เฮ้ย! เฮ้ย! นี้มัน ทัวร์ริ่ง ....นี้หว่า (หรือเปล่า)

[Guplrtoys]

สวัสดีครับ

"ขาอ่อนมือใหม่ หัดทัวร์ริ่ง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ" ปั่นจักรยานมาไม่นาน แค่สองปีนิดๆ เริ่มจากภูเขาตามพี่ที่ทำงาน ขยับไปหมอบตามกลุ่มที่อยู่ มารับรู้ตัวตนหลังจากถอย "มินิมือสองช่องจอม" ออกแนว "ปั่นแค่ไหว ไม่ไวตามพวก" แต่เมื่อช้าลงเราก็เห็นสิ่งรอบๆตัวชัดขึ้น จากที่เคยเห็นแค่พื้นถนน กับก้นคนข้างหน้า (หลายๆคนบอกว่า การที่ผมเปลี่ยนแนว มาทัวร์ริ่ง เป็นข้ออ้าง เพราะ ปั่นเร็วไม่ไหว ปั่นนำไม่ใด้ ปั่นตามก็หลุด ปล.ส่วนน้อยนะที่ว่า ) เริ่มต้นเลย ก็ลองปั่นคนเดียวไกล้ๆ ช้าๆ แต่มีเป้าหมาย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ที่สามารถไปเช้าเย็นกลับใด้ก่อน เพื่อจะดูว่า มันใช่แล้วหรือไม่ ที่เราจะมาแนวนี้ ใช่ตัวตนของเราหรือเปล่า หรือตามกระแส (บอกตรง ไม่เข้าใจตัวเอง) บทสรุปคงไม่ใด้จากการปั่น แค่ครั้งสองครั้ง ผมเคยถามตัวเอง ปั่นทัวร์ริ่งคือ ต้องไกลหรือเปล่า ต้องใช้เวลาหลายวันหรือเปล่า เพราะจากที่ลองเข้ามา อ่านประสบการณ์จากหลายๆท่านแล้วรู้สึกสนุกมีอารมณ์ร่วม มีแต่ที่ สวยๆโหดๆไกลๆ ทั้งนั้น แต่เวลาว่างของแต่ละคนไม่เท่ากัน ถึง 1 วันของเรานั้นจะมี 24 ชัวโมงเหมื่อนกันก็ตาม แล้วผมก็ทำงานจันทร์-ศุกร์งานด่าวนมีติดเสาร์ด้วย แต่ถ้ามัวแต่คิดไม่ลงมือทำ มันคงจะหาข้อสรุปให้ตัวเองไม่ใด้ รถก็มีทั้ง "ภูเขา" "หมอบ" แล้วก็ "มินิ เก่าๆ" เลือกมาสักคันจับมาใส่ตะแกรงหลังใส่กระเป๋า แล้วลงแรงปั่นซะก็จบเรื่อง เริ่มเมื่อ 11/2014 จนถึงบัดนี้ บอกเลยนี้แหละ ทัวร์ริ่งสำหรับผม มันใช่ ค้นพบทางของตัวเองแล้วเลยทำการประกอบ ทัวร์ริ่ง แท้ๆใว้สักคัน ทุนไม่มีแต่ใจมันไปแล้ว เลยปล่อยหมอบคู่ใจไป แล้วเดินไปร้านสั่งประกอบทันที่ (หาข้อมูล ในบอร์ดทัวร์ริ่่ง เมื่อ กุมภาพันธ์ุ สรุปใด้เมื่อ เมษา) ช่วงนี้รอ รถคู่ใจ นั่งคิดถึง ประสบการณ์ที่พาเจ้า miniblue ไปนู้นี้นั้น เลยจะลองเขียนออกมา ใว้อ่านย้อนหลัง กันลืม และอยากขอคำชีแนะและแนะนำจากพี่ๆ เพื่อๆ น้องๆ ในบอร์ด ทัวร์ริ่ง นี้ด้วยครับ

เจ้า MIni Blue ยานพาหนะ คู่ใจ ที่พาเข้าสู่สายทัว์ริ่ง

[Guplrtoys]

จาก"น้ำพอง" ถึง "ภูฝอยลม"

แจ้ง "มีหลายๆทริปที่ไปกับเจ้า MiniBlue นึกถึงทริปไหนใด้ก่อนก็ มาแชร์ประสบการณ์ก่อนแล้วกันนะครับ"



