ร้านอาหารที่พวกเราแวะไปนั่งทานมื้อเที่ยง เป็นร้านบ้าน ๆ บรรยากาศก็ชนบทแถบเขมรไม่แตกต่าง ชาวบ้านนิยมพูดภาษาขแมร์ ฟัง ๆ ก็น่ารักดี ที่สำคัญคือเขาจะพูดกัน ๒ ภาษาทั้ง ไทย ปน ขแมร์ ฟังแล้วก็สนุกเหมือนคนจีนที่พูดปนกันเป็น ไทย+จีน ฟังดูก็เพลินดี ร้านแม้จะเป็นแบบพื้นบ้านแต่ฝีมือทำอาหาร(มังสวิรัติ) อร่อยไม่เบาเลย อย่าคิดว่าเพราะผงชูรสนะ คุณนายไปยืนประกบคอยแนะคอยบอก ไม่มีแน่นอนคุณเธอจับนี่ นั่นโยนใส่ ๆ แล้วก็ผัดโซ้ง ๆ เซ้ง ๆ เสร็จยกมาให้พวกเรา อร่อยใช้ได้ทีเดียวครับนอกจากแกจะทำอร่อยแล้วแกยังพูดเป็นต่อยหอย ก่อนเราจะเดินทางต่อแกมายืนคุยให้ข้อมูลเป็น ครึ่ง ชม.ผมเรียบเคียงถามข้อมูลส่วนตัว ได้ความว่าแกเคยไปอยู่ กทม.ทำงานหลายปี แกเล่าว่าชีวิตใน กทม.สนุกสุดเหวี่ยง แสง สี เสียง เพียบเหมือนสวรรค์ แต่วันที่แกได้คิดแกขอกลับบ้านเกิด เพราะในกรุงล้วนแต่มายา ไปไหนทุกที่ขาดเงินก็อยู่ไม่ได้ หาเงิน ใช้เงิน สรุปเงินคือตัวนำสุขมาให้ เพื่อนฝูงต่างคนต่างอยู่เอาตัวรอด แตกต่างกับบ้านนอกโดยสิ้นเชิง แกกลับมาอยู่บ้านได้เกือบ ๕ ปีแล้วปีแรกแกบอกแกแอบร้องไห้ คิดถึงชีวิตในเมืองกรุง แต่พอคุ้นชินปรับตัวไม่ให้เหงา ชีวิตดีขึ้น เงินไม่ใช่ปัจจัยหลักซะแล้ว ทุกอย่างหากินได้แบบแทบไม่ใช้เงิน เพราะปลูกเองกินเอง แลกเปลี่ยนเพื่อนบ้าน เงินที่ทำมาค้าได้ มีเก็บเป็นกอบเป็นกำ ไม่น่าเชื่อแกเล่านะครับ (สุดยอด)
ฟังเรื่องจริงที่แฝงไปด้วยข้อคิดแล้วเราก็ได้ให้กำลังใจเจ้าหล่อน ก่อนที่จะอำลาจากกัน สุดท้ายหล่อนยังทิ้งท้ายว่า "ชีวิตหนูอยากทำตัวให้เหมือนพวกลุง ๆ ป้า ๆ จัง หนูอิจฉานะค๊ะ" ก็ได้แต่ให้กำลังใจแล้วก็บอกหล่อนไปว่า "ฝันให้ไกลแล้วจงไปให้ถึง อย่างหนูนี่อีกไม่กี่ปีก็ทำได้แน่ ๆ "
ออกจากร้านได้เราก็ปั่นกันมุ่งไปกราบหลวงปู่สรวงให้ได้ ผมขออนุญาตุทีมปั่นล่วงหน้าไปก่อนเพราะอยากออกกำลังให้สุด ๆ สักครั้ง ปรากฏว่าผมชิงหนีไปจนถึงวัดหลวงปู่สรวงห่างกันเกือบ ครึ่งชั่วโมง ผมไปอยู่หน้าวัดเดินเก็บภาพบริเวณวัดรอทีมที่กำลังตามหลังมา พอมากันครบก็ขอภาพหมู่เป็นที่ระลึก ก่อนจะเข้าไปกราบสรีระของหลวงปู่
ท่านอาจารย์สมมรรคเริ่มเปิดประวัติของหลวงปู่สรวงจากคำบอกเล่าของหลวงปู่โป๊ะ วัดบ้านบิง ดังนี้ว่าหลวงปู่สรวงเป็นชาวเขมรเป็นเชื้อพระวงศ์ของพระเจ้าชัยวรมัน องค์หลวงปู่สรวงท่านมีศักดิ์มีฐานันดรเป็นลูกชายคนโตครองตำแหน่งอุปราชผู้จะ ขึ้นครองราชย์สมบัติแห่งเมืองขอมคนต่อไป
