"เต๋อชิน" ขอไปซักครั้งให้รู้กัน

[Walrus]

ออกมาด้านนอกเดินมาเจอพระพุทธรูป เป็นสิ่งยืนยันได้ว่าที่นี่ต้องมีคนไทยหรือญาติๆกับคนไทยอาศัยอยู่บ้างแน่ๆ

[Walrus]

สุดท้ายก็ตัดใจออกเดินทางต่อ ผ่านเขตป่าเขาอีกรอบ มองเห็นทางด่วนไกลๆ

[Walrus]

คอยสอดส่ายสายตา

[Walrus]

แล้วก็ทะลุมาได้ รอจะไหลลง มีชาวบ้านเข้ามาคุย ก็พอเดาๆกันไปบวกกับภาษาใบ้ ตอนนี้แกมีอาชีพปลูกยางและแกชี้ให้ดู ผมได้ยินคนไทยหลายคนบอกว่ายางแถบนี้ปลูกไม่ได้ผล แต่พอมาดูหน้าตาที่ยิ้มแย้มของชาวบ้านแถบนี้แล้วคงต้องหาความจริงกันอีกรอบ
ผมถามต่อไปว่าปลูกข้าวไม๊? เขาตอบมาหลายคำพร้อมทั้งชี้มือไปในไร่ด้านล่าง ผมจับคำพูดได้คำเดียว "ปา" ซึ่งแปลว่า 8 จึงเดาว่าตอนนี้เขาลดพื้นที่ปลูกข้าวเหลือ 8ไร่

[Walrus]

ก่อนลงต้องชักรูปสองรูป
สนุกสนานกับการตั้งเวลา แล้ววิ่งไปเข้ากล้องทันบ้างไม่ทันบ้าง ดีว่ากล้องผมถ่ายรวดเดียว3รูปเพื่อยืดเวลาวิ่งจาก10วินาทีออกไปอีกนิด ถ่ายซะคนจีนงงว่ามันทำบ้าอะไร
ผมมานึกได้ตอนอยู่ในไทยแล้วว่ากล้องผมเชื่อมกับโทรศัพท์และสั่งการจากโทรศัพท์ได้เลย ติดตั้งไว้เรียบร้อยตั้งแต่อยู่ในไทย ไม่เป็นไรแค่นึกช้าไปเดือนกว่าๆเอง

[Walrus]

ลงก็ปั่นเรียบๆ ขึ้นบ้างลงบ้าง ติดใจกับถึงสไตล์เชียงรุ่ง จะว่าไปก็คล้ายของไทย เพียงแต่ในไทยเองไม่นิยมทำหลังคาให้สวยเป็นเอกลักษณ์อย่างนี้

[Walrus]

ถึงแล้วสวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนตามลายแทงคุณ Jive ทางเข้าหลายทาง(เดาเอาว่าไม่ต่ำกว่า 3ทาง)ใจผมลึกๆอยากลองเข้าไปเที่ยวชมเหมือนกัน แต่ไม่ใช่วันนี้เพราะเวลาน่าจะไม่พอ

[Walrus]

ไปกันต่อ ระหว่างปั่นเข้า Menglun ก็มีนักปั่นชาวจีนปั่นสวนทางไป ทักทายกรุ้งกริ้ง ฟรุ้งฟริ้ง ไจ้โหย่ว กันไปตามเรื่อง จุดหมายปลายทางของเขาน่าจะเป็นลาว แต่ไม่แน่ใจว่าจะไปถึงเวียงจันทน์กันเลยหรือเปล่า
ผมปั่นต่อมาถึง Menglun ไม่ใหญ่มากเกินไป แต่ก็ไม่สามารถจะหาโรงแรมตามลายแทงได้ จดมาแค่ชื่อแต่ไม่ได้อ่านรายละเอียดเรื่องตำแหน่ง แต่โชคยังดีเห็นป้ายคำว่า "West Gate" เข้าใจว่าเป็นประตูที่ข้ามไปสวนพฤกษศาสตร์ จึงได้เจอกับโรงแรม ชื่อเป็นภาษาอังกฤษ แต่ไม่มีคนพูดภาษาอังกฤษได้เลย ราคาก็แพง(เทียบกับเมื่อวาน) แต่สภาพดีกว่าเยอะ

