............พาคุณนาย ไปทัวริ่ง ..... โดย พี่แดงสารภี ..............

[Deang-sarapee]

"อันคนงามงามน้ำใจใช่ใบหน้า อันคนสวยสวยจรรยาใช่ตาหวาน
อันคนแก่แก่ความรู้ใช่อยู่นาน อันคนรวยรวยศีลทานใช่บ้านโต"



รูปงามดึงดูดตา ใจงามถึงดูดจิต รูปงามอยู่ได้ชั่วคราว ใจงามอยู่ได้ตลอดกาล .....(ทุกวันนี้ยังรำลึกถึงคู่ผัวตัวเมียที่มีชีวิตพอเพียงน่ารักคู่นั้นอยู่)

เราทั้ง ๕ คนปั่นมองหาที่จะหยุดรถทำอาหารเรียกว่าหาที่เหมาะ ๆ ไม่ได้เนื่องจากแดดจัดไปนิดต้นไม้ที่มีร่มเงาก็หาไม่ได้ จวบจนมาเจอเข้ากับบ้านข้างทางเห็นมีร้านตั้งหน้าบ้าน คำนวณว่าคงไว้ใช้ขายของประมาณนั้น เราจึงแวะเข้าไปขออนุญาตุเจ้าของเพื่อประกอบอาหาร ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี เราขอน้ำเพื่อหุงข้าว ต้องสะอึกหยุดกึก เพราะน้ำเป็นเรื่องที่ลำเค็ญ(หายาก) ไปตักมาไกลแต่เจ้าของก็แสดงน้ำใจให้เราใช้น้ำที่มีอยู่ได้ นอกจากจะบริกาน้ำแล้วยังจัดการหาจาน ช้อน มีดให้อีกแต่เรามีอยู่แล้วจึงไม่รบกวน น้ำใจดีจริง ๆ เราใช้ภาษาลาวเป็นภาษาในการสื่อสาร พอรู้เรื่องครับ

เมื่อทานอาหารเสร็จเรียบร้อยเราก็ออกเดินทาง แต่ก่อนจะจากไปเราได้มอบอาหารบางส่วนที่เราทำแล้วแบ่งไว้ให้ได้เขาได้ทานกัน (เรียกมากินด้วยคงไม่แน่นอน) และขนมให้ลูกเล็กพร้อมนมไวตามินต์ ตลอดเส้นทางจนถึงด่านชายแดนเราต้องผจญกับถนนที่เละตุ้มเป๊ะครับ แต่ก็สนุกดีครับกว่าจะถึงด่านเล่นเอาเหนื่อยพอควร

ระหว่างทางเจอฝรั่งสัญชาติอเมริกันปั่นเดี่ยว ลากล้อเลื่อนชื่นชมเขาครับเขาปั่นมาจากคอนพะเพ็ง สปปล.ลาว จะไปพนมเปญ เดินทางจากบ้านเกิดเมืองนอนเป็นแรมเดือนแล้ว สุดยอดจริง ๆ สักวันผมคงต้องหาเวลาหนีไปเดี่ยวบ้าง น่าจะได้อะไรอีกเยอะแยะมากมาย เราเห็นรถโดยสารติดหล่มทราบว่าติดมาได้ชั่วโมงแล้ว ตอนนี้กำลังไปหารถมาชักลาก คนโดยสารคงเห็นคุณค่าของจักรยานกันแล้ว ไม่ว่าสภาพอากาศหรือท้องถนนจะเป็นเช่นไรจักรยานไปได้เสมอ ๆ

เราถึงด่านก่อนที่ด่านจะปิดทำการ ทราบว่าเวลา ๑๘.๐๐ น.ด่านปิด เรามาถึงทันเวลาทำกรรมวิธีผ่านแดนทั้งสองด่าน มุ่งสู่หลี่ผีคอนพะเพ็งต่อไป ประมาณว่าคงหาที่นอนได้แถว ๆ คอนพะเพ็งนั่นแหละ

[Deang-sarapee]

