>>>ความฝันไม่มีวันหมดอายุ<<<

[foresthang]

ยอมรับชะตากรรม ทำใจเรื่องการปั่นดินแดนแถบนี้ ดินแดนแห่งรอยยับย่นบนเปลือกโลก...
แต่นี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ นี่คือสิ่งที่เราค้นหาและเลือกเฟ้นต้องการที่จะมาสัมผัส ... คงสมใจ
ล่ะซิ...โฮก.....
...ดูเหมือนยางล้อหน้าผมดูจะแฟบไปหน่อย เลยจอดเติมลม หน้าวัดแห่งหนึ่ง ในขณะที่
พระลามะและเณรน้อยกำลังรอรถเข้าเมือง

[foresthang]

….ครั้งแล้ว ครั้งเล่าที่ความเหนื่อยล้า ของร่างกาย ที่เกิดจากการออกแรงปั่นจักรยานต้านแรงดึงดูดของโลก
ถูกบรรเทาด้วยภาพสวยงามสองข้างทาง ภาพที่ผมไม่เคยสัมผัสด้วยความรู้สึกทั้งมวล..
..จะบอกเล่าอย่างไรก็ไม่เหมือนได้มายืนอยู่ในสัมผัส รอบกายที่ยิ่งใหญ่แปลกตา....ด้วยตัวเอง.....
....อากาศเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว...ได้เวลามองหาที่พัก ...ถนนแถบนี้หาที่ราบกางเตนท์ค่อนข้างยาก
ด้านซ้ายหน้าผาหันไปมองด้านขวา...เหวทั้งนั้น....เราคิดจะนอนใต้สะพานแต่มันก็ลึกเกินกว่าที่จะหาทางลง...
กำลังจะตัดสินใจกางเตนท์นอนหลังกองท่อเหล็กกองใหญ่....ผมบอกให้บังรอก่อนในขณะที่ผ
มเดินไปตามทางดินเข้าไปเผื่อมีที่ที่ดีกว่า.....แล้วเราก็โชคดี
มีลำธารเล็กๆและที่ราบพอให้กางเตนท์สะดวกสบายอีกคืน.... เราย้ายจากหลังกองท่อเหล็กไปข้างลำธารเล็กๆนั้น
.....แล้วคืนนั้น สวรรค์ที่เย็นเฉียบก็อยู่ในการครอบครองของเรา....
ผมหลับไปกับเสียงขับกล่อมของสายน้ำเล็กๆสายนั้น....อย่างเป็นสุขแม้อากาศจะเย็นเฉียบ...(1-2ิ องศา)

[ซาเล้งสีแดง]

เดินทางเลียบแม่น้ำ Jincha มาไม่นานนักก็ถึงเมือง Benzilan แวะหาน้ำและขนมติดกระเป๋าไปเล็กน้อย
เส้นทางตั้งแต่นี้มุ่งหน้าสู่ยอดเขา ไป๋หม่า ยอดเขาที่หิมะขาวโพลน... นั่นแหล่ะผมบอกบังแล้ว สูง ขาว
ที่ผมบอกน่ะ ถ้าจะผ่านให้ได้ มันทั้งหนาวและเหนื่อยนะ ตอนแรกบังสาครดูกระดี๊กระด๊า แต่ตอนนี้เริ่ม
ควานหายาดม......
ดูเหมือนพื้นที่เกษตรที่นี่เขาจะทำกันแบบละเอียด ในไร่องุ่น มีการแซมด้วยข้าวบาเลย์ หรือสตรอบอรี่
อย่างที่บอกผมไม่เคยสัมผัสข้าวข้าวบาเลย์เลยในชีวิต ขณะผ่านชาวบ้านกำลังเก็บเกี่ยวข้าวบาร์เลย์
ในไร่องุ่น ผมลงไปพูดคุยทั้งๆที่รู้ว่าเราจะพูดให้เขารู้ได้แค่สองคำ คือ “หนีห่าว” และ “เซี่ยเซี่ย”
นอกนั้นภาษากาย มือไม้ไหวว่อน แล้วผมก็ได้ข้าวบาเลย์มา ประมาณ 10 รวง ถึงบัดนี้ยังไม่ได้ลองเพาะเลย
กลัวมันไม่งอก...

