เรื่องเล่าข้างถนน ซาปา....บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน

[นพพล]

.......เราถามถึงกองมี แกบอกว่ากองมีก็เอาผัวแล้วเช่นกันและก็มีลูกน้อยแล้วด้วย

คืนนั้นท่ามกลางความมืด เรายังคงมีคนเดินนำไปอาบน้ำเช่นเดิม

ต่างกันตรงที่คนเดินนำไม่ใช่คนเดิมและจุดที่ไปอาบก็เป็นคนละที่ต่างจากเมื่อ5ปีก่อน

หลายอย่างเปลี่ยนไปแล้ว คงเหลือแต่เวลาและสายน้ำเท่านั้นที่ยังคงไหลอยู่เช่นเดิม
.

หลังจากอาบน้ำเสร็จพวกเราก็ทำอาหารกินกัน

ผมซึ่งเกิดอาการหมดแรงชนกำแพงเมื่อตอนเย็นจึงได้โอกาสเติมพลังให้เต็มที่ให้มากที่สุด

เพื่อมั่นใจว่าอาการชนกำแพงจะไม่มีอีกแล้ว กำแพงที่มองไม่เห็นจะไม่ก่อตัวขึ้นอีก

[นพพล]

.....คืนนั้นเรานอนในบ้านโดยไม่ได้ปิดไฟ พี่สีคำยังคงนอนอยู่ในท่าเดิม

แกบอกว่าพลิกตัวทีก็เจ็บทีหนึ่ง

คืนนั้นท่ามกลางความเงียบงันของราตรี เสียงๆหนึ่งจะเล็ดลอดออกมาเป็นช่วงๆ

แกร้องครางเบาด้วยความเจ็บตลอดทั้งคืน ไม่มีใครจะประมาณได้ว่าความเจ็บนั้นมากมายขนาดไหน

และจะต้องทนกันไปอีกนานเท่าไร แกเป็นโรคอะไร?

ผมคิดไปต่างๆนานาถึงโรคในช่องท้องของผู้หญิง

เนื้องอกที่โน้นที่นั่นสารพัดซีส สารพัดโรคร้าย

และ... และ...และ โอย!!ไม่อยากคิดต่อ.

[นพพล]

.......การกลับมาเยือนบ้านหลังนี้อีกครั้ง หลายอย่างจะเปลี่ยนไป

กระท่อมหลังเก่าถูกรื้อทิ้งไปพร้อมๆกับบ้านหลังใหม่

พี่คำมั่นมีภาระที่มากขึ้น ยิ้มหัวน้อยลง ดูแกเครียดๆยังไงไม่รู้

ลูกๆต่างโตกันหมดแล้ว มีลูกเขยเพิ่มมาอีก1คนก็ไม่รู้ว่ามีงานทำหรือยัง

ในไม่ช้าก็คงมีหลานตา

แต่ที่น่าห่วงก็เรื่องพี่สีคำที่ป่วยมานานแล้ว ลุกไปไหนไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้เลย

ไม่มีทีท่าว่าอาการจะดีขึ้นแต่อย่างใด

พี่สีคำเจ็บท้องนอนป่วยอยู่ในสภาพนี้มานาน4เดือนแล้วและต้องทนต่อไปอีกกี่เดือนก็ไม่รู้

[นพพล]

......หมอกยังคงอยู่กับเมืองกาสีตลอดในเช้านั้น

นักเรียนเริ่มปั่นจักรยานไปโรงเรียนกันแล้ว

พี่คำมั่นไปสวนแต่เช้าเพื่อเก็บผักไปขายเหมือนเช่นทุกเช้า

เมื่อเราเก็บข้าวของสัมภาระกันเสร็จแกก็กลับมาจากสวน

พวกเรารวบรวมเงินให้แกไป1000บาทรวมถึงยาแก้ปวด

หวังว่าเงินและยาจำนวนนี้อาจช่วยบรรเทาอาการเจ็บป่วยของพี่สีคำได้ไม่มากก็น้อย

[เธียร X-treme]

เหมือนอ่านนิยายในหนังสือบางกอก...

