ไลฟ แอนด์ ลีฟวิ่ง ไบค์เน็ต...กับ จินเจียงครั้งที่ 2 .

[เสรี BIKE NET]

คงไม่ช้าไป สำหรับ เรื่องนี้ ที่เราไปต่อสู้ในต่างประเทศ ทีแรกก็คิดว่ากลับมาคงเขียนเลย แต่ด้วยงานหลายอย่างเข้ามาล้นมือ และได้เขียนเรื่องค้างไว้ ได้มีโอกาสเอาบรรยากาศของความสำเร็จ มากกว่าที่คาดไว้มา เล่าสู่กันฟัง คงไม่ช้าไปนะครับ

[เสรี BIKE NET]

คงไม่ช้าเกินไป คงไม่นานเกินรอ...กับเรื่องราวที่เล่าขานใน 4 เดือนที่ผ่านมา กับทีม ไลฟ แอนด์ ลีฟวิ่ง ไบค์เน็ต ที่มีเด็กไทยเข้าร่วมแข่งขันในแมทนี้เป็นครั้งที่ 2 กับการตั้งเป้าหมายเพียงแค่ให้ดีกว่าเดิม แม้จะพบอุปสรรคบ้างในเบื้องต้น แต่เราก็ร่วมด้วยช่วยกันในการแก้ปัญหานั้นให้ลุล่วงไป เพื่อพัฒนานักกีฬาจักรยานของไทย โดยเด็กไทย ให้เหมือนกับกีฬาอื่น ๆ ที่ต่างก็ทำเป้าหมายให้เป็นหนึ่ง และเพื่อสร้างฮีโร่ ให้กับ...จักรยาน...ดังเช่นกีฬาอื่น..... ทีม ไลฟ แอนด์ ลีฟวิ่ง ไบค์เน็ต ได้พยายามสร้างและพัฒนามาโดยตลอด และผู้สนับสนุนก็ยินดี เพื่อวงการจักรยานบ้านเราให้พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง.....
การเดินทางในการต่อสู้จากปีที่แล้ว... จนถึงปีนี้ ถือว่าเป็นประสบการณ์อย่างมากในการเดินทางเพื่อให้สู่ตามเป้าหมายที่วางไว้ ทุกอย่างเริ่มไม่ลงตัวจากที่เราจะพัฒนาเพื่อให้ได้มาซึ่งการต่อสู้ที่แท้จริง ทำเอาเราต้องทำการบ้านเป็นอย่างหนัก ในการเดินทางไปสู่เป้าหมายที่วางไว้ในครั้งนี้
ผู้สนับสนุนในการดูแลอย่างใกล้ชิด ทำให้เรามีความกดดันไปในตัวเอง พูดง่าย ๆ ประสบการณ์ในต่างประเทศเรายังมีน้อย และถือว่าการต่อสู้ในครั้งนี้เราต้องทำให้ดีไปกว่าปีก่อน นั่นคงเป็นเรื่องที่เราต้องทบบทวนการทำงานให้มีมาตรฐานและรอบคอบขึ้น
นักกีฬาในปีนี้เกิดปัญหา เนื่องจากเขาต้องหาวิถีชีวิตที่ดีกว่า กับกีฬาจักรยานในบ้านเรา และราชการที่เขารับอยู่เป็นจุดหนึ่งที่เราทำความเข้าใจยาก ไม่เหมือนกับนักจักรยานที่ขึ้นกับเราโดยตรง นั่นคือข้อคิดที่เราต้องมาทำเป็นการบ้าน ในการดูเรื่อง....รายการที่ต้องแข่ง....ให้สอดคล้องกับ....นักกีฬา
การเตรียมตัวในครั้งนี้ก็เช่นกัน เราเริ่มตอน 4 เดือน หลังที่มีการแข่งขัน ....ทำให้เราได้รับรู้และเริ่มทำการบ้าน นักกีฬา พื้นฐานเบื้องต้นในปีที่แล้ว ความชัดเจนเริ่มจางหายไปจากคนเดิม มีเพียง จ.อ.พงศธร วรเนตร หรือเจ้าอามี่คนเดียวที่หวังไว้ในเกมส์นี้อย่างมุ่งมั่น ที่เหลือ 3 คน ออกไปหาวิถีชีวิต ใหม่กับการเรียนเพิ่มเติม มนุษย์กบ คือ จ.อ.ศรัณภัทร์ จันทร์สงค์ จ.อ.ยุทธนา แดงดี จ.อ.พันธ์วัฒน์ ว่องไว อีกหนึ่งไปหาวิถีชีวิตที่เรียนมา กับหน่วยงานสาธารณสุขคือ อสทพ.สิริวัฒน์ พรมคลี่... นั่นคือปัญหาแรก ในแมทที่เราต้องเตรียมตัว มีเพียงคนเดียว กับการต่อสู้ที่เราไปทำสถิติอันดับ 4 ไว้เมื่อตั้งแต่ปีที่แล้วในสนามแห่งนี้ ซึ่งก่อนหน้านี้ เรากว่าจะฝ่าฟันเข้าร่วมการแข่งได้ ยังยาก และครั้งนั้นถูกมองว่าคือตัวประกอบเท่านั้น หลังจากจบการแข่งขันในครั้งนั้นเราถูกอัพเกรดขึ้นมาทันที ว่า ทีมมาจากประเทศไทย....ไม่ธรรมดา ปีหน้าผมเชิญคุณเลย...นั่นคือคำบอกจากฝ่ายจัด..ทำเอาเราหัวใจพองโต ในขณะนั้น....แต่เราเองตอนนี้...ทีม...ขาดชุดนี้ไป การขี่เข้าขากันเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ผมคิดอย่างนั้น....