ท่านเป็นพี่ชายของพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 และแน่นอนว่าถ้าท่านอยู่ตามทางโลกท่านย่อมเป็นพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
แต่องค์หลวงปู่สรวงมีจิตใจใผ่ในทางเนกขัมมะคือออกบวชมาแต่เยาว์วัยด้วยวาสนา ที่สั่งสมมาตั้งแต่อดีตชาติ และไม่ปรารถนาจะอยู่ตามทางโลกอีกต่อไปทั้งเล็งเห็นว่าการมีชีวิตอยู่ตามทาง โลกโดยเฉพาะการขึ้นครองราชย์สมบัตินั้นเป็นสิ่งที่มีภาระมากต้องตัดสินลง อาญา ต้องก่อกรรมทำบาปโดยใช่เหตุ ดังนั้นท่านจึงตัดสินใจออกบวช
การออกบวชครั้งแรกของหลวงปู่สรวงนั้นท่านออกบวชเป็นฤาษี ท่านท่องเที่ยวไปตามป่าเขาลำเนาไพรจนไปพบเจออาจารย์ที่เป็นมหาฤาษีผู้สำเร็จ อภิญญาสมบัติ มีอายุยืนยาวนับพันปี มีญาณสมาบัติกล้าแข็งมีฤทธิ์อภิญญาสามารถเหาะเหินเดินฟ้า เดินไต่น้ำ ดำดิน เดินทะลุภูผากอไผ่หินผาศิลาแลงที่ทึบทั้งแท่งก็เดินทะลุได้ มีตาทิพย์หูทิพย์ ล่วงรู้ในสิ่งต่างๆได้อย่างน่าอัศจรรย์
หลวง ปู่สรวงร่ำเรียนวิชากับองค์มหาฤาษีผู้ทรงฤทธิ์จนสำเร็จวิชาต่าง ๆ ครบถ้วน ทรงอภิญญามีอายุยืนยาวนานไม่จำกัดกาลเวลาได้ ที่สำคัญคือองค์หลวงปู่สรวงมีอภิญญาแก่กล้าทางด้านการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ ต่าง ๆ หลวงปู่สรวงเมื่อสำเร็จเป็นมหาโยคีผู้มีฤทธิ์อำนาจทางจิตอย่างสมบูรณ์แล้ว ท่านก็เที่ยวโปรดชาวบ้านที่ตกทุกข์ได้ยากจากการเป็นโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ
องค์หลวงปู่สรวงท่านจะประจำอยู่ตามอโรคยาศาลาโดยอโรคยาศาลานี้เป็นปราสาทหิน ขนาดเล็กสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานพยาบาล แก่ประชาชนชาวบ้านทั้งหลาย ที่ได้รับทุกขเวทนาจากอาการเจ็บป่วยต่างๆ องค์หลวงปู่สรวงท่านก็โปรดชาวบ้านด้วยเวทย์มนต์คาถา ตัวยาสมุนไพร พลังอำนาจจิต ทำให้ชาวบ้านพ้นจากทุกข์ของเจ็บไข้ได้อย่างน่าอัศจรรย์
ใน ช่วงสมัยของพระเจ้าชัยวรมันที 1 ชนชาติขอมยังนับถือลัทธิพราหมณ์ บูชาเทพยดา และภูตผีเป็นสรณะ พระเจ้าแผ่นดินยอมให้สร้างปราสาทเพื่อบูชาเทพเจ้า การสร้างปราสาทต้องใช้แรงงานทั้งคนทั้งสัตว์จำนวนมากมาย นอกจากนี้การบูชาเทพเจ้าในสมัยนั้น ยังนิยมการบูชายัญ และพิธีกรรมอีกมากมาย ทัศนคติการใช้แรงงานคนในการสร้างปราสาทหินและการบูชายัญนั้นหลวงปู่สรวงไม่ เห็นด้วย เพราะเป็นการทรมานคน ทรมานสัตว์ เห็นแล้วเกิดความสังเวชใจ