ทำกรรมวิธีประทับตราออกจากด่านกำพูชา ปั่นเข้าทำกรรมวิธีเข้าประเทศลาวที่ด่านหนองเขียว เป็นห่วงเหลือเกินว่าด่านจะปิดเร่งเดินทางกัน พูดถึงการที่เราคำนึงถึงเวลาบางครั้งทำให้เรารู้สึกแย่ แต่บางครั้งก็มีความจำเป็นเป็นอย่างยิ่ง ก็จะขอย้ำเตือนไว้ ณ ที่ตรงนี้นะครับว่า ต้องใคร่ครวญให้ดีบางจุดบางครั้งเพื่อนร่วมทีมเขาต้องการจะใช้เวลาสักนิด เพื่อชื่นชมกับสิ่งชอบเราก็ไม่ควรไม่ไปเร่ง ปล่อยให้เป็นอิสระให้เขาได้มีความสุข แต่บางครั้งต้องจำเป็นกระตุ้น ใช้คำว่ากระตุ้นนะ ก็ต้องกระทำ อย่างกรณีของคุณนายเป็นตัวอย่าง ช่วงที่ปั่นเข้าด่านกำพูชา ต้องผ่านอุปสรรคเรียกว่าหนักพอควร และจากเวลาที่คล้อยเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว ก็ต้องกระตุ้นตลอดเวลา แล้วผู้ชายกะผู้หญิงอารมณ์ไม่เหมือนกัน ความแข็งแรงต่างกัน คุณนายก็น่าจะหงุดหงิด

เราทำกรรมวิธีเข้าลาวได้ ก็รีบจ้ำกันเพื่อให้ถึงดอนสัก ตรงจุดปากทางเข้าน้ำตกคอนพะเพ็ง มีโรงแรมคิดว่าจะพักแต่ต่อรองราคาไม่ได้ เราก็เลยไปต่อจนถึง บ.ดอนสัก ก็มืดแล้วกว่าจะหาที่พักได้ หลังจากได้ที่พักก็ประกอบอาหารทานก่อนที่แยกย้ายไปพักผ่อน ตื่นเช้าผมกับคุณนายออกไปจ่ายตลาดหาซื้ออาหารสดเพื่อมาทำกินกัน และห่อไปอีกส่วนหนึ่งไปนั่งกินเป็นมื้อกลางวันที่ ไนแอการาแห่งเอเชีย(คอนพะเพ็ง)





















































































“น้ำตกคอนพะเพ็ง” เป็นน้ำตกเลื่องชื่อของแขวงจำปาสัก สปป.ลาว แม้จะเรียกว่าน้ำตก แต่จริงๆ แล้วคอนพะเพ็งเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำโขง โดยคำว่า “คอน” ในภาษาลาว หมายถึง “แก่ง” นั่นเอง โดยคอนพะเพ็งถือเป็นคอนหรือแก่งขนาดใหญ่และสวยงามที่สุดในแม่น้ำโขง ส่วน “พะเพ็ง” นั้นหมายถึง “พระจันทร์วันเพ็ญ”

แก่งบริเวณคอนพะเพ็งเป็นแก่งขนาดใหญ่ ความสูงของแก่งกว่า 10 เมตร ทำให้สายน้ำโขงที่ไหลบ่ามาในบริเวณนี้เชี่ยวกรากดุดัน ยิ่งเมื่อสายน้ำกระโจนลงสู่แก่งหินเบื้องล่างอย่างรุนแรงเกิดเป็นน้ำตกอันยิ่งใหญ่ตระการตา จนได้ชื่อว่าเป็น “ไนแองการ่าแห่งเอเชีย”

[Deang-sarapee]

ไปเที่ยวชมน้ำตกคอนพะเพ็งกันนะครับ

[Deang-sarapee]

อีกมุมหนึ่งของกล้องในโทร ฯ ครับ สังเกตว่าภาพแตกต่างกันบ้างไหม?


















































https://www.youtube.com/watch?v=_SVo7MIo8MA


https://www.youtube.com/watch?v=syqgNpHnQIk

[Deang-sarapee]

โดยปรกติแล้วส่วนตัวผมอยากจะบอกว่า ไม่ค่อยชอบสถานที่ท่องเที่ยวเช่นน้ำตก ถ้ำ หรือที่ ๆ มีคนพลุกพล่าน (เบื่อ) แต่เมื่อเราเดินทางไกลไปต่างประเทศ หรือเดินทางไปในแนวหรือแบบท่องเที่ยวมันก็คงหนี สถานที่ ๆ คนจะไปเที่ยวไม่พ้น ผมต้องปรับใจเข้าหาสถานที่และสถานการณ์เพื่อรักษาใจของตนเองให้เป็น สัมมาทิฏฐิ การเดินทางจึงจะมีความสุข เช่นกันวันที่เราไปเที่ยวที่น้ำตกคอนพะเพ็ง หลังจากที่เราไปชมจุดที่เป็น Highlight ของคอนพะเพ็งเรียบร้อยเราก็ปั่นเพื่อจะไปหาที่ ๆ สำหรับเติมพลัง เราไปเจอร้านที่ขายกาแฟ พวกเราทั้งหมดอาจจะเรียกได้ว่า คอกาแฟทั้งหมดก็ว่าได้ เป็นเอกฉันท์สั่งกาแฟมาซดแทนข้าว ๕๕๕ อยากจะบอกเลยนะครับว่า พวกเราทั้งหมดขอรับรองว่ากาแฟที่คอนพะเพ็ง สอบผ่าน ยังประทับใจจนถึงทุกวันนี้ คุยกันนะว่าว่าง ๆ จะปั่นไปซดกาแฟที่นั่นกันอีกครับ





