[เล้งชลบุรี]

ขอบคุณที่แบ่งปัน

[gardenboyd]

นั่งอ่านตามเพลินดีอย่างกับได้ปั่นตามไปเลยครับ

[noppon505]

คุณนพพล เป็นนักเขียนหรือเปล่าครับ
ผมติดคามทริปของคุณตลอด
เล่าเรืองมองเห็นเหมือนเขียนภาพเลยครับ

[นพพล]

คุณนพพล เป็นนักเขียนหรือเปล่าครับ
ผมติดคามทริปของคุณตลอด
เล่าเรืองมองเห็นเหมือนเขียนภาพเลยครับ

.
ขอบคุณครับที่ตามอ่าน

ผมเป็นแค่นัก(อยาก)เขียนครับ จริงๆบันทึกชุดนี้ผมเขียนส่งสำนักพิมพ์ไปหลายที่ เผื่อมีโอกาสตีพิมพ์

แต่ปรากฏว่าเงียบฉี่ ผมคงยังเขียนไม่ดีพอ

เลยคิดว่าไหนๆก็เขียนแล้ว เอามาโพสต์อ่านเล่นๆกันดีกว่าจะได้ไม่เสียของครับ

[นพพล]

หมอกมัวหม่นที่ห่มคลุมผืนดิน

เกิดขึ้นมาแล้วก็จางหาย คงเลือนไปไม่นาน

แววตาดวงเก่าจะกลับมาสดใสดังเดิมสักวัน หวังว่า

สายน้ำยังรี่ไหลเวลายังคงเดินต่อ ช้าๆ

ดึงเวลาให้ย้อนคืนกลับ คงยาก

กระชากวารีให้ไหลย้อนคืน ไม่มีใครหรอก ทำได้

ความทรงจำที่สวยงามเท่านั้น กัก เก็บไว้

มิจืดมิเจือจางในใจ ตลอดไป ตราบนาน

[นพพล]

6. หัวลาก

เช้านั้นหลังล่ำลาพี่คำมั่นพี่สีคำ เรากลับสู่ถนนอีกครั้ง ปั่นฝ่าวงล้อมของสายหมอก

โดยปั่นร่วมไปกับหมู่นักเรียนที่กำลังไปเรียนเป็นเพื่อนร่วมทาง

แถวนักเรียนที่ปั่นจักรยานเรียงรายยาวไปตามถนน เราทักทายสะบายดีกับกันไปตลอดทางจนกระทั่งเริ่มหลุดจากตัวเมือง

ออกจากเมืองได้ไม่นาน เพื่อนซึ่งเป็นหัวลากก็เลี้ยวขวาแว๊บ!เข้าร้านเฝอขวามือข้างทาง

เราจอดรถหน้าร้าน ร้านที่เป็นเพิงหลังคาสังกะสีง่ายๆ

แต่ช้าก่อน ??

ก่อนจะเข้าไปBreakfastในร้าน เรามารู้จักกับคำว่า”หัวลาก”กันก่อนดีกว่า เพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน

เผื่อว่า บางท่านอาจจะไม่เข้าหรืออาจจะคลุมเครือกับคำนี้ เพราะหัวลากนี้ไม่ใช่รถหัวลากที่ใช้ลากตู้คอนเทนเนอร์

หัวลาก!! ลากเพื่ออะไร ใช้อะไรลาก ลากใครและใครโดนลาก

หัวลาก..คำๆนี้ใช้กันทั่วไปในวงการจักรยาน

[นพพล]

......ในการแข่งจักรยานทางไกลเป็นทีม ซึ่งต้องแข่งกันวันละมากกว่า200กิโลทุกวันเป็นเวลาแรมเดือน

ใน1ทีมก็จะมีนักปั่นหลายคน แต่คนที่เก่งที่สุดในทีมมีคนเดียว คนๆนี้จะต้องทำหน้าที่ปั่นจักรยานเข้าเส้นชัย

มันเป็นหน้าที่ที่คนอื่นไม่มีสิทธิ์แย่งตราบเท่าที่คนๆนี้ยังอยู่บนอานในระหว่างการแข่งขัน เขาทำหน้าที่กัปตันทีม

แล้วคนอื่นๆหล่ะ
ส่วนเพื่อนร่วมทีมคนอื่นก็แบ่งๆกันทำหน้าที่กันไป บ้างทำหน้าที่รับน้ำและเสบียงจากรถเซอร์วิสของทีมเพื่อนำมาส่งให้เพื่อนร่วมทีม

รวมถึงยอมสละรถตัวเองเพื่อให้กัปตันใช้ในกรณีที่รถของกัปตันพังและรถเซอร์วิสยังมาไม่ถึง

เหมือนหน่วยพลาธิการของทหาร จะเรียกว่าลูกหาบก็ใกล้เคียง

แต่น้องๆแถวที่ทำงานผมเรียกงานอย่างนี้ว่า The General เบ๊ !!!