อย่างไรก็ตามหลวงปู่สรวงหรือมหาโยคีสรวงในครั้งนั้นก็ได้แต่เก็บความรู้สึก ไว้ภายใน และด้วยอำนาจฌานสมบัติที่ท่านสำเร็จสำเร็จแล้ว จึงทำให้ท่านสามารถมีชิวิตยืนยาวนับแต่รัชกาลของพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 จนมาถึงพระเจ้าชัยวรมันที่ 2,3,4,5,6และ 7
ในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 นี่เองความเจริญรุ่งเรืองในพระพุทธศาสนาแบบมันตรยานกำลังก่อตัวและเจริญ อย่างสุงสุด ในช่วงต้นสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ยังนับถือลัทธิพราหมณ์ จนกระทั่งมหาโยคีสรวงได้ปลงใจว่าควรจะหันมานับถือพระพุทธศาสนา เพราะเป็นศาสนาที่มีการบำเพ็ญสมณธรรมและมีหลักธรรมอันลึกซึ้ง เป็นไปในแนวทางเดียวกันกับลัทธิโยคีที่ตนนับถืออยู่ แต่ดีกว่าลัทธิพราหมณ์ตรงที่ไม่เน้นการสร้างปราสาทเพื่อบูชาพระผู้เป็นเจ้า ไม่มีการบูชายัญ ละเว้นจากการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต
ดังนั้นองค์มหาโยคีสรวงจึงขอออกบวชเป็นพระภิกษุในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 โดยมีพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เป็นองค์ประธานในการบวชและเมื่อมหาโยคีสรวงกลายมาเป็นหลวงปู่สรวงแล้วท่านก็ ชักชวนให้พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 หันมานับถือพระพุทธศาสนา
จนกระทั่งพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 มีพระราชศรัทธาในบวรพระพุทธศาสนาอย่างยิ่ง พระองค์ทรงนับถือในคติพระโพธิสัตว์ตามแนวมันตรยานที่นับถือองค์อวโลกิเตศวร พระองค์มีความเชื่อว่าพระองค์คือองค์อวตารของพระอวโลกิเตศวรเจ้า
ทั้ง นี้จึงเกิดแรงบันดาลใจให้พระองค์จำหลักหน้าพระองค์เองไว้ตามปรางค์ปราสาท ต่างๆ เรียกหน้าแบบ “บายน” จัดเป็นกลุ่มๆละ 9 กลุ่มละ 72 กลุ่มละ 81 ทุกกลุ่มเมื่อเอาเลขสองตัวบวกกันจะรวมแล้วได้ 9 ทุกครั้งไปการสร้างการจำหลักพระพักตร์ของพระองค์ไปทุก ๆ ทิศเป็นไปตามคติที่ว่า องค์พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรทรงเป้นผู้มองสรรพสัตว์และเงี่ยหูฟังสรรพสัตว์ ทั้งหลายด้วยปรารถนาจะสงเคราะห์ช่วยเหล่าสรรพสัตว์ให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งปวง โดยเฉพาะทุกข์แห่งการเวียนว่ายตายเกิดนั้นแล
