เรื่องเล่าข้างถนน ซาปา....บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน

[นพพล]

......ไม่นานการต่อสู้ก็สงบลง

ร่องรอยการต่อสู้ที่เหลือคือชามเฝอที่ว่างเปล่ามากเกินจำนวนคน

อิ่มท้องอิ่มใจ เราจ่ายค่าความเสียหายให้แก่ทางร้าน

ได้เวลาเดินทางต่อ เราถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกก่อนจากลา

เพื่อนสามคนปั่นนำหน้าไปแล้ว ผมออกมาคนสุดท้าย

ปั่นออกมาโดยไม่มีหัวลาก พร้อมคำบางคำที่ลากติดออกมาด้วย

คำๆนั้นมันคลุมเครือและวนเวียนในสมอง

หัวลาก ลากใคร และใครจะโดนลาก

ไม่นานผมทะยานปั่นตามเพื่อนหัวลากข้างหน้าไปอย่างกระชั้นชิด

อยากเป็นหัวลากบ้าง...ลากใคร??????

ผมยิ้มให้ตัวเองและร้านเฝอร้านนั้น

[นพพล]

7.จรจัด

......การเดินทางไปหลวงพระบางไม่ว่าจะลงมาจากเหนือหรือจากวังเวียงขึ้นไปอย่างที่เรากำลังเดินทางอยู่นี่

ยังไงก็ต้องผ่านด่านภูเขา2ลูกใหญ่

ลูกหนึ่งนั้นทั้งสูงทั้งชัน ชื่อว่ากิ่วกะจำ

อีกลูกหนึ่งก็ทั้งชันทั้งสูงเหมือนกัน ชื่อว่าภูคูน

ไม่มีอะไรมาก ผมก็แค่อยากบอกว่ามันลำบากและเหนื่อยมากทั้งคู่

ของจริงเริ่มแล้ววันนี้ คู่ชกคนแรกรู้จักกันในนาม...ภูคูน

[นพพล]

......ก่อนหน้านั้นคือปี2544 เกิดเหตุการณ์ดักซุ่มยิงบนเส้นทางสายนี้บ่อยครั้ง

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในละแวกนั้นเชื่อว่าน่าจะเป็นฝีมือของทหารที่ไม่พอใจรัฐบาลซึ่งก็คือกลุ่มเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยในลาว(LCMD)

ปี2544มีผู้เสียชีวิตรวม 25 ศพ หลังจากนั้นก็เกิดการปล้นบนภูคูนเป็นระยะ

พวกนักปั่นจักรยานเที่ยวก็โดนปล้นกับเขาเหมือนกัน รัฐบาลลาวก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อแก้ปัญหานี้

กระทั่งวันนี้เหตุการณ์สงบลงแล้ว

ถ้าโชคดีปั่นๆอยู่เราอาจจะเห็นทหารบ้านถือปืนเดินเล่นริมทางแถวภูคูน ทุกวันนี้เราจึงไต่ภูคูนได้อย่างปลอดภัย

ยังไงก็ผ่านเส้นทางนี้ได้แน่นอนถ้าไม่โดนปล้น เอ๊ย!!! หมดแรงเสียก่อน

[นพพล]

......ออกจากเขตเมืองกาสี ไม่นานก็เข้าเขตภูเขา บ้านเรือนเริ่มบางตา

ถนนอันคดโค้งพาเราค่อยๆไต่ขึ้นภูคูนไปเรื่อยๆ

สองข้างทางที่เราไต่ขึ้นไปอุดมไปด้วยทุ่งหญ้าและดอกหญ้าขาวปลิวไสวละลานตายามต้องลม

ฟ้าเข้มๆหน้าหนาวยิ่งขับให้ดอกหญ้าสีขาวโดเด่นยิ่งขึ้น มองไปไกลๆก็เห็นทุ่งดอกหญ้าแซมอยู่เต็มไปทั่วทั้งหุบเขา

ไกลออกไปคือยอดภูพระเจ้าที่ทะยานตัวขึ้นท้าทายสายตาทุกคู่ที่เดินทางผ่านเส้นทางสายนี้

ด้วยเอกลักษณ์ตะปุ่มตะป่ำของยอดเขาที่มีลักษณะโดดเด่นไม่เหมือนยอดไหนในแถบนี้

[นพพล]

......เพื่อนหัวลาก2คนของเรายังคงสนุกกับการไต่ไปตามเส้นทางอันคดเคี้ยวและสูงชัน

บางช่วงก็หายลับไปกับเหลี่ยมเขา บางช่วงเห็นลิบๆอยู่เนินโน้น มันเป็นความสุขของพวกเขาทั่งคู่

ผมไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์การแข่งขัน เอ่อ!!การปั่นของทั้งคู่

แต่ถ้าให้คาดเดาอารมณ์คงประมาณนี้
.
หลังเสียง กริ๊ก ดังขึ้น

มันอาจเป็นเสียงของการปรับเฟืองหลังให้เล็กลง1เฟืองของคันหลัง เพิ่มความเร็วไล่ตามในทันทีที่คันหน้ากระชากนำขึ้นไป

