เรื่องเล่าข้างถนน ซาปา....บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน

[นพพล]

11 มกราคม 5ปีก่อน

หกโมงเย็นวันนั้น ปีนั้น

หลังจากปล่อยให้จักรยานไหลลงจากภูคูนเข้าสู่เมืองกาสี

พวกเรา4คนในตอนนั้นปรึกษาและมองหาที่ทางพักแรมในคืนนั้น แต่ก็ยังไม่เจอที่ซึ่งเหมาะแก่การพักแรมด้วยเหตุผลหลากหลาย

กระทั่งออกจากตัวเมืองกาสีไปจนถนนเริ่มจะยกระดับเข้าสู่เขตภูเขาอีกครั้ง

เรากำลังเริ่มจะไต่เนินกันอีก เพื่อนของเราคนหนึ่งซึ่งหมดเรี่ยวหมดแรงแล้วในขณะนั้นไม่สามารถจะไต่ขึ้นเนินต่อได้อีก

เราจึงหยุดริมทางแถวนั้น แถบนั้นมีบ้านหลังเรือนประปราย สายตาของเราสอดส่ายมองหาที่พักพิงแรมคืน

ผมและเพื่อนต่างมองตากัน เย็นนั้นทางเลือกเราก็มีไม่มากนัก เราต้องตัดสินใจ

แล้วแผนร้ายในใจก็เริ่มขึ้น!!!

บ้านหลังนั้นขายของชำ เพื่อนผมเดินเข้าไปทำทีเพื่อขอซื้อกล้วยน้ำว้าที่แขวนอยู่

เขาชวนคุยไปกินกล้วยน้ำว้าไป ถามโน่นถามนี่ สร้างความคุ้นเคย

พวกเรากำลังคิดวางแผน ร้าย!!!

[นพพล]

......คุยกับป้าเจ้าของร้านได้สักพัก เมื่อสามารถตีสนิทได้ เราก็ถามถึงที่ๆพอจะกางเต็นท์ได้ในคืนนี้

สุดท้ายป้าก็ชี้นิ้วไปที่ใต้ถุนบ้านแก บอกว่าใต้ถุนตรงนั้นแหละกางได้

ระหว่างนั้นมีเริ่มมีเด็กมามุงดูพวกเรามากขึ้นๆเต็มไปหมด เข้าใจว่าน่าจะหมดทั้งหมู่บ้านที่มามุงที่นี้

แต่ในขณะที่ทุกอย่างเริ่มเข้ารูปเข้ารอย!!! ใครบางคนก็เดินดิ่งตรงเข้ามา

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาจากบ้านที่อยู่ใกล้ๆกัน เธอถามไถ่เรื่องราวของเราก่อนชวนเราไปนอนบ้านที่แก

บ้านของเธอเป็นเรือนไม้ชั้นเดียวยกสูง ขนาดของมันใหญ่กว่ากระท่อมนิดเดียว

แต่เมื่อเราไปถึงด้วยความเกรงใจและไม่อยากรบกวน เราเลือกที่จะไปนอนกางเต็นท์อีกที่หนึ่งใกล้ๆกันนั้น

บ้านหลังใหม่ของเธอกำลังก่อสร้าง เราจึงไปกางเต็นท์นอนที่นั้น

เธอชื่อสีคำ...เรียกเธออย่างเคารพว่าพี่สีคำ

[นพพล]

.......ภายในบ้านหลังนั้น ขณะที่กำลังกางเต็นท์ เด็กกลุ่มเดิมก็ตามมามุง มาดูพวกเราไม่ห่าง

มุงกันเต็มช่องหน้าต่าง พูดกับเด็กไปด้วย โม้ไปพลางกางเต็นท์ไปพลาง เราถามเด็กถึงที่อาบน้ำ

แต่ละคนก็ตอบที่นั้นบ้าง ที่นี่บ้าง ดูเหมือนแต่ละคนก็อยากให้เราไปอาบยังที่ๆเขาแนะนำ

โอวว!!เหมือนกำลังเกิดการแย่งตัวดารา

แล้วเด็กคนหนึ่งก็ชวนเราไปอาบน้ำ เด็กคนนั้นเดินนำหน้าพาเราไปในหมู่บ้าน ไปยังบ้านหลังหนึ่ง

ในเวลาที่เราไปถึง สาวน้อยคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกสาวเจ้าของบ้าน

เธอนุ่งผ้ากระโจมอกกำลังเตรียมตัวจะไปอาบน้ำพอดี

เธอชื่อกองมี...

