เรื่องเล่าข้างถนน ซาปา....บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน

[นพพล]

......เรานั่งดูเด็กเดินไปโรงเรียนจนเวลาล่วงเลยไปถึงแปดโมงเช้า

นักเรียนคนสุดท้ายเดินลับเข้าโรงเรียนไปแล้ว

จากนั้นก็ได้เวลาเดินทางของเรา

วันนี้เรายังมีคู่ชกอีกหนึ่งซึ่งต้องต่อกร...กิ่วกะจำ

[นพพล]

.......มองในแง่ความสูงกิ่วกะจำและภูคูนแทบไม่แตกต่างกัน เพราะต่างอยู่ในระดับ1200เมตรด้วยกันทั้งคู่

ถ้ามาจากหลวงพระบาง เราจะเจอกิ่วกะจำก่อนเป็นด่านแรก

เส้นทางจะลาดชันขึ้นไปเรื่อยๆ

5ปีที่แล้วผมมาจากตาดกวางสีตอนเก้าโมงเช้า ผ่านหลวงพระบางแล้วไต่กิ่วกะจำอย่างบ้าระห่ำ

กว่าจะถึงกิ่วกะจำก็ทุ่มพอดี

[นพพล]

.......แต่เช้านี้เราผ่านภูคูนมาแล้ว แม้ว่าจะต้องลงกลับไปยังพื้นล่าง

แต่ถือว่าลงไปในระยะทางไม่มากจนถึงกับต้องกลับไปตั้งต้นที่ระดับศูนย์เสียทีเดียว

ระยะทางที่ไต่ขึ้นกิ่วกะจำของเราในคราวนี้จึงไม่ถือว่าหนักหนาสาหัสจนเกินไป

ก่อนที่เราจะได้มีโอกาสไต่กิ่วกะจำ เส้นทางจะนำพาเราลงจากภูคูนกันก่อน

เส้นทางทางลงนั้นทอดยาวเราใช้เวลาในการปล่อยให้จักรยานลง ลง และ ลงอย่างเดียวกินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

ผมต้องกำเบรกซ้ายทีขวาทีสลับกันไป เพื่อลดความร้อนที่จะสะสมที่ขอบล้อ

อันจะทำให้ความดันลมภายในยางขยายตัวจนอาจเป็นเหตุให้ยางระเบิดได้

ทำให้กลางทางช่วงระหว่างดาวน์ฮิลล์ลงจากภูคูนผมยังต้องหาโอกาสหยุดจอดจักรยานเป็นช่วงๆ

เพื่อปล่อยลมยางที่ขยายตัวจากความร้อนจนแน่นปึ๊กและเพื่อให้ขอบล้อซึ่งร้อนจี๋จากการเสียดสีกับผ้าเบรคเย็นตัวลง

[นพพล]

......การเดินทางด้วยจักรยานลงเขาต่อเนื่องนานๆเป็นสิ่งที่อันตรายมากกว่าการขึ้นเขามากนัก

ผมไม่ค่อยการชอบลงเขาสักเท่าไหร่ เพราะรู้สึกว่าความผิดพลาดน้อยนิดอาจส่งผลร้ายแรงตามมาได้

แต่ใครจะหลีกเลี่ยงการกลับลงจากยอดเขาได้ล่ะ

เมื่ออุตส่าห์ขึ้นไปจนถึงยอด สุดท้ายแล้วก็ต้องกลับลงมา

ขึ้นชื่อว่าภูเขา ยามขึ้นไปนั้นสุดแสนจะลำบาก

ยามลงแม้ไม่เหนื่อยแต่กลับแฝงอันตราย

ความลึกของหุบเหวริมทางมันคอยย้ำเตือนอยู่ตลอดเวลา

[นพพล]

.......แต่เพื่อน2คันข้างหน้าอาจไม่คิดอย่างผม

พวกเขาพกพาทักษะและความมั่นใจของนักแข่งมาด้วย

จึงลงเขาไปอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว

มาเจอกันอีกทีตอนกำลังเริ่มไต่ขึ้นสู่ยอดกิ่วกะจำ

[นพพล]

.......เดินทางบนเส้นทางของภูเขาถ้าต้องใช้แรงกายไม่ว่าจะเดินขึ้นไปหรือปั่นจักรยานก็เหนื่อยเหมือนกัน