ซดกาแฟคนละแก้ว เรียกว่าแบบละเมียดละไมกันครับ ในขณะที่จิบกาแฟเราก็ส่งภาพกลับบ้าน เพราะเขามี ไวไฟฟรีให้บริการ เรียกว่าวันนั้นคุ้มค่าคุ้มราคาจริง ๆ ใช้เวลานานพอสมควร กว่าที่เราจะลาจากคอนพะเพ็ง ปั่นออกมาปากทางจะมีร้านอาหาร เราแวะเข้าไปใช้บริการได้คุยกับเจ้าของร้าน ทราบว่าปัจจุบันเอกชนเข้าไปสัมปาทานบริหารการท่องเที่ยวภายในบริเวณน้ำตก มิน่าทุกอย่างปรับเปลี่ยนไปหมด จำได้ผมเคยมาที่นี่ ๓ ครั้งแล้วยังจำได้ภาพเดิม ๆ ถามว่าดีไหม ? ก็ โอ..นะเอกชนเขาจัดการบริหารได้แบบมืออาชีพ แต่บรรดาพ่อค้าแม่ขายที่เป็นชาวบ้าน หมดสิทธิ์ที่จะทำมาค้าขายเหมือนแต่ก่อน เช่นกันร้านค้าปัจจุบันร่อยหรอหายไปเกือบหมด อนาคตภายหน้าหากบริษัทออกกฏห้ามชาวบ้านขายของ เขาว่า...เขาว่านะ อาจจะมีการฆาตกรรมเกิดขึ้น ก็ติดตามดูกันไป ธุรกิจผูกขาดแบบนี้ชาวบ้านตาดำ ๆ เดือดร้อนนะ





















ออกจากร้านปากทางเข้าน้ำตกคอนพะเพ็งตะวันบ่ายคล้อยแล้ว กลับถึงโรงแรมที่พัก พวกเราก็รีบไปบรรทุกสัมภาระของเราที่ฝากรวมไว้ยังบ้านเจ้าของเกสต์เฮ้าส์ แล้วปั่นเพื่อไปหาเรือเช่าเหมาลำเข้าไปยังดอนเดชเพื่อจะได้ไปชมน้ำตกหลี่ผี ที่หลี่ผีเราก็ได้ประสบการณ์ดี ๆ ที่จะมาเล่าเป็นวิทยาทานให้ได้รับทราบกัน โดยเฉพาะเล่ห์กลของเจ้าของเกสต์เฮ้าส์ถ้าเป็นภาษาของผม สมัยที่ยังตีหัวหมาด่าแม่....ผมจะใช้คำว่า "กวนตีน" ๕๕๕.ขนาดลุงป๊อกเป็นบุคคลที่ใจเย็นมาก ๆ แกจะเป็นคนคอยด่าคอยเตือนความปากไวของผมเสมอ ๆ แต่ที่นั่น หลี่ผี ลุงป๊อกหลุดเหมือนกัน ตามไปนะครับ

[Deang-sarapee]

ปั่นกลับถึงเกสต์เฮ้าส์ที่พักพวกเราก็เก็บของซึ่งก่อนเดินทางไปยังคอนพะเพ็ง เราเช็คเอ้าท์เรียบร้อยแต่ยังคงรวบรวมสัมภาระและฝากไว้ที่บ้านของเจ้าของนั่นแหละ เมื่อบรรทุกสัมภารกเป็นที่เรียบร้อยก็ปั่นเข้าไปยังท่าเรือของ บ.ดอนสัก หาเช่าเหมาเรือเข้าไปยัง บ.ดอนเดช อันเป็นที่ตั้งของน้ำตกหลี่ผีต่อไป

เรือได้พาพวกเราข้ามฝากไปยังดอนเดช ฝ่ากระแสน้ำโขงที่แดงขุ่น ไหลเชี่ยวมากจินตนาการนะว่าถ้าเรือล่มเราจะลอยคอไปขึ้นฝั่งได้ที่ไหน ? จิตเมื่อปรุงแต่ง(สังขาร) เกิดอารมณ์ต่าง ๆ นา นา วันนั้นในเรือเกิดความกลัวขึ้นมาทันทีที่จิตมันคิด กลัวว่าคุณนายแกว่ายน้ำไม่ค่อยจะเป็น นี่ละครับผมจึงคิดเตรียมการ ความจริงแล้วไม่ควรแส่หาเรื่อง อยู่กับปัจจุบันทำปัจจุบันให้ดีที่สุด ชีวิตก็จะไม่ทุกข์แต่ทางโลกเขาก็จะบอกว่าไม่ประมาท คำว่าไม่ประมาทในทางธรรมเป็นอย่างไร

ความไม่ประมาทคืออะไร ?