เอาไงดี...... นั่นคือความคิดของผม ที่จะหานักกีฬาเข้ามาเพิ่มเติม แต่นั่น 4 คน ทีเดียว กับการซ๊อมและงานที่ทำก็หนักหนาพอควร..... วิธีที่ลัดที่สุดคือ ต้องปรึกษา เจ้าอามี่ เพื่อให้ได้คู่ขามาซ๊อมกัน เพื่อให้เข้าขาในการต่อสู้ แน่นอน ตัวเสริมจากปีที่แล้ว จากราชนาวี ซึ่งรอจ่อในปีก่อน แต่ต้องถอยลงไป คือ เจ้าเบส ศรายุทธ ปันตัน.... ผมรีบติดต่อทันที ซึ่งได้รับคำตอบอย่างมั่นเหมาะ ....ตกลงครับน้า...ผมเริ่มแต่วันนี้เลย ...นั่นเป็นเพียงเริ่มต้น..อีก 3 ล่ะ สิ่งที่ผมต้องปรึกษาคือเรื่องการซ๊อมการอยู่ร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพ มิใช่เพียงคนใดคนหนึ่งเท่านั้น จำต้องปรึกษา นักกีฬาที่เป็นตัวยืน อยู่ 2 คน กับทีมและมาประมวลกันดู.......ทีมที่เราสนับสนุนถือเป็นตัวเลือกก่อน แต่ก็ได้คำตอบไม่ชัดเจน ...กับคำว่า...ดูก่อนครับ...ซึ่งผมเองต้องยอมรับในฝีมือ แต่สิ่งที่เอ่ยมาในครั้งที่ 2 ทำให้ในใจ......ต้องเปลี่ยนหรือหาใหม่..แม้ฝีมือจะดีและเก่งก็ตาม คงไม่มีประโยชน์มากนักในการทำงานเป็นทีม.. นั่นเป็นวิถีความคิดผม แน่นอน ต่างทีม ต่างซ๊อม ถึงแม้ว่าจะเก่งแค่ไหน นั่นไม่ได้หมายความว่า...จะชนะ การแข่งครั้งนี้ เป็นการใช้ทีมเข้ามาตัดสิน ทำเอาผมต้องหาลือต่อไป... เพื่อนเขาเท่านั้น ที่ทำให้ผมได้ตัวเลือกมา...... เจ้าตั้ม กฤษดา ช่างปัด ...เป้นผู้ที่ถูกเลือกในรายต่อมา และสิ่งที่เรามอง ก็เอามาเป็นตัวเลือกอีก 2 .....เจ้าป๋อม ธุรกิจ บุญรัตนธนากร และเจ้าแบ๊งค์ เสฎฐวุฒิ ยอดสุวรรณ .....ต้องยอมรับว่าทั้ง 2 อยู่ในมุมมอง แต่ด้วยเหตุบางประการที่คิดว่า ใคร...ก็รู้เป็นการตัดสินใจของผมมากกว่า และถือว่า...เรา..น่าจะเป็นต้นแบบที่ดี ......จึงต้องหาลือผู้ใหญ่ ที่ผมเคารพนับถือ ซึ่งท่านก็เป็นสุภาพบุรุษมาก ไม่ติดใจ.......และให้เป็นการตัดสินใจของเรา ย้อนมาถึงในจุดนี้ ทำให้เรานึกถึงทีมขึ้นมา ...ว่าจะไปกันได้ไม๊ ....เยี่ยมยอด ในเบื้องต้น ......ทุกคนอยู่เมืองเหนือด้วยกัน ซ๊อมด้วยกัน และโค๊ชผู้รู้ใจทั้ง 4 คน คงไม่พ้น..โค๊ชนพ อดิศักดิ์ วรรณศรี ซึ่งถือว่าดูแลเด็กทั้ง 4 คนมาด้วยกัน มีเพียง อามี่ ที่ต้องปรับตัวเข้าหา และอามี่เองก็รู้เกมส์ในครั้งนี้มากกว่าใคร ๆ เพราะผ่านศึกตรงนี้มาในครั้งที่แล้ว ผมเองจึงต้องหา แนวทาง และเชื่อว่าคงไม่มีแบบก่อน ๆ แน่ มันต้องพัฒนากว่าเดิม ไม่หมูเหมือนการจัดครั้งแรก....เอาหล่ะเริ่มกันเลย....ตั้งแต่บัดนั้น
เบื้องต้น.... ผมเองทำหนังสือถึงต้นสังกัดก่อน ไม่ว่าจะเป็น ทหารบก ทหารเรือ ตำรวจ ซึ่งต้นสังกัดได้ตอบรับ และยินดี เพราะค่าใช้จ่ายเป็นของ ผู้สนับสนุน ไลฟ แอนด์ ลีฟวิ่ง ไบค์เน็ต ทั้งหมด ผ่านแล้ว ปราการด่านแรก ....
ด่านที่สอง..... ขอพาสปอร์ตทั้งหมด เพื่อทำวีซ่า และจองตั๋วเครื่องบิน ด่านนี้ถือว่าง่ายที่สุด...แต่ความง่ายแฝงไว้ด้วยความยาก มากเป็นทวีคูณ ตั๋วเครื่องบินมีเพียง 3 ที่ และราคาก็สูงต่างกับปีที่แล้ว ทั้งที่จองก่อนเป็นเดือน อะไรมันเกิดขึ้น เครื่องลง....เซี๊ยะเหมิน ที่ปีที่แล้วนั่งโล่งมาก แต่ปีนี้เต็ม อย่างนั้นเหรอ...บริษัทจองตั๋วเล่นอะไรกันเนี่ย แถมยังขาดอีก 4 ที่ เรื่องตั๋วและวีซ่า ยังมีปัญหา..ไม่จบ....
ในช่วงนี้ ทางชมรมBIKENET ทำหนังสือขออนุญาตสมาคม ให้ถูกต้อง แต่ก็ติดปัญหานิดหน่อย แต่ก็ผ่านไปด้วยดี...ท้ายที่สุดสุดท้าย ก็ยังตกอยุ่ที่ตั๋วเครื่องบิน ยังขาดอีก 4 ที่ เอาวะมันเป็นไปได้ยังไง...ยังงงกับสถานการณ์แบบนี้ เงินพร้อมแต่ตั๋วไม่มี ต้องบินตามกัน เฮ้ย...นึกในใจ อาไรหว่า....แต่ก็สู้ตั๋วจนนาทีสุดท้ายก่อนไปได้ 3 วัน ครบตามจำนวน แต่ยังอยู่บนความคลางแคลงใจ ที่ต้องค้นหาให้เจอ
ในระหว่างเราดำเนินการณ์อยู่นั้น คงไม่พ้นต้องติดตามผลการซ๊อมของนักกีฬาที่ดูแลโดยโค๊ชนพ อดิศักดิ์ วรรณศรี ถือว่าเที่ยวนี้ไม่มีปัญหา พีค เต็มที่ ...มาถึงก่อน 2 วันสุดท้าย สิ่งที่เราเตรียมตัว และหาสาเหตุและจุดบกพร่องครั้งสุดท้ายคือ ความพร้อมของอุปกรณ์ และเราก็ได้สิ่งที่เขาต้องการและมีเวลาเพียง 2 วัน เท่านั้น ที่เราจัดการให้ ...ล้อ เป็นสิ่งสุดท้าย ที่เราหาและเป็นความต้องการของนักกีฬา..ผ่านในจุดนี้