เราเรียกเธออย่างคุ้นเคยว่าน้องกองมี

[นพพล]

......บ้านหลังนั้นของเธอไม่มีห้องน้ำ เวลาจะอาบน้ำต้องไปอาบกันที่แม่น้ำหลังบ้านของเธอ

เพื่อความคุ้นเคย เธอไต่ถามที่มาที่ไปของคนหน้าแปลก

เมื่อทำความรู้จักกันแล้ว เธอก็เดินนำทางพวกเรา4คนไปยังสายน้ำเพื่ออาบน้ำ

ท่ามกลางความมืดของค่ำคืนเธอเดินนำหน้าพวกเรา4คน เหมือนแม่เป็ดเดินนำลูกเป็ดทั้ง4ตัวยังไงยังงั้น

สายน้ำหลังบ้านเธอคืนนั้นเย็นเฉียบ สายน้ำไหลเอื่อย ท่ามกลางความหนาว

ลูกเป็ด4ตัวอาบน้ำโดยมีแม่เป็ดชื่อน้องกองมีนั่งคอยระวังความปลอดภัย

ภายหลังที่ลูกเป็ดอาบน้ำเสร็จแล้ว จึงได้เวลาของแม่เป็ดที่จะได้อาบน้ำบ้าง
.
หญิงสาวคนหนึ่งนุ่งกระโจมอกกล้าที่จะฝ่าความมืดเดินนำผู้ชาย4คนที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อไม่กี่อึดใจไปอาบน้ำ

เท่านั้นไม่พอ ไม่ใช่แค่นำทาง เธอยังร่วมอาบกับเราด้วย

อะไรทำให้เธอวางใจพวกเราซึ่งเป็นคนแปลกหน้าและหน้าแปลกในท่ามกลางมืดมิดคืนนั้น

สายน้ำที่ไหลหลั่งมาจากตาน้ำที่ใดที่หนึ่งของภูคูน ส่งผ่านความใสมาจนถึงคนบ้านนี้

[นพพล]

4. มหานทีในขวดนั้น

!!!คืนนั้นของอดีต 11มกราคม 5ปีก่อน!!!

อาบน้ำริมท่าน้ำเสร็จแล้วก็กลับมายังเต็นท์ที่พักเพื่อดินเนอร์บนดิน

ระหว่างจัดเตรียมหุงหาอาหารโดยไม่ทันตั้งตัวแต่พี่สีคำตั้งใจยกม้านั่งมาให้เรานั่ง4ตัวครบตามจำนวนคน

ช่วงนี้เด็กมุงหลายคนกลับบ้านแต่อีกหลายคนยังไม่ยอมกลับ เด็กๆพากันมามุงตรงริมหน้าต่างเต็มไปหมดทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่

คุยซุบซิบกัน ทุกกริยาอาการของเราอยู่ในสายตาเขาหมด บ้างชวนให้ดูโน้นดูนี้

เจ้าตัวเล็กๆหน่อยก็ได้สิทธิ์อันชอบธรรมอยู่ประชิดขอบหน้าต่าง วินโดว์ไซด์!!

จริงๆอาหารมื้อนั้นก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

หลังกินเสร็จแล้วแทนที่จะเข้านอนพักผ่อนแต่เรายังนอนไม่ได้

เพราะมีภารกิจต้องกลับยังบ้านของน้องกองมี พวกเรามีคิวไปให้เธอสัมภาษณ์

[นพพล]

......วันนั้นบ้านของเธอมีงานเลี้ยงเล็กๆนอกบ้าน พ่อของเธอและแขกอีกคน2-3คน เข้าใจว่าเป็นงานเลี้ยงปีใหม่

เราเข้าไปนั่งคุยในบ้าน น้องกองมีเธอมีน้องสาวอีกคนชื่อจอย

ตอนที่เราไปถึง น้องจอยกำลังแต่งตัวออกไปเที่ยวงานในตัวเมืองกาสีกับเพื่อน

พวกเรา6คนนั่งคุยกันครู่ใหญ่ บรรยากาศการคุยอย่างเป็นกันเอง พวกเราคุยกันประมาณครึ่งชั่วโมง

แม้ไม่นาน แต่ดูเหมือนว่าสนิทกันมาเป็นปี หลังจากไม่มีอะไรค้างคาใจกันแล้วก็ได้เวลาที่ต้องขอตัวไปพักผ่อนจริงๆเสียที

แต่หนทางที่จะเดินกลับไปนอนที่เต็นท์ใช่ว่าจะง่ายอย่างที่คิด

ยังมีมหานทีสายใหญ่สายหนึ่งที่ขวางทางอยู่ข้างหน้า

เราต้องข้ามสายน้ำสายนี้ไปก่อน?? มีคนรอเราอยู่ที่บ้านพี่สีคำ

เขาทั้งคู่มาพร้อมมหานทีสีใสๆในขวดนั้น

[นพพล]