ความไม่ประมาท คือ การมีสติกำกับตัวอยู่เสมอ ไม่ว่าจะคิด จะพูด จะทำสิ่งใดๆ ไม่ยอมถลำลงไปในทางที่เสื่อม และไม่ยอมพลาดโอกาสในการทำความดี ตระหนักดีถึงสิ่งที่ต้องทำ ถึงกรรมที่ต้องเว้นใส่ใจสำนึกอยู่เสมอในหน้าที่ ไม่ปล่อยปละละเลย กระทำอย่างจริงจังและดำเนินรุดหน้าตลอดเวลา
ความไม่ประมาทเป็นคุณธรรมที่สำคัญยิ่ง กล่าวได้ว่าคำสอนในพุทธศาสนาทั้งหมด เมื่อสรุปแล้ว ก็คือสอนให้เราไม่ประมาท ดังจะเห็นได้จากปัจฉิมโอวาทของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คือ

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราจักเตือนเธอทั้งหลาย สังขารทั้งหลายเป็นของไม่เที่ยง มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา เธอทั้งหลายจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด”

นั่นคือความไม่ประมาทในทางธรรมนะครับ แตกต่างกันสิ้นเชิง ความเป็นจริงก่อนนั่งเรือเราก็ได้สรวมเสื้อชูชีพเป็นการป้องกันในชั้นต้น และก่อนลงเรือผมก็ได้ทำความเข้าใจกับคุณนายแล้วว่าหากเกิดอุบัติเหตุอย่าหนีห่างเรือและพยายามลอยตามกระแสน้ำประคองตัวอย่าให้จม ไม่ต้องใช้กำลังเพียงแค่กระเตง ๆ ตัวเอง(ท่าลูกหมาตกน้ำ)ให้เข้าฝั่งก็จะรอดปลอดภัย อย่าตกใจให้มีสติแล้วอย่ากลัว

เราขึ้นฝั่งที่บ้านดอนเดชปั่นไปหาเกสต์เฮ้าส์ที่พัก เมื่อเก็บของเข้าห้องพัก เวลายังพอมีก็พาคุณนายปั่นเข้าไปชมภายในหมู่บ้าน ส่วน ๓ หนุ่ม ๓ มุม(ลุงป๊อก ลุงดม คุณประยูร) ขอซักผ้าซ่อมจักรยาน ปะยาง ฯ ตกเย็นเราก็มาล้อมวงทำอาหาร ช่วงนี้เจ้าของเกสต์เฮ้าสต์บริหารงานโดยลูกชาย ซึ่งพ่อกำลังหัดให้ทำธุรกิจ พ่อนั้นนิสสัยดีมาก ๆ ตรงข้ามกับลูก งก สุด ๆ มาเสนอซักผ้าทั้ง ๓ หนุ่มให้ไปซักปรากฏให้มาตากเอง (แบบนี้ก็มีด้วย) ไม่ว่ากันอโหสิ พอตกเย็นก็มาเสนอเมนูอาหารต่าง ๆ แต่พวกเราไม่ได้สั่ง แสดงอาการไม่ค่อย Happy

เย็นวันนั้นเราประกอบอาหาร คุณยูรแสดงฝีมือทำมักกะโรนี อร่อยใช้ได้ทีเดียว ง่าย ๆ นะแกนำมักกะโรนีมาต้มให้สุก พอเสร็จแกก็นำปลากระป๋องมาเทรวมลงไปคน ๆ เติมซีอิ๊ว น้ำตาลพริกป่นแค่นี้เรียกอร่อยมาก ส่วนของเจคุณนายต้องแยกปรุงเป็นผัดมักกะโรนี ก็อร่อยไปคนละสไตล์ หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จเราก็ส่งข่าว(Line) ปรากฏว่าให้เจ้าลูกชายปิดไวไฟเฉยเลยอ้างเงินหมดพรุ่งนี้ค่อยเติมเงิน คุณยูรจึงตามไปฟ้องพ่อ พ่อแกด่าและสั่งให้ไปเปิดเดี๋ยวนั้น ผมตามไปดูว่าสวิทต์มันอยู่ตรงไหน เพราะคาดการณ์ว่าพอลับตาพ่อ มันต้องกลับมาปิดแน่นอน เป็นไปตามคาด ผมก็แอบไปเปิด กว่ามันจะรู้เราก็ส่ง Line ได้เยอะแล้ว ไม่นานพอมันเห็นมันก็กลับมาปิดอีกไม่อยากต่อล้อต่อเถียง เราจึวพากันสวดมนต์เบา ๆ (เกรงเขาจะว่าเรามาทำพิธี ๕๕) จากนั้นก็แยกกันไปหาสติปัญญา(นั่งสมาธิ) ตามบุญวาสนาของใครมัน ก่อนจะพักผ่อนหลับนอนเอาแรงไว้ในวันรุ่งขึ้น