ณ. บ้านหนองกุง อ.น้ำพอง เวลา 07.03 am. อุณหภูมิ 22 ํC เริ่มต้นการเดินทางของรถระบบ "16 เกียร์ สองล้อสองแรงถีบ" อากาศเย็นกำลังดีปั่นออกมาจากบ้านแฟนซัก 600 m. ก็ถึงถนนเส้น อ.น้ำพอง-อ.กระนวน (ทางหลวงหมายเลข 2039) เลี้ยวขวามุ่งหน้าไปทาง ถนนมิตรภาพ เช้าๆแบบนี้รถยังไม่ค่อยมีให้เห็น จะเห็นก็แต่ คนสูงอายุขับมอเตอร์ไซร์หิ้วปิ่นโตน่าจะไปทำบุญที่วัดกัน ส่วนวัยรุ่นคงยังนอนขดอยู่บนที่นอนกันแน่นๆ เห็นแล้วนึกถึงสมัยเด็กเคยหิ้วปิ่นโตเดินตาม คุณย่าไปทำบุญทุกวันพระ ระยะทางจากบ้านประมาณ 2.5 km. แต่ใช้เวลาเกือบชั่วโมง เพราะต้องแวะคุยแล้วก็รอลุงๆป้าๆ เดินไปวัดพร้อมกันจากเริ่มต้น เดินสองคน กว่าจะถึงวัดก็เกือบสิบคนเลยที่เดียว นอกเรื่องไปไกล กลับมาเรื่องของการปั่นจักรยานท่องเที่ยวกันต่อดีกว่า ปั่นมาประมาณ 6 km. ให้เลี้ยวซ้ายแล้วกลับรถใต้สะพานข้ามลำน้ำพอง ซ้ายมือเราจะเป็น "สวนสาธารณะฝายหนองหวาย" หรือที่เรียกกันย่อๆว่า "หนองหวาย" เป็นฝายกั้นลำน้ำพองที่ถูกดัดแปลงให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติยอดนิยมอีกที่ของ อ.น้ำพอง เมื่อเรากลับรถมาก็จะอยู่บนทางหลวงหมายเลข 2 (ถนนมิตรภาพ) มุ่งหน้าสู่จังหวัดอุดรธานี ถนนค่อนข้างดีพอสมควร ไหล่ทางกว้างทำให้รู้สึกว่าปลอดภัย ทิวทัศน์สองข้างทางสวยพอได้ มองไปซ้ายมือจะเห็นทิวเขาอยู่ไกลๆ ขวามือเป็นแสงสีส้มอ่อนๆสาดพ้นขอบฟ้าออกมา เป็นภาพที่สวยมากแต่ให้อธิบายออกมาเป็นตัวหนังสือนี้ผมจนปัญญาจริงๆ เจ็บใจตัวเองตรงที่ดันลืมถ่ายรูปไว้ งันก็เก็บไว้ในความทรงจำแล้วกัน (ได้รูปเบลอๆมาสองสามรูปเส้นมิตรภาพ แก้ขัดไปก่อนนะครับ)



ปั่นเส้นนี้ งงกับป้ายบอกทางไป "ภูฝอยลม" มีทั้งบอกให้ตรงไป+บอกให้เลี้ยวซ้าย ผมเองลองมองเข้าไปถนนเส้นซ้ายมือ ดูแล้วเป็นถนนเส้นเล็กๆผ่านไร่อ้อย น่าจะสวยไปอีกแบบเอาลองดูแล้วกันอากาศก็ยังเย็นอยู่เลย 21 ํC ออกหนาวนิดๆ ปั่นเข้ามาก็สวยอย่างที่จินตนาการไว้ เป็นป่ายอ้อยที่กำลังส่วยเลยแบบว่ายังใบเขียวๆอยู่บางแปลงพึ่งลงต้นอ่อนใหม่ สลับกับป่าต้นยูคา แล้วก็มีสวนยางสลับกันไป ดูร่มรื่นดีจริงๆ นี้ก็คงเป็นเหตุผลอีกหนึ่งอย่างที่ผมชอบปั่นจักรยานแนวทัวร์ริ่ง "เพราะบ้างครั้งจุดหมายมันไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดแต่ประสบการณ์ระหว่างการเดินทางนี้สิที่ควรจะเก็บไว้ จอดถ่ายรูปสักนิด นั่งพักสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย ยังไงซะจุดหมายปลายทางคงไม่หนีเราไปใหน แค่เราออกแรงที่ขาลงไปที่ลูกบันได สองล้อที่เราค้อมมันอยู่คงจะพาเราจนถึงเป้าหมายที่เราตั้งใจไว้" .........