เราใช้เวลาในการปั่นตั้งแต่เช้าจนเที่ยงกว่าก็ถึงยอดกิ่วกะจำ

แวะพักกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารบนยอดกิ่วกะจำ

ร้านนี้เป็นเหมือนชุมทางที่พักของรถโดยสารและรถทัวร์ที่ต้องผ่านกิ่วกะจำ ผู้คนจึงขวักไขว้บนยอดกิ่วกะจำ

ผมเคยมาพักที่ร้านนี้แล้วเมื่อหลายปีก่อน ที่นี้เป็นทั้งร้านอาหารและห้องพัก

เหตุเพราะเพื่อนมีอาการท้องผูกมาตั้งแต่เริ่มออกเดินทางจึงอยากกินผักเยอะๆ

เที่ยงนี้เราจึงสั่งข้าวเปล่าและกับข้าวเมนูปกติธรรมดารวมถึงต้มผักชามนั้น

ผักต้มล้วนๆหนึ่งชามที่ไม่มีเนื้อปนแถมขมมากอีกต่างหาก

แต่ราคาตอนจ่ายเงินแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ข้าวเปล่าจานละ60บาท!! ผักต้มชามละ60บาทเช่นกัน!!

มันแพงเกินไป

"รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าด้วยชามผักขมอย่างแรง ” ผมบันทึกลงสมุดโน้ต

[นพพล]

9. คำให้การของ Jamis coda

ถึง คุณเพื่อนที่รักของนายผม

อันเนื่องจากเกิดเหตุไม่คาดฝันในตอนราวๆเที่ยงวันของวันที่18กพ.

ซึ่งคุณๆคงทราบดีแล้วว่านายของผมรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าด้วยชามผักต้มจนพูดอะไรไม่ออก

แกจึงให้ผมช่วยเล่าเรื่องแทนแกหน่อย

เพราะผมก็อยู่ในเหตุการณ์และรับรู้เรื่องราวโดยตลอดเช่นกัน

เอาล่ะครับเพื่อไม่เป็นการเสียเวลาอันมีค่าของคุณๆ

ก่อนอื่นผมของแนะนำตัวพอคร่าวๆก่อนนะครับ

[นพพล]

.......จะว่าไปแล้วผมก็ไม่มีชื่อเรียกอย่างเป็นเรื่องเป็นราวหรอก เจ้านายยังไม่ได้ตั้งชื่อให้ผมเลยครับคุณ

แต่เจ้านายเขาเคยพูดกับเพื่อนของเขาเกี่ยวกับสายพันธุ์ของผม

แกบอกว่าพวกรถถีบแบบผมมันแบ่งคร่าวๆได้3พันธุ์ พวกแรกก็Road bike เรียกกันว่าพวกเสือหมอบ

พวกนี้สำอางหน่อย เอาแต่แว๊นส์อยู่ในเมืองหรือแถบๆชานเมืองชอบทางเรียบๆเน้นเร็วเป็นหลัก หุ่นเขาจะบางๆเพรียวลม อ้อนแอ้นว่างั้นเถอะ

ต่อมาก็พวกMountain bike พวกนี้เรียกกันติดปากว่าเสือภูเขา ชอบโลดโผนกระโดดโลดเต้น

ยางพวกมันจะบั้งใหญ่ๆ มีโช๊คหน้า ชอบลุยโคลนเละๆเทะๆ พวกนี้ซกมกมากครับ ขอนินทาพวกนี้หน่อยเหอะ

ส่วนพวกผมTouring bikeไม่รู้คนอื่นเรียกอะไร แต่เจ้านายเรียกผมอย่างภูมิใจว่า เสือใจแตก!!!