[T_lek]

ห่างหายไปราชการหลายวัน กลับมาเจอบอร์ดรูปแบบใหม่ 555
สงกรานต์ทำงาน ไม่ได้ไปไหน คงได้อ่านย้อนรอยต่อไปครับ..

[Deang-sarapee]

ห่างหายไปราชการหลายวัน กลับมาเจอบอร์ดรูปแบบใหม่ 555
สงกรานต์ทำงาน ไม่ได้ไปไหน คงได้อ่านย้อนรอยต่อไปครับ..

อรุณสวัสดิ์ T_lek ถึงว่า..เงียบจัง อดใจหน่อยน้อง อีกไม่นานไม่ใช่เหรอ ก็จะเป็นไทแก่ตัวแล้ว เลิกจนได้แล้ว ทนอีกนิดเถอะน่า.....อนุโมทนา..สาธุด้วยที่สงกรานต์ไม่ต้องออกไปไหน นั่งอ่านย้อนรอยพินิจพิเคราะห์ข้อความ ก็จะได้ความรู้เพิ่มเติม และจะได้เห็นสิ่งผิด ๆ ที่ไม่น่าเกิดขึ้น ในส่วนของพี่...อย่าลืมล่ะ..ถ้าผิดทักท้วงทันทีเลยนะ..ไม่ต้องมาอ้างว่าเกรงใจเด็ดขาด อย่าปล่อยให้สิ่งผิด ๆ ติดค้างไว้เรียกว่าทำบุญด้วยกันอีกชั้นหนึ่ง

แต่พี่พร้อมพี่อ๋อยและเพื่อน จะออกเดินทางไปเมืองจีนโดยปั่นแต่บ้านไปจนถึง อ.เชียงของ ตั้งแต่ ๑๒ เม.ย.คงโดนน้ำระหว่างทางแน่นอน(หนีไม่พ้น) ถือว่าเล่นสงกรานต์ไปในตัว หนุก-ไม่หนุก กลับจากเมืองจีนจะมาเล่าให้ฟังนะ พี่อวยพรขอให้โชคดีในปีใหม่ของไทยเราโชคดีปีใหม่..น้อง

สภาวะอากาศในคืนวันนั้นที่เกสต์เฮ้าส บ.ดอนเดช ร้อนอบอ้าว ลุงดมแกคงปล่อยให้ ลุงป๊อก คุณยูร นอนกันในห้องสองคน ส่วนแกออกมากางเต้นท์นอนที่ระเบียงรับลมน้ำโขงสบาย ตื่นแต่เช้าลุงดมรีบหุงข้าวและต้มน้ำเตรียมชงกาแฟ ผมนั้นตื่นแต่ตีสามตามนิสสัยนั่งสมาธิตรงระเบียงนอกห้อง ต่อสู้กับยุงพอประมาณ(ทนได้) เมื่อลุงดมแกตื่นมาหุงหาอาหารผมก็เข้าไปช่วย



พวกเรามีกาแฟสดไปดื่มกันด้วยนะ คอกาแฟทั้งน๊าน....





จ้างซักให้มาตากเอง ๕๕๕ ฮิ๊ว.....



















อย่าลืมจ่ายค่า ปี้ (ซื้อบัตรเข้าเขตน้ำตก)













ตรงใกล้ ๆ กับที่จ่ายค่า ปี๊ เลี้ยวขวาลงไปก็จะเป็นอนุสรณ์หัวรถจักรเราเสียเวลาชมและเก็บภาพกันพอประมาณ ก่อนจะออกเดินทางต่อมุ่งเข้าตัวน้ำตกหลี่ผี ปั่นกันเพลินครับหลงทางครับ เพราะถึงจุดที่จะต้องเลี้ยวแต่เราไม่เลี้ยว ที่ไม่เลี้ยวเพราะไม่มีป้ายบอก ก็คิด ๆ นะการท่องเที่ยวลาว โทรมไปไหม ? แต่คิดอีกทีเขาคงลืมแล้วไม่ใส่ใจคงไม่คิดว่า จะมีใครเดินมาหรือปั่นมาเหมือนพวกเรา หลงทางไปตั้งเกือบ ๕ กม.ได้ความบังเอิญนะว่า เรามากันเป็นหนที่ ๓ แล้วจึงเอะใจ สอบถามชาวบ้านที่เขาทำงานในไร่ จึงรู้ว่าเลยทางแยกมาแล้ว ไม่เป็นไร "หลงทางเสียเวลา หลงติดยาชีวิตอับเฉา" หลงทางก็กลับแค่นั้น