การถ่ายรูปด้วยมือถือของผม..มันไม่สวยเลยจริงๆเสียดายวิวสวยๆแต่ถ่ายทอดออกมาได้ไม่ถึงครึ่งเลย ต้องไปเรียนรู้การถ่ายรูปเพิ่มเติมซะแล้ว ปั่นชมธรรมชาติไปเรื่อย สังเกตป้ายบอกทาง อีก 30 ถึง ปั่นไปอีกหน่อย เหลือ 15 กม. ชักเอะใจผมก็ไม่ได้ปั่นเร็วทำไมเหมือนจะถึงเร็วจัง ดูที่ไมล์รถขึ้นมา 51 กม. สงสัยเส้นที่เราปั่นมาจะเป็นทางลัด ยิ่งเจอป้ายอีก 10 กม. ชัวร์เลยทางลัดแน่นๆ ปั่นมาอีก 10 กม. (ณ. กม.ที่ 60) เจอสามแยกออกอาการเอ่อๆ จะเลี้ยวซ้ายหรือขวาดี ป้ายมันหายไปไหนตอนที่เราต้องการ 3G ก็โหลดแผนที่ไม่ขึ้น บอกตัวเองเลยต่อไปใช้แผนที่กระดาษ แล้วภูฝอยลมมันอยู่แถวๆนี้เหรอ ยังไม่ได้ขึ้นเนินเลยนะ ต้องใช้ท่าไม้ตายแวะร้านของจัดน้ำแดง 1 กระป๋อง น้ำเปล่า 1 ขวด แล้วถามเจ้าของร้านว่า ภูฝอยลมไปทางไหนครับ คำตอบคือ เจ้าของร้านบอกกับเราว่า "ให้เลี้ยวขวาตรงไปเจอแยกไฟแดงใหญ่ๆแล้วเลี้ยวซ้ายนะ อีก 15-16 กิโลจะถึงทางขึ้น" สตั้นไป 10 วิ ถ้าตามป้าย มันน่าจะถึงแล้วนะ (ใครรู้จักกรมทางหลวงชนบท ช่วยแจ้งให้แก้ไขด้วยนะครับ อิอิ) ปั่นต่อๆ มาอีก 2-3 กิโล เจอป้ายอีก 20 km. ภูฝอยลม มันมาอีกแล้ว"ผีป้ายภูฝอยลม" ผมเลิกสนใจระยะขอแค่ว่าให้มาถูกทางก็พอ เดียวก็ถึง กม.ที 70 ถึงสามแยกดีทีมีป้ายบอกทางแล้ว เลี้ยวซ้ายทันไดมองดูป้าย เห็นว่าอีก 12 กม. ภูฝอยลม อ่านผ่านๆเพราะสนใจด้านหน้ามากกว่า ว่าทำไมรถถึงติดยาวขนาดนี้ อารมณ์ถนนเส้นลาดพร้าวชัดๆ ค่อยๆปั่นช้าๆออกข้าง คนเดินก็เยอะ รถก็เยอะ หรือจะพากันมาเที่ยวภูฝอยลม ถ้าจะเยอะขนาดนี้วันนี้จะถึงยอดภูหรือเปล่า? ปั่นๆเข็นๆมาอีก ไม่ถึงกิโล ก็เจอสาเหตุ รถติช้างนี้เอง ช้างหลายเชือกมาก ลองเรียบๆเคียงๆถามคนที่เดินไปเดินมาดู เค้าบอกว่าเป็น "ประเพณีตักบาตรช้าง" นับดูแล้วช้างเก้าเชือกพอดีเลขมงคล เห็นว่าขบวนจะไปถึงแค่ สำนักสงฆ์ข้างหน้านี้เอง (จำชื่อสำนักสงฆ์ไม่ได้) ก็เลยลงจูงรถจักรยาน ค่อยๆแอบไปตามข้างๆจนหลุดขบวน แล้วค่อยขึ้นค่อมอานมุ่งสู่จุดหมาย ภูฝอยลม......



"เป็นโชคดีของผมจริง ที่ปั่นมาเจอประเพณีดีๆของไทย ถ้าไม่ใด้ปั่นจักรยานคงไม่ใด้เจอแบบนี้"



กม.ที่ 75 เวลา 10:35 จากจากป้ายสัญลักษณ์ คงจะเริ่มขึ้นภูกันแล้ว ลุ้นอยู่ในใจว่ามันจะชันขนาดไหน เฟืองหลัง 11-25 จะรอดโดยไม่ต้องเข็นหรือไม่ ตื่นเต้นๆ ปั่นมาความเร็วค่อยลดลง ผ่าน กม.ที่ 76 ความเร็วเหลื่อ 13 ยังไม่ถึง กม.ที่ 77 ความเร็วอยู่ที่ 5-8 km\h เจอของแข็งซะแล้วสมน้ำหน้าข้อมูลไม่รู้จักหามาดีๆ หน้า 36 หลัง 25 .......... กม.78 ขอถ่ายภาพซักภาพนะ ไม่ได้เข็นแค่จอดถ่ายรูป อิอิ "หน่วยป้องกันรักษาป่าที่ อด.6" หันหลังไปมองตูข้าขึ้นมาได้ไงว่ะ พอมองไปข้างหน้า จะขึ้นไปไหวหรือเปล่านี้ ........ ลองดูไม่ไหวก็จูง...





ปั่นมาได้อีก 1 กม. เจอทางเข้า "น้ำตกธารงาน" สองจิตสองใจเข้าไปดีหรือเปล่าดูเวลา 10:30 am. ตัดสินใจขึ้นไปก่อนเพราะไม่รู้จะเจอเนินชันขนาดไหนและระยะอีกไกลแค่ไหน ถ้าปั่นได้แค่ 5-8 km./h แบบนี้เที่ยงจะถึงยอดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ยังไงซะขากลับยังมีโอกาสแวะ เมื่อหาข้อสรุปให้ตัวเองได้แล้วก็ออกแรงขาต่อ การปั่นมาคนเดียวมันก็ดีอย่าง แต่ถ้าเป็นอะไรมานี้อันตรายเลยยิ่งขาขึ้นปั่นใด้แค่นี้ ตอนลงคงจะเร็วน่าดู เบรกพร้อมหรือเปล่า รถดัดแปลงด้วย เอาใว้เดียวถึงยอดก่อนค่อยคิดอีกที ....