เพราะพวกผมมันชอบเที่ยวไปไกลๆไปทีนึงหลายวัน เป็นเดือน หรือเป็นปี แล้วแต่เจ้าของแต่ละคน

ชอบบรรทุกของหนัก อึดเชียวล่ะพวกผม ไปได้ทั้งทางเรียบ ทางฝุ่น

กลับมาบ้านทีตัวงี้โทรมหมดสภาพร่องรอยขูดขีดเต็มตัวมาเชียว

[นพพล]

แต่พักหลังจะมีพวกกลายพันธุ์เกิดมาใหม่หลายชนิดเยอะแยะ

ถ้าคุณสังเกตบนถนน พวกฟิกซ์เกียร์สีฉูดฉาดเอย

พวกจักรยานพับหลังหักเอย สารพัด

พวกนี้’นักอนุกรมจักรยานวิธาน’ยังไม่คัดแยก และตั้งชื่อสายพันธุ์ที่ชัดเจนว่ามันจะเป็นเสืออะไร

[นพพล]

.......เรื่องชาติกำเนิดของผมก็อีกเรื่องที่จะอยากบอก

พวกเรา4ตัวที่มากันครั้งนี้ ก็มีทั้งGiantเชื้อชาติและสัญชาติไต้หวัน

ส่วนเจ้าTrekและKonaนั้นเชื้อชาติอเมริกาสัญชาติไต้หวัน

ตัวผมJamisเชื้อชาติอเมริกาแต่สัญชาติจีนครับ

ผมงี้สงสัยมานาน ถามเจ้านายแกก็บอกว่าโรงพยาบาลที่อเมริกาค่าคลอดมันแพง

แม่ผมเลยมาทำคลอดที่จีน เพราะค่าโรงพยาบาลมันถูกกว่ากันเยอะ

นายว่างั้นครับ

[นพพล]

......อ้าว มัวแต่โม้เพลินไปหน่อย เจ้าtrekกับKonaเผ่นแนบ!!แล้วครับ ขึ้นเขาไปอีกแล้ว

ตอนนี้ก็เหลือผมกับGiantอยู่ท้ายแถวเหมือนเดิม

นายผมกับเพื่อนพักหลังเขาชอบปั่นกินลมชมวิวครับ

แต่ว่าการปั่นกินลมแบบเจ้านายผมนี่ถ้าเป็นทางราบก็ได้วันละ100กม.สบายๆนะครับคุณ

ปั่นไปถ่ายรูปไป หยอกเล่นกับเด็กไป บางทีก็แวะแจกขนมให้เด็กบ้าง

ปั่นไปคุยกับเพื่อนไป เพลินดีออกผมก็ไม่เหนื่อยไปด้วย

จะไปเจอกับเจ้าTrek&Konaอีกทีก็โน้นบนเนินที่เขามักรออยู่บนนั้น

พอเจ้านายและเพื่อนไปถึง เขาก็จะไปกันต่ออย่างนี้ตลอดเส้นทาง

สองคันนั้นนักแข่งมืออาชีพครับ ขึ้นเขาเร็วลงเขาไวอย่างไม่กลัวตาย

เจ้านายผมขึ้นเขาก็พอเร็วใช้ได้นะครับ แต่ลงเขานี่เร็วๆเจ้านายผมไม่กล้า แกใจไม่ถึงหรอกครับ

แต่แม้เจ้านายจะใจไม่ถึงแต่ถึงใจนะครับคุณ

[นพพล]

.......ส่วนใหญ่เจ้านายผมมักจะอยู่ท้ายแถวตลอดแหละครับ ไม่ว่าเพื่อนเจ้านายจะช้าแค่ใหน

อย่างเช่นช่วงขึ้นเนินชันที่พักหลังความเร็วของเพื่อนแกตกเหลือ3กม./ชม.เท่านั้นเอง เจ้านายแกก็ชะลอปั่นไปเรื่อยๆ

บางทีก็มีบ้างที่เจ้านายปั่นแซงไปรออยู่ที่เนินข้างหน้า

ผมสังเกตว่าพักหลังเพื่อนเจ้านายความเร็วตกไปเยอะ

สมัยก่อนขึ้นกิ่วกะจำอย่างช้าสุดก็5กม./ชม.