แค่สองคำ คือ “หนีห่าว” และ “เซี่ยเซี่ย” ต้องท่องไว้บ้างแล้ว .. รบกวน เล่าเรื่องให้ช้าๆ นะครับ คนอ่านกลัวจบเร็วครับ

[vodovodo]

ประทับใจครับ อยากบอกว่านอกจากพี่จะขาแข็งแล้ว
ยังถ่ายรูปได้สวยงามมากๆอีกด้วยครับ

返回顶部

[morris]

หนี่ห่าว ครับ พี่ทูรย์ พี่บังสาคร
เรื่องของพี่กับ พี่บัง เหมือนรอกินอาหารจานโปรดเลยครับ อิ่ม อร่อย ละมุนลิ้น
อ่านย้อนไป ย้อนมา หลายรอบ ตั้งแต่ ทริป ลาว ซาปา ยัน ยูนนาน
สรุป ผม ชอบวิถีการเดินทางของพี่ สองคน จริง ๆ
ไม่ได้ มโน น่ะพี่ ผมว่า ชาติก่อน เรา เป็น พี่น้อง กัน แน่ ฮา ๆ

[พยอมดง]

คนรักของจักรยานนั้นพอรู้
และต่างผู้ต่างฝันอันสดใส
หลายครั้งหวังวาดอาจแสนไกล
จบลงเพียงใกล้ใกล้ซอยบ้านตน
พรุ่งนี้เถิดพรุ่งนี้
ทางแสนไกลดวงใจที่ไม่สับสน
สัมภาระปะทะปะทังฝั่งมืดมน
จะคลี่คลายเวี่ยว่ายบนฝั่งความงามฯ

[foresthang]

แค่สองคำ คือ “หนีห่าว” และ “เซี่ยเซี่ย” ต้องท่องไว้บ้างแล้ว .. รบกวน เล่าเรื่องให้ช้าๆ นะครับ คนอ่านกลัวจบเร็วครับ

นั่น.... ซาเล้งสีแดง
รังสี สัญญาน...บางอย่างแผ่ออกมา รับรู้ได้...
ทำการบ้านเยอะๆ...ง่ายกว่าที่คิด .... เชียร์

ประทับใจครับ อยากบอกว่านอกจากพี่จะขาแข็งแล้ว
ยังถ่ายรูปได้สวยงามมากๆอีกด้วยครับ

返回顶部

ขอบคุณครับ vodovodo ส่วนหนึ่งของภาพสวยเพราะสถานที่ที่ได้พบ...มันสวยครับ
เลยถ่ายยังไงก็สวย...อย่าลืมแวะมาอีกนะครับ...เรื่องราวยังไม่จบ

คนรักของจักรยานนั้นพอรู้
และต่างผู้ต่างฝันอันสดใส
หลายครั้งหวังวาดอาจแสนไกล
จบลงเพียงใกล้ใกล้ซอยบ้านตน
พรุ่งนี้เถิดพรุ่งนี้
ทางแสนไกลดวงใจที่ไม่สับสน
สัมภาระปะทะปะทังฝั่งมืดมน
จะคลี่คลายเวี่ยว่ายบนฝั่งความงามฯ

"พยอมดง" เขียนถึงฝัน วันพรุ่งนี้
คือวันที่ วาดหวัง ถึงแห่งหน
ที่ตระการ งามตาม งามใจตน
ขอยังผล สัมฤทธิ์ ติดตามมา
ได้ปั่นไป ถึงสถาน งามพริ้งเลิศ
พร่างพราวเพริด ผู้คน เสน่หา
อากาศชื่น ทิวทัศน์ชอบ บรรเจิดตา
ที่ปราถนา สมใจ ในเร็วพลัน

[sunyalux]

ดูเพลินเลย......

[foresthang]

หนี่ห่าว ครับ พี่ทูรย์ พี่บังสาคร
เรื่องของพี่กับ พี่บัง เหมือนรอกินอาหารจานโปรดเลยครับ อิ่ม อร่อย ละมุนลิ้น
อ่านย้อนไป ย้อนมา หลายรอบ ตั้งแต่ ทริป ลาว ซาปา ยัน ยูนนาน
สรุป ผม ชอบวิถีการเดินทางของพี่ สองคน จริง ๆ
ไม่ได้ มโน น่ะพี่ ผมว่า ชาติก่อน เรา เป็น พี่น้อง กัน แน่ ฮา ๆ

你好 ครับคุณ Morris...
ขอบคุณที่ติดตามครับ
พยายามจะรีบ เกรงใจที่ต้องให้รอ
....ผมว่าคุณมอริสมีแผนแอบซ่อนอยู่ใต้เบาะ Brooks นั่นแน่เลย
ขอให้มันได้ดำเนินการสำเร็จเร็วๆนะครับ ... 再见

ดูเพลินเลย......