[เสรี BIKE NET]

ถึงเวลานัดหมาย....ในการเดินทาง... เช้าที่สนามบิน สุวรรณภูมิ..เรานัดกันที่นั่น สำหรับ นักกีฬา 3 โค๊ช 1 และนักกีฬา 2 ผจก.1 ที่ออกจากชลบุรี 7 โมงเช้าเจอกันที่สุวรรณภูมิ นั่นคือการนัดครั้งสุดท้ายและการเตรียมพร้อมของเรา...
ผจกทีม 1 โค๊ช 1 นักกีฬา 5 พร้อมกันแล้วที่สุวรรณภูมิ เริ่มเช็คอินกันเลย กับความพร้อมเต็มที่ ไม่มีอะไรติดขัด สิ่งที่ผมคลางแคลงใจ ก็ตั๋วเครื่องบินนี่แหละ ดูซิว่าจะเป็นอย่างที่ว่าหรือเปล่ากับคำว่า...เต็ม.TG 610 จะพาเราทะยานขึ้นสู่ประเทศจีน.. เอาหล่ะ 10.35 น. เป็นเวลาเครื่องออก...ในช่วงเวลานี้ เราเพียงหาอะไรลองท้องไปก่อน และก็ไมเสียเวลา เข้าไปเดินเล่นข้างในดีกว่า เหลือเวลาแบบเผื่อ ๆ ไว้ ชั่วโมงครึ่ง...ไม่นานนัก ก็มานั่งจ่ออยู่ที่เกต หาถ่ายรูปเล่นไปเรื่อย ๆ ตามประสา นั่งมอง สาว...ไปพราง ๆ ก็ว่าไป ตามประสาคนโสด....555
ไม่นานนักได้เวลา ขึ้นเครื่อง ซึ่งเราก็พร้อมอยู่แล้ว...แต่นึกไม่ถึงสิ่งที่เราเครือบแคลงใจ ไฉนเป็นเช่นนี้ ....เครื่องโบอิ้งเที่ยวนี้....แน่นไม่มีที่ว่าง สำหรับเที่ยวบินที่บินไปสู่เซี๊ยะเหมิน....ทำเอาเราคิด 1 ปีที่จากมา มันเป็นจะเป็นอย่างที่เราคิดหรือไม่ รออีก 4 ชั่วโมง เราคงได้ยลโฉม เซี๊ยะเหมิน...จาก ปีที่แล้วสู่ปีนี้ ต้องมีอะไรดี ๆ แน่.....เวลาที่ผ่านไป จนเครื่องทะยานลงสู่พื้น เซี๊ยะเหมิน ประเทศจีน ที่เราต้องมา กลำศึกและคว้าโพเดี้ยมกลับไป ...ให้ได้ กับการหวังลึก ๆ
ความแตกต่างจากก้าวแรก หลังจากลงจากเครื่องบิน คงไม่พ้นสนามบิน ซึ่งแปลกตาไป แน่นอนมันคงจะต้องมีอะไรเปลี่ยแปลงไปในทางที่ดี ความเจริญก้าวหน้ามาจากจุดเริ่มต้นของการต้อนรับ ต้องยอมรับว่าประเทศจีน พัฒนาไปได้เร็วมากทีเดียว สนามบินเปลี่ยนไป สร้างขึ้นรองรับสิ่งใหม่ ๆที่เกิดจากการ มีเทคโนโลยี และอีกอย่างจากเพียงแค่ปีเดียว เครื่องบินที่เราขึ้นโล่ง แต่มาวันนี้ เต็มเหยียด แน่น แทบทุกเที่ยว จากการเดินทางวันเว้นวัน ...ของสนามบินนี้.... ย้อนมาถึง การรับของและการต้อนรับ ของสนามบิน แม้จะสู้สุวรรณภูมิบ้านเราไม่ได้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา การต้อนรับและความปลอดภัย เครื่องอำนวยความสะดวก นั่นคือปัญหาที่เรา ต้องมาดูกัน
นั่งรอสัมภาระ และอาวุธ.....ลงสู่ช่องรับ ช่างนานเหลือเกิน ทำเอาเรานึกถึงสมัย...... พาเจ้าเพชร ไปแข่งอินโด ...... สัมภาระของเราไปอีกเครื่อง แม้เสื้อผ้าที่จะใส่ยังไม่มี....อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย เรานึกอยู่ในใจ ตอนนี้ สัมภาระเราได้รับแล้ว มารอเพียงอาวุธ และ 7 คนสุดท้ายที่ยังรออยู่......... โค๊ชนพ อดิศักดิ์ วรรณศรี... เข้าไปถาม จนท. และได้คำตอบเป็นที่พึงพอใจ ว่า....กำลังมา...แค่นี้ก็ใช้ได้ เราเองได้อาวุธครบ แต่ตอนออกนี่ซิ...เราจะทำอย่างไรดี เพราะ จนท. จะขอเปิดอย่างเดียว แพคมาก็แสนลำบาก ...เจรจาอยู่นาน เราต้องควัก หนังสือเชิญให้ และถือว่าโขคดีทีเดียว ที่เจ้าแบงค์ พอพูดภาษาจีนได้บ้าง หลังจากที่คุยภาษาอังกฤษแล้วก็ยังไม่ค่อยจะยอม แต่พอเจ้าแบงค์เจรจ่า ....อุวะ ผ่านโลด.
ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ก็ออกประตูมา ...... หนาน หนาน คนที่เทคแคร์ เราเมื่อปีก่อน...มารับด้วยตัวเองกับ จนท.อีกคน เท่านั้นแหละผมไม่สนแล้ว ขอกอดที ...ก็เข้าทำเนียมไทยเลยหล่ะ คือมั่วไปก่อน.... ทำเอาเจ้าอามี่ ตาเขียวเหมือนกัน หลังจากทักทายกันพอประมาณ ก็ขนสัมภาระขึ้นรถ เราเดินทางมุ่งสู่ เมืองจินเจียง กันก็ใช้เวลาโดยประมาณ ชั่วโมงกว่า กับระยทางประมาณ 80 กิโล โดยประมาณ...
บรรยากาศหลังออกจากสนามบิน เราแทบจำไม่ได้ หลังจากข้ามสะพานมา ด้วยเหตุ คอนโด ตึกสูงตั้งตระหง่าน เต็มไปหมด ระยะเพียง ปีเดียว เขาทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ นั่นคือสิ่งที่เราคิดในใจ ผมยังมองไปถึงถนนหนทาง ที่พัฒนา รถไฟ ที่มีรางลอยฟ้าทอดแนวไปตามถนนหนทาง
ถนนก็มีระเบียบ ควบคุมการวิ่งโดยเป็นเลน และไม่แยกรถ เลนซ๊ายความเร็วไม่เกิน 80 เลนกลางความรเวไม่เกิน 100 และช่องขวาสุด ต้องเลย 120 และจะมีกล้องตลอดเส้นทาง สรุปว่าวิ่งช่องไหนให้ใช้ความเร็วตามที่บอก ถ้าไม่วิ่งตามที่ว่านั้น ก็จะมีการปรับเงินและปรับแต้ม ตามหลักฐานที่ส่งตามทะเบียนรถ (เขาว่างั๊น เพราะฉะนั้นระเบียบเป๊ะ )
มองไปสองข้างทาง ที่ระหว่างทางเมืองในส่วนนี้ จะสังเกตได้ว่าเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีโรงงานขึ้นมากมาย มากกว่า ปีที่แล้วนั่นเป็นการบ่งบอกถึงความเจริญ และมีการลงทุนที่สูงพอควร ในการประเมินด้วยสายตา ในเพียง ปีเดียว ถนนแยกเลน ไปมา มีเกาะกลางถนน ซ฿งกว้างมากกว่าเลนรถ 1 เลน และมีต้นไม้ปลูกทอดยาวสุดตา...สวยงามถือว่าเป็นเมืองใหม่ เกาะกลางถนน ถ้าหลับตานึกภาพ ก็นั่งปิกนิก กันได้เลย ความสะอาดไม่ต้องพูดถึง...เยี่ยมทีเดียว
ไม่นานนักเราก็เข้าสู่เมืองจินเจียง ผมงี๊....งง ....ในปีก่อนผมพอจำได้ ถึงเส้นทางตึกและคอนโดที่เด่น แต่ปีนี้ทำไมมัน....งง.....อย่างงี๊ บ้านลักษณะตึกแถว ถูกทุบทิ้งเป็นระยะ คอนโดหรูผุดขึ้นแยะตามสไตร์ ตึกใหญ่ในเมืองและเริ่มขยายไปเรื่อย ๆ เที่ยวนี้เราไม่ได้พักโรงแรมเก่า เรามาพักโรงแรมใหม่เอี่ยม....

