.....ป้าและชาวคณะไบค์จอยมีโอกาสไปหัวหินอีกครั้ง.....ครั้งนี้พิเศษกว่าทุกครั้ง....เพราะว่าแรงหมดซะงั้น
....เราก็ว่าหากินข้าวรองท้องมาอย่างดีแล้วนะ ปั่นไปวัดเกตุมก็ยังสบายๆ แต่พอถึงวัดนี่ซิ ดันไม่หาอะไรกินเติมเข้าไปอีก(ทุกครั้งที่ปั่นเที่ยว ถ้ามาแถวนี้ ป้าจะต้องแวะเติมขนมปังเข้าท้องทุกครั้ง)....ทีนี้ทางทีมงานก็ประกาศตั้งแถว เตรียมไปแล้ว ก็ต้องไปซิคะ แล้วเป็นไงล่ะ....พอปั่นไปเรื่อยๆ ทีแรกก็อยู่กับกลุ่ม ช่วงนั้นลมแรงด้วย ป้าก็ปั่นๆไป...ถอยลงไปเรื่อยๆ 
...มารู้ตัวอีกที กลุ่มมันอยู่ข้างหน้าเราแล้้ว 
.....เราก็มองไป ไอ้ท้องก็เริ่มร้อง มันหิวข้าวมาก มันหมด มันไม่มีอะไร ก็พยายามนะ ความเร็วก็ยังอยู่แถว 25.....ตอนนั้นก็ยังใจเย็นค่ะ เพราะว่ามันไม่ไกลจากแยกวังมะนาว ยังคิดว่าปั่นไปเรื่อยๆก็ได้วะ เดี๋ยวก็ได้กินข้าว....ใจตอนนั้นน่ะไหวนะ แต่แรงมันถอย 
....พอดีมีนักปั่นในดวงใจของป้าในวินาทีนั้นปั่นมาข้างๆ เค้าถามป้าว่า"ป้าตุ๊เป็นไรครับ" เลยบอกไปว่า"หิวข้าวน่ะซิ ดันไม่หาไรกิน หมดจริงๆ".....เค้าเลยหยิบกล้วยตากมาให้ป้า แถมฉีกซองให้เรียบร้อย 
....เค้าส่งให้ แล้วเค้าก็ปั่นไปข้างหน้า....ส่วนป้าพอกินกล้วยตาก ตามด้วยน้ำ แต่ก็ยังไม่อยู่ค่ะ แรงมันยังไม่ฟื้น แค่พอประทังรอบขาให้มีแรงกดไปได้.....พอปั่นไปอีกแป็บ ทีนี้ทัพหลวงของป้ามาแล้วค่ะ....เอBJ ปั่นตามมา เลยบอกเอไปว่า ป้าหมดเลยว่ะ มีไรกินบ้างมั้ย?....เอเลยให้เบงเบงมาอันนึง ตามด้วยเจเล่อีกอันนึง....เอาละ พอไหววะ อีกนิดนึงก็จะเลี้ยวซ้ายแยกวังมะนาวแล้ว เดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว 
....นี่ขนาดว่าปั่นมาจนไม่รู้เท่าไหร่ เกิดมันจะพลาด มันก็พลาดง่ายๆซะงั้น 
.....เพราะฉนั้นจงจำไว้ พอหยุดพัก หาไรใส่ท้อง อย่ารอให้หิวก่อน เพราะมันจะฟื้นตัวยากค่ะ....พอถึงจุดกินข้าว ป้าก็หาข้าวกิน ข้าว 2 จาน น้ำอัดลม 2 ป๋อง น้ำแดงอีก 3 แก้ว....อิ่มค่ะ พอมีแรงแระ....แล้วก็ถึงเวลาปล่อยตัว....ปั่นไปได้แป็บนึง ตะคริวมาเกาะที่ต้นขา....ดีที่ทัพหลวงตามอยู่ข้างหลัง เอเอายามาพ่นให้....พอพักสักแป็บ ป้า เอ โม พี่เปี๊ยกก็ปั่นตามกลุ่มไป....ตอนนั้นยังบอกเอไปว่า"สงสัยปีนี้จะไม่จบทริปหัวหินแน่เลย คงต้องขึ้นรถ" เอปลอบใจมาว่า "คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ลองปั่นไปเรื่อยๆก่อน".....สู้ๆก็สู้วะ!ลองสักตั้ง! ป้าก็ปั่นไปกัน 4 ฅน จนไปเจอกลุ่มซึ่งรอเราอยู่....ทีนี้ก็ปั่นไปด้วยกันจนจบทริปในฝัน ที่เกือบเป็นฝันร้าย
....ป้าขอขอบคุณ ThaiMTB ที่ทำให้ป้าได้รู้จักกับพี่น้องและหลานๆที่น่ารักทุกฅน ทุกฅนทำให้ทริปของเราสนุกสนานและมีความสุข
ขอให้มิตรภาพคงอยู่
ขอให้ความสุข
ความรัก
ความเข้าใจ(ถ้าไม่เข้าใจก็คุยกัน)
อยู่กับเราตลอดไป
รักษากิริยาเหมือนพี่เค้าบ้างนะ 
....เหมือนชิบหล่นหายออกไปจากคอมพ์