"เต๋อชิน" ขอไปซักครั้งให้รู้กัน

[Walrus]

ยิ่งเย็นนักท่องเที่ยวยิ่งเยอะ เพราะจะเก็บภาพพระอาทิตย์ตก แต่ก็ต้องผิดหวัง(ผมนะ) เมฆไม่เป็นใจ เมฆหนาตลอด ปกติเวลาพระอาทิตย์ลงต่ำๆจะมีช่วงให้เก็บภาพสวยๆได้ แต่ไม่ใช่วันนี้

[Walrus]

ผมกลับลงมาตรงตลาดมืด แผงขายของวางเต็ม รวมถึงตำแหน่งที่ผมล๊อคจักรยานไว้ด้วย อายเล็กน้อย รีบไขแล้วเอารถออกมา ปั่นตระเวณหาข้าวกิน สุดท้ายมาจบตรงร้านอาหารตามสั่งตรงข้ามเฮือนพัก
หลังจากอิ่มหนำเราจึงเดินไปตลาดมืดเพื่อซื้อของที่ระลึก(บ้าหรือเปล่า2คนนี้)

[Walrus]

และเราก็เจอกับร้านปิ้งย่างที่พี่กวางบ่นถึมาทั้งวันง เดินจากสี่แยกไปรษณีย์เข้าตลาดมืด20เมตรอยู่ซอยด้านซ้าย
เสียใจด้วยนะอิ่มแล้ว

[Walrus]

สาวๆร้านขายของที่ระลึกไม่ยอมเปิดโอกาสให้เราจีบเลย ก้มหน้าก้มตา

หนุ่มๆก็ตั้งสมาธิกับผลงาน

เดินๆๆ

ดูๆๆ

ซื้ออันเดี๊ยะ

[Walrus]

ติ๊ฟจ๊อบฟื้นมาเห็นเข้าคงอกแตกตาย

[Walrus]

วันที่27กย
ตื่นเช้ามาตักบาตรกัน

[Walrus]

ตระเวณตลาดเช้า

ตัวต่อ ที่อยู่ในตะกร้าคือขนาดมาตรฐานที่ผมเคยเห็น เปรียบเทียบความอลังการ

ชมตลาด

[Walrus]

เช้าๆ เนื่องจากเราไม่ได้วางแผนไปเที่ยวไกลๆ จึงกลายเป็นคนว่างงานของหลวงพระบาง ปั่นวนไปเวียนมาแถบภูศรี ลำน้ำคาน ริมโขง

[Walrus]

ไหว้กันต่อ อยู่หลวงพระบางแล้วคิดถึงน่านเหลือเกิน คล้ายกันมาก

[Walrus]

รีสอร์ทหรูๆกับรถงามๆ

[Walrus]

เมื่อเวลาสายได้ที่เราก็ไปจองตั๋วรถทัวร์ของพี่กวางที่ท่ารถสายใต้ ยอมกลับคืนนี้แบบใจทรมาน เพราะประสบการณ์ครั้งล่าสุดของพี่กวางไม่สู้ดีนักแม้จะซื้อตั๋วรถนอนชั้น1 สำหรับผมจะไปอุดมไซ สามารถซื้อตั๋วรถที่นี่ได้แต่เป็นรถมาจากเวียงจันทน์ถึงเวลาประมาณสี่โมงเย็น(ตามคำบอกของพนักงานขายตั๋ว แต่จริงๆแล้ว....)

[Walrus]

เนื่องจากไม่ถูกใจผมซักเท่าไหร่ผมจึงพาพี่กวางปั่นไปท่ารถสายเหนือ สอบถามราคาและรถแล้วน้ำตาแทบร่วง ดูจะเป็นรถหวานเย็นเบียดๆกันอีกแล้ว และไม่เปิดจองตั๋วจนกว่าจะเช้าพรุ่งนี้ก่อนรถออกเดินทาง

[Walrus]

กลับมาพักผ่อนที่เฮือนพักจนเกือบบ่ายโมงจึงเคลื่อนทัพมาแถบริมโขง สภาพเงียบเหงายามเที่ยง(ยามค่ำคึกคักเอาการ)
นาทีนี้พี่กวางไม่รักใครอื่นอีกแล้ว

กินนิดเดียวแต่นั่งน๊านนาน

[Walrus]

"แพ๊ครถกลับบ้านดีกว่า"

ยืนไม่ไหวต้องหาที่พิง

[Walrus]

หัวค่ำเราจัดการเรื่องปากท้องกับร้านอาหารตามสั่งหน้าเฮือนพักอีกรอบ ต้องลุ้นกันอีกแล้วฟ้าฝนทำท่าจะไม่ให้พี่กวางไปขึ้นรถ เราจึงต้องรีบออกเดินทางก่อนเวลารถออกเกือบสองชั่วโมง
พอไปถึงรถก็รออยู่แล้วจึงเอาของขึ้นรถได้ทันที ระหว่างรอก็มีรถปรับอากาศเข้ามาเทียบ สอบถามได้ความว่าเป็นรถจากเวียงจันทน์ที่จะเข้าอุดมไซ ตอนนั้นน่าจะทุ่มกว่าแล้วผู้โดยที่รอที่สถานีไปขึ้นรถคันนี้กันเยอะเลย ผมเองนึกอยากไปกับรถคันนี้เลยเพราะรู้แน่แล้วว่าพรุ่งนี้รถหวานเย็น พี่กวางอาสาจะถ่วงเวลาให้ผมไปเก็บของ แต่อย่าเลยนอนสบายๆเก็บแรงดีกว่า
คืนนั้นพี่กวางโชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีผู้ร่วมทางแค่ 3คน ขนาดคนขับรถบ่นให้ฟังประมาณว่าผู้โดยสารแค่นี้แล้วจะเอาอะไรกิน พี่กวางต้องช่วยยืดแข้งยืดขาเพื่อให้ดูเต็มๆรถ