สหกรณ์อะไหล่จักรยาน

[nopparat2510]

ได้อ่านปัญหาการขาดแคลนอะไหล่ ของพื่น้อง ตจว. บางรายก็ง่าย ๆ เช่น DROP OUT ซึ่งมันมีหลายรูปแบบ แค่ผิดเหลี่ยม ก็จบแล้ว ยกเว้น มีเครื่อง เจียระไน หรือ เกี่ยวกับตลับลูกปืนล้อ ตลับกะโหลก ซึ่งอะไหล่เล็กน้อยจิปาถะ ผมหาซื้อได้ง่ายมากที่วรจักร กทม.

แล้วถ้าเกิดมีเสือหมอบแม่ฮ่องสอนเกิด drop out เกลียวหวาน หรือ เสือหมอบปัตตานี ตลับลูกปืนกะโหลกสึก เสือภูเขามุกดาหารมือเกียร์รวม ล้มเบรคหัก ดาฮอนจังหวัดตราด-ล้อคพับกลางเอาไม่อยู่ เสือภูเขาแพร่-น่าน หาแผ่นปะยางไม่ได้ซึ่งผมหาได้แผ่นละ 1 บาท กาวหลอด 10 บาท ใช้เกิน 20 ครั้ง ฯลฯ

คิดเล่น ๆ ผองเราชาว THAI MTB มาทดลองตั้งสหกรณ์อะไหล่จักรยานกันมั๊ย แต่ผมขอให้ทุกท่านเสนอกฏเหล็ก เนื่องจาก ในขาวมีดำ ทุกวงการย่อมมีเหลือบ ริ้น ไร
เราอาจใช้ THAI MTB เป็นศูนย์กลาง แต่การจัดตั้งสมาชิกเป็นสหกรณ์ ต้อง มีครับ สำเนา ปชช. ทะเบียนบ้าน เป็นหลัก เพิ่มเบอร์โทร. ทั้งมือถือ และที่ทำงาน เพื่อความสบายใจ แน่นอน ยุติธรรม ลดปัญหาการหลอกลวงทาง internet

คือผมรู้ว่ามันยาก มันต้องมีค่าใช้จ่ายในการดำเนินการ ของผู้ดำเนินการ แต่ถ้าเราลดสเปคลงแค่จัดต้ั้งสหกรณ์ใน THAI MTB กันเอง แต่ข้อมูลสมาชิกต้องแน่นกันแหกตา ส่วนการดำเนินการหากรรมการก็โหวตกันในกลุุ่มสมาชิก กำไรในการดำเนินการอาจมีหรือไม่มี แต่...

สัญญาลูกผู้ชาย+สมาชิกหญิงก็ได้ เราอาจจะนัดรวมตัวปีละครั้ง จัด TANK YOU PARTY ให้กรรมการผู้เสียสละครับ ลองคิดเล่น ๆ ...

[Tdf]

ไอเดียดีแต่เป็นไปได้ยากในทางปฏิบัติครับ พ่อค้าซื้อของมาในราคาส่งซื้อเป็นสิบชิ้นคุ้มค่าขนส่งค่าเดินทาง เราขับรถไปซื้อทีละชิ้นค่าเดินทางก็ไม่คุ้มแล้ว ถ้าซื้อมาเก็บไว้หลายๆชิ้นระบายสินค้าไม่ได้ทุนจมอีก เพราะระบบสหกรณ์เหมาะกับการซื้อขายประจำที่มีการหมุนเวียน มันก็คือระบบการซื้อขายที่สมาชิกเป็นเจ้าของกิจการ ขายสินค้าโดยมีกำไรเหมือนๆพ่อค้าแต่เอากำไรมาแบ่งให้ผู้ถึอหุ้นก็คือสมาชิก ถ้าจะจัดตัั้งต้องมีการขายหุ้นระดมทุนซื้อของเข้ามาเก็บสต๊อค แล้วจะรู้ได้ไงว่าจะต้องซื้อของชิ้นไหนยี่ห้อไหนแบบไหนเข้ามาเก็บบ้าง บริหารสต๊อคสินค้าไม่เป็นขายไม่ออกทุนจมอีก และสมาชิกก็ต้องมีการหมุนเวียนมาซื้อสินค้าเป็นประจำซึ่งมันทำได้ยาก บางคนขี่จักรยานเป็นปีไม่เคยซ่อมเลยก็มี สรุปแล้วซื้อจากพ่อค้าย่อยออนไลน์นี่แหละสะดวกสุด จัดส่งทางไปรษณีย์ได้ทั่วไทย

[ตาไก่]

สอดคล้องกับความคิดเห็น1 ครับ มันยากในการจัดการสต๊อคที่ไม่มีความแน่นอนในการบริโภค

จากประสพการณ์ร้านค้าชุมชน ที่ต้องซื้อสบู่ ยาสีฟัน ผงซักฟอก มาตุนไว้ที่ร้าน บางอย่างหมดเร็ว บางอย่างขายเป็นปีกว่าจะหมด
ต้องดูแล ทำความสะอาด ทำสต๊อค ต้นทุนจม ฯลฯ

เลยเปลี่ยนวิธีใหม่ เป็นรับวิ่งไปซื้อสิ่งของที่ชาวบ้านต้องการแทน 3 วันต่อครั้ง เพื่อไม่ต้องสต๊อค โดยให้แจ้งความประสงค์ว่า 1 อาทิตย์ต้องการอะไรบ้าง

ก็เป็นแนวทางนึงให้ลองพิจารณาครับ