(Agalico journey diary)-10-18.01.2015 déjà-vu-Phu sam soom

[Kami@GT]

หล่อ ๆ ซักไบ หัวเรือใหญ่ของเรา ท่านประธานแมนทัวริ่งสายมาร ผู้เสาะหาเส้นทางอันอุดมด้วยความโหดเหี้ยม คราวนี้มาได้แบบเฉียดฉิวที่ก้าวผ่านอุปสรรคมาได้ด้วยความกล้า และเป็นผู้จุดประกายความกล้า ท้าให้คุณออกเดินทาง ถ้าเส้นทางที่คนเป็นเบาหวานไทป์ 3 ซึ่งต้องฉีดอินซูลินเองและต้องควบคุมระดับน้ำตาลอยู่ตลอดเวลา อย่างประธานแมนไปได้ คุณก็ไปได้ แค่กล้าไปหรือเปล่า ทริปประธานจะเหมือนตะแกรงคัดคนที่เลือกแล้วว่าชอบแนวนี้ คนที่ตอบตัวเองว่าใช่บอกตัวเองว่าเจ๋งสามารถเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์ ดูเหมือนยิ่งจัดทริป ยิ่งมาสมาชิกยิ่งน้อยลงทุกที กลายเป็นเครื่องการันตีความโหดไปแล้ว.....เสื้อสวยดีเนอะ

[kaka7]

[Kami@GT]

ในเวลาไม่นานเราก็มาอยู่ต่างประเทศแล้ว 5 5 5 ถึงจะรั้วติดกันก็ถือว่าเป็นต่างประเทศละวะ เรือเข้าเทียบท่า ทุกคนช่วยกันทยอยขนของขึ้นไปบนฝั่ง บนโป๊ะเรือมีเจ้าหน้าที่ตั้งโต๊ะตรวจเอกสาร อันนี้ก็ไม่ทราบว่าตรวจไปทำไมเพราะสังเกตุว่าบางคนก็เรียกตรวจบางคนก็ผ่านไปเลย แถมเรายังไม่ได้เขียนไบผ่านแดนฝั่งนี้เลยด้วยซ้ำ..

[Kami@GT]

สัมภาระใครสัมภาระมันครับ แยกย้ายกันประกอบรถ ตื่นเต้นเหมือนออกทริปครั้งแรก ผ่านไป 2 ปี ทางขึ้นท่าน้ำปรับปรุงเป็นเทคอนกรีตใหม่ดูดีขึ้นกว่าเดิม เจ้าหน้าที่มองดูพวกเราอย่างสนใจ คงไม่ค่อยมีแก๊งจักรยานผ่านมาเท่าไหร่นัก ท้องฟ้ามืดครึ้มแต่ฝนยังไม่ลงเม็ดแต่คงไม่ช้านี้แหละ พยากรณ์อากาสของอาจารย์กู นี่แม่นสุด ๆ ภายใน1-3 วันนี้ฝนตกแน่นอน ทริปนี้เราหลีกเลี่ยงฝนไม่ได้แล้วชุดกันฝนมีแต่แบบบาง ๆ ที่ซื้อมาจากเซเว่นด้วย ไม่เป็นไรเดี๋ยวไปหาเอาข้างหน้าความไม่พร้อมก็เป็นสีสันหนึ่ง

[sumrits]

[Kami@GT]

งานยุ่งมากลงรูปใว้ก่อนเดี๋ยวกลับมาบรรยายครับ
ขึ้นจากท่าเรือมาเราก็เจอที่ตรวจหนังสือเดินทางเลย เป็นอาคารปูนล็ก ๆ อยู่ทางซ้ายมือปลูกต้นไม้ร่มรื่น มีทั้งคนไทยและคนลาวและก็ไม่วุ่นวายเท่าไหร่นัก เนือ่งจากเรามาถึงตอน 11 โมงซึ่งเป็นเวลาพักของราชการลาวพอดี เลยต้องรอเจ้าหน้าที่ทานข้าวเที่ยง ซึ่งเขาก็ตั้งโต๊ะทานข้าวกันตรงนั้นเลย ง่าย ๆ ดี อาหารก็ห่อมาจากบ้าน ยังชวนเราทานด้วย
เราจึงเอาเอกสารผ่านแดนมากรอกที่ม้านั่งหินข้างนอกซึ่งก็เคยกรอกกันหลายรอบแล้ว โดยปกติแล้วข้าราชการจะหยุด 11 โมงเริ่มทำงานอีกที บ่ายโมงแต่ อาจะกลัวนักท่องเที่ยวอย่างเราล่าช้า พอเจ้าหน้าที่ทานข้าวเสร็จแล้วก็ทำงานต่อเลยช่วยเราได้มาก ขั้นตอนการยื่นก็ไม่ยุ่งยาก จ่ายเงินประมาณ 70 บาทก็เป็นอันเสร็จขั้นตอน

