ล่องใต้...ไปเที่ยว ไปปั่น ไปกิน...ชุมพร-ระนอง-พังงา-ภูเก็ต

[Chonburi Cycling]

โดยเฉพาะอาเฮียสองคันหลังทำหน้าเหมือนกับจะขอขึ้นรถดีกว่า นี่ขนาดร่นระยะทางไปเกือบร้อยโลแล้วนะ

[Chonburi Cycling]

กลุ่มบิ๊กไบค์วิ่งสวนทางมาชุดใหญ่ แดดอย่างงี้วันนี้ยังไงก็ไม่เจอฝนแน่ๆ

[Chonburi Cycling]

หลังจากใช้เวลาปั่นไปเกือบ 1 ชม.คณะเราก็มาจอดแวะพักที่น้ำตกริมถนนเพชรเกษมแห่งนี้

[Chonburi Cycling]

น่าจะเป็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่อยู่ติดถนนมากที่สุดประเทศแล้วครับ ช่วงนี้น้ำเยอะไหลแรง ชาวบ้านเลยพาบุตรหลานมาเล่นน้ำกันเนืองแน่น
"เฮียพ้ง"ปั่นมาถึงฮีทจัดก็กระโจนลงน้ำตูม ปรากฏว่าลืมเอา Smartphone (รุ่นกันน้ำออก)ออกจากกระเป๋ากางเกง ก็เลยเรียบร้อยเกือบโทร.กลับหาซ้อไม่ได้ตลอดทริป

[Chonburi Cycling]

ที่เหลือก็นั่งพักกันสบายๆ แต่ดูท่าทาง"ผู้ใหญ่นะ"จะคิดถึงบ้านสาม เอ! หรือว่าบ้านสี่หว่า

[Chonburi Cycling]

พักขากันครึ่งชม. ก็ออกปั่นต่อดันเนินยาวกันเลย

[Chonburi Cycling]

วิวงามๆ บนยอดเนิน หลุดจากยอดนี้ก็ได้เวลาไหลยาววววว....

[Chonburi Cycling]

กลางเนินก่อนไหลลงเนินคดเคี้ยว

[Chonburi Cycling]

จากยอดเนินไหลลงทางราบอีกอึดใจนึงก็เข้าเขตตัวเมืองระนองแล้ว

[Chonburi Cycling]

"เฮียพ้ง"ปั่นเข้าระนองเป็นคนแรก ท่ามกลางท้องฟ้ามืดครึ้มยังกะช่วงเย็น ทั้งที่เวลานั้นเพิ่งจะบ่ายสองโมงครึ่งเท่านั้น

[Chonburi Cycling]

ถึงระนองผมก็ขับรถเข้าไปหาที่พักที่เล็งเอาไว้ ขณะที่ชาวคณะจอดแวะชมโมโตครอสที่มาเปิดสนามแข่งอยู่นอกเมือง
ที่พักที่เล็งไว้ชื่อ"มนต์ไพร รีสอร์ต" พยายามโทร.ติดต่อหลายหนแต่ไม่มีใครรับสาย คิดในใจว่า "คงเจ๊งแล้วมั๊ง"
เลยขับเข้าถนนเรืองราษฎร์ ซึ่งเป็นถนนสายหลักของเมืองและน่าจะมีที่พักให้เลือกเยอะ
ผ่านมาเจอ"ฟาร์มเฮ้าส์ โฮเต็ล" ดูแล้วไม่น่าจะเป็นโรงงานขนมปัง เข้าไปติดต่อดูมีห้องว่างพอดี
ราคาห้องละครึ่งพัน แต่ไม่ใช่อาคารที่เห็นนะครับ ห้องพักเราอยู่ด้านในสุดโน้น
เป็นห้องแถวเรียงติดกัน มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบตามที่ต้องการ

[Chonburi Cycling]

ชาวคณะแวะไหว้ศาลหลักเมือง ระหว่างที่รอหาที่พัก

[Chonburi Cycling]

จัดแจงเรื่องห้องพักเรียบร้อย ต่อไปก็เป็นเรื่องกิน เฮ้อ!เรื่องใหญ่ทั้งนั้น
เมืองระนองถ้าเป็นอาหารทะเล คงไม่พ้นร้านดังเก่าแก่อย่าง"สมยศปากน้ำ ซีฟู้ด"
แต่ทางโรงแรมแนะนำร้าน"เคียงเล"เพราะเป็นเจ้าของเดียวกันพร้อมกับให้บัตรลด 10%
และยืนยันความอร่อยที่บอกว่า ...ถ้าไม่อร่อยให้มาเอาเงินคืนที่โรงแรมได้
แต่ผมอยากไปลองกินอาหารพื้นเมืองแท้ๆ ที่ร้าน"ถอดรองเท้า"มากกว่า อยู่เมืองชลกินอาหารทะเลจนเบื่อแล้ว

ระหว่างที่ตกลงกันไม่ได้จะไปกินร้านไหนดี ผมก็ปั่นจักรยานออกมาเป็นเพื่อน"ผู้ใหญ่นะ"ที่ต้องหาของเจกิน
ในตลาดมีของเจขายหลายร้าน พอดีมาเจอ "โพถ้อง" รถสองแถวไม้ เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของแดนใต้
จอดรอผู้โดยสารหน้าตลาด เลยได้เก็บภาพไว้

[Chonburi Cycling]

จะเห็นได้ว่ารถโพถ้องนี้ โกอินเตอร์ไม่ใช่เล่น เพราะบอกจุดหมายปลายทางถึง 3 ภาษา
ภาษาไทยแน่นอน ภาษาพม่าต้องมีเพราะคนพม่ามักข้ามมาซื้อของที่ระนอง ส่วนภาษาอังกฤษเพิ่งมาช่วงหลัง
เพราะเริ่มมีนักท่องเที่ยวต่างชาติแบกเป้มาเที่ยวระนองมากขึ้นทุกปี
จอดคุยกับโชเฟอร์ผิวคมเข้มอยู่พักใหญ่ โดยไม่ลืมถามเรื่องร้านอาหารที่ยังไม่ลงตัว คำตอบที่ได้คือ ...สมยศปากน้ำ
ถามพวกพ่อค้า แม่ค้าทุกเสียงมีคำตอบเดียว..."สมยศ" ตกลงไปตามคำตอบที่ได้ครับ

[Chonburi Cycling]

เราไปร้านสมยศโดยนั่งรถชมรมฯ ไปแทนการปั่นเผื่อนั่งกินยาวครับ จะได้ไม่ต้องห่วงเรื่องปั่นกลับมืดๆ
แล้วก็คิดถูกแล้วเพราะร้านสมยศ ที่อยู่ปากน้ำออกมาจากตลาดค่อนข้างไกล ไกลอย่างเดียวไม่พอคณะเราเจอแจ๊คพ็อตจนได้
ช่วงนี้ที่ร้านปิดกินเจครับ...แห้วอีกแล้ว
เจอเฮียสมยศเจ้าของร้านแต่งชุดขาวบอกว่าที่ร้านจะปิดเฉพาะช่วงกินเจ 10 วัน
พร้อมกับแนะนำพวกเราให้ไปร้านไหนรู้ไหมครับ? ...เคียงเล




ภาพจากกูเกิ้ล