ขอบคุณที่แวะมาทักทายครับคุณต่อ...แล้วจะรีบดำเนินการต่อครับ

[bluestranger]

ยกนิ้วโป้งให้ 2 นิ้วครับพี่

[foresthang]

ยกนิ้วโป้งให้ 2 นิ้วครับพี่

ขอบคุณครับ bluestranger
ผมคืนให้นิ้วนึงเอ้า....เอากดโทรศัพท์

[foresthang]

....สภาพภูมิอากาศวันนี้ แดดจ้า ฟ้าสวยใส อุณหภูมิส่วนใหญ่ไม่เกินสิบ
...วันนี้เป็นอีกวันที่ผมปั่นแบบไม่มีแผน
ไม่ยอมให้จุดหมายปลายทางมาบีบบังคับ... ไม่ใส่ใจระยะทาง...
ตกลงกันเพียงแค่ไม่เกินเวลา 5 โมงเย็น เราจะหาที่กางเต้นท์กัน






....ยอดภูเขาหิมะที่เราเห็นไกลๆ เมื่อ 2-3 วันก่อน ดูเหมือนมันจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
มุมเงยที่ผมชอบเงยขึ้นมอง
ยอดเขาที่มีหิมะปกคลุมบ่อยครั้งของทุกวัน มันลดลงเรื่อยๆ
ยอดภูเขาที่มีหิมะปกคลุมขาวโพลน
อยู่นั้น ไม่ได้เคลื่อนต่ำลงมาหาเราหรอก.....









[url=http://upic.me/show/52418756][/url

......เราต่างหากที่พยายามออกแรงปั่นจักรยานคู่ใจไต่ระดับ (หรือจะเรียกว่าไต่ระห่ำดี) คืบคลานเข้าหายอดหิมะ
ที่สูงขาวสวยนั้น ทุกวัน...ทุกวัน ...เราใกล้ถึงมันแล้ว...
เส้นทางช่วงนี้บ้านเรือนผู้คนดูจะมีน้อย แต่ก็พอมีบ้าง มีร้านขายของเล็กๆข้างทาง พอให้เราซื้อขนมแก้หิว
แต่ละรอบของล้อที่หมุนไม่มีอาการเบื่อเกิดขึ้นเลยแม้สักนิด....มันสวนทางกับความรู้สึกเหนื่อย ที่ถาโถมเข้ามามากมาย

[foresthang]

......จมูกผมมีไว้แค่ให้น้ำมูกไหล....ส่วนการหายใจ ให้เป็นหน้าที่ของปาก ที่ทำหน้าที่ค่อนข้างกระท่อนกระแท่น
ความรู้สึกเหมือนหายใจไม่เต็มปอด ใช่ซิครับที่ที่ผมลอยหน้าลอยตา(ละห้อย) ปั่นจักรยานที่มีสัมภาระพะรุงพะรัง
ส่ายไปส่ายมาอยู่นี่ มันสูงกว่าระดับน้ำทะเลบ้านผม เกือบ 4000 เมตรเข้าไปแล้ว....















.....ก่อนหน้าที่จะเดินทาง ผมได้ผมหาข้อมูลการเดินทางต่างๆ รวมถึงปัญหาที่น่าจะพบ ที่น่าจะเกิด และวิธีป้องกัน
ปัญหาของการเดินทางท่องเที่ยวบนที่สูง ของมนุษย์ต่ำๆระดับน้ำทะเล อย่างผม ควรต้องระวังคือ อาการแพ้ความสูง
(Altitude Sickness) ลำดับแรกของการวางแผนผมตั้งใจกางเตนท์ที่ ยอดเขาหิมะไป๋หม่า ความสูง 4300 เมตร
จากระดับน้ำทะเล แต่ผมก็ล้มเลิกความตั้งใจไปทันที เมื่อได้ศึกษาข้อมูลอาการมากมาย ของโรคแพ้ความสูง
บอกตรงๆ กลัวตาย ...