[เสรี BIKE NET]

ลูกชายคิวจีจิ้น เป็นฝ่ายจัดการแข่งครั้งนี้..... โดยผู้เป็นบิดาคอยควบคุมอยู่...เพื่อทดแทนอนาคตในข้างหน้า...มารับคณะทีมจากประเทศไทยด้วยตัวเองและลูกชาย ของที่ระลึกจากประเทศไทย ซึ่งเป็นของธรรมดาทั่วไป แต่ความเป็นจริง คิวจีจิ้นและลูกชายถือว่าเป็นของโปรดเลยทีเดียว เราได้คุยกันพอประมาณ เพราะคุยรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง เอาเป็นว่า...... เขายินดีต้อนรับ และพูดถึงทีมเรา และเป็นข่าวที่โน่นพอสมควร ทีมจากไม่มีอันดับ และโปรฟรายแทบไม่ผ่านในปีที่แล้ว .....แต่ก็ทำให้ทีมคว้าอันดับ 4 มาได้ และปีนี้ ก็มีทีม ที่ติดอันดับเข้ามาถือว่าเป็นปีที่ 2 ในการจัด และแต่ละทีม มุ่งสู่จินเจียง ในรายการ นี้อย่างเข้มข้น ไม่นานนัก นักข่าว เข้าขอสัมภาษณ์ เพราะเราเป็นทีม หนึ่งเดียว ที่ไปถึงก่อน และถือว่ามีแฟนคลับตั้งแต่ปีที่แล้ว ซึ่งเราเองก็ไม่รู้ว่า ไปมีแฟนคลับตอนไหน ...ก็ถ้าเดา ก็คงเป็นรอยยิ้ม อย่างมีมิตรภาพของเรากันนี่แหละ ผมคิดงั๊น......ทีมเราถูกสัมภาษณ์ออก ทีวี นานพอควร...โดยโค๊ชนพ อดิศักดิ์ วรรณศรี ส่วนผมก็แอ๊คอยู่หลังโค๊ชนพ ออกทีวีจีนไปด้วย555 โค๊ชนพ อดิศักดิ์ วรรณศรี ที่ถือว่าเป็นภาษาได้ดี และรู้การซ๊อมของนักกีฬา เพราะอยู่ด้วยกันมาจนถึงทุกวันนี้ทั้ง 5 คน....หลังจากนั้น ก็พักผ่อนตามอัธยาศัย เข้าห้องพัก ส่วนอาวุธ ห้ามเอาขึ้นห้องเด็ดขาด เอาอีกแล้วไม๊ล่ะ เราคิด ในใจ....แต่วันนี้พักผ่อนก่อนดีกว่า....พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันใหม่ ในใจผมคิดงั๊น ...โดยอาวุธ เข้าอยู่ในพิทที่จัดไว้ให้ใต้ถุนดรงแรม และมี รปภ. เฝ้าตลอดจากการมาจนถึง วันแข่งสุดท้าย...
เราคิดกันว่า อาหารเย็นนี้ เราจะทานที่ไหนกันดี เพราะว่า ที่พักและอาหาร ทางฝ่ายจัดการแข่งขันจัดให้ก่อนการแข่ง 1 วัน แต่นี่เราเข้าก่อนล่วงหน้า 2 วัน เพราะปัญหาที่บอก เราเองมีปัญหาเรื่องตั๋วเครื่องบิน....แต่ไม่นาน โทรศัพท์ ก็ดังขึ้น คิว จีจิ้น แจ้งให้เราทราบว่า เขาจะเลี้ยงส่วนตัว ทุกมื้อ เอาหล่ะวะ ทีมเราได้ผู้เคารพนับถือ ป๋าที่เป็นถึงเพื่อนกับ คิวจีจิ้น ได้จัดการฝากทีมไว้ให้ ก็ต้องขอขอบคุณ ป๋า มา ณที่นี้ด้วย
มื้อแรกที่ คิวจีจิ้น...... ได้ฝากอาหารให้ถึงท้องเรา คือมื้อเย็นวันนั้น ไม่อยากบอก มันแยะมาก ก็ดูละกัน พวกเรากินกันจนอิ่มเลยทีเดียว .....แถมห้องนอนก็หรูเกินที่เราจะมาขี่จักรยาน นั่นคงไม่ใช่ชีวิตในการขี่ .....ผมคิดอย่างนั้นเลยทีเดียว

[เสรี BIKE NET]

ย้อนมาถึงเมืองจินเจียง ...ผมกับอามี่ กำลังทำความเข้าใจกันว่า ตรงนี้ที่เราอยู่นั้นอยู่ตรงไหน ของเมือง กับโรงแรมที่พักในปีก่อน และถนนหน้าโรงแรม คล้ายกับว่าเป็นเส้นทางแข่ง ในปีก่อน แต่ผมและอามี่ก็ไม่แน่ใจ อามี่ ยังบอกว่าอยู่บนห้องมองไปจำตึกนั้นได้ ก็ไม่รู้ว่าตึกอะไรของแก จะลองไปเดินดูกันไม๊ ซึ่งผมก็เห็นดีด้วย ว่าถ้าเป็นไปได้ในการขี่ในครั้งนี้ เราจะลองดู และถือว่าเป็นโอกาสดีของพวกเราที่ทำการบ้านก่อนใคร..
เราทำการบ้านโดยการเดินเล่น แต่ชักยังไงอยู่นา ผมงี๊ไม่คุ๊นเลย แต่เอาเถอะ...ดีกว่าไม่ได้ดูอะไร เมืองที่นั่น ดูแล้วหลงยาก เพราะข้อสังเกตุ คือ เมืองจะเป็น 4 เหลี่ยม เดินก็เป็นวงกลม ถ้าเดินไปข้างหน้า หรือเราจะเดินกลับบทางเดิมก็ไม่น่าเป็นปัญหา เดินแล้วสำรวจแล้ว เป็นไปตามคาด ...ไม่ใช่...สิ่งที่เราทำคือเดินเป็นวงกลม และกลับทางนั้นจะดีหรือไม่ หรือเรากลับทางที่เป็นวงกลม จะทำให้เราพอจำอะไรได้บ้างแม้จะไกลไปหน่อย แต่ก็ถึงจุดหมายตามเป้า สรุปคืนนี้เราไม่ได้อะไรเลย เว้นแต่เหนื่อยนิดหน่อย...

[เสรี BIKE NET]

เข้าพักผ่อนตามอัธยาศัย....คืนนั้นทั้งคืน ครุ่นคิดในใจ ว่าเราควรจะทำอย่างไรดี...ต้องยอมรับในสิ่งที่เป็นวินัยของนักกีฬา ทั้งหมดเขาทำหน้าที่โดยตนเองอย่างแท้จริง...ทั้งหมด ลงไปประกอบรถแต่เช้า ของใครของมันก่อนเพื่อน ในพิทที่ทางฝ่ายจัดจัดไว้ให้อย่างเต็มรูปแบบ โดยมี รปภ. เฝ้าและสังเกตการณ์อย่างดีที่สุด.ใช้เวลาไม่นาน ทั้งหมด ก็ประกอบรถของตนเองเสร็จ ยกเว้น อามี่ ที่เกิดปัญหา กับรัดหลักอานรูด...เอาหล่ะหว่า ทำไงกันดี....ต้องหาร้านจักรยานในจีน และใช้ที่รัดอะไรก็ได้ โชคดีที่เป็นเบอร์และรัดหลักอานไม่ได้พิสดารเหมือนรถทั่ว ๆ ไป ....เราพยายามแก้ไขก่อน ที่จะติดต่อ....แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา และไม่อยากเชื่อว่า ในทีมก็มีที่รัดหรือของจำเป็นโยนใส่ถุงกระเป๋าจักรยานติดไปด้วย ...โค๊ชนพ อดิศักดิ์ วรรณศรี หาและเคยเจอ และก็ประสบผลสำเร็จ เจอที่รัดแบบบ้าน ๆ หนัก ๆ ติดไว้ และนำมาใช้ในการนี้ได้สำเร็จ....ทุกคนเซทรถของตัวเองให้ได้ดีที่สุด และนำไปลองกันเลย นำโดยอามี่...ที่คุ๊นเคยทาง ส่วนผมกับโค๊ชนพ อดิศักดิ์ วรรณศรี ก็ต้องกลับไปประจำที่ห้องเพื่อรอนักกีฬา และที่สำคัญเราได้เตือนนักกีฬาว่าให้ขี่กันเป็นกลุ่มไม่ให้ขี่ไปคนเดียวหรือแยกทางกันเพื่อสะดวกในเรื่องของอันตรายที่เกิดจากการเฉี่ยวชน เพราะเส้นทางเดินของจีนไม่ได้เดินเส้นทางเหมือนเรา....
ใช้เวลานานพอควรที่นักกีฬา ทั้งหมดกลับมา และโชคดีที่กลับมากันถูก ....ก็ใช้เวลาในการขี่ไปทั้งหมด ก็เกือบ 60 โล ในการวอร์มรถในเช้านี้ ทั้งหมดกลับมา ก็มาเซทรถกันต่อ ผมเองให้ข้อคิดว่า น่าจะเปลี่ยนยางนะ...แต่ทุกคนก็เห็นว่าใช้ได้ให้ใช้ไปก่อน แต่ในความคิดผม ยางใช้ได้อยุ่แต่ โอกาสเรามีครั้งเดียว ไม่มีโอกาสเหมือนวันอื่นและเกมส์อื่น ที่มีโอกาสแก้ตัวเพียงเพื่อความเสียดายของเท่านั้นหรือ .....ผมคิดในใจ.....
ในเวลานื้...รถทุกคัน ได้เปลี่ยนยางใหม่หมด ทุกเส้น ทั้งนอก ใน และฮาฟ ...ทำเอาผมและเชื่อว่านักกีฬา ก็มีความมั่นใจได้....ในระดับหนึ่งรอพรุ่งนี้...เขาจะลองสนามจริงทุกทีม