. จากน้ำตกธารงาม คลานมาแบบช้าๆ ช้ามากๆ 4-5-6 กม./ชม. ไม่มีที่ให้พักเลย บางช่วงเผลอลุกจะยืนกดล้อหน้าเกือบลอย ใจหวิวเลยนึกว่าจะล้ม เพราะถ้าหยุดปั่นหรือล้ม ดูแล้วคงขึ้นปั่นต่อไม่ได้ อาศัยการเลื้อยเป็นเลขแปดก็แล้ว ก้มหน้าไม่มองก็แล้ว ทำไมกว่าจะผ่านไปแต่ละเมตรมันทรมานจัง ลงเข็นสิเสียงในหัวมันสั่ง แต่ใจเรามันบอกอีกสองเมตรไม่ไหวค่อยลง ความคิดสลับไปมาอยู่แบบนี้ สักพักมีเสือภูเขาสวนลงมา ได้ยินแว้วๆ "สู้ๆครับ อีกนิดเดียว" จะถามกลับว่านิดเดียวมันแค่ไหน กี่เมตร กี่กิโล แต่ด้วยความเร็วที่พี่ท่านปล่อยลงมานั้นไม่อาจจะเปล่งเสียงออกมาได้ทัน ก็ก้มหน้าดันเนินกดลูกบันไดต่อไป มีมอไซค์วัยรุ่นขี่ขนาบข้าง "พี่ๆปั่นขึ้นมาได้ไงล้อเล็กๆเจ๋งอ่ะ" เราหันไปยิ้ม มีกำลังใจขึ้นมาอีกนิด แต่กำลังจะถามทางก็บิดหนีเราไปซะแล้ว เงยหน้ามองตามไปเห็นยอดเนินอยู่ข้าหน้า ตัดสินใจแล้วหยุดมันปลายเนินแล้วเข็นดีกว่า ตัดสินใจแนวแน่นแล้วแรงที่มีไม่ต้องเก็บออกแรงกดเอนตัวไปข้างหน้าให้เยอะๆไม่ให้ล้อลอยประมาณ 200 เมตรเท่านั้น อืบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.... 50 เมตร... 30....20....10....5.... และแล้วก็ถึงยอดเนิน เอาขาลงพื้น ต้นขาเต้นตุบๆ เหมือนตะคิวจะมาเพราะดันหยุดกะทันหัน ลงรถแล้วเข็นไป 15 เมตร มองเห็นป้ายยินดีต้อนรับอยู่ข้างหน้า แต่ปั่นไม่ได้แล้ว ขอนั้งยืดขาเอาน้ำราดก่อน ผ่านไป 5 นาทีลุกปั่นไปหาป้าย นึกในใจถ้าค่อยๆปั่นประคองมา 200 เมตรสุดท้ายก็คงจะดี ถ่ายรูปตามทำเนียม เสร็จปั่นชิวๆ ข้างหน้าเริ่มเห็นรถจอดแสดงว่าถึงที่หมายปลายทางแล้ว
ระยะทาง 84 km. 11:20 am. ปล. จากตีนภู มา 8 กม. ใช้เวลา 45 นาที









นั่งชมความสวยงาม ของ สวนรวมพรรณไม้ 60 พรรษา มหาราชินี ดูแล้วสวนแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยวมากที่สุดถ่ายรูปกันสนุกสนาน ส่วนผมนั่งดื่มน้ำส้มปั่นให้หายเหนื่อยสักพักก่อนจะเริ่มลงมือเก็บภาพเป็นที่ระลึก สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยดอกกระเจียวทั้งสีขาวและสีชมพู เห็นว่าในช่วงเดือนธันวาคม(วันที่ผมปั่นขึ้นไป) ก็จะมีดอกทิวลิปให้ได้ชมแต่ผมหาไม่เจอ (555) แต่ก็มีไม้ดอกอีกหลายชนิดให้ได้ชมทำให้ไม่เบื่อ เดินชมดอกใม้นิดๆหน่อยพอหอมปากหอมคอ เดินหาร้านอาหาร มีนะแต่คนเยอะมากๆ มีร้านเดียว เลยไปนั่งร้านกาแฟสด สั่งกาแฟปั่นมากินกับขนมปังที่ติดมาด้วย เรียวร้องแล้วทำการตรวจสอบเบรกเพื่อให้แน่นใจว่าทำงานใด้ปรกติ เพราะทางลงชันมากเดียวจะเอาไม่อยู่ซะ ไหลลงอย่างสนุกสนาน ระยะทาง 8 กิโลที่ทรมานของขาขึ้น ขาลงใช้เพียง 12 นาที แบบเลียเบรกตลอด ถึงตีนภูด้วยความปลอดภัย ปั่นตอแต่ไปคนละเส้นกับขามา ปั่นไปแค่ 23 กม. ก็ถึงถนนมิตรภาพ เลี้ยวขวาจอร้าน ก๋วยเตี๋ยวจัดเส้นเล็กเป็ด + เขียวโซดามะนาว ท้องอิ่มเดินทางต่อ ค่อยๆปั่นไปรถน้อยกว่าที่คิดสงสัย กินข้าวอยู่กับพ่อที่บ้านกันหมด แวะเติมน้ำที่หน้าสวนสัตว์ขอนแก่น (เขาสวนกวาง) แล้วยิงยาวถึงบ้านเลย ปลอดภัย กลับบ้าน คนที่บ้านก็ดีใจแล้ว ปั่น 162 กม. เวลาทั้งหมด (ปั่น กิน ถ่าย ) 8:45 นาที เสร็จสิ้นการการมินิทัวร์ริ่ง "one day touring"



















