เรื่องเล่าข้างถนน ซาปา....บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน

[นพพล]

12.มือเปล่า

20 กพ. ถึงเวลาบอกลาหลวงพระบาง

เราแวะกลับไปที่ร้านกาแฟประชานิยมอีกครั้ง เช้านั้นผู้คนคับคั่งจนต้องตั้งโต๊ะกันหน้าร้านที่ฝั่งตรงข้ามอีกด้านของถนน

ไม่น่าเชื่อว่าร้านกาแฟเพิงสังกะสีธรรมดาจะมีคนมานั่งรอกินกาแฟตอนเช้าเยอะขนาดนี้

รสชาติของกาแฟก็ไม่ได้อยู่นอกเหนือไปจากมาตรฐานของร้านกาแฟโบราณสายพันธุ์โรบัสต้าทั่วไปแต่อย่างใด

คงเป็นเพราะทำเลที่ตั้งที่อยู่บนถนนสายติดแม่น้ำโขงซึ่งเป็นสายหลักสายท่องเที่ยวของหลวงพระบางและอีกหลายอย่างรวมๆกัน

จึงทำให้ที่นี้แทบจะต้องจองโต๊ะนั่งกันเลยทีเดียวในช่วงเช้า

เช้านั้นเราซื้อข้าวเหนียวไก่ย่างเก็บไว้เป็นเสบียงสำหรับกินกลางทาง

ก่อนปั่นชมเมืองบอกลาหลวงพระบางเป็นครั้งสุดท้าย

[นพพล]

ครั้นเมื่อจักรยานข้ามสะพานที่พาดผ่านลำน้ำคาน ก็เหมือนก้าวข้ามธรณีประตูบ้านออกจากหลวงพระบางโดยสมบูรณ์

ความฝันมันกระตุ้นเร้าส่งคำสั่งผ่านมายังกล้ามเนื้อขา ก่อนที่บันไดจะรับแรงเหยียบทั้งหมดไปหมุนจานหน้า

ร่องฟันเฟืองของมันเกาะเกี่ยวนำพาโซ่มารับช่วงต่อเพื่อถ่ายแรงไปเฟืองหลัง

โดยมีซี่ล้อที่ขัดประสานรอบๆล้อช่วยกันส่งแรงหมุนไปให้ล้อหลัง

แรงเสียดทานของผิวถนนทำให้ล้อหมุน

มันหมุนรอบแล้วรอบเล่า เพื่อรับใช้ความฝันของคน4คนบนหลังอาน

[นพพล]

เส้นทางสายหลวงพระบาง-ปากมอง เป็นเส้นทางราบเกือบทั้งหมด

วันนี้จึงเป็นวันที่ปั่นสบายมาก มันพาเรามุ่งหน้าไปสู่ที่ราบเมืองปากมอง

สองข้างทางเป็นป่าละเมาะโปร่งๆโล่งๆ ไร้ร่มเงาคลายร้อน

บางช่วงเราก็ปั่นเลาะสายน้ำอู สายน้ำที่ในวันพรุ่งนี้เราจะต้องไปขึ้นเรือ เพื่อล่องเรือทวนน้ำขึ้นไปสู่เมืองขวา

แต่ก่อนจะถึงวันพรุ่งนี้ ในวันนี้เราจะแวะเยี่ยมบ้านพี่บุนทันที่ปากมองก่อน

ครั้งนี้เรามีของฝากมาฝากพี่บุนทันด้วย

ผมฝากเพื่อนซื้อหมึกแผ่นและปลาเส้นจากระยอง ทั้งหมดเก็บไว้ที่กระเป๋าของเพื่อน

ซึ่งนั้นเป็นข้อผิดพลาด กว่าจะรู้ว่าพลาดก็ช้าไปแล้ว

[นพพล]

ด้วยความที่เป็นทางราบเสียส่วนใหญ่ เพื่อนนักแข่งทั้งคู่ของเราจึงพากันสนุกกับความเร็วบนถนนจนหายไปจากสายตา