เราปั่นกันจนถึงน้ำตก ต้องจอด จย.ไว้ข้างนอกเขาห้ามนำเข้านะครับ เราไม่ได้ใช้บริการฝากรถแต่เราเลือกใช้กุญแจคล้อง จย.ทั้งหมดรวมกันไว้ใต้ร่มไม้ พากันเดินเข้าสู่ตัวน้ำตก น้ำขุ่นและไหลเชี่ยวเหมือนน้ำตกคอนพะเพ็งครับ

































ทดลองปรับ Fillter กล้องครับ































เราพากันเดินจนทะลุเข้าไปถึงสุดท้ายของน้ำตกเพื่อหาทำเลในการประกอบอาหารมื้อเที่ยง ไปเจอเข้ากับร้านค้าบริษัทเอกชนที่เข้ามาสัมปทานเหมือนที่คอนพะเพ็ง เราเลยขอใช้สถานที่ ก็ได้รับความเอื้อเฟื้อดีมาก



https://www.youtube.com/watch?v=dyJMRdQFCEs อย่าลืมคลิกเข้าไปชมไปฟังนะครับ


https://www.youtube.com/watch?v=8Mw0wRFOkks ฟังประวัติความเป็นมาของหลี่ผี น่าฟังนะครับ

[Deang-sarapee]

ออกเดินทางท่องเมืองจีนตอนใต้ในเช้านี้แล้ว คงต้องติดค้างไว้กลับมาค่อยมาเล่าต่อ ขอให้ทุกท่านทุกคนโชคดีเล่นน้ำสงกรานต์ให้สนุกสนานและปลอดภัยกันทุกคนนะครับ โชคดีครับ

[Deang-sarapee]

อรุณสวัสดิ์ครับทุก ๆ ท่าน ผมพร้อมคณะเดินทางกลับจากการไปเยือนประเทศจีนตอนใต้(ยูนนาน) กลับถึงบ้านปากกองสารภี เมื่อคืนที่ผ่านมาเมื่อเวลา ๒๐.๓๐ น.รวมเวลาในการเดินทางทั้งหมด ๑๗ วัน ถ้าจะถามว่า "ได้อะไรบ้างไหม?" คำตอบ "ก็คงได้เยอะมาก" รายละเอียดต่าง ๆ เอาไว้ไปนำเสนอในกระทู้หลักของ แดง-สารภี (๒๔๐๐ ลาวใต้) ติดตามได้ครับ

เรามาต่อกันตรงที่หาที่ ๆ สำหรับประกอบอาหารมื้อเที่ยง ซึ่งก็ไปได้ตรงบริเวณสุดสายชายหาด เมื่อมาครั้งแรกบริเวณดังกล่าวยังไม่มีการสร้างร้านค้า มาหนนี้ร้านค้ามาสร้างดักลูกค้าให้ไปใช้บริการ เราขออนุญาตุที่จะประกอบอาหารก็ได้รับความอนุเคราะห์เป็นอย่างดี เมื่อเรารับประทานมื้อเที่ยงเสร็จพวกเราก็ไปอุดหนุน กาแฟสดจากร้านค้า เพื่อไม่ให้เสียกำลังใจในขณะที่รอกาแฟสด ลุงป๊อก คุณยูร ก็ไปดวลคิวกันเป็นที่สนุกสนาน (เล่นบิลเลียด) บริเวณร้านค้าเราพบว่ามีชาวต่างชาติ(ฝรั่ง) มาใช้บริการมากพอสมควร เราอยู่ชื่นชมบรรยากาศและธรรมชาติพร้อมกับกาแฟที่พอดื่มได้ จนได้เวลาเราก็พากันออกจากอุทยานเพื่อกลับที่พัก ไปชมบรรยากาศกันนะครับ

[Deang-sarapee]

อีกมุมหนึ่งของกล้องลุงดมครับ

[M.J.Bike Junior]

พี่แดงกลับจากไปทัวร์ จีน แล้วหรือครับ...

[Deang-sarapee]

พี่แดงกลับจากไปทัวร์ จีน แล้วหรือครับ...