ยาวเลย สำหรับผม แค่นี้ก็สุขใจ

ถ้าใช้โทรศัพท์เข้าไปอ่านใด้ที่ Blog เล็กๆของผมใด้อีกทางนะครับไม่รู้ง่ายกว่าหรือเปล่า

[mindbomb]

ดีใจด้วยครับ ขอให้มีความสุขกับการปั่นต่อไปเรื่อยๆนะครับ สักวันคงได้เจอกันครับ

[goodice]

เจ๋งมากคัฟ

[champion]

มาถูกทางแล้วละครับผมก็เคยไปหมอบตามกะแสพักนึงเหมือนกัน

[Guplrtoys]

ดีใจด้วยครับ ขอให้มีความสุขกับการปั่นต่อไปเรื่อยๆนะครับ สักวันคงได้เจอกันครับ

ครับ สักวันต้องได้ร่วมทริปดีๆไปด้วยกันครับ

เจ๋งมากคัฟ

ขอบคุณครับ แต่ไม่ถึงกับเจ๋งหลอกครับ 5555

มาถูกทางแล้วละครับผมก็เคยไปหมอบตามกะแสพักนึงเหมือนกัน

คิดเหมื่อนกันครับว่า น่าจะเป็นแนวที่เราปั่่นแล้วสบายใจ และมีความสุขบนอานจักรยาน ถ้าใด้คอเดียวกันร่วมทางคงจะฟิน น่าดู

[tom_issara]

very good

[Guplrtoys]

mini blue ลำปาง-กรุงเทพ 3 วัน 2 คืน

24/12/2014 มีแต่คนปั่นขึ้นเหนือขอปั่นจากเหนือลงไปบ้าง(นึกว่าจะไหลลงสบายๆ)

12:00 AM ณ ปตท. แยกหลักกิโลใหญ่(แยกห้าเชียง) ทางเข้าลำปาง "พีพิเชษ" รุ่นพี่ที่มาทำงานเด้วยกัน ถามเป็นครั้งที่ 18 ว่า "เปิ้ลเอาจริงเหรอ ! " เราก็ตอบด้วยความไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่า "จริงสิพี่ พี่ไม่ต้องห่วงถ้าผมไม่ไหวเดียวผมหาที่พัก รอพี่มาแวะรับขากลับกรุงเทพ หลังจากเซ็ตรถและเตรียมน้ำเสร็จ (ดันลืมเอากระติกน้ำมา เพิ่มความลำบากให้ตัวเองจริงๆ) วันนั้นอากาศค่อนข้างเย็น ขนาดเที่ยงยังแค่ 24 องศา น้ำน่าจะหมดช้าหน่อย เวลา 12:30 ล้อหมุน เจ้า mini blue มินิทัวร์ริ่ง ออกเดินทางแล้วจร้า.............Go.....go..go....


ปั่นนมาใด้แค่ 17 km. ก็มาถึง COCO fram จะช้าอยู่ทำไม ก็ต้องแวะสิครับถ่ายรูปเป็นที่ระลึก เดินดูของอีกนิดหน่อยอยู่นานไม่ใด้เดียวจะมืดก่อนที่จะปั่นถึง เถิน (ซื้อของก็ไม่ใด้ไม่มีที่ใส่ ฮาๆๆ)













จัดแจงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วควบเจ้า minibulue เดินทางต่อทันที (เวลา 01:18 PM) ปั่นมาอีกไม่กี่ร้อยเมตร ก็ต้องหยุดเมื่อมาเจอ "ฟามแกะฮักยู" จอดถ่ายรูปอีกแล้ว เสียดายใด้ มาแค่รูปเดียว แถมไม่ค่อยสวยด้วย รีบๆ