[Walrus]

หลังจากจัดการเข้าพัก จัดการเรื่องเสื้อผ้า ก็เวลา 18น แดดกำลังดีไม่ร้อนมาก
เดินไปหน้า West Gate เพื่อดูค่าตั๋ว จำได้ว่าเยอะอยู่แต่เทียบกับการไปเดินชมสวนกว้างๆก็ยังคุ้ม
หลังจากนั้นก็เดินเลียบริมน้ำ ดูบ้านเรือน ดูชีวิตชาวบ้าน ซึ่งก็ออกจะเงียบๆ

[Walrus]

หลังจากนั้นจึงเดินเลียบแม่น้ำไปเรื่อยๆก็เจอตลาด เดินผ่าตลาดยาวประมาณ 50เมตร เป้าหมายหลักคือหาซื้อลูกพลับเป้าหมายรองคือหาข้าวกิน สุดท้ายไม่ได้อะไร ก็เดินละแวกอาคารพานิชย์ใกล้ๆตลาด

[Walrus]

เดินย้อนกลับมาเจอแผงขายหมูพะโล้ คล้ายกันกับบ้านเราแต่ที่นี่เขาจะใช้วิธียำให้เราเลย ถามราคาแล้วรู้สึกว่ามันชิ้นมันใหญ่และแบ่งไม่ได้ จึงไม่เอา
แต่สุดท้ายก็เข้าไปซื้อในตลาดด้วยราคาที่พอๆกัน งงกับตัวเองจริงๆ

[Walrus]

ติว่าเยอะ แต่พอกินเข้าไปจริงๆมันไม่อิ่ม จะอิ่มได้อย่างไรเนื้อล้วนๆ จำเป็นต้องหาแป้งบำรุงท้องซะหน่อย
อาการเดินไปโน่นมานี่ กลับไปกลับมาจนตัวเองยังเบื่อ ที่ตลาดนี้มีร้านอาหารตามสั่งด้วย ดูแล้วน่ากิน แต่มาคนเดียวอาการงกมันเลยกำเริบ
มาจบตรงร้านขายก๋วยเตี๋ยวผัดราคา 6ไคว่ ลักษณะคล้ายก๋วยเตี๋ยวผัดขี้เมา

[Walrus]

เดินกลับโรงแรมโดยใช้เส้นทางถนนคู่ขนานกับถนนเลียบแม่น้ำเพื่อจะดูว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรแปลกจนพิศดาร มีร้านค้าร้านอาหารเปิดทั่วไป
กลับมาตรงหน้าโรงแรมได้เวลาออกกำลังกายพอดี เขาจะเต้นเพลงที่ออกแนวๆพื้นบ้าน ท่าเต้นก็ไม่ต่างอะไรกับการรำ

[arunyapoom]

ผมไม่ได้เข้า Thaimtb ซะนานมาก...
อ่านรวดเดียวจนตามมาจนทัน จะขอตามต่อ...
คุณวุธน่าจะชวนลุงดำไปด้วย...เห็นว่าแกว่างงานแล้วนี่
เล่าเรื่องน่าติดตาม...ถามจริงๆๆ แล้วถึงจีนหรือเปล่า หุหุ

[Walrus]

สวัสดีครับพี่ตั้ม
เสือหงอยเขาพาแฟนไปปั่นที่เวียดนามเวลาเหลื่อมๆกับทริปนี้พอดีครับ อยากให้แฟนได้รับความลำบาก ถนนดีๆ อาหารรสจัดๆอร่อยๆในจีน เสือหงอยแกดันไม่ยอมไป