[Kami@GT]

ผมออกจากด่านเป็นคนสุดท้าย เพื่อน ๆ ล่วงหน้าไปพอเห็นไกล ๆ ใจหนึ่งก็กังวลเรื่องขาจานเหมือนมันจะหลุด ปั่นไปก็ก้มดูไปตลอด เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ไม่เจอใครแล้วแถมติดไฟแดง พอหลุดไฟแดงได้ก็ยิงเลยมาได้พักหนึ่งไม่เจอใครเลย จึงปั่นย้อนกลับมาที่แยกไฟแดงอีกครั้งถามเด็ก นักเรียนแถวนั้นว่าเห็นกลุ่มจักรยานเลี้ยวไปบ้างหรือเปล่า เด็ก ๆ ก็เอาแต่หัวเราะ เลยเลี้ยวซ้ายปั่นไปซักพักก็ไม่เจอใคร หรือว่าเขาไปกันแล้วจึงย้อนกลับมาทางแรกคราวนี้ยิงยาวเลย มาได้ 5 กิโลก็ยังไม่เจอใครหรือว่าเราเสียเวลาไปมากเพื่อน ๆ ไปไกลแล้วที่ไม่ได้รอก็อาจจะเพราะทางเส้นนี้คุ้นเคยกันอยู่แล้ว เลยเร่งความเร็วขึ้นอีกยิงต่อไปอีก 10 กิโล ก็ไม่เจอใครผิดท่าแล้วนึกขึ้นมาได้เพื่อน ๆ คงไปแลกตังกับซื้อซิม แต่มันออกมาตั้ง 10 กว่าโลแล้วจะปั่นกลับไปก็ไกลเพราะเดี๋ยวกลุ่มก็ต้องปั่นผ่านมาทางนี้ ประกอบกับเป็นเวลาเที่ยงแล้วยังไม่ได้กินข้าวเลยมองหาร้านก็เจอร้านเฝออยู่ร้าหนึ่งน่านั่ง แถมมีเก้าอี้ให้นั่งโอเพ่นแอร์ด้วย ชอบ ๆ ๆ จึงตัดสินใจรอกลุ่มอยู่ตรงนี้ถือโอกาศกินข้าวเที่ยงด้วย

[Kami@GT]

อาหารที่ลาวนั้นไม่ค่อยมีความหลากหลายให้เลือกทานมากนัก ใครที่เป็นคนทานยากก็ต้องปรับตัวทริปนี้ไม่เหมาะกับทัวริ่งคุณหนูอย่างแรง ร้านอาหารที่เราพบส่วนใหญ่จะขายเฝอ หรือข้าวเปียก เฝอที่นี่น่าจะได้รับอิทธิพลมาจากเวียดนามลักษณะคล้าย ๆ ก๋วยเตี๋ยวตรงที่เป็นอาหารเส้น แต่หน้าตาและรสชาติต่างกันพอสมควร อาหารที่ลาวจะใส่พริก กับผงชูรสค่อนข้างมากขนาดไข่เจียวยังใส่พริกเลย มากจนกระทั่งในพวยเคร่องปรุงมีผงชูรสเอาใว้ให้เติมเพิ่มเอาเองต่างหากถ้าไม่พอ หากเราไม่ชอบก็ต้องสั่งว่า บ่ใส่หมากเผ็ดกับแป้งนัวเด้อ ซึ่งก็คือไม่ใส่พริกและผงชูรสนั่นเอง ผมสั่งเฝอเพราะทานง่ายดี
.............อากาศเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องค้นเอาเสื้อกันหนาวขนเป็ดออกมา อาหารที่ลาวขึ้นชื่อเรื่องความช้า สั่งทีนึงนี่หาอะไรมาทำฆ่าเวลาได้เลย ผมจึงทานแกแฟที่ร้านมีกาแฟพร้อมน้ำอุ่นให้ทานฟรีด้วย ทานกาแฟหมดไป 2 แก้วเฝอก็ยังไม่มา อากาศที่หนาวขึ้นผมเลยไปเดินในตลาดหาซื้อถุงมือเต็มนิ้วมาสวมทับอีกคู่ เจ้าของร้านนอนห่มผ้าอยู่ข้างใน กลับมาเฝอเสร็จพอดี เฝอของที่นี่เสิฟมาชามใหญ่มาก พร้อมกับเครื่องเคียงเป็นผักนา ๆ ชนิดเติมได้ตลอด เฝอที่นี่ไม่รู้ว่าใส่กะปิหรือเอาใว้จิ้มกับผักก็ไม่รู้แต่ผมทำมาแล้วทั้ง 2 อย่างคือเอากะปิใส่เฝอและเอาผักจิ้มกะปิกินด้วย