01:24 PM ออกเดินทางต่อไป เส้นทางดูแปลกตาต่างจากที่เคยขับรถยนต์ มันดูสวยกว่าปกติ หรือว่าผมคิดไปเองก็ไม่รู้ พอปั่นมาถึงเถิน ดูเวลาแล้ว บ่ายสี่โมงนิดๆ กำลังคิดว่าเอาไงดี หน้าหนาวมืดเร็วซะด้วย พี่ที่ทำงาน บอกก่อนออกมาว่านอน เถินพอแล้วนะเปิ้ล แต่เรามันคันๆ (กม.ที่ 84 ) ยังพอมีแรงไปต่อ เอาอีกนิดแล้วกันอากาศดีด้วย เดียวค่อยไปนอนแถว แม่พริก ปั่นด้วยควาวเร็ว 27-30 Km./h ขึ้นๆลงๆเนินตรงเถิน จนถึงแม่พริก แวะ ปตท.เปิดใหม่ (กม.ที่ 134 ) เข้าไปเติม น้ำที่ 7-11 ออกมาจัดข้าวเขียวหมูปิ้งอีกสามไม้ เงยหน้ามองท้องฟ้าอีกที อ้าว แสงสุดท้ายของวันมาแว้ว ....ต้องรีบหาที่พักแล้วสิเรา ไฟหน้าเอามาแต่ลืมที่ชาร์ต (ข้อเสียของไฟแบบชาร์ตเลย ถ้าแบบใส่ถ่านคงไม่เกิดปัญหาแบบนี้) Foot in mouth ( ณ.เวลา 6:17 PM)







พอออกจาก ปตท. มีความรู้สึกว่า..ทำไมมันมืดเร็วจัง ปั่นมาอีกนิดเดียว เฮ้ย! นี้มันทางเข้า เขื่อนภูมิพล แล้วนิ..... นี้เราเลยแม่พริกมาหลายสิบกิโลแบบไม่รู้ตัวเลยแสดงว่า ปตท.ที่เราแวะมันเขต อ.สามเงา แล้วเหรอ ที่นี้ข้างหน้าจะมีที่พักหรือเปล่า จอดทำใจศาลาข้างทาง 2 นาที เปิดไฟหลัง เปิดไฟหมวก ให้สว่าง ให้รถที่ตามมาเห็นชัดๆ ปัญหาที่ไฟหน้านี้แหละ ไม่รู้ทำไงก็เลยเอา เพาเวอร์แบงค์ มามัดใส่ แฮนด์ พอถูๆไถ่ๆไปก่อน ยิ่งปั่นยิ่งมืดยิ่งมืดยิ่งหน้ากลัว ปั่นเร็วก็ไม่ใด้ ข้างหน้าเรามองไปใด้ไม่ไกล มีอยู่โค้งหนึ่ง เกือบหลุดลงข้างทาง เพราะอยู่ๆใหลทางก็แคบลง บางครั้งก็มีรถตีไฟสูงบีบแตรใส่ เพราะเค้าคงไม่แน่นใจ ว่าอะไรอยู่ด้านหน้า มือด้านหนึ่งจับแฮนด์ อีกด้านคอยประคอง เพาเวอร์แบงค์ (หลอด LED หลอดเดียวไม่มี รีเฟล็ก นี้มันนรกชัดๆ)



ปั่นมาใด้ ประมาณ 30 km. เจอแล้วที่พัก บอกเลย ดีใจสุดๆ รอดตายแล้วเรา จอดรถใด้เข้าไปถามทันที มีห้องว่าหรือเปล่าครับ คนดูแลมองมาแล้วบอกแป็บนะครับ จบด่านนี้ก่อน (แบบว่านั้งเล่นเกมร์ computer อยู่ ) เราก็รอ 5 นาทีน้องมันก็ลุกขึ้นมา เปิดๆดูสมุด "มีครับพี่ กี่ห้องดีครับ" เรามาคนเดียวเปิด สามห้องดีเปล่าหว่า ข้ามๆไป เหนื่อยแล้ว หิวด้วย ขอเปิด 1 ห้องรับกุญแจ จ่ายไป 420 บาท เข้าห้อง อาบน้ำซักเสื้อปั่น เสร็จหิวสิครับ ปั่นจักรยานออกมาถามพนักงาน มีของกินขายเปล่า คำตอบที่ใด้มามันทรมานใจเหลือเกิน ไม่มีครับ นมซักกล่องก็ไม่มีขนมปังซักชิ้นก็ไม่มี แล้วเปิดร้านกาแฟสดใด้ไง กลับห้อง กินน้ำปะทังชีวิตไปก่อน แล้วก็นอนหลับ เก็บแรงใว้วันพรุ้งนี้ (จบวันแรก 168 km.>>>>>>>>>>>>>>>>>>)

[Guplrtoys]

