>>>ความฝันไม่มีวันหมดอายุ<<<

[46g]

ขอให้ลูกชายหายจากอาการเจ็บป่วยในเร็ววันครับ

[kobfujar]

เมื่อหลายวันก่อนหน้านี้ มีความตั้งใจจะรีบสรุปทริปให้จบเพราะเหลือระยะทางและเรื่องราวไม่มากแล้ว
....แต่มีภาระต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด กลับมาต่อเนื่องด้วยเรื่องลูกชายเข้า รพ.ด้วยอาการ ปอดรั่ว
ซ้ำอีกเรื่อง(วันนี้ยังนอนอยู่ รพ.อยู่เลย) เลยทำให้ไม่สามารถสรุปทริปให้จบลงได้ตามที่ตั้งใจ
....ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม ขอโทษจริงๆที่ทิ้งไว้นาน
สัญญาว่าจะรีบสรุปทริปที่ค้างไว้ทันที เมื่อเรื่องราวความว้าวุ่นนี้ถูกจัดการลงได้...
ขอบคุณทุกคนอีกครั้งที่ติดตามเรื่องราวและโพสข้อความทักทายพูดคุย....แล้วจะรีบกลับมา

เจ็บป่วยมีกันได้ เป็นเรื่องธรรมดาของธรรมชาติครับ..รอมาขนาดนี้แล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป
ขอให้ลูกชายอาการดีขึ้นโดยไวครับ

[saenkum]

เยี่ยวยอด ไฟลุกโชนละลายหิมะ

[peoplepok]

ขออนุญาติเป็นส่วนหนึ่งในการติดตามความฝันด้วยคนนะครับ

[foresthang]

วันนี้ผมมีรู้สึกว่านี่คือ"วันหยุด"หลังจากผมไม่มีวันหยุดเลยตั้งแต่วันที่ลูกเข้าโรงพยาบาล วันที่ 6 กันยายน
"ขอบคุณ" ทุกความห่วงใยและกำลังใจถึงอาการป่วยของลูกชาย
"ขอโทษ" ที่ปล่อยให้กระทู้ค้างคา มาเนิ่นนาน
ผมสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้มันเนิ่นนานค้างคาจนข้ามปี...

[foresthang]

.
ไปกันต่อเลยครับ





บ่ายสองโมง ผมไหลลงจากยอดเขา 4300 เมตรจากระดับน้ำทะเล(โดยประมาณ)ยอดแรก
ฝ่าสายลมแรงเย็นเฉียบจนมือชา ลงมาได้ไม่นานนักล้อหน้าเริ่มยกระดับเชิดขึ้นอีกแล้ว ผมออกแรงปั่นไปเรื่อยๆ
ไม่ออกแรงมากนักสังเกตอาการการเต้นของหัวใจและการหายใจตลอดเวลา รู้สึกเหนื่อยแบบบอกไม่ถูก
ไม่ได้เหนื่อยมากแบบปั่นไม่ไหว แต่มันออกแรงมากๆไม่ได้... ยังมีแรงปั่น





แต่มันเหนื่อยแบบหายใจไม่เต็มปอด หัวใจเต้นแรงมาก...ตึ้ก...ตั้ก ตึ้ก...ตั้ก กระทุ้งหน้าอกจนรู้สึกได้
ยอดเขา 4300 เมตรจากระดับน้ำทะเล(โดยประมาณ) ยอดที่สอง รออยู่ไม่ไกลข้างหน้า ตอนนี้ฟ้าไม่มีแดด ลมแรง
มีเมฆเทาๆคล้ายเมฆฝนปกคลุมยอดหิมะเขาทางซ้ายมือจนมองไม่เห็นยอดเขา อุณหภูมิจะลดลงอย่างรวดเร็วทันทีที่เมฆขาวๆเทาๆ
เคลื่อนตัวมาบดบังดวงอาทิตย์ ผมก้มหน้าก้มตาปั่นเรื่อยๆ เนิบช้าตามกำลังที่หัวใจกำหนดให้ปั่น ลมเย็นพัดอู้ปะทะแรงขึ้นเป็นระยะๆ
มีอะไรบางอย่างสีขาวคล้ายๆขี้เถ้าลอยมาตกบนกระเป๋ากล้องหน้าแฮนด์ ผมนึกถึงตอนปั่นแถวบ้าน ผ่านทุ่งนาที่มีการเผาซังข้าว
ขี้เถ้าจะปลิวลอยว่อน ตกบนถนนบ้างตกใส่ตัวเราบ้าง....แต่นี่ไม่มีใครเผาซังข้าวนี่...ไม่มีนาข้าวด้วย ขี้เถ้าสีขาวที่ผมว่าตกลง
บนกระเป๋ากล้องสีดำหน้าแฮนด์ แล้วละลายหายไป ....ผมเงยหน้าหันไปทางซ้าย ลมพัดวนหอบเมฆขาวม้วนติ้ว