[เสรี BIKE NET]

ในวันนี้แต่ละทีมทยอยเข้ามาพร้อมรบแล้ว ที่เห็นก็มี ฮอลแลนด์ เซอร์เบีย เกาหลี อินโดนีเซียออสเตรเลีย ทำให้เราได้เห็นอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที ทีมฮอลแลยด์ เดินทางมาไกลขนาดนี้ ในการแข่ง วันเดย์เลส ซึ่งต้องหวังเต็มที่กับการแข่งและพร้อมที่จะต่อสู้ในทุกรูปแบบ ทีมซึ่งมาไกล ๆ จึงเป็นที่จับตามอง อย่างผมซึ่งถือว่าเป็นการประเมินเบื้องต้น เพื่อให้นักกีฬา เข้ามามีส่วนร่วมในการประเมิน การแข่งขัน และหาข้อมูลนักกีฬาได้อย่างดีในการต่อสู้ครั้งนี้
เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนการแข่งขัน....ในตอนเช้ามีการลองเส้นทางการแข่งขันจริง ทุกทีม นัดกันที่หน้าโรงแรม เพื่อลองทุกทีมมากันพร้อมเราพร้อมและมองเห็นคู่ต่อสู้กับการมองดูนักกีฬาของเรา ว่าไม่มีอาการ แถมระริกระลี้ซ๊ะอีก เมื่อได้เจอโค๊ชของออสเตรเลีย ที่น่ารักเอาการอยู่ ....ทั้งหมดได้มีโอกาสลองเส้นทางจริง เพียงรอเดียว ทีเหลือก็ใฝ่คว้าหาวิธีการจริงกันเอาเอง หลังจากลองเส้นทางจริง ทีมเราทั้งทีม ขออกไปวอร์มให้ได้ตามคอร์ดของตัวเอง...กลับมาครั้งสุดท้าย ก่อนวันแข่ง แผนที่เราวางไว้ ต้องปรับเปลี่ยนกันนิดหน่อย เนื่องจากล้อของเจ้าแบงค์เป้นขอบบ 80 ที่เราวางไว้ คือใช้ความเร็วบวกพละกำลังเพื่อหาต้นทุนในการได้เปรียบจากจำนวนแข่ง 6 รอบ...ในครั้งนี้จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องใช้ทีมเข้ามาเป็นตัวแปร มิใช่คนใดคนหนึ่ง...
ล้อในแมทนี้ ถือว่ามีความสำคัญเป็นอย่างมาก ....นาทีสุดท้ายก่อนวันแข่งจริง จึงมีการเปลี่ยนล้อ นี้ สลับกัน ระหว่าง ป๋อมกับแบงค์ ซึ่งแบงค์ประเมินตัวเองแล้วว่า ไม่พอแน่ ...ในการขี่ 6 รอบ ถ้าอยากให้เหลือ ๆ คงต้อง เปลี่ยนให้ได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ เนื่องจากเกมส์ เร็วพอควร ในเย็นวันนั้น เราต้องใช้วีธีเดิม คือ เอารถขึ้นเก็บบนห้อง จะด้วยวิธีไหนก็แล้วแต่...และก็เป็นไปตามที่เราคิดไว้ ทุกคนคิดเหมือนเราหมด โดยใช้เหตุผล นำรถขึ้นมาจูนเกียร์บบ้าง ก่อนที่จะจบในวันนี้
บ่าย4 โมงเย็นของที่จีนเจียง เป็นการประชุมผู้จัดการทีม เพื่อดูระเบียบแข่งขัน รับเบอร์ และโชว์แบบเสื้อที่ใส่ รับทรานสปอนเดอร์ และตรวจสอบเอกสารต่าง ๆ ทั้งชื่อ นักกีฬา โค๊ช และผู้จัดการทีม และถามในสิ่งที่ต้องสงสัย เพราะการแข่งนี้เป็นการแข่ง วันเดย์เลส สุดท้าย เราก็ได้รับเบอร์เรียบร้อย เตรียมประชุมคืนนี้ครั้งสุดท้าย หลังจากทานข้าวมื้อเย็นเสร็จ....ผมวางไว้อย่างนั้น

[เสรี BIKE NET]

