มันก็แล้วแต่กรณี
ถ้ามองต่างมุมแล้วคิดให้ลึกซึ้ง ในบางจังหวะ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราถูกชะตาหรือเปล่า
เพราะในจังหวะเดียวกัน เค้าพูดมาคำหนึ่ง ถ้าเราอยู่ในอารมณ์คนละแบบ บางทีเราก็ชอบ บางทีเราก็เกลียดได้
ก็เหมือนกัน เราเข้าไปร้านเค้า บางทีเค้ายุ่ง แต่ยังอารมณ์ดี เค้าก็อาจบริการเราได้ดีกว่าตอนที่เค้าว่าง แต่ใจเค้ากำลังมีปัญหาเรื่องร้านก็ได้
บางครั้งเจ้าของกับลูกจ้าง ก็มีความเป็นนักธุรกิจและศิลปินต่างกัน
เจ้าของอยากขายแพง แต่ลูกน้องขายถูกไปหน่อยกลับโดนด่า
พอเพื่อนเจ้าของร้านมา เจ้าของขายไม่เอากำไรซะงั้น
บางทีเจ้าของอยากให้ลูกน้องทำงานไวๆ ประกอบรถไม่ต้องพิถีพิถันก็ได้ ไม่ได้ง้อลูกค้า
แต่พอรถเพื่อนจะซื้อมา ให้ประกอบให้เนี้ยบที่สุด
เพราะบางทีเจ้าของไม่รู้ว่าลูกค้าคนนี้คือลูกค้าประจำของลูกน้อง คิดว่าเป็นขาจร
ลูกน้องจับทางไม่ถูกก็เป๋กันไป ลูกค้ากลายเป็นผู้รับเคราะห์ได้ง่ายๆ
บางทีร้านใหญ่แต่ปล่อยให้เดินดูของได้เต็มที่ อยากลองก็ลอง ไม่ว่าอะไรก็มี ถ้าอยากได้อะไรก็เรียกพนักงานได้
พนักงานเค้าก็ไปจัดสินค้าตามชั้นโชว์หรือทำงานอื่นได้ เพื่อจะได้ไม่ต้องรำคาญกันทั้งสองฝ่าย
แต่ลูกค้าบางคนทำการบ้านมาน้อย ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่จะซื้อ
อยากได้คำปรึกษาแต่ปากหนัก ไม่กล้าเอ่ยถาม ก็กลายเป็นว่าทางร้านไม่ใส่ใจ
ขุ่นเคืองกันไปเฉย
ร้านที่ผมเคยแอนตี้ คิดว่าจะไม่กลับมาอีกถ้าไม่จำเป็น พอระยะหลังมีการปรับเปลี่ยนการวางของ ปรับพื้นที่บริการ รับพนักงานเพิ่ม
ก็กลายเป็นร้านที่เราเต็มใจเข้าไปอุดหนุนได้ เพราะรู้สึกสะดวกใจขึ้น จะยืนเลือกของก็ไม่มีใครกวนใจ แค่ยืนดูห่างๆ
อันนี้ก็ต้องเข้าใจเค้า เพราะเค้าก็ต้องกลัวของหาย มันจะใช้วิธีวัดใจกันตลอดทุกคนก็ไม่ได้ เพราะขี้ขโมยมันก็มี
ใจเขา ใจเราครับ โตแล้ว อดทนได้ก็อดทน
ถ้ามีเงินเยอะๆ มันไม่ต้องบ่นไม่ต้องง้อใครหรอก บินไปเที่ยว+ซื้อเองถึงที่ตัวแทนต่างประเทศเลยก็ได้
ไม่ได้ว่าใคร.. แต่เจอกับตัวเองอ่ะ ก็ดีครับ ตัดสินใจอยู่ที่เรา ไม่เอาก็เดินออก..แค่นั้น ร้านอื่นมีครับท่าน อย่าไปคิดมากเลยยยย.. ไม่ใช่คนขายหวย จะได้เดินมาง้อเราถึงที่ 