หลวงปุ่สรวงเมื่อบวชเข้ามาในบวรพระพุทธศาสนาแล้วก็เจริญกรรมฐานตามแนวทางของพระพุทธองค์จนบรรลุธรรมสูงสุด เป็น “จตุปฏิสัมภิทาญาณ” แก่กล้าในอิทธิฤทธิ์ในเดชสูงสุด ดำเนินตนตามแนวทางพระโพธิสัตว์ คือ แม้บรรลุหลุดพ้นแล้วก็ยังไม่เข้านิพพานจะยังโปรดสรรพสัตว์ผู้ยากทั้งหลาย ดูแลพระพุทธศาสนาต่อไปก่อน อีกนานเท่าไรไม่มีกำหนดแล้วแต่ความปรารถนาขององค์หลวงปู่สรวงท่านเอง
หลวงปู่สรวงมีชีวิตอยู่อย่างไร้กาลเวลาไม่มีกำหนดเวลาถึงความสิ้นสุด ท่านชำนาญในการเข้านิโรธ เข้าสมบัติ 8 ถอดจิตชำนาญในมโนมยิทธิการแสดงฤทธิ์ทางใจ ชำนาญในกสิณอภิญญา ควบคุมบังคับธาตุทั้ง 4 ดิน น้ำ ลม ไฟ ได้อย่างเด็ดขาด สามารถเนรมิตวัตถุ สามารถเรียกของจากอีกที่หนึ่งมายังอีกที่หนึ่งได้ สามารถชนะแรงโน้มถ่วงของโลก ชนะกาลเวลา มีความเป็นอิสระจากพันธนาการทุกชนิด ชนะกฏเกณฑ์ทางวิทยาศาสตร์ทางโลกวัตถุทุกประการ นี่คืออภิญญาส่วนหนึ่งอันยกตัวอย่างมาน้อยนิดในองค์พระหลวงปู่สรวงมหามุนี ดาบสผู้ทรงอิทธิ์ฤทธิ์บุญฤทธิ์เหนือโลกเหนือวิลัยแห่งปถุชนคนธรรมดา
หากจะนับอายุของหลวงปู่สรวงตั้งแต่เกิดมาในสมัยพระเจ้าชัยวรมัน จนมาถึงสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 อายุท่านก็นับพันปีแล้ว และหากนับช่วงระยะเวลาจากยุคของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 จนถึงปัจจุบันก็ไม่ต่ำกว่า 1,200 ปี
ลองคำนวณดูแล้วอายุของท่านก็ยาวนานนับพันปี เป็นเรื่องเหลือเชื่อ แต่เรื่องที่กล่าวมาทั้งหมดเป็นเรื่องที่ หลวงปู่โป๊ะ วัดบ้านบิงถ่ายทอดเอาไว้
http://www.dailymotion.com/video/x14g6o ... shortfilms
https://www.youtube.com/watch?v=mCDxpjA1w2g
ออกจากวัดหลวงปู่น่าจะบ่ายคล้อยมากแล้ว สงสัยเหลือเกินว่าเราจะเข้ากัมพูชาทันไหมหนอ ทันไม่ทันอย่างไรต้องเดินแล้วล่ะ ไม่ทันก็ไม่มีปัญหาอะไรเพราะเรามีทุกอย่าง ค่ำไหนนอนนั่นไม่หวั่นไหวอะไรแล้ว แต่ใจก็อยากจะให้เข้าไปในกัมพูชาเลยจะได้ เริ่มการท่องเที่ยวที่แปลกหูแปลกตาไปอีกแบบ (ตื่นเต้น) อยู่บ้านเราก็ธรรมดา ๆ ไปบ้านเขาเมืองเขาโดยเฉพาะเมืองที่เราได้ทราบข่าวคราวอันแสนจะสพึงกลัว ลุงดมคงจะตื่นเต้นกว่าเพื่อนเพราะกลัวมากที่สุด แบบไม่เต็มใจมาเท่าไหร่ 