สงสัยเจ้าGiantของเพื่อนเจ้านายมันคงเก่าและเครื่องหลวมน่าดูแหละครับ

[นพพล]

.......ปั่นบนภูเขานี้ดีอย่างนะครับนอกจากจะเย็นแล้ว ยังมีน้ำตกสายเล็กๆริมทางให้แวะเติมน้ำ ล้างหน้าล้างตา

เจ้านายผมแกคงร้อน ลงไปยืนแช่น้ำทั้งตัวเลยครับ แหมน่าจะเอาผมลงไปด้วย

ผมก็ร้อนเหมือนกันนะ แต่แกไม่ยอมหรอกครับ

แกบอกว่าผมทำจากเหล็ก เจอน้ำบ่อยๆไม่ดี เดี๋ยวจะเป็นโรคไข้สนิมขึ้นเฟรมครับ

พอตัวเย็นก็สบายใจ ปั่นไปเจ้านายผมก็ร้องเพลงไป

ร้องไปได้ไม่นานก็ต้องไต่ความสูงกันอีกแล้ว ก็ไต่อยู่อย่างนี้ทั้งวันแหละครับ

เจ้าGiantมันก็ทำท่ารอดแหล่ไม่รอดแหล่ ต้องหยุดบ่อย

ถ้าเป็นรถยนต์สงสัยควันมันคงดำท่วมกิ่วกะจำไปแล้วหล่ะครับคุณเอ๋ย

[นพพล]

.......สี่โมงเย็นในขณะที่ปั่นขึ้นเนินชันอยู่นั่นเอง ผมก็ได้ยินเสียงปังมาจากท้ายรถ

เสียงนั้นใสกังวานแบบแน่นๆ แต่ผมก็ยังขึ้นเขาต่อ สักพักผมก็รู้สึกว่าล้อหลังผมเป๋ไปเป๋มา

ได้ยินเสียงยางครูดกับตะเกียบล่าง ช่วงนี้เองที่ผมรู้สึกว่าเจ็บแปล๊บ!!!ที่ล้อหลั ง

ก่อนที่จะผมจะเป็นอะไรมากกว่านี้ เจ้านายก็หยุดแล้วลงมาดูอาการบาดเจ็บของผม

แกลงมาดูแล้วก็ทำหน้า’บอกรักไม่รับ’ (เอ่อ!!คล้ายๆบอกบุญไม่รับ แต่บอกรักไม่รับนี่ท่าจะหนักกว่านะผมคิดว่า)

แกหน้ามุ่ยส่ายหัวคงเซ็งในล้อหลังของผมเป็นอย่างมาก อาการของผมคงหนักน่าดู

แกบอกว่าซี่ล้อผมหัก1ซี่ ไปต่อไม่ได้ ล้อคด

ถ้าลงเนินล้อสะบัด รถจะแกว่งหากตกเขา ตายลูกเดียว

[นพพล]

.......ช่วงนั้นผมก็เจ็บครับเจ็บมากด้วย โถ!!คุณคิดดูนะซี่ล้อหัก ถ้าเป็นคนคงประมาณขาหักแหละ

เจ้านายจับผมถอดล้อแล้วพลิกซ้ายพลิกขวา แกพกซี่ล้อสำรองมาด้วย

แต่ไม่มีที่ถอดชุดเฟืองหลัง เลยซ่อมซี่ล้อไม่ได้

สุดท้ายก็เหลือทางเลือกสุดท้ายคือโบกรถเข้าหลวงพระบาง

ลักษณะนี้ถ้าเป็นคนก็เหมือนหามขึ้นรถพยาบาลAmbulance แหละครับ

พูดถึงซี่ล้อครั้งนี้เป็นครั้งที่2แล้วครับที่มันขาด ครั้งแรกตอนไปปั่นแม่ฮ่องสอน

ผมหล่ะกลัวจริงๆกลัวว่ามันจะเป็นโรคประจำตัวของผม รักษาไม่หายขาดเรื้อรังหน่ะซิ

เพื่อนนายผมโบกรถอยู่ไม่นาน นั้นไงAmbulanceของผมมาแล้ว

แหมเพื่อนเจ้านายผมนี่ตัวโบกรถชั้นเซียนครับ

แต่เอ!!เจ้าTrekกับKonaมันหายไปไหนหว่า??

เพราะตอนที่ซี่ล้อผมหัก เขาก็ปั่นหายกันไปลิบลิ่วแล้ว

ผมได้ยินเจ้านายผมพูดกับเพื่อนว่า สงสัยป่านนี้สองตัวนั้นคงลงเขาปั่นไปนั่งรอที่หลวงพระบางกันแล้วมั๊ง