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า มือจับแฮนด์แน่น ปั่นด้วยรอบขาเกิน100รอบ/นาที เพื่อไล่ตามหัวลาก

เขม็งตามองตรงไปที่ล้อหลังจักรยานคันข้างหน้า

ในใจเขาคิดแค่ต้องการลดระยะห่างนั้นลงให้มากที่สุด

[นพพล]

......บางขณะที่ปั่นผ่านย่านบ้านเรือน

เด็กบางคนจากสองข้างทางคงรับรู้บางเสียงที่เกิดขึ้น

เสียงโซ่เสียดสีกับเฟือง

เสียงยางบดกับถนน...เสียงของการแข่ง

เสียงหอบหนักของลมหายใจ...เสียงการไล่ล่า

ล้อคันหลังตามติดล้อคันแรกไม่เกินช่วงล้อ

หัวใจอาจเต้นระรัวอย่างหนักหน่วง

กรดแลคติกหลั่งล้นทั่วร่าง

อีก100 เมตรสุดท้ายก่อนถึงยอด.......ใครคือคนแรกที่ไปถึง

[นพพล]

......นกบางตัวที่บินอยู่เหนือภูคูนในตอนนั้นอาจเห็นการโรมรันพันตูไปตลอดเส้นทาง

เรื่องสนุกอย่างนี้ใครจะยอมใครแพ้ใคร เมื่อขึ้นอาน ต่างคนต่างพกอีโก้มาเต็มคันรถ

ต้องคงดวลกันสักยกหรือหลายยก

ไม่แปลก เมื่อก่อนผมก็เคยเมามันส์และสนุกบนเส้นทางไต่ภูเขาอย่างนี้เหมือนกัน

ก่อนที่จะกลับมาบ้าน แล้วรู้สึกว่าในกล้องของตัวเองและในความทรงจำแทบไม่มีภาพอะไรติดกลับมาด้วยเลย

ครั้งนั้น รู้สึกว่าการเดินทางของผมล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

[นพพล]

.......ราวๆเที่ยงก็มีนักปั่นจักรยานฝรั่งพันธุ์ฝรั่งเศสสวนมา บรรทุกสัมภาระมาแบบfull load

คู่นี้มาฮันนี่มูนกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ ผู้ชายผิวขาวผู้หญิงผิวดำ หยินและหยางแม้แตกต่างแต่ลงตัว

กล่าวเฉพาะผู้หญิงคนนี้

พวกเราสรุปโดยมีมติเป็นเอกฉันท์แล้วว่าเธอคมคายและน่ารักมากแม้จะผิวสีดำเข้มก็ตาม

[นพพล]

......หลังคู่นักปั่นจากไปแล้ว พวกเราก็ตั้งหน้าตั้งตาปั่นสู้กับภูเขาต่อไปจนกระทั่งถึงยอดสูงสุดของภูคูนในช่วงบ่ายๆ

ขุนเขาที่ทะมึนสูงใหญ่อันมีเส้นทางที่คดเคี้ยวพาดผ่าน เบื้องหลังอันคดโค้งของเส้นทางอาจจะเป็นทางลาดลง

หรือเส้นทางหักศอกชันดิกเพื่อไต่ขึ้นสู่อีกยอด

หุบเหวเวิ้งว้างข้างทางที่ลาดดิ่งลงสู่เบื้องล่างใช่จะมีแต่ความสวยงาม หากแต่ยังแฝงไปด้วยความอันตรายหากควบคุมความเร็วเอาไว้ไม่อยู่

ยอดเขาที่สูงใหญ่ ด้านหนึ่งอาจข่มขวัญคู่ชกให้หวั่นไหวและตระหนกในความสูงของมัน

แต่อีกด้าน ความโดดเด่นของยอดเขาคล้ายมีแรงดึงดูดกวักมือเรียกท้าทายให้กระหายใคร่ขึ้นไปพิชิต

เพื่อพิสูจน์ว่าใครจะเป็นคนแรกในการประลอง

แต่หากมีความผิดพลาด หุบเหวเบื้องล่างอาจคือคำตอบ

ใครจะเป็นคนนั้น คนที่ไม่มีจะโอกาสแก้ตัว

[นพพล]

......ห้าโมงเย็นเราก็ปั่นมาถึงสามแยกภูคูน ซึ่งมีทางหนึ่งไปเชียงขวาง

ตรงสามแยกนั้นมีตลาด พวกเราแวะซื้อเสบียงพวกไก่ย่างเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับมื้อค่ำ

เพราะคำนวณจากระยะทางและเวลาที่เหลืออยู่แล้ว

โอกาสที่จะขึ้นไปถึงยอดกิ่วกะจำในวันนี้เป็นไปไม่ได้แน่นอน

[นพพล]

......หกโมงกว่า ดวงอาทิตย์ตกหายไปหลังเหลี่ยมเขา เราปั่นมาถึงโรงเรียนแห่งหนึ่ง

โรงเรียนมีอาคารชั้นเดียววางตัวขนานไปตามความยาวของพื้นที่ ด้านข้างด้านหนึ่งของโรงเรียนอยู่ติดริมหน้าผา