ครับผม กลับถึงบ้านเมื่อ ๒๘๒๐๓๐ เม.ย.๕๘ ครับ "ใช่เลย" ปั่นดีมาก ๆ เบา ไหล นิ่ง สนุกแล้วมีความสุขด้วย ชื่นชมและขอบคุณมากครับ

[Deang-sarapee]

หายไปหลายวันครับ เพราะไปชาร์ทแบตเตอรี่ชีวิต(ปฏิบัติธรรม)ที่วัดสิริธโรภาวนา บ.ซับสนุ่น ต.ซับสนุ่น อ.มวกเหล็ก จ.สระบุรี ๕ วันแล้วต่อไปที่วัดเขาใหญ่ญาณสัมปันโนอีก ๒ วัน ได้โอกาสก็ไปเยี่ยมญาตุที่ โคราช ซึ่งสิบปีแล้วที่ไม่ได้เจอหน้าค่าตากัน รวมที่หายหน้าไปตั้งแต่ ๒-๑๑ พ.ค.๕๘ พึ่งกลับถึงบ้านเมื่อ ๑๑๐๘๓๐ พ.ค.นี้เองครับ เอาบุญมาฝากท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมให้ได้รับบุญกุศลไปพร้อม ๆ กันนะครับ

เรามาเดินทางต่อกันครับ หลังจากที่พวกเราพากันเดินไปจนสุดทางที่ก่อนเคยเป็นชายหาด ปัจจุบันมีการสร้างร้านอาหารสำหรับนักท่องเที่ยว เรามองหาทำเลที่จะประกอบอาหาร(หายาก) เราต้องไปขออนุญาตุใช้สถานที่ของร้านอาหารก็ได้รับความอนุเคราะห์ ซึ่งเราก็อุดหนุนกาแฟสดและขนมนมเนยพอสมควร พร้อมใช้บริการแทงสนุก ห้องน้ำ เปลญวน(พักผ่อน) (เสียดายจริง ๆ ครับหลี่ผีน้ำเป็นสีโคลนไม่ใสแจ๋วไม่เพลินตาเท่าไรนัก ถ้าท่าน ๆ จะไปกันแนะนำว่าควรไปหน้าแล้งน่าจะดีกว่าครับ จะได้เจอน้ำใสไหลเย็นครับ) จนพอใจพวกเราก็เดินทางกลับ ในขณะที่ปั่นกลับเราได้เข้าไปเยี่ยมชมวัด(เหมือนจะเป็นวัดเก่าแก่) ไม่เจอพระสักองค์และไม่มีใครที่พอจะเล่าเรื่องราวให้เราฟัง จึงได้แต่เดินชมและเก็บภาพ เชิญชมภาพครับ

























































เราพากันปั่นกลับที่พัก นอนพักที่เกสต์เฮ้าส์หลังเดิมอีก ๑ คืน เหมือนเดิมครับเจ้าลูกชายนัยว่าพ่อต้องการปั้นให้ดำเนินกิจการต่อ ไม่ยอมให้พวกเราได้ใช้ Wi-Fi ผมก็แอบไปเปิดพอใช้ได้สักครู่มันก็มาปิด ผมก็แอบไปเปิดมันก็ย่องมาปิด(สนุกดีครับ) สุดท้ายเราไปบอกพ่อมัน พ่อมันด่าเจ้าลูกชายแต่เชื่อไหมครับ เจ้าลูกชายมันไม่สน เราก็ได้คุยกับพ่อมันก็เลยได้ทราบความในใจว่า อยากจะให้ลูกมันดำเนินกิจการต่อ ถ้าขืนเป็นแบบนี้กิจการคงไปไม่รอด(พ่อมันพูดนะ) เราก็ได้แต่ปลอบใจมาติดตามชมกันรุ่งเช้าเราก็เหมาเรือที่นี่ให้ไปส่ง มีเรื่องสนุกจะเล่าให้ฟังก็ตามไปนะครับ

[Deang-sarapee]

พวกเราตื่นกันแต่ตี ๔ เตรียมตัวขึ้นเรือข้ามฝากไปยังอีกฝั่งเพื่อเดินทางกลับ เรือก็เหมาเอาจากเกสต์เฮ้าส์นั่นแหละ แต่พ่อผู้จัดการบอกจะให้พี่ชายเป็นคนไปส่งพวกเราก็พอวางใจ แต่ที่ไหนได้ช่วงเช้าตามเวลานัดปรากฏว่า พี่ชายเป็นคนขับแต่คนที่กำกับการแสดงก็คือไอ้เจ้าลูกชายคนที่พ่อหวังจะให้ดำเนินกิจการต่อ สิ่งที่ปรากฏคือ ไฟฉายก็ไม่มี เสื้อชูชีพก็ไม่มีสอบถามบอกว่า กำลังสั่งซื้อ ไฟฉายมันก็บอกไม่จำเป็น สามารถเดินทางได้ แต่วันนั้นถ้าไม่มีไฟฉายของพวกเราคงขลุกขลักน่าดู