เพื่อนผู้มีอาการเจ็บเข่าคงลืมอาการเจ็บชั่วคราว จึงไล่ตามประกบติดผู้นำไปโดยตลอด

เสมือนหนึ่งว่าช่องว่างที่ทิ้งห่างของล้อคือสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ในฐานะนักแข่ง

ต่างคนล้วนต่างมีเป้าหมายในการเดินทาง ซึ่งแตกต่างกันสุดแล้วแต่แรงบันดาลใจของใครจะลากไปทางใด

ใคร ใคร ใครและใคร ต่างทำตามแรงบันดาลใจของตัวเองทั้งสิ้น

[นพพล]

พวกเขามีแรงบันดาลใจในเรื่องความเร็ว แต่พวกเรามีแรงบันดาลใจแค่จะปั่นไปในเส้นทางใหม่ๆ

แรงบันดาลใจของพวกเขามันผลักดันและส่งเขาทะยานไปไกลลิบ หายไปท่ามกลางความเวิ้งว้างของถนนสายปากมอง

เที่ยงวันของวันนั้นซึ่งแดดร้อนมาก จึงมีเราเพียงสองคนเท่านั้น ที่แวะพักร้อนและกินข้าวเหนียวไก่ย่างกันที่เพิงร้างริมทาง

ผมรู้สึกว่าระยะห่างของเขาสองคนห่างจากเราสองคนไปทุกที

[นพพล]

ห้าโมงเย็นเราก็เข้าสู่ที่ราบเมืองปากมอง

ทางเข้าบ้านพี่บุนทันอยู่ที่หลักกม.ที่481-483

แถวๆนั้นจะมีป้ายโรงเรียนนายสิบทหารเป็นที่สังเกต

ทว่าเมื่อเราเลี้ยวเข้ามายังบ้านพี่บุนทัน

เราสองคนกลับไม่ได้นำของฝากมาด้วย

เหตุเพราะว่าของฝากเก็บไว้ที่กระเป๋าของเพื่อนซึ่งปั่นเลยบ้านพี่บุนทันไปไกลโขแล้ว

โดยที่ผมบอกไม่ทัน ครั้นจะปั่นตามไปบอกก็คงตามไม่ไหว

[นพพล]

เรา...หมายถึงผมและเพื่อนจึงเสมือนมาเยี่ยมพี่บุนทันในครั้งนี้แบบมือเปล่า ผิดไปจากความตั้งใจแรกเริ่มไว้มาก

อุตส่าห์เก็บความคิดถึงไว้ห้าปี มาเยี่ยมทั้งทีด้วยมือเปล่า

น้ำใจที่พี่บุนทันให้ไว้เมื่อห้าปีที่แล้วจึงเหมือนยังไม่ได้ตอบแทน

คงเป็นความเผลอไผลที่เผอเรอและเป็นความผิดของผมเองที่ไม่เอาของฝากมาเก็บไว้กับตัวเองก่อน

แต่ก็นั้นแหละ ใครจะคาดคิดล่ะว่า...

พวกเขาจะทิ้งเราไปไกลด้วยระยะห่างขนาดนั้น

[นพพล]

13. มือนั้น

ทางเข้าไปยังบ้านของพี่บุนทันในวันนี้เปลี่ยนแปลงไปบ้าง บ้านที่สร้างใหม่เพิ่มขึ้น ชุมชนโตขึ้นตามวันเวลา

ที่ริมทางของถนนดำ ผมงงอยู่พักใหญ่ แต่เพื่อนที่มาด้วยกันเขาจำทางได้แม่น จึงทะยานลิ่วเลี้ยวเข้าซอยนั้นไป

เราปั่นเลี้ยวเลาะไปตามซอย ครู่ใหญ่ก็มาถึงบ้านของพี่บุนทัน
.
อันที่จริงเรื่องที่เราจะมาแวะบ้านพี่บุนทัน เรื่องนี้เราทั้งสี่คนพูดคุยตกลงกันไว้แล้ว