......คนแรกเราเรียกแกอย่างเคารพว่า...พี่คำมั่น ผู้ซึ่งเป็นสามีพี่สีคำ

แกรอเราอยู่ที่บ้าน แกไม่ได้มาคนเดียวแต่แกชวนเพื่อนสนิทของแกมาด้วย

เราเรียกเขาอย่างกันเองว่า...พัน

เขาทั้งคู่ไม่ได้มามือเปล่า แต่หิ้วเหล้าขาวที่ดองสารพัด”ดี”(ของดี) มาต้อนรับแขกจากแดนไกล

กลางวงเหล้ากับมหานทีขวดนั้น ภายหลังพันเรียกมันว่า “น้ำมิตรภาพ”

พี่คำมั่นเป็นคนคุยสนุกยิ่งได้คุยกับพันยิ่งเข้าขาเข้าคู่กันดีเหลือเกิน ผลัดกันยิงมุกรุกรับกันเฮฮา

ทำให้ปาร์ตี้เหล้าขาวคืนนั้นมีสีสันอีกหลายเท่า

พี่คำมั่นมีลูก2คน ชาย1หญิง1 อาชีพหลักคือเกษตรกร อาชีพรองคือรับจ้างปะยางตลอด24ชั่วโมงตามป้ายที่แกเขียนติดไว้ข้างบ้าน

เราถามแกว่าบ้านที่กำลังสร้างราคาเท่าไหร่

พี่คำมั่นบอกว่าไม่ได้ใช้เงิน แกแบ่งที่ข้างๆให้คนสร้างเขาไปแทนเงิน

ที่ทางทำมาหากินส่วนใหญ่ก็ได้มาจากจับจองบุกเบิกกัน

ส่วนประสบการณ์ที่เร้าใจที่สุดในชีวิตของชายร่างเล็กคนนั้นคือ เคยโดนปล้นที่หลวงพระบาง

[นพพล]

......ส่วนพัน มีอาชีพขับรถสิบล้อรับจ้าง เคยขับรถเข้ามาถึงกรุงเทพ

และมักมาเที่ยวคาเฟ่แถวหนองคายทุกครั้งที่มีโอกาส

ส่วนนักร้องที่ชอบที่สุดยกให้ไมค์ ภิรมย์พรเป็นที่1ในดวงใจเพราะน้ำเสียงถูกใจที่สุด

เคยไปดูคอนเสิร์ตของไมค์มาแล้ว เท่านั้นไม่พอยังได้คล้องพวงมาลัยติดแบ๊งค์ให้ไมค์แล้วด้วย

แต่ถ้ามีโอกาสกลับไปถามพันใหม่ในพศ.นี้

ระหว่างไมค์กับใบเตย พันจะเลือกใคร

พันคงถอนหายใจด้วยความแน่นอก และอาจเปลี่ยนใจเลือกคนหลัง

[นพพล]

......กว่าน้ำมิตรภาพจะหมดขวดก็ปาเข้าไปดึกโข

พี่คำมั่นบอกว่าคราวหน้าถ้าปั่นจักรยานมาอีกให้แวะที่นี้ด้วย จะได้นอนที่บ้านหลังใหม่กัน

เมื่อหยดสุดท้ายของน้ำมิตรภาพไหลรินผ่านลำคอ ได้เวลากลับไปนอน

เพื่อนบางคนมีอาการคอพับคออ่อนอันเนื่องมาจากความร้อนแรงที่แฝงอยู่ในน้ำมิตรภาพขวดนั้น

เขาหนาวใจและเผลอร้องเพลง

[นพพล]

......ค่ำคืนอันเงียบสงัดของวันที่11มกราคมปีนั้น

ท่ามกลางอากาศหนาวจับใจ คืนที่หมอกลงจัด

เสียงน้ำค้างที่ค่อยๆหยดหยาดอย่างเลือนรางมาจากที่ไหนสักแห่ง

ห่างออกไป สายน้ำพลิ้วไหลซอกซอนคุ้งน้ำอย่างแผ่วเบา สายน้ำจะรู้สึกหนาวไหม

หากจักรยานบางคันมีชีวิต มันคงได้แว่วเสียงเพลง”กุหลาบปากซัน”

ผสานกับเสียงอาเจียนดังมาจากเต็นท์หลังใดหลังหนึ่ง

เสียงเพลงนั้นจะลอยไปไกลถึงบ้านริมน้ำหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปหรือเปล่า?