เช้าวันนี้ทุกคนเบิกบาน ด้วยจิตใจมุ่งมั่นในการต่อสู้ เราใช้คำว่า.....ดีที่สุด.....ของเราบนพื้นฐานของคำว่า....เต็มที่ โค๊ช และผู้จัดการทีม ทุกทีม...มีรถบัสมารับไปส่งยังสนามแข่ง ส่วนนักกีฬาวันนี้ ให้โรลลิ่งไปสนาม รอเพื่อตรวจทรานสปอนเดอร์เท่านั้น....
ไปถึง สนามเราเลือกพิทแรก ไว้เลย ใกล้กับสาว....เรดบูล...ก็จะได้เป็นกำลังใจให้กับนักกีฬา แท้จริงรวมโค๊ชและผู้จัดการทีมด้วย.....ว่าไปนั่น นักกีฬาพร้อม ก็ขี่วอร์มแบใกล้ ๆ แถวนั้น...แต่เชื่อไม๊ เรามีแฟนคลับ รีบเดินมาหาเรา ขอถ่ายรูป และก็เป็นแฟนคลับที่ชอบทีมเรามาตั้งแต่ปีที่แล้ว...เราถามงู ๆ ปลา ๆ ว่าไปงั๊น แถมมีรูปในโทรศัพท์ให้เราดู เมื่อปีที่แล้วตอนแข่งขัน โห จริงเว๊ย....ไม่รู้เจ้าจ่าอาร์ม (ปีที่แล้ว)ไปหยอดอะไรไว้ แต่ขอโทษ เป็นผู้ชาย55555
ไม่นานนัก การตรวจเข้มเริ่มขึ้นเพื่อให้นักกีฬาผ่านจุดเข้าไปในพื้นที่การแข่งขัน ไม่เหมือนบ้านเรา เดินกันว่อน อย่างแรก เอดีการ์ด คือด่านตรวจด่านแรก นักกีฬา หรือ จนท.ทีม ต้องมี เอดีการ์ด คล้องคอ ด่านที่ 2 ตรวจเบอร์ ว่าติดถูกต้องหรือไม่ และอย่างที่ 3 ทรานสปอนเดอร์ติดถูกต้องหรือไม่ ถ้าติดไม่ถูกต้องในเรื่องทรานสปอนเดอร์ ก็จะมี จนท.ย้ายให้ถูก เมื่อผ่าน 3 จุด นี้แล้ว นักกีฬา ต้องเข้าไปเซนต์ชื่อที่บอร์ดแบบ ทัวร์เดอฟรองค์เลย....เป็นอันเสร็จสิ้นขบบวนการ การเข้าสู่สนามแข่ง ถ้าเป็น จนท.ทีม ก็มี เอดีการ์ด แขวน เพื่อผ่าน เข้าไปในสนาม แค่นี้ก็พอแล้วนักกีฬา ทั้งต่างประเทศทั้งท้องถิ่นคือทีมที่เข้าแข่งขันในปีนี้ ต่างทยอยเข้าเช็ครายละเอียดตามเรา เพราะเวลาที่เหลือเพียงครึ่งชั่วโมง คงต้องรีบ แต่ของเราเรียบร้อยหมดแล้ว วอร์มในสนามจริงการแข่งขันใกล้เริ่มขึ้นแล้ว
ผุ้คนไม่ทราบมาจากไหนตอนนี้ทยอยเข้าจับจองสถานที่ เพื่อให้เข้ามาใกล้ชิดกับนักแข่งมากที่สุด บางคนเข้ามาขอลายเซ็น แหม่มันเท่ไม่เบาเลยนะเนี่ย บ้านเราไม่มีแบบนี้เสียดายจัง
ตอนนี้นักกีฬาหลายคนเริ่มเข้าไปจับจองที่จุดสตาร์ทแล้ว แต่ของเรายังวอร์มกันอยู่ เริ่มหนาแน่นแล้ว...ผมจึงให้สัญญาณ เข้าเส้นได้ เพราะที่นี่ไม่เหมือนบ้านเราไม่มีการเปิด ให้เสียเวลา พอประธานมา ก็ 30 วินาที ยิงปืนโป้งเลย....
ได้เวลาปล่อยตัว ประธานในพิธีมาถึง ขึ้นแท่น คนดู 2 ฝากฝั่ง แน่นตามแนวถนนสุดลูกหูลูกตา ถนนปิด 100 เปอร์เซ็นต์ เรียบกริบ เหมือนสนามแข่งรถ ทีนี้ก็ตัวใครตัวมัน หลังสัญญาณ เริ่มขึ้น 25 ทีม ทีมละ5 คน 125คน กับนักกีฬาเจ้าบ้าน 2 ทีม เป็นไวน์การ์ดไป จะทนได้แค่ไหนว่ากันอีกที เสียปืนลั่นปัง ทยานออกจากจุดสตาร์ท ผมงี๊มองไม่เห็นนักกีฬาของเราเลย พอผ่านไปเท่านั้น จะเห็น ป้ายบอกรอบขึ้น เหลือ 5 รอบ รอบละ 12 กิโลกว่า ประมาณนั้น ช่วงนี้เราคงมองแบบใจจดจ่อ ว่าจรวดทางเรียบใครจะมาถึงก่อน.
รอบแรกมาแล้วไกล ๆ กลุ่มใหญ่เลยทีเดียว ยังไม่มีหลุดเหมือนปีก่อน ผ่านแบบแว๊ปความเร็วขนาดผมมองไม่เห็น ทั้งที่พยายามกับโค๊ชนพ เห็นผ่านไปแค่ 2 คือ อามี่ กับเจ้าแบงค์ที่ติดอยุ่ในกลุ่มหน้า ทำเอาผมใจแย่เหมือนกัน ปีก่อนเราเห็นหมด หันมาถามโค๊ชนพ ว่า เห็นใครมั่ง พี่นพก็เห็นเหมือนผม 2 คน แล้วบอกผมว่า มันอยู่ในกลุ่มนั้นทั้งหมดแหละ เห็นหมดก็เก่ง ....แต่ใจผมว่าน่าจะมีแว๊บ ๆ นะ...กำลังเพลินกับการคุย พลันมองไปในระยะสายตาไกล ๆ คับคล้ายคับคราว่าเหมือนจะเป็นเสื้อเรา สายตาเราก็ไม่ค่อยดี ...พี่นพ ใช่พวกเราป่าว ความหนุ่มแน่นของพี่นพ บอกได้เลยกับสัญชาติญาณ....ป๋อม นี่หว่า เบื้องต้นแกคว้าล้อยกเพื่อให้สัญญาณ และก็จริง ๆ ....เจ้าป๋อมยางแตก ...พี่นพ กระโดดลงจัดการให้โดยเร็ว ผมเลยถามป๋อม ป๋อมไม่รู้ว่าโดนอะไร แถมที่แขนมีเลือดออกด้วย ฟังได้ว่า กำลังหมกอยู่อย่างสบาย ๆ ข้างหน้าไม่รู้หลบอะไร เจ้าป๋อมไม่ทันเหยียบเข้าแถมกระเด็นใส่แขนอีกเลือดไหล และยางก็แตก ประมาณสักกิโลกว่าก่อนถึงเส้นชัยจุดเปลี่ยน......ย้อนกลับมาเจ้าป๋อมเปลี่ยนเสร็จไล่ต่อไป ซึ่งผมก็คิดอยู่ว่าไม่มีทาง หลังจากนี้จบเกมส์ชัวร์ ไม่มีทางทัน เจ้าป๋อมยังทนไล่ ชวนพวกที่หลุดหลายคนให้ช่วยกันไป แต่ พวกที่หลุดก็ไม่มีใครทนเจ้าป๋อมได้สักคน ขี่คนเดียวความเร็วขนาด 45 อัพ ยังมองไม่เห็นตูด..ผมกับโค๊ชนพ ยอมรับจูบ เพราะนึกไม่ถึงว่า...สนามนี้ยังมีโอกาสยางแตกอีก....แทบจะไม่มีเลย ด้วยเหตุระบบการจัดการของเขาดีมาก ปกติถนนก็สะอาดอยู่แล้ว ตอนตี 3 ก่อนแข่งจะได้มั๊ง เขาเอารถน้ำและเจ้าหน้าที่ออกมาล้างถนน...กวาดเรียบร้อย บอกตรง ๆ แทบนอนได้เลย ตลอดเส้นทางที่แข่ง ถนนแข่งจึงยอมรับว่าสวยมากเลยทีเดียว...เมื่อเจ้าป๋อมพลาด ผมกับโค๊ชนพ เลยต้องหาวิธีบอก นักกีฬาในทีมเพื่อส่งสัญญาณว่าตอนนี้เหลือ 4 และเกมส์ควรจะตกอยู่กับใคร ที่เราวางแผนกันไว้แล้ว จากเกมส์ 1 ไป 2 หรือ ไป3 จะต้องหาวีให้ได้
