Slow Life & Bike Touring

[TAC]

สุดยอด ภูคูน
เธอเห็นหลังคานั้นไม่ เมื่อ 2 ชั่งโมงที่แล้วผมอยู่ที่นั้น

[TAC]

ปั่นออกมาจากจุดชมวิว ขึ้นมาอีกนิดหน่อย จะมีที่พัก 2 แห่ง เหมาะสำหรับตื่นมาดูวิวตอนเช้า แต่ผมยังพอมีเวลาเลยไปต่อ เป๋าหมายคือ สามแยกภูคูน

[TAC]

ถึงสามแยกภูคูน ประมาณบ่าย 3 โมงเย็น เลยตั้งใจจะไปต่อให้ถึง กิ่วกะจำ คิดว่าที่นั้นมีที่พัก แต่ก็ถามชาวบ้านว่า ก่อนถึงกิ่วกะจำ มีที่พักอื่นหรือเปล่า ได้คำตอบว่า บ้านผาเกงน้อยมีที่พัก แต่ต้องไปอีก 15 หลัก ผมเลยตัดสินใจไปต่อ (เลี้ยวซ้ายที่สามแยกวงกลมภูคูน)

[TAC]

ปั่นขึ้นมาสัก 1 กิโล ผมเห็นข้างหน้าแล้วยิ้มปากกว้างเลย...ไหลลง ยาวๆ

[TAC]

แต่ความสุขช่างสั้นหนัก ไหลลงมา 5 กิโล ยังไม่ทันหายเหนื่อย ขึ้นต่ออีกแหละ..ผมนี่เหนื่อย จนไม่อยากจะถ่ายรูปเลย

[TAC]

สงกรานต์แรกที่ลาว สาวเสื้อแดง 3 คน ผมโดนไป 3 แล้ว...ปั่นไม่เป็นเลย

[เสนีย์ (เชียงใหม่)]

สนุกมากฮับ บ บ ...รูปเยี่ยมมั่กๆ
(เอ่อ...พอดีกำลังจิบ Tiger กระป๋องที่ 2 เลยมีอารมณ์กลอน ขอจัดให้คุณ TAC ซักรูป นะฮับ)


...เส้นทาง
เลือนลาง มุ่งไป ข้างหน้า
คนเดียว ไม่เปลี่ยว อุรา
มุ่งหน้า ปั่นลุย เข้าไป

ชีวิต คือการ เดินทาง
สุขบ้าง เศร้าบ้าง จริงไหม?
ขอเพียง ได้ก้าว ออกไป
พอใจ ประสา คนเดินทาง

[TAC]

สนุกมากฮับ บ บ ...รูปเยี่ยมมั่กๆ
(เอ่อ...พอดีกำลังจิบ Tiger กระป๋องที่ 2 เลยมีอารมณ์กลอน ขอจัดให้คุณ TAC ซักรูป นะฮับ)


...เส้นทาง
เลือนลาง มุ่งไป ข้างหน้า
คนเดียว ไม่เปลี่ยว อุรา
มุ่งหน้า ปั่นลุย เข้าไป

ชีวิต คือการ เดินทาง
สุขบ้าง เศร้าบ้าง จริงไหม?
ขอเพียง ได้ก้าว ออกไป
พอใจ ประสา คนเดินทาง

...เส้นทาง
เลือนลาง มุ่งไป ข้างหน้า
หลายเส้นทางที่ผมเดินทางไป บางที่ผมรู้แค่จุดหมายปลายทาง ผมไม่รู้หรอกว่าไปทางไหน ซ้าย หรือ ขวา ไม่มีใครให้ปรึกษา ได้แต่คอยถามชาวบ้าน

คนเดียว ไม่เปลี่ยว อุรา
มุ่งหน้า ปั่นลุย เข้าไป
หลายคนถามว่าเดินทางคนเดียวไม่เหงาหรือ ผมตอบทุกคนเลยว่าไม่ ไม่ว่าจะผ่านหมู่บ้านไหน ไม่ว่าเขาเป็นใคร ผู้ใหญ่ หรือ เด็ก ผมจอดและนั้งคุยได้เสมอ ทุกครั้งที่ผมเดินทาง จะมีเพื่อนใหม่เข้ามาในชีวิตผมเสมอ