โฉมหน้าผู้จัดการคนใหม่ที่คาดว่าอนาคตคงไปไม่รอด ก่อนจะออกเรือยังมีหน้ามาขอยืมไฟฉายจะฉายส่องนำทางเรือ ลุงป๊อกฟิวส์ขาดสั่งการว่า "มึงนะนั่งเฉย ๆ เดี๋ยวจัดการเอง" แล้วสั่งให้ผมเป็นคนส่องทางให้พี่ชายคนขับเรือ สุด ๆ เลยกับเด็กหนุ่มผู้ไร้วิญญาณแห่งการทำงานบริการ คิดว่าพ่อคงไม่ปล่อยมือแน่ ๆ











ถึงฝั่งเรียบร้อยคุณนายจะจ่ายค่าเรือ ปรากฏว่าไอ้หนุ่มกระโดดเข้ามาคว้าเงินทันที คุณนายบอกว่าจะให้คนขับยังเถียงอีก "ผมเป็นผู้จัดการครับ" คุณนายหัวเราะมองหน้าคนขับเรือ "เอาไง..." คนขับไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็บอก "ไม่เป็นไรครับ ให้น้องนั่นแหละ" ๕๕๕.



แวะจ่ายตลาดซื้ออาหารสดสำหรับประกอบอาหารมื้อเช้า ที่ตลาดท่าน้ำก่อนออกเดินทางต่อ



















































เจอกระท่อมข้างทางและได้เวลาอาหารเช้า เราจอดพักและประกอบอาหาร ในขณะที่ประกอบอาหารก็มีไอ้หนุ่มอารมณ์ดีมายืนดูพวกเรา สอบถามกำลังรอรถโดยสารไปปากเซ คุยไปคุยมา ปรากฏเป็นนักร้องเคยอัดแผ่นขาย ได้โชว์แผ่นซีดีที่ร้องอัดไว้ ลุงป๊อกเลยให้โชว์เสียง ก็ฟังเพราะดีครับ คุยกันสักพักรถมาแกก็อำลาจากไป

















เมื่อเสร็จากอาหารเช้าเก็บสัมภาระเรียบร้อยก็ออกเดินทางต่อ













สองทางเลือกที่เข้ามาเป็นตัวแปรให้พวกเราต้องตัดสินใจ ๑.มุ่งหน้าเข้าเมืองปากเซเพื่อต่อไปยังปากซองไปซดกาแฟ "ดาว" ที่ขึ้นชื่อ หรือ ๒.แวะเข้าเมืองจำปาสักเพื่อไปชมเมืองเก่าแล้วเลยไปชมวัดภู มรดกโลกของชาวลาว ทายกันนะครับว่าเราจะเลือกหนทางใด แล้วอย่าลืมตามกันไปนะครับ อีกหน่อยท่านก็จะเดินทางมิใช่หรือ ?

การวัดความพึงพอใจภณิดา (2541) กล่าวว่า การวัดความพึงพอใจนั้น สามารถทำได้หลายวิธี ดังต่อไปนี้

1.การใช้แบบสอบถาม เพื่อต้องการทราบความคิดเห็น ซึ่งสามารถกระทำได้ในลักษณะ กำหนดคำตอบให้เลือกหรือตอบคำถามอิสระ คำถามดังกล่าว อาจถามความพึงพอใจในด้านต่างๆ

1.การสัมภาษณ์ เป็นวิธีการวัดความพึงพอใจทางตรง ซึ่งต้องอาศัยเทคนิคและวิธีการที่ดี จึงจะได้ข้อมูลที่เป็นจริง

1.การสังเกต เป็นวิธีวัดความพึงพอใจโดยการสังเกตพฤติกรรมของบุคคลเป้าหมาย ไม่ว่า จะเป็นการแสดงออกจากการพูดจา กริยา ท่าทาง วิธีนี้จะต้องอาศัยการกระทำอย่างจริงจัง และสังเกตอย่างมีระเบียบแบบแผน

พวกเราไม่ได้มีอคติกับผู้จัดการหนุ่ม แต่พวกเราวัดจากพฤติกรรมที่แสดงออกกับพวกเรา ซึ่งจากการสัมผัสและสังเกตุเราได้รับการปฏิบัติโดยตรงแบบที่ไม่น่าพึงพอใจ จึงเก็บมาเล่าใครผ่านไปผ่านมา พิจารณากันนะครับเพื่อความสุขของการท่องเที่ยวครับ