เพียงแต่ระบุตำแหน่งที่ทางไม่ชัดเจน ไม่เหมือนบ้านพี่คำมั่นที่แจ้งหลักกิโลไว้ชัด

ซึ่งอันนั้นผมจดไว้ในสมุดบันทึก แต่บ้านพี่บุนทันผมไม่ได้จดหลักกิโลในการมาครั้งก่อนเอาไว้

จึงไม่สามารถบอกเพื่อนได้ เราคงสื่อสารกันผิดพลาด

ก็คงต้องปล่อยให้เพื่อนเขารอที่ใหนสักแห่ง

ส่วนเราสองคนขอเข้าไปทักทายพี่บุนทันที่บ้านแกก่อนนะครับ

[นพพล]

5มกราคม 5ปีก่อน เวลาสิบนาฬิกา

ในขณะที่พวกเราสี่คนกำลังนั่งหลับๆตื่นๆ อยู่บนรถประจำทางสายห้วยทราย-เวียงจันทน์

ฉับพลันรถก็เกิดอาการไม่อยากวิ่งขึ้นมา คนขับรถจอดรถริมทางกลางป่า

พวกเราในฐานะผู้โดยสารจำเป็นต้องลงจากรถมายืนรอคนขับรถและเด็กรถที่ช่วยกันซ่อมรถ

เด็กรถมุดเข้ามุดออกใต้ท้องรถ ปีนขึ้นปีนลงหลังคา รื้อโน่นควักนี้อุปกรณ์ทุกอย่างที่สามารถทำได้เพื่อซ่อมเจ้ารถคันนี้

แต่ดูเหมือนว่ามันจะสุดวิสัยที่จะซ่อม คำตอบที่ได้จากเด็กรถคือ..รอ

รอรถที่วิ่งมากลับมาจากเวียงจันทน์ในเที่ยวต่อไป

[นพพล]

เวลาล่วงเลยไปจนเที่ยง เบื้องหน้ามองไปสุดสายตาคือถนนลูกรังซึ่งกำลังสร้าง มองไปข้างหลังก็มีสภาพไม่ต่างกัน

ท่ามกลางฝุ่นผงที่เหมือนโดนยั่วยุให้ตื่น มันฟุ้งกระจายทุกครั้งที่มีรถวิ่งผ่าน

คนลาวส่วนใหญ่ที่โดยสารมากับรถคันนี้เหมือนจะรู้ชะตากรรมล่วงหน้า

พวกเขาต่างพกข้าวเหนียวติดตัวกันมา และพากันนั่งหลบร้อนที่พุ่มไม้ข้างทาง

บ้างก็นั่งกินข้าวเหนียวกันเป็นกลุ่ม บางส่วนขึ้นไปนั่งรอบนรถ

ที่เหลือนั่งรอบนเสื่อที่ปูอยู่หน้ารถ ส่วนพวกเราทั้งสี่คนได้แต่เดินไปเดินมาบางขณะแอบเผลอมองน้ำลายสอปาก

เหตุเพราะเราไม่ได้เตรียมตัวพกอาหารอะไรติดตัวมามากมายนัก

[นพพล]

นานหลายนาทีหรืออาจเป็นชั่วโมงกับการเฝ้ามองคนลาวนั่งเปิบข้าวเหนียว

เพื่อฆาตกรรมเวลาอันน่าเบื่อ เราจึงเข้าไปร่วมวงนั่งพูดคุยสนทนากับคนลาวเจ้าถิ่น

เราคุยกันหลายเรื่องบนเสื่อที่ปูอยู่หน้ารถคันนั้น

อะไรบ้างที่เราคุย

เพลงชุดใหม่ของ ต่าย อรทัย ในพศ.นั้น

ถกเถียงกันว่าเพลงชื่อ”ให้ตายไปกับใจ” ประดับอยู่ในอัลบั้มไหนของ ต่าย อรทัย

แอ๊ด คาราบาว...ในความคลั่งไคล้ของคนลาว

ความเกรียงไกรของแมนยูฯบนความตกต่ำขอเหล่านกลิเวอร์(พรุน)…Liverpool

การปฏิวัติดอกไม้บนปลายปืนของ คมช.