เช้าวันที่ 2 ตื่นมา 7:30 อาบน้ำ แต่งตัวเก็บของเช็ครถนิดหน่อย แล้วปั่นออกมากินกาแฟฟรี +ขนมปังสับปะรด แล้วก็ออกตัวประมาณ 8:45 จาก ดังก้องรีสอร์ท ปั่นมาใด้ 6 กิโลเจอป้ายยินดีต้อนรับเมืองตากแวะกดซักรูป ปั่นมาอีก 4 กิโล โรงแรมเยอะเลยทีนี้ร้านอาหารก็เยอะ 7-11 ก็มี คิดๆแล้วก็นะ ถ้าแข็งใจปั่นมาอีก 10 กิโลก็ดีแล้วเมื่อคืน เจอแล้วร้านข้าวแกง จอดอย่างไว ขอเติมพลังให้เต็มที่หน่อยหิวตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว จัดไปปีกไก่ทอด แกงจืด ไข่ต้ม ข้าวสวยร้อนๆ +น้ำพริกกะปิผักสด น้ำ 1 ขวด ร้านนี้รสชาติอร่อยดีทำสะอาด ราคาสมเหตุสมผล แนะนำใครผ่านมาแวะทานใด้ไม่ผิดหวังกับร้าน "บ้านข้าว - แกงใต้"

[Guplrtoys]

เมื่อท้องอิ่ม แรงก็บังเกิด ค่อยๆควงรอบขาเบาๆออกจานร้าน ปั่นบนเลนจักรยานที่ทำหน้าที่เป็นที่จอดรถยนต์ ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจเพราะมันเป็นอะไรที่กลายเป็นความเคยชินไปแล้วจะโวยวายไปก็เท่านั้น ขนาดมีป้ายห้ามจอดบนเลนจักรยาน ถ้าจอดโดนปรับเท่านั้นเท่านี้ คนยังจอดกันเลย เสียดายเลนจักรยานบนถนนใหญ่แบบนี้ไม่ใด้หากันง่ายๆ จะปั่นให้ปลอดภัยก็ต้องระวังเอาเอง ปั่นผ่านมาก็จะเจอสามแยกที่เลี้ยวซ้ายไปกำแพงเพชร พหลโยธินใหม่ ส่วนผมเลือกที่จะตรงไป พหลโยธินเส้นเก่าเพราะถึงจะเป็นทางรถส่วนกันแต่ ความสวยงามของสองฝั่งถนนดีกว่ามาก บวกกับอากาศเย็นๆของฤดูหนาว และต้นไม้ใบหญ่ามันทำให้สองข้างทางดูสวยดี จะติดก็ตรงเส้นนี้จะมีเนินเล็กเนินน้อยรวมถึงเนินซึมยาวๆคอยตัดกำลังขาของเราเท่านั้นเอง

[Guplrtoys]

ปั่นชื่นชมธรรมชาติ ต้นไม้ ดอกไม้ และเส้นทางที่คดเคี้ยว ขึ้นๆลงๆอย่างสวยงามบวกกับถนนที่ปลอดรถยนต์ (นานๆครั้งจะมีวิ่งซักคัน) และผู้คนที่ยิ้มแย้มทำกิจกรรมตอนเช้าอย่างไม่เร่งรีบเหมือนสังคมคนเมืองอย่างเราๆท่านๆ ทำให้ผมปั่นช้าลงเพื่อจะเก็บความรู้สึกนี้ใว้นานๆ ผ่านมาซักพัก ระยะทางจาก ที่พักมาแค่ 35 km.(10:46 Am) ก็มาถึงจุดถ่ายรูปที่ตั้งใจใว้ "สะพานโบราณ วังเจ้า" สะพานเก่าแก่คลาสสิครูปทรงโค้งดั่งแนวภูเขาดูเคลื่อนไหวดั่งสายน้ำ สะพานที่เชื่อมถนนข้ามแม่น้ำปิงถนนพหโยธินสายเก่า ผมชอบบรรยากาศและทิวทัศน์นี้มาก ก็เลยนั้งห้อยขาทอดอารมณ์อยู่เกือบ 10 นาทีเพื่อเก็บภาพความงามนี้ใว้ในความทรงจำ ....

[Joke_turbo]

สุดยอดครับ
ถ้าเป็นไปได้ไม่อยากให้เดินทางคนเดียวนะครับ
อย่างน้อยก็ไปเป็นคู่ มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน

[Guplrtoys]

สุดยอดครับ
ถ้าเป็นไปได้ไม่อยากให้เดินทางคนเดียวนะครับ
อย่างน้อยก็ไปเป็นคู่ มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน

ครับขอบคุณครับ ข่าวช่วงนี่ยิ่งแรงๆ อยู่ด้วย แต่ว่าผมผึ่งเข้ามาสนใจในการปั่นจักรยานทัวริ่ง เพื่อนที่ปั่นแนวๆนี้ก็ยังไม่มี ยิ่งออกมาจากพื่นที่ที่อยู่ (อยู่คลองสาม ปทุม) มาปั่นเฉพาะกิจ นี้ยากเลย
คงต้องระวังตัวเองให้มากขึ้น ส่วนเพื่อนปั่นคงต้องอาศัย คนในบอร์ดทัวริ่ง บอร์ดนี้แล้วครับ

แต่ยังไงก็ต้องขอขอบคุณในความเป็นห่วงที่มีต่อเพื่อนนักปั่นด้วยกันนะครับ

"ปั่นช้าๆ แวะบ่อยๆ เดียวก็ถึง"