บางทีลมหนาวเท่านั้นที่รู้ดี

[นพพล]

......เช้าต่อมา ยังไม่ทันที่สายหมอกจะเลือนหาย

เรากลับไปที่บ้านของน้องกองมีเพื่อบอกลาผู้หญิงใจดีอีกครั้ง

เช้านั้น หลังม่านหมอกที่แผ่วบาง

ผมเห็นใครบางคนแอบปาดน้ำตา

อุ่น... ให้หายหนาว เจ้าเอย

อุ่น... ลิ้นเฉยเลย เหล้าเถื่อน

อุ่น... ไอมิตรภาพ บ่เลือน

อุ่น... จนใจไอ้บ่าวสะเทือน ก่อนล่ำลา

[นพพล]

5. Update กาสีวันนี้
.
ขอพักครับ พรุ่งนี้มาupdateกาสีกัน

ปล.ผมยังรู้สึกเกรงใจเพื่อนที่เข้ามาอ่านเหมือนกัน เพราะบันทึกชุดนี้ยาว100กว่าหน้ากระดาษA4 ครับ

[นพพล]

ต่ออีกนิดดีกว่า ไม่งั้นนอนไม่หลับ

[นพพล]

5. Update กาสีวันนี้

วันคืนนี้...16 กุมภาพันธ์ หลังจากผมปีนผ่านกำแพงที่มองไม่เห็นนั้นมาได้

ใกล้หกโมงเย็นหลังจากทะยานลิ่วลงเขามา พวกเรารวมตัวกันที่บริเวณหลักกิโลเมตรที่205

เพื่อมองหาบ้านหลังเก่าหลังนั้น บ้านเลขที่9 ม.1

สิ่งแรกที่เจอคือร้านขายของชำร้านเดิม ป้าคนนั้น คนที่เคยจะให้เรากางเต็นท์ใต้ถุนบ้านเมื่อห้าปีก่อน

แกยังจำเราได้หลังเอ่ยคำทักทาย

แล้วเราก็ตรงไปยังบ้านเลขที่9ม.1 ตอนนี้บ้านไม้หลังเดิมโดนรื้อไปแล้ว

เกิดบ้านหลังใหม่ที่ก่ออิฐแต่ไม่ฉาบปูนมาแทนที่ เด็กสาวคนหนึ่งออกมาจากบ้าน

เราทักทายก่อนรื้อฟื้นความหลังกัน เธอยังจำเราได้

เด็กคนนี้เป็นลูกพี่คำมั่น อดีตเด็กน้อยที่เคยมุงดูเรากางเต็นท์และกินข้าวริมหน้าต่างเมื่อ5ปีก่อน

เราถามถึงพี่คำมั่นและพี่สีคำ ได้คำตอบว่าพี่คำมั่นยังไม่กลับจากสวน

ส่วนพี่สีคำไม่สบาย นอนป่วยในบ้าน

[นพพล]

.......ในบ้านหลังใหม่เมื่อเราเดินเข้าไป ลึกเข้าไปในบ้าน

ร่างๆร่างหนึ่งนอนอยู่ ร่างของพี่สีคำ

ข้างๆนั้นมีเพื่อนบ้านมานั่งเป็นเพื่อนคุย

ร่างนั้นไม่สามารถแม้แต่จะลุกขึ้นนั่งหรือขยับพลิกตัวไปมาได้ มีเพียงเสียงที่ยังคงเปล่งออกมาได้

กระนั้นก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงเต็มที

แกยังจำพวกเราซึ่งเป็นแขกผู้มาเยือนเมื่อห้าปีที่แล้วได้ดี

รอยยิ้มรับผู้มาเยือนเหมือนเมื่อครั้งก่อนที่เคยยิ้มในขณะที่เดินตรงดิ่งเข้ามาถามไถ่คนแปลกหน้ากลุ่มนั้น

ยิ้มทั้งที่จะต้องสู้กับความเจ็บปวดภายใน ความเจ็บปวดที่ไม่รู้สาเหตุ เป็นโรคอะไรก็ไม่รู้

ถามถึงเรื่องไปหาหมอ แกก็บอกไม่อยากไป การรักษาก็ต้มสมุนไพรพื้นบ้านกินกันไปรักษากันไปตามยถากรรม

ไม่นานพี่คำมั่นก็กลับมาจากสวน เราทักทายกันไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ

แกบอกให้เราไปอาบน้ำกันก่อน

คนที่จะพาเราไปอาบน้ำวันนี้คือเด็กหนุ่มคนหนึ่งในฐานะลูกเขยแก

ลูกสาวแกเอาผัวแล้ว!!! เอ่อ!มีสามีแล้ว