ชีวิต คือการ เดินทาง
สุขบ้าง เศร้าบ้าง จริงไหม?
เวลาเราเดินทาง คนอื่นจะเห็นแต่รูปวิวสวยๆ หลายคนอิจฉา ในสิ่งที่เราได้เห็น อิจฉาในความสุขของเรา แต่อีกหลายอารมณ์ที่เค้าไม่เคยเห็น เหนื่อยสุดๆ ร้อนสุดๆ หิวสุดๆ นั้งพิงหลักกิโล แล้วถามตัวเองว่า เมื่อไหร่จะถึงสักที

ขอเพียง ได้ก้าว ออกไป
พอใจ ประสา คนเดินทาง
ถ้าเรายังยึดติดกับความกลัวที่เราคิดขึ้นมาเอง...(จะเหนื่อยไม่ จะนอนยังไง จะกินยังไง ลำบากไม่ อันตรายไม่ ) ลองก้าวออกไป เรียนรู้สิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเอง เราจะรู้ว่า...ก็แค่เราคิดไปเอง

ขอบคุณพี่มากครับ สำหรับบทกลอน ผมชอบมากครับ ผมเลยขออนุญาติแช่ร์ประสบการณ์แทรกเข้าไป ที่แต่ละบท..

[TAC]

ต่อนะครับ ตอนออกมาจากสามแยกภูคูน ตั้งใจว่าจะไปให้ถึง กิ่วกะจำ ตามคำแนะนำของแม่บัก แต่ดูเหมือนว่ารางกายจะไม่ไหว เพราะอากาศร้อนมาก กินแรงผมไปเยอะ มาถึงตรงนี้...แรงใจไม่มีหมด แต่แรงกายไม่มีเหลือแล้ว มาได้แค่ผาเกงน้อย เวลาประมาณ 5 โมงเย็น ขอนั้งพักหน้าบ้าน ชาวบ้าน และถามเค้าว่า มีรถเมล์ไป กิ่วกะจำไม่ (ผมไม่ไหวแล้ว) ชาวบ้านบอกว่ามี ให้นั้งรอ ผมนั้งรอจนถึง 6 โมง ไม่มีรถเมล์ สักคัน เลยตัดสินใจพักที่ บ้านผาเกงน้อย ราคาคืนละ 200 บาท

[TAC]

พักที่นี้แบบไม่ตั้งใน เพราะไปไม่ถึงที่หมาย ผมเก็บของเข้าห้อง อาบน้ำ ซักผ้าเรียบร้อย ก็ออกมานั้งหน้าห้อง ว่าจะจิบเบียลาวสักกระป๋อง ก่อนทานมื้อเย็น ให้เจ้าของที่พักทำอาหารให้....
ระหว่างที่นั้งบอกกับตัวเองว่า ถ้าเมื่อกี่มีรถเมล์ ผ่านมา เราก็คงแพ้ตัวเราเอง...ถึงตอนนี้ผมรู้สึกดีมาก ที่ไม่ได้เอาจักรยานขึ้นรถไปลงที่ กิ่วกะจำ เพราะวิวที่อยู่ตรงหน้าผมมันคือของขวัญและรางวัล จากการปั่นกลางแดดมาทั้งวัน

[TAC]

รอตะวันตกเขา นั้งเก็บความสุขไปเรื่อยๆ




คืนนี้ ลากันด้วยภาพนี้

[TAC]

จุดหมายเหมือนกัน ต่างกันแค่ความชอบ

[sammon_one]

สวยงามมากครับ ต้องมีสักวัน ผมจะตามไป

[ครูหาด]

ติดตามชมและเป็นกำลังใจครับ

[TAC]

วันที่ 5 ของการเดินทาง 14-4-2558
สวัสดีตอนเช้า กิ่วกะจำ อากาศหนาวในเช้านี้มาพร้อมกับกาแฟดริฟ ที่สุดหอม ขนมาจากเมืองไทย เพิ่งจะได้กินก็วันนี้แหละ จุดหมายปลายทางวันนี้ หน้าจะถึงเชียงเงิน ถ้าแรงยังเหลือก็จะต่อไปให้ถึงหลวงพระบาง วันนี้ 14-4-2558 ตรงกับวันปีใหม่ของลาวพอดี ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่บนดอย แต่วันนี้ได้เปียกตลอดทางแน่...