[นพพล]

......เนื่องจากการแข่งจักรยานทางไกลต้องใช้พละกำลังเยอะ

กัปตันทีมผู้ที่เก็บออมและประหยัดแรงเอาไว้มากที่สุดจึงจะมีโอกาสที่จะระเบิดพลังพุ่งสู่เส้นชัยเป็นคนแรก

คนที่เป็นหัวลากจะต้องปั่นอยู่ข้างหน้ากัปตันเพื่อบังลมและแหวกลม โดยเฉพาะในยามขี่ในทิศทางต้านลม

ซึ่งนอกจากบังลมแล้ว การที่กัปตันปั่นอยู่ข้างหลังหัวลากในระยะไม่เกิน1ช่วงล้อยังทำให้เกิดแรงดูดจักรยานคันหลังเข้ามา(ประหยัดแรงไปได้อีกนิด)

อันเนื่องจากหลักอากาศพลศาสตร์ที่อากาศเกิดการม้วนตัว เหมือนเวลาที่ขี่มอเตอร์ไซค์แล้วสิบล้อวิ่งแซงขึ้นไป

เราจะรู้สึกได้ว่ามีแรงดึงดูดให้เราเข้าไปซุกอยู่ใต้ท้องสิบล้อ

[นพพล]

......และสุดท้ายในแง่ของจิตวิทยา

หัวลากเป็นคนสร้างจังหวะการปั่นช้าเร็วให้กัปตัน

สร้างกำลังใจให้กัปตันในกรณีที่ต้องเร่งไล่ตามคู่แข่ง หรือปั่นหนีคู่แข่ง

แต่ร้อยทั้งร้อยในการแข่งขันระดับโลก หัวลากส่วนใหญ่จะหมดแรงก่อนเข้าเส้นทุกครั้ง

เพราะใช้แรงปั่นฝ่าลมอยู่ด้านหน้าตลอดทาง

ทีนี่เราก็เข้าใจแล้วว่า...หัวลากคือใคร

ลากเพื่ออะไร ลากใครและใครจะโดนลาก

เอาล่ะBreakfastกันได้

[นพพล]

......เพิงสังกะสีร้านนั้นมีอาหารจำพวกเฝอเหมือนก๋วยเตี๋ยวบ้านเราเป็นเมนูหลัก

ในร้านมีผู้ชาย1คน อีก2สาวเป็นพี่น้องกัน คนน้องผมจำชื่อไม่ได้ ส่วนคนพี่ชื่อ”วัน“

"วัน"มีหน้าตาจัดว่าดูดี รูปร่างไม่สามารถพูดอย่างเต็มปากได้ว่าผอมเพรียว

แต่ก็ห่างไกลจากคำว่าอ้วน...เธออวบ

ผมเข้าไปในร้านคนสุดท้ายเพราะมัวแต่หาที่จอดจักรยานอยู่ พอเข้าไป เพื่อนก็กำลังสั่งอาหารกับแม่ค้ากันอยู่

แต่เหมือนจะเป็นการสั่งอาหารที่วุ่นวายน่าดู เพราะไม่ได้มีแค่สั่งอาหาร

ยังรวมถึงพูดจาถามโน้นนั่นนี่สารพัด เพื่อนๆผมซึ่งปกติก็ชอบซักชอบถามอยู่แล้ว ตอนนี้กลับยิ่งขี้สงสัยมากกว่าเดิม

เขาสงสัยในทุกเรื่องอย่างบังเอิญและเหมือนเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน

พวกเรา4คน แต่พวกเธอ2คนกลับสู้ไม่ถอยในทุกถ้อยคำอย่างจงใจ

ผลัดกันปล่อยมุกรับมุก ฝ่ายหนึ่งรุกอีกฝ่ายรับด้วยชั้นเชิงแพรวพราวพอกัน ก่อนจะสวนกลับอย่างรู้ทันหวังน็อคปลายคาง

ยามคนพี่พลาดพลั้งเสียที น้องก็เข้ามาช่วยทันควัน

บางคำพูดคนน้องเสียท่าคนพี่ก็ยอมประจันหน้าสู้ยิบตา

แม้ถูกต้อน...คามุมร้าน