๆ อย่าลืมนะครับว่าเราๆท่านๆมาปั่นจัรกยานเพื่อความสนุก เพื่อสุชภาพ เพื่อออกกำลังกาย เล่นกีฬากันก็สมัครเล่น ไม่ได้มาเล่นเพราะมีใครจ้างหรือบังคับเอาปืนจ่อหัวให้มาขี่ ถ้าขี่แล้วตามเค้าไม่ทันไม่รุ่งเสียทีแล้วท้อถอยพาลจจะไม่อยากขี่ เสียวัตถุประสงค์เบือ้งต้นไปเสีย ค่อยๆมองเป้าหมายทีละนิดพุ่งชนให้ถูกที่ถูกทางมันก็สนุกได้ และเมื่อสนุกก็อยากมาปั่นบ่อยๆ ชีวิตก็ไปตามใจที่ตั้งไว้
เป็นไงบ้างครับมุมมองที่หลายๆคนอาจมองข้ามไปบ้าง มัวแต่มองหาคนเก่งๆขี่ด้วย หมายใจอยากจะแรงให้ได้ อยากจะเก็บเกี่ยวให้ได้ทุกอย่าง ทางออกที่ดีที่สุดที่อยากจะแนะนำในบทความสองตอนนี้ก็คือ "คุณควรมีเพื่อนนักปั่นมากๆเข้าไว้" อย่าไปกีดกั้นแบ่งเขาอ่อนเราแรง จริงๆแล้วบนถนนเราก็คือนักจักรยานเหมือนๆกัน การขี่กับทีมชาติอาจได้ประสพการณ์และความรู็ใหม่ๆ แต่การได้ขี่กับมือใหม่อาจได้มุมใหม่กว่าที่ไม่เคยสนใจมองมาก่อน
แม้แต่เพื่อนนักปั่นขาแรงที่ได้มีโอกาสช่วยผลักดันแนะนำสอนเพื่อนนักปั่นอื่นๆ เพราะมีสำนวนฝรั่งกล่าวเอาไว้ว่า "ในการเรียนรู้คุณได้รับการสอน และในขณะที่สอนคุณจะได้เรียนรู้"
ย้อนอ่านตอนแรกได้ที่บทความนี้
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... &t=1223677