[Guplrtoys]

ซึมซับบรรยากาศ แม่น้ำปิง เสร็จล้อก็หมุนด้วยแรงขาพอข้ามสะพานเลี้ยวซ้าย ถนนช่วงนี้จะไม่ค่อยดีประมาณ 3km.จะออกมาเจอกับถนนสายหลัก ตอนนี้เราก็จะอยู่เขตกำแพงเพชรแล้ว อากาศเริ่มร้อนร่างกายเริ่มถามหาน้ำตาลเพื่อความสดชื่น ดูเวลาก็ปาเข้าไป 11 โมงกว่าๆก็เลยมองหาร้านกาแฟสดเพื่อหาอะไรเย็นๆกินแก้ร้อนสักนิด และแล้วก็เจอร้าน "บ้านกาแฟ - ครัวศิลาแลง"
ที่ทำร้านออกมาใด้มีเอกลักษณ์ มีทั้งอาหารและเครื่องดื่มใว้คอยให้บริการ แต่ตัวผมเองมื้อเช้าบรรจุมาเต็มพิกัดยังไม่ทันย่อยขอสั่งแค่ "ชาเขียวปั่น" เย็นๆมาดื่มดับร้อนสักแก้วก็พอใจแล้ว รสชาติกำลังดีไม่หวานจนเกินไปกลิ่นชาก็หอมใช้ใด้ กับราคา 45 บาทโอเคเลย นั้งให้ร่างกายหายร้อนซักพักก็เดินทางต่อ จุดหมายปลายทางวันนี้ยังอีกไกล ผ่านไปครึ่งวันแล้วแต่ปั่นไม่ถึงครึ่งทางเลย (กม.ที่ 59)

[Guplrtoys]

ณ.เวลา 16:15 ระยะทาง 143 km. ผมก็ปั่นผ่านจังหวัดตาก และกำแพงเพชร เข้าสู่ นครสวรรค์ ใด้สำเร็จ เหลือระยะทางอีกประมาณ 47 กิโล กับเวลาที่เหลือน้อยมากๆก่อนฟ้าจะมืด ขอให้ทันพระอาทิตย์ตกดินด้วยเถิด..."มีพี่ในกลุ่มปั่นจักรยานด้วยกัน โทรมาแจ้งว่าจ้องโรงแรมให้แล้ว เดียวจะนั้งรถไฟจากรังสิตขึ้นมาปั่นกลับเป็นเพื่อนพรุ้งนี้" เอาแล้วไงเย็นนี้ก็ต้องเข้าไปนอนในตัวจังหวัดสินะ ไม่รู้จะทำเวลาใด้หรือเปล่ากับขาที่ล้ามาพอสมควร เอา!สู้ๆ อารมณ์นี้ อยู่ที่ใจแล้ว ใจเราสู้ขาเรามันคงไม่หยุดควงง่ายๆหรอกนะ



ปั่นต่อมาใด้ แค่ กิโลเดียวเอง ขาก็ประท้วงตะคิวเล่นงานซะแล้ว แวะ ปตท.หาน้ำเย็นๆราดแล้วนั้งพัก เกือบๆชั่วโมงแล้วค่อยไปต่อ (17:22 / 144km.)



ค่อยๆปั่นรอบขาสูงหน่อยเกียร์เบารักษาความเร็ว 25-28 พอหลัง 18:30 ฟ้ามืดเร็วมากเห็นป้ายบอกทางอีก 16 กิโลถึงนครสวรรค์ มีกำลังใจขึ้นมา เพิ่มความเร็วอีกนิด ขาก็เริ่มกลับมาใช้งานใด้ตามปกติแล้ว แต่ความเร็วก็คงที่ 26 km/h(ฮาๆๆๆ) เหลือกอีก 8 กม. มีไฟข้างทางยาวๆแต่รถเยอะมากไหล่ทางมีการก่อสร้าง ทำให้ปั่นลำบาก ค่อยๆไปจนมาถึงสวน อุทยานสวรรค์ จอดรถแต่ไม่มีอารมณ์จะเก็บภาพแล้ว หยิบโทรศัพท์ เข้ากูเกิลหาที่ตั้งโรงแรมที่พี่ในกลุ่มจองใว้ให้ เสร็จก็เสียหูฟัง(ข้างเดียว) ปั่นตามที่ GPS บอกไม่ถึง 5 นาทีก็เจอที่พัก(19:07 / 190 km.) ดีใจสุดๆ เข้าติดต่อขอกุญแจ แล้วก็เข้าห้องพัก อาบน้ำ รอพี่ที่มาจากรังสิตมาสมทบ จะใด้ไปทานข้าวพร้อมกัน ....... 20:30 พี่ดุสิต ก็มาถึงชวนกันปั่นไปหาข้าวกินกันแล้วก็หิ้วยอดข้าวกลับมา 2 ขวด มะม่วง 2 ลูก นั้งเม้ามอยกัน สักพักแล้วก็แยกย้ายกันเข้านอน .........