ครั้งที่ 1 ในซอยบ้านตัวเองครับ
ปั่นๆผมก็จะยูเทริ์นกลับครับ ปกติตอนเจอมอไซผมก็จะชะลอเอาเท้าเตะพื้นให้เขาไปก่อน
แต่ทีนี้ก่อนที่จะรู้ตัวว่าใส่ครีทอยู่ มันก็สายไปแล้วครับดังโครมมมม และแล้วก็.......
GaryFisher Marin ที่เพิ่งถอยมาใหม่ๆของข้าพเจ้าเป็นรอย
ครั้งที่ 2 ระหว่างปั่นไปลองขี่ซ้อมที่สวนรถไฟ
ผมก็ขี่เร็วพอควรตามรถคันหน้าเข้ามาที่ห้าแยกลาดพร้าว แล้วก็ชะลอจะหยุดเพราะไฟแดงครับ
ผมก็เบรคแบบนุ่มๆเลยครับ แต่อีตอนจะจอดนี่สิครับ ดันลืมอีกแล้วครับ ข้างหลังเป็นรถเมล์ซะด้วย
และก็มีเสียงแว่วจะกระเป๋ารถเมล์ "พี่เป็นอะไรไหมครับ ใหม่ผมช่วยไหม" ผมก็บอกไม่เป็นไรครับ
ขอบคุณมากครับ ทำตัวแบบไม่เจ็บเลยรีบลุกคร่อมจักรยานปั่นออกไปเร็วพอๆกะมอไซตอนไฟเขียว
และก็ทำทีเป็นซื้อน้ำ... แต่เปล่าครับ ล้างแผลและนั่งพักเพราะมันเจ็บจริงๆครับ ทั้งเขาศอกไหล่
และก็เจ็บช้ำกว่าครับ เพราะเมื่อวาน ข้างซ้าย วันนี้ข้างขวา Gary ข้าพเจ้าอีกรอยแล้วไง
ครั้งที่3 ครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายที่ลืม เพราะน่าอายที่สุดในชีวิต
ปั่นซ้อมในสวนรถไฟครั้งแรกครับ ผมก็ปั่นจะจอดซื้อน้ำตรงร้านตรงข้ามฟิตเนสครับ
ระหว่างกำลังจะจอดกำลังจะปลดครีท เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานเจอผมพอดีเลย "ทักสบายดีไหม?"
ไอ้เราก็ลืมครับ ลืมปลดครีทไปคุยกับเพื่อนหันซ้ายซะเต็มเนี่ยวจักรยานเริ่มเอียงไปทางข้างขวา
เพื่อนบอกเห้ยเป็นอะไรๆ จังหวะนั้นเราก็ไม่ล้มเพราะมือไปยันคนอื่นไว้แบบเหมาะเจาะพอดีมือมาก
ขนาดกำลังเหมาะนุ่มๆเด้งๆเอ้ย ไม่ได้ตั้งใจนะผมก็หันไป "ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจนะ"
เพราะ????? มือผมไปยันนมน้องสาวสุดน่ารักเต็มๆเลยสิครับ
จากวันนั้นผมก็ไม่ลืมปลดครีทอีกเลยครับ