[Kami@GT]

ที่ลาวไม่ว่าเด็กจะตัวเล็กตัวน้อยต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง ซึ่งผมมองว่าทำให้เด็กมีความรับผิดชอบ มีความอดทน รู้จักทำงาน เฝอผมก็ทำโดยเด็กคนนี้แหละครับ ถึงจะไม่คล่องแคล่วนัก ใช้เวลามาก แต่ก็ทำให้กินได้ก็โอเคละ

[Kami@GT]

ทานเสร็จกลุ่มเพื่อน ๆ ก็ยังไม่มา เลยเอาสมุดบันทึกออกมามา เดินไปลากโต๊ะกับเก้าอี้ออกมาตั้งหน้าร้านเผื่อเพื่อนผ่านมาจะได้เห็นเขียนบันทึกไปเรื่อยเปื่อย มีน้ำอุ่นเอาใว้จิบช่วยคลายหนาว ฝนก็พรำ ๆ หยุด ๆ ฝนลงก็ย้ายมาข้างใน ฝนหยุดก็ออกไปนั่งอีก ผ่านไป 2 ชั่วโมงจิบน้ำอุ่นจนอิ่ม เห็นแสงไฟหน้า แว๊บ ๆ มาไกล ๆ

[Kami@GT]

ทุกคนเปิดไฟหน้ากันหมด อากาศหนาวทุกคนงัดเสื้อกันหนาวออกมาหมดนำหน้ามาโดย นายหัวเงี๊ยบงานนี้ถอยเสื้อกันหนาวใหม่ราคาเป็นหมื่นสมกับเป็นนายหัวจริง ๆ ตามมาด้วยซาแมนชุดเก่งแกตัวจ่อย ๆ ทนหนาวได้ไม่ดีใส่ 2 ตัวซ้อนกันเลยและท่านลอร์ดแพทตี้ แล้วที่เหลือหายไปไหน สงสัยคงโดนท่านประธานหรอกพาไปลุยทางลูกรังแน่ ๆ ฝนก็ตกแบบนี้ทางก็ไม่คุ้นเคย แถมเป็นผู้สูงอายุทั้งนั้น ได้ทรมาณบันเทิงกันทีนี้..

[Kami@GT]

ผมถ่ายรูปเสร็จ ก็ต้องรีบไปเก็บรถ เพราะขบวนไม่จอด กว่าจะเก็บของหมดขบวนก็ลับตาไปแล้ว และจากตรงนี้ไปเป็นทางตรงตลอด ระยะทางก็เหลืออีกไม่ไกลแล้ว ยังไงก็ไปเจอกันที่บริคันอยู่ดี

[Kami@GT]

[Kami@GT]

ทางช่วงนี้เป็นทางลาดยางอย่างดีขึ้นเนินลงเนินเล็ก ๆ ทำความเร็วกันไม่ได้มาก ผมตามอยู่ไม่นานก็ทันและเกาะกลุ่มกันไปตลอด เมืองบริคันมาถึงโดยที่เราไม่รู้ตัว ปั่นแค่แป๊บเดียว อ้าวถึงซะแล้วกำลังได้ที่เลย เราเลี้ยวซ้ายเพื่อจะไปริมน้ำวันเพราะประธานบอกว่าโรงแรมอยู่ริมน้ำ เผ่านโรงแรมที่เราเคยผ่านมาพักปีแรก พอเลี้ยวเข้ามาก็เจอทางลูกรัง ที่โดนฝนจนกลายเป็นโคลน ฝนยังคงพรำอย่างต่อเนื่องและหนักขึ้นเรื่อยแต่ไม่เป็นเม็ดเป็นละอองละเอียด ๆ ทำให้เสื้อของพวกเราชุ่มไปหมด..

[Kami@GT]