ที่เหลือคือพื้นทรายว่างโล่งหน้าอาคารเรียน คืนนั้นจันทร์เต็มดวง

พื้นทรายขาวแลดูเนียนตาด้วยเหลืองนวลของแสงจันทร์ที่อาบย้อม มันปรากฏรอยเท้ารอยย่ำมากมาย

เราเลือกที่จะขออนุญาตพักกางเต็นท์หน้าอาคารของโรงเรียนแห่งนี้

พวกเรามาถึงที่นี้ด้วยใบหน้าคล้ำเกรียมแดด ร่องรอยความเหนื่อยที่ปรากฏอยู่บนสีหน้า

ลมหนาวโชยมาอ่อนๆ หยาดเหงื่อที่แห้งหายคงทิ้งเหลือไว้แต่ความเค็มที่ฉาบอยู่ตามเนื้อตัวแขนขา

ยามถอดหมวกกันน็อคออกมา ผมเผ้าแข็งโป๊กอันเนื่องจากเหงื่อที่แห้งกรัง

พระจันทน์เต็มดวงทว่าไม่มีใครกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า

แต่ทั้งหมดคล้ายว่าได้กลายร่างเป็นมนุษย์จรจัดเรียบร้อย

ณ.โรงเรียนประถมผาเก้งใหญ่ แห่งนี้

[นพพล]

8. ขม ผักขม

แสงทองยามเช้าอาบไล้ทั่วผืนทรายหน้าอาคารเรียนของโรงเรียนประถมผาเก้งใหญ่

แม้แสงเริ่มแสดงตัวแย่งคืนพื้นที่จากค่ำคืน แต่กระนั้นอากาศเย็นที่ลอยต่ำยังดื้อดึงที่จะถอยห่างจากยามเช้า

มันยังคงห่มคลุมพื้นที่บนภูคูนอย่างหวงแหน

ร่ำไร และ อ้อยอิ่ง

สายลมโชยยังคงแผ่วเบา บางขณะเสียงนกแว่วมา

ชีวิตถูกปลุกขึ้น ตามมาด้วยเสียงคุย

เสียงเก็บเต็นท์

เสียงกระทบกันของช้อนในหม้อสนามและสัมภาระที่หน้าอาคารเรียน

.
นกบางตัวอาจรับรู้ของการตื่นและการจากลาของคน4คน

พวกเขาไปแล้ว

ทิ้งไว้แต่รอยล้อของจักรยาน4คันบนผืนทรายหน้าอาคารเรียนนั้น

[นพพล]

......บนภูคูนบรรยากาศเช้านั้นสดใสสวยงามทิวทัศน์ชวนมอง แสงอันอ่อนโยนอาบทาไปทั้งขุนเขา

ภาระจึงตกไปที่กล้องถ่ายรูป กล้องตัวนี่ผมยืมเพื่อนมาใช้ก่อนออกเดินทาง

มันทำหน้าที่ของมันได้ดีตั้งแต่วันแรก

แต่เช้านี้หลังถ่ายรูปวิว,คนและบ้านเรือนในตอนเช้าไปได้ไม่เท่าไหร่

กล้องที่ยืมเพื่อนมาก็มีอันพังไปต่อหน้าต่อตา คามือ

ชัตเตอร์ไม่ทำงานทั้งที่แบตเตอรี่ยังเต็ม

เฮ้อ!!ครั้งแรกไมล์จักรยานพัง

ต่อมาก็กล้องพัง

ต่อไปอะไรจะพังอีก?

[นพพล]

......เช้านั้นเราฝากท้องไว้กับร้านอาหารย่านชุมชนแถวหน้าโรงเรียนอีกแห่ง ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากโรงเรียนประถมผาเก้งใหญ่เท่าใดนัก

นั่งกินข้าวมื้อเช้าไปพร้อมๆกับนั่งดูเด็กนักเรียนบ้างเดิน

บ้างปั่นจักรยานและอีกบางส่วนก็จูงจักยานเรียงแถวกันไปโรงเรียน

เราเอ่ยทักทายสบายดี บางคนยิ้ม บางคนเขินอาย

[นพพล]

......ยามเช้าสดใสเพียงใด สายตาของเด็กเหล่านั้นที่จ้องมองมายังเราก็มีแววสดใสไม่ต่างกัน

เสียงหัวเราะสนุกสนานเฮฮาดังมาตลอดเส้นทางและจะคงอยู่คู่ถนนสายนี้ทุกเช้า

ตราบกระทั่งวันที่แต่ละคนลาจากชีวิตนักเรียน เช้าหลังจากนั้นเส้นทางอาจเปลี่ยนไป

วันแรกบนเส้นทางชีวิตที่เขาเหล่านั้นต่างเลือกที่จะเดิน

วันที่เส้นทางของชีวิตไม่ถูกกำหนดให้ต้องเดินเข้าชั้นเรียนอีกต่อไป

วันที่ต่างคนต่างมีเส้นทางเดินชีวิตเป็นของตัวเอง

คงจะดีถ้าทุกเช้าของชีวิตยังคงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะร่าเริง .