..ย้อนกลับมาดูกลุ่มหน้าในรอบที่ 2 อามี่กับเจ้าแบงค์ ยังอยู่กลุ่ม ประมาณ 30 คน ...แผน 2 เริ่มขึ้น ผมกับโค๊ชนพ ต้องส่งสัญญาณ ให้กับเจ้าเบสและตั้มไว้ เพื่อการวางแผนในเกมส์นี้ ต้องดึงกลุ่มหลังลงมา และทีมต้องการแค่เจ้าเบสหรือเจ้าตั้มเท่านั้น เบสรับทราบ เราคงปล่อยให้ อามี่ที่กำลังเหลือกับใบหน้า 55 ฟัน ลากอย่างเมามัน แต่ความเร็วนี้เป็นปัญหามากกับเจ้าแบงค์ เพราะเร็วเกินที่จะทน
รอบ 3 อามี่ยังฟัดกับฮอลแลน์และเซอร์เบียกับ ทีม CCN ส่วนเจ้าแบงค์ยังเกาะอยู่ท้ายขบวนคืออันดับ 9 ส่วนอามี่ กับฮอลแลยด์ผลัดกันรุกแบบไม่สนใจข้างหลัง จนแบงค์ต้องส่งสัญญาณให้อามี่เบา โดยผ่านทางผมและโค๊ชนพ กลุ่มหลังที่หลุดจากกลุ่มแรก ตอนนี้ได้ถอยไปตั้งตัวกับกลุ่มสุดท้ายแล้ว ที่มีเจ้าเบส และเจ้าตั้มดึงเกมส์อยู่....
รอบ 4 ยังไม่มีใครหลุดและยังไม่มีใครยอมใคร เพียงแต่กลุ่มใหญ่ด้านหน้า ตอนนี้หลุดไปมากพอควร เพราะทนความเร็วแบบแช่ขนาดนี้ไม่ไหว มีเจ้าแบงค์ยังคงอยู่ที่เดิมคือ 9 เป็นตัวสุดท้ายของกลุ่มหน้า แต่ก็ยอมรับถ้าเจ้าแบงค์ไม่แข็งแรงคงหลุดไปแล้วกับใบ 53 ที่หมุนติ้วขนาดนั้น....กลุ่มหลังยังมากลืนกลุ่มหน้าที่หลุดออกมา....แต่ความเร็วก็พอควรทิ้งระยะ GAB ให้คงที่อยู่ตลอด....
รอบ 5 เป็นรอบชี้ชะตาก่อนเข้าเส้น ชุดหน้ายังเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ผมวิตกคือ เจ้าแบงค์ จะทนอยู่ได้หรือเปล่า เกาะอยู่ตัวสุดท้ายของกลุ่มตลอด ถ้าหลุดคงลำบาก เพราะอามี่ อยู่กลุ่มหน้าและเล่นกับเขาด้วย....ส่วนกลุ่มหลัง กลุ่มใหญ่ 100 คัน มองมืดไปหมด เจ้าเบสอยู่กลาง ๆ แต่เจ้าตั้มไปอยู่ท้ายขบวน ซึ่งผมห่วงในส่วนนี้ เจ้าตั้มจะขึ้นทันหรือไม่ หลังจากเราส่งสัญญาณรอบสุดท้าย...และเจ้าป๋อมที่ขี่มาคันเดียวตลอดก็ยอมออกจากการแข่งขันในรอบนี้ และมาช่วยวางแผนให้กับเพื่อน ๆ เป็นอย่างนี้จนรอบสุดท้ายซึ่งเจ้าตั้มอยู่ท้ายขบวนและและยังไม่ได้มองจำนวนรอบอยู่...ผมงี๊เริ่ม...งง....กับเจ้าตั้มที่อยู่ท้ายขบวนซึ่งถือว่ายากพอควร แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหาสักเท่าไรเชื่อว่า 2 คนนี้ระดับนี้คงทำได้...
รอบสุดท้าย อามี่ยังอยู่หัวแถว แต่สปรินท์เข้าสู่เส้นชัยไม่ไหว เข้าเป็นอันดับที่ 6 เจ้าแบงค์ความเร็วขนาดนี้ได้แค่ประคองเข้า ในตำแหน่งเดิมคันสุดท้ายที่ 9 และตอนนี้ความหวังคงอยู่กับเจ้าเบสและเจ้าตั้ม ไม่นานนัก หลุดโค้งด้านหน้าลงเนินมา ใจเราจดจ่ออยู่กับตัวที่ 3 ของเราว่าจะเป็นใคร .....โค๊ชนพ กับความเป็นอยู่ใกล้ชิด อายุก็รุ่นใกล้เคียงกัน5555 สายตาอันยาวไกล มองอย่างชัด เจ้าเบส มากับ 3 ตัวแรก ที่เลื้อยกันลงมา เสียงเพรา ๆ กับเหมือนหัวเราะอยุ่ในใจ ได้ลงลึกทำให้เรารู้ว่ามีอะไรบางอย่าง แล้วพูดเบาขึ้นว่า....ถ้าลากมาขนาดนี้แล้วยังสามารถสปรินทืเข้าเส้นชัยได้ ถือว่า โคตรเทพ....ใกล้เข้ามา ถนน 6 เลน เต็มหมดแล้ว เสื้อไบค์เน็ต...ยังอยู่ที่หัวลากติดกัน เหลืออีก 100 เมตร กลุ่มกระจายเต็มถนน เจ้าเบส หลบออกไหล เจ้าตั้ม ไม่รอช้าสวนต่อ เท่านั้นก็พอเพียงกับการที่เราทำดีที่สุดในตอนนั้น...คงมาวัดกันที่ ทรานสปอนเดอร์แล้วว่า อะไรจะเข้าก่อนหลัง....
เรากลับมาที่เต็นท์นักกีฬากัน ความผิดหวังในการที่ผลไม่ออกตกเป็นของกลุ่มหน้า ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น นั่นหมายถึงว่า....เที่ยวนี้อันดับเราคงร่วงเลยอันดับ 4 จากปีก่อนแน่นอนเลย...นานเหมือนกัน ที่ผลจะออกมา.....ความผิดหวังห่อเหี่ยวกับนักกีฬา ยังมีให้เห็นเป็นระลอก....จากการที่ทีมยางแตกไปหนึ่ง เลยต้องปรับกระบวนกันเอง....
นานพอควรเที่ยวนี้ทรานสปอนเดอร์ทำงานผลการแข่งขันออกมาแล้ว ประเภททีมเราได้ที่ 2 จาก 25ทีม และทีมไวน์การ์ดเจ้านอีก 2 ทีม ซึ่งทำให้เราหายเหนื่อยกัน ในการร่วมแรงร่วมใจในการทำงานครั้งนี้ แม้จะไปจัดขบวนกันเองในรอบ 2 ที่ต้องตัดสินใจกันเอง
นับว่าการออกไปต่อสู้ในครั้งนี้ ไลฟ แอนด์ ลีฟวิ่ง ไบค์เน็ต...ได้ทำให้ภาคพื้นเอเชียได้เห็นว่า เราไม่ได้เป็นรองใคร แม้กระทั่งทีมฮอลแลนด์ ที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมา เพื่อการแข่งวันเดย์เลส ทีม CCN ถือว่าเป็นทีมที่อยู่ในขั้นอาชีพ ยังตกไปอยู่อันดับที่ 3ในครั้งนี้ จุดใหญ่ที่ทำให้เราได้เห็นว่า การทำงานเป็นทีม ร่วมอกร่วมใจกัน ทำให้เราทำได้ ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าใคร......