มีอะไรบางอย่างปลิวว่อนกระจาย .... หิมะตก ผมตะโกนบอกบังสาครด้วยความตื่นเต้นพร้อมจอดรถแบบทำตัวไม่ถูก
สิ่งที่ผมกลัว และอยากจะเจอ อยากสัมผัส มันเกิดอยู่ตรงหน้าผมแล้ว ยอดเขาข้างหน้าไต่ยังไงก็ไม่ถึงในชั่วโมงนี้ ด้านขวาเป็นยอดเขาสูง
ด้านซ้ายหุบลาดลึก...มองเห็นลังคาสีเขียวของสิ่งปลูกสร้างเล็กๆ .... ข้างล่าง.... ผมตะโกนบอกบังสาคร แล้วเราก็ถูลู่ถูกัง
ลงไปนั่งหอบแทบหาดใจอยู่ใต้ชายคาสิ่งปลูกสร้างคล้ายๆโรงนาหลังนั้น ..ร้างไร้ผู้คน ห้องโล่งพื้นเป็นดินมีหน้าต่างเล็กๆประตูเล็กๆ
ตรงกลางห้องมีร่องรอยการก่อกองไฟ และมีฟืนไม้สนแห้งๆมากพอที่ผมจะไม่หนาวตายในสภาพอากาศเช่นนี้...
ท่ามกลางหิมะที่ปลิวว่อน...ทั่วทั้งหุบเขามืดมิดด้วยเมฆหมอกและหิมะ เสียงแตรรถบรรทุกดังสนั่นตลอดเวลา
และรถจะจอดอยู่กับที่และกดแตรเพื่อเตือนกันเพราะมองไม่เห็น ในที่สุดถนนเส้นนั้นก็เป็นอัมพาท ....







เวลานั้นผมไม่มีจิตใจนึกถึงกล้องถ่ายภาพ...กางเต้นท์แบบไม่คลุมฟลายชีท ก่อกองไฟให้บังสาครต้มน้ำ
แล้วผมก็เผ่นเข้าไปคุดคู้เป็นดักแด้อยู่ในถุงนอนตั้งแต่ยังไม่สี่โมงเย็น ผมหลับไปท่ามกลางเสียงตะโกนโหวกเหวกของคนขับรถ
และเสียงแตรที่กดเตือนกันระงมไปทั้งหุบเขา....ร่างกายอาจเป็นทุก แต่หัวใจสนุกตื่นเต้นจนยากจะบรรยาย...
ครั้งต่อไปผมจะไม่ประมาทเรื่องอุปกรณ์กันหนาว ผมแอบสัญญากับตัวเอง...



การปวดฉี่และต้องลุกออกไปฉี่ตอนสภาพอากาศแบบนี้ มันทรมานน่าดู...ผมตื่นขึ้นมาตอนดึกบนยอดเขาที่เงียบสงัดพร้อมอาการปวดฉี่........
เสียงแตรรถยนต์และเสียงตะโกนโหวกเหวกหายไปหมดแล้วหลังจากสภาพอากาศกลับสู่สภาพปกติ....
เสียงกรนของบังสาครดังพอให้ได้ยินว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยว ณ ดินแดนที่อ้างว้างห่างไกลแห่งนี้

....ฝืนใจถอดกายออกจากถุงนอนที่พอจะอุ่นอยู่บ้างเมื่อเปรียบเทียบกับอุณหภูมิภายนอกที่เย็นเฉียบกระทบกาย
บังสาครรู้สึกตัว พูดอะไรสองสามคำแล้วหลับต่อไป ผมก้าวออกมานอกกระท่อม....เงียบสงัดมองไปรอบๆกาย
ไม่มีบ้านเรือนที่อยู่อาศัย ไม่มีผู้คน ฟ้าระยิบดาว เดือนค่อนดวง ดูเหมือนจะใกล้แค่เอื้อมถึง ... แต่ยังไงก็เอื้อมไม่ถึง...
ในชีวิตนี้ คงครั้งนี้กระมังครับ ที่ผมได้มีโอกาสได้หลับนอนอยู่ใกล้เดือนดาวมากที่สุดแล้ว

.... ผมขึ้นมาจากระดับน้ำทะเลมากกว่า 4200 เมตร
โอ...เป็นไปได้ไงเนี่ย....ครั้งแรกที่วางแผนการเดินทาง ผมอยากกางเต้นท์นอนที่ยอดที่สูงที่สุดก่อนลงสู่เมืองเต๋อชิง
แต่จากการศึกษาข้อมูลจากหลายด้านกลับทำให้ผมกลัวปัญหากับอาการแพ้ความสูง
ซึ่งร่างการอาจปรับตัวไม่ทันถ้าผมจะนอนค้างบนที่สูงขนาดนั้น
ถึงขั้นหลับไปเลย..(ไหลตาย)...แต่ด้วยเหตุบังเอิญหรือฟ้าบันดาลก็ตาม ผมได้นอนใกล้ยอดระดับความสูงที่สูงที่สุด
ของทริปนี้ ...ตามที่ผมอยากทำ ...นี่อาจเป็นจุดที่สูงที่สุดที่ผมได้นอนในชีวิตผมก็เป็นได้...

เสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกเบากว่าเสียงระบายลมของเบรคขณะไหลลงจากยอดเขา
ปลุกผมตื่นจากความคิดเรื่อยเปื่อยท่ามกลางบรรยากาศสวยงามที่หนาวเหน็บ ผมอยากลากที่นอนมานอนอยู่ตรงหน้ากระท่อมนี้
หากอุณหภูมิมันมากกว่า 10 องศาสักหน่อย แต่ตอนนี้นิ้วในถุงมือหนาๆของผมมันชาจนปวดหนึบ....ผมหันหลังกลับเข้ากระท่อม
เอามืออังกองไฟที่มอดเหลือแค่ถ่านเล็กน้อยแต่ก็ยังมีไออุ่น ครู่เดียวก็เข้านอน







ความหนาว ทำให้เราตื่นเช้า อากาศสดชื่นสดใสและหนาวเหน็บ มีหิมะขาวๆ พอให้เห็นอยู่บนพื้น บนหลังคา
แต่ไม่ถึงกับปกคลุมจนขาวโพลน วันนี้ยังไงเสียก็จะไปให้ถึงเมืองเต๋อชิง มียอดเขาใกล้กันสองยอดที่เราต้องข้าม
ระยะทางขึ้นลงจนถึงยอดที่สองของวันนี้ ไม่น่าจะเกิน 10 กม.มากนัก แล้วหลังจากนั้นเราจะไหลลงสู่เมืองเต๋อชิงที่
ระดับความสูง 3300 เมตรจากระดับน้ำทะเลด้วยระยะทางเกือบ 40 กม.นั่นคงเป็นเวลาที่มีความสุข...
เราช่วยกันเข็นรถจากกระท่อมขึ้นสู่ถนนที่ละคัน มันยากกว่าตอนลงหลายเท่านัก
มันทำให้เราต้องยืนหอบอยู่ข้างถนนพักใหญ่ให้หัวใจมันสงบ
หันมองที่ซุกหัวนอนลี้ภัยหนาวเมื่อคืนที่ผ่านมา น้อมใจ...ขอบคุณ...ก่อนจะเริ่มเดินทางต่อไป

[foresthang]

เหตุการณ์ที่เล่ากับภาพถ่ายที่เห็นอาจไม่สัมพันธ์กัน เพราะขณะหิมะตก
ผมจะไม่ยอมห่างจากกองไฟหรือถุงนอนเด็ดขาด เลยไม่มีภาพสภาพอากาศเลวร้ายมาให้เห็น
ภาพบางภาพที่เห็นเป็นภาพที่ถ่ายตอนเช้าของอีกวัน อากาศเปิดแจ่มจำรัสเรียบร้อยแล้วครับ

[pol noenpijit]

[sompongh]

มันคงเป็นอะไรที่หาแทบไม่ได้อีกแล้วครับ เราคงไม่รู้ว่าจะได้ไปอีกเมื่อไร สุดติ่งครับพี่ทูน ผมต้องฟิตร่างกายให้มาก เพราะ ปั่นที่ระดับความสูงเกิน 3000 m นี่เอาเรื่อง แค่เดินก็เหนื่อยแล้ว

[foresthang]

มันคงเป็นอะไรที่หาแทบไม่ได้อีกแล้วครับ เราคงไม่รู้ว่าจะได้ไปอีกเมื่อไร สุดติ่งครับพี่ทูน ผมต้องฟิตร่างกายให้มาก เพราะ ปั่นที่ระดับความสูงเกิน 3000 m นี่เอาเรื่อง แค่เดินก็เหนื่อยแล้ว

ถ้าร่างกายเราพร้อมความสนุกตื่นเต้นจะมีเต็มที่ แต่หากร่างกายไม่พร้อม ความสนุกตื่นเต้น ก็ยังคงมี แต่เราเต็มที่กับมันไม่ได้ ...
***อย่าประมาทกับเครื่องกันหนาว หากไปในช่วงเวลาที่อยากเล่นหิมะ***
หากเราพร้อม เราจะเล่นหิมะอย่างสนุก
หากไม่พร้อม หิมะจะทำเราเป็นทุกข์....
ส่วนสถาณะการณ์ของผม มีความสุข สนุกสนาน อยู่บนความทุกข์ของร่างกายบ้างเล็กน้อย...พอรับได้...คริๆๆ

[tanzhess]

โหดมาก

[foresthang]

โหดมาก

ครับ โหด แต่สะใจดีครับ tanzhess
ขอบคุณที่ติดตามและทักทายครับ

[tanzhess]

ติดตามครับ

[Walrus]

สุดยอดมากครับ ได้นอนบนไป๋หม่าในสภาพอากาศหนาวเย็นขนาดนั้น

[ซาเล้งสีแดง]

ความหนาวเกล็ดหิมะ เสกให้ กาแฟขมๆ ที่ตรงนั้น
คงอร่อย หวานลิ้น ขึ้นมาทันทีแน่เลย