และโดยไม่คาดคิด มือมือหนึ่งก็ยื่นมา

มาพร้อมข้าวเหนียว ไก่ย่าง น้ำดื่ม

ด้วยเธอพอจะรู้ว่าพวกเรายังไม่ได้กินข้าวมื้อเที่ยง

[นพพล]

ผมเขียนระบุในสมุดบันทึกไว้ว่า

เวลาบ่ายสองโมงเย็น คือเวลาที่มือนั้นอนุญาตให้ผมกลืนข้าวเหนียวไก่ย่างผ่านลำคอผมได้

มันช่วยประทังความหิวให้พวกเราได้เป็นอย่างดี

มือนั้นของพี่บุนทัน สีปันยา!!!

[นพพล]

ล่วงเลยมาห้าโมงเย็นเกือบหกโมงเราก็กลับมานั่งบนรถคันใหม่ที่วิ่งมารับเรา

พี่บุนทันนั่งหน้ารถ ส่วนผมนั่งอยู่บนฝาเครื่องหน้ารถข้างๆแก

พี่บุนทันสอบถามที่มาและที่จะไปของเรา

“ ถ้าผ่านปากมองก็แวะมาที่บ้านพี่ ”

“ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนนายสิบปากมอง”

“มีถนนแยกไปทางซ้าย ถามคนแถวนั้นเขารู้ ถามไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เจอ”

ไม่ต้องใช้GPS พี่บุนทันบอกพิกัดตำแหน่งบ้านช่องไว้แล้ว

คืนนั้นเราลงรถที่อุดมไซ กางเต็นท์นอนท้าลมหนาวหน้าเมืองอุดมไซ

เช้าวันรุ่งขึ้นเราจึงปั่นข้ามภูเขามายังปากมอง

และแล้วบ่ายห้าโมงครึ่งของวันที่6มกราคมปีนั้น พวกเราก็ปั่นจักรยานมายืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

[นพพล]

บ้านหลังนั้น ล้อมรอบด้วยไม้ไผ่ขัดประสานกันเป็นรั้ว ลานบ้านเป็นดินทรายเตียนโล่ง

ถัดจากนั้นเป็นตัวบ้านซึ่งก่อด้วยอิฐบล็อคไม่ฉาบปูนไม่ทาสี

บริเวณหน้าบ้านแสดงสถานะภาพของห้องครัว มีเตาฟืนและเครื่องครัววางอยู่

หญิงสาวมากหน้าวนเวียนเดินไปมา ดูเหมือนกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมสำรับอาหารเย็นในวันนั้น

คืนนั้นมีงานเลี้ยงที่บ้านพี่บุนทัน

แต่ไม่ใช่เลี้ยงพวกเรา

หากเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของแกซึ่งโรงเรียนปิดเทอมกลับมาจากเวียงจันทน์

ผู้เป็นแม่เลยจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของลูกชาย

โดยมีพวกเราเป็นแขกรับเชิญและแขกโดยบังเอิญ

[นพพล]

หลายสาวในนาทีนั้นคงงงงันกับคนประหลาดที่จูงจักรยานผ่านประตูรั้วเข้าไป

พี่บุนทันยิ้มต้อนรับคนแปลกถิ่นอย่างพี่สาว พูดคุยทักทายครู่ใหญ่

ก่อนไล่ให้พวกเราไปอาบน้ำ

เหมือนพี่สาวใจดีที่กวาดต้อนน้องชายซนๆทั้งสี่คนเข้าห้องน้ำ

ด้วยคงเหม็นเหงื่อและทนดูไม่ได้กับสารรูปน้องชายที่เล่นซนมาทั้งวัน