[เสรี BIKE NET]

หลังจากเรารับรางวัลเสร็จเรียบร้อย....ไม่อยากเชื่อ ทีมเรามีแฟนคลับจากประเทศจีน และชื่นชอบติดตามเรามาตั้งแต่ปีที่แล้ว มาเข้าคิวถ่ายภาพ ไม่เท่านั้นยังมีของฝากสำหรับทุกคนในทีม ทีแรกก็คิดว่าเขาเข้าใจผิดหรือเปล่า เข้าคิวรอลายเซ็นกันเลย ผมก็เป็นดาราไปโดยพลัน .....กลับมาเราก็ยังมานั่งคุยกันถึงทีมเราว่าขนาดนี้เลยเหรอ ประเทศจีนและคนจีนชื่นชอบกีฬาเกือบทุกประเภทและจริงจังกับกีฬาทุกชนิด จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เขาถึงมีฮีโร่กับกีฬาเกือบทุกประเภท อันนี้น่าคิดสำหรับคนไทย....ไม่ใช่ผ่านแล้วลืมกัน
พรุ่งนี้แล้วนะ...ที่เราต้องกลับบ้านเมืองไทยอันเป็นที่รัก ผมนั่งคิดในใจ คืนนี้คงต้อง
ฉลองความสำเร็จสักหน่อย อย่างน้อยก็ผ่อนคลาย....ในครั้งนี้ลงไป และเก็บทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นความคิดและการบ้านในปีหน้าอย่างหนักก็ว่าได้
คืนนี้.....ชิงเต่า..ในภาษาไทย เป็นชื่อเบียร์ยี่ห้อดังของประเทศจีน ขอเป็นส่วนร่วมในการผ่อนคลาครั้งนี้นะครับ....ก่อนที่เตรียมขึ้นแพคกระเป๋า และอาวุธที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดบรรจุลงแพคอย่างดีก่อนนำความภาคภูมิใจกลับบ้านเรา
รุ่งขึ้น....วันที่ต้องลาจากกันชั่วขณะเพื่อพานพบกันใหม่ในปีหน้ากับอีเว้นท์ ทีเราได้บรรจุไว้ น้ำตาคลอเบ้าของเลซอง กับมือที่สั่นทอหลังจากเราจับมือกัน นั่นคือความหมายของมิตรภาพที่ดี ที่ได้พบพานกันในครั้งนี้ ไม่นานเราจะกลับมาใหม่ จินเจียงกับรายการ 361 CUP JINJIANG CHAINA CLCLING OPEN RACE 2014 ....ลาก่อนนะเจอกันใหม่ 2015 .....หนาน หนาน และคณะยืนเข้าแถวส่งเราด้วยความอบอุ่น ไม่เชื่อว่า 5วันที่เราได้อยู่ จะสร้างความสัมพันธ์ได้ถึงขนาดนี้ ....
จักรยาน.....คำสั้น ๆคำนี้สามารถพาเราให้มีมิตรภาพ จนถึงต่างแดน เสื้อทีม ที่มีราคาแค่ไม่กี่ร้อย สร้างให้คนได้ใฝ่ฝัน เพื่อจะเป็นส่วนหนึ่ง.... มันยอดมากจริง ๆนะ .....น้ำตาที่คลอเบ้า ทำให้เราใจหาย ก่อนที่จะจับมือบอกลากัน...กับกอดแนบสุดสุดท้ายของเลซองจีนกับเรา แล้วเจอกันนะ....บาย
รถบัส...คันใหญ่ พาเรากลับเซี๊ยะเหมิน....ใช้เวลาชั่วโมงกว่า เราก็ถึงสนามบิน และรอเที่ยวบินที่พาเรากลับไปสู่อ้อมกอดกับคนที่รอเราอยู่ บนความสำเร็จของทีมอีกก้าวหนึ่ง.....บน TG611
4 ชั่วโมงเศษ....เราก็ถึงบ้านเราโดยสวัสดีภาพ รักคุณเท่าฟ้า....ผู้สนับสนุนหลัก ได้สละเวลามารับเรา และร่วมแสดงความยินดีกับเรา พี่มีศักดิ์ ชุนหรักษ์โชติ มารอเรานานพอสมควรหลังจากเครื่อง ดีเล ไปนานพอควร....อีกครั้งกับคำว่า ขอบคุณมาก...สำหรับการให้โอกาสผมและทีมงานนักกีฬา ได้เข้าร่วมต่อสู้ในบทของ ตัวแทนประเทศไทย.....และการบ้านบนโพเดี้ยมสูงยังรอผมอยู่กับงานชิ้นใหญ่ในปลายปีนี้......ไลฟ แอนด์ ลีฟวิ่ง ไบค์เน็ต

[เสรี BIKE NET]

ขอขอบคุณ
คณะฝ่ายจัด 361 CUP JINJIANG CHAINA CYCLING OPEN RACE ที่ได้เชิญทีม ไลฟ แอนด์ ลีฟวิ่ง ไบค์เน็ต เข้าร่วมการแข่งขัน
น.ท.วิพัฒน์ศักดิ์ ปานรักษา เลขาธิการจักรยานราชนาวี ได้อนุญาต จ.อ.ศรายุทธ ปันตันและจ.อ.พงศธร วรเนตร
พ.อ.ธนิต อิ่มอกใจ เลขาธิการจักรยานทหารบก ส.ต.กฤษฎา ช่างปัด
พ.ต.อ.ชาญศิริ สุขรวย เลขาธิการจักรยานสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ส,ต.ต.ธุรกิจ บุญรัตนธนากร และนายเสฎฐวุฒิ ยอดสุวรรณ และโค๊ช ร.ต.ท.อดิศักดิ์ วรรณศรี
สมาคมจักรยานแห่งประเทศไทย โดย พล.ท.ดร.เดชา เหมกระศรี ที่ได้อนุญาตให้เข้าร่วมการแข่งขัน
คุณสุเมธ กิตติธเนศวร ธองประธานฝ่ายกิจกรรมชมรม BIKENET ที่ได้ดูแลเซอร์วิสรถนักกีฬาอย่างดี และแนะนำเทคนิคต่าง ๆ
คุณมีศักดิ์ ชุนหรักษ์โชติ ผู้สนัสนุนหลักชมรม BIKENET และให้โอกาสผมและทีมงานและนักกีฬา ได้มีโอกาสดี ๆ มาโดยตลอด
สมาชิกชมรม BIKENET ที่ร่วมเป็นกำลังใจ และ เพื่อน ๆ ชาวจักรยานและแฟนคลับทีม ที่คอยให้กำลังใจมาโดยตลอด
และที่ขาดไม่ได้ นักกีฬาทุกท่านที่ร่วมทำชื่อเสียงให้กับประเทศไทย ชมรมBIKENET และต้นสังกัดที่รับราชการอยู่
อีกครั้งกับคำว่า.....ขอบคุณมากครับ

[ว่าวต้องลม]

สุดยอดครับ เล่าจนรู้สึกอยู่ขอบสนามเลย ยินดีด้วยครับกับความสำเร็จ


ปล.รู้สึกมีรูปแอบถ่ายข้างหลังขาวๆเยอะนะครับ

[iAuszzza]

เรื่องเล่าดีๆ สนุกๆ อ่านไม่ไหวยาวมาก ดีที่ผม ใช้ iPad อ่านให้ฟัง ไม่ต้องอ่านเอง เพลินเลยครับ

[มอญ_304ปราจีน]

[Chakkawanto]

เล่าเรื่องได้สนุกดีครับ จะติดตามอีกขอบคุณและเป็นกำลังใจครับ

[trek korat]

สุดยอดครับ