[foresthang]

อาการของมันมีสารพัด เช่น ปวดหัว ไม่มีแรง นอนไม่หลับ ความดันตาสูง เลือดออกใต้ตา อาเจียน เหนื่อยหอบ...
อาการผมมีแค่เหนื่อยหอบ และใจเต้นแรง....หอบจนคอแห้ง







เที่ยงวัน...ผ่านเส้นทางที่พับไปพับมา ครั้งแล้ว ครั้งเล่า พับแล้ว พับอีก...แวะซื้อน้ำซื้อขนมตุนใว้ในกระเป๋า
ที่ร้านขายของเล็กข้างทาง ... บนเส้นทางที่ผ่านมาจะมีร้านขายของลักษณะแบบนี้เป็นระยะๆ ไม่ใกล้กันนัก
ร้านขายของเล็กๆ ร้านซ่อมเล็กๆ ที่บริการเติมน้ำให้รถบรรทุกที่เดินทางขึ้นล่อง คุนหมิง-ลาซา ซึ่งบรรทุกพวกนี้
ต้องใช้น้ำหล่อเย็นห้ามล้อตอนลงเขาต่อเนื่อง 20-30-40 กม.หรือมากกว่านั้น ตอนแรกก็สงสัยเหมือนกันว่าตอนสวนทาง
รถบรรทุกลงเขาต้องมีน้ำกระเด็นมาโดนหน้าทุกที ฝนก็ไม่ตก แต่ล้อเปียก ....
เมื่อเจอสถานีเติมน้ำหล่อเย็นห้ามล้อ ก็ถึงบางอ้อ...หายสงสัย

[foresthang]

มื้อเที่ยงวันนี้เราแค่ต้มกาแฟกินกับขนมถุงเล็กๆเพียงไม่กี่ถุง...แล้วนั่งพักเถลไถลบนราวซิเมนท์กั้นกันรถตกเหว
มองรถบรรทุกเบื้องล่างที่เลื้อยเลาะไต่ระดับขึ้นมาตามถนนที่คดเคี้ยว .... เสียงเครื่องยนต์คำรามกระหึ่ม
ในขณะที่ความเร็วการเคลื่อนดูจะไม่สมดุล กับเสียงที่ดังแผด
อุณหภูมิรอบการ น่านอนในถุงนอนตอนเที่ยงจริงๆ ยิ่งสูงยิ่งหนาว ผมเข้าใจแล้ว....ผมหันมองยอดเขาที่ปกคลุมด้วย
หิมะขาวสวย และสูงหนาว ความรู้สึกอยากเดินแบกเป้ไปตามถนนบนเส้นทางชายนี้ กางเต้นท์นอนในที่ๆอยากนอน
ไม่รีบเร่ง 3 วัน 4 วัน 5 วัน หรือมากกว่านั้น นั่งมองแสงกระทบยอดหิมะขาว ... นั่งมองแสงสีทองสุดท้าย
ฉาบหิมะขาวให้เหลืองระยับ....ผมตื่นจากจินตนาการเมื่อได้ยินบังสาครบอก ไปกันเถอะ..
















ยอดหิมะขาวโพลน สวยเด่นอยู่ทางด้านซ้าย ส่วนทางขวาเป็นร่องเขาเล็ก มีสายน้ำเล็กๆไหลตลอดเวลา
ผมจอดรถทันที....ที่เห็นทำเลนี้ ...นอนตรงนี้เถอะ... ผมบอกบังสาครหลังจากปั่นตามมาทัน ...
ยังไม่ 4 โมงเลย สนสามใบต้นโตๆยืนเรียงราย อยู่ตามไหล่เขาด้านขวา
....กางเต้นท์ต้มกาแฟร้อน จิบกาแฟมองยอดเขาตรงหน้าที่ไม่ไกลนัก...ดีมั๊ย.
โดยไม่ตอบ...บังยกรถข้ามราวเหล็ก เดินสำรวจที่กางเต้นท์....
....อาหารเย็นง่ายๆเรียบร้อยตั้งแต่ยังไม่มืด เวลาที่เหลือหมดไปกับการพูดคุย
ข้างกองไฟและหม้อต้มกาแฟ อากาศหนาวมาก 5-6 องศาตั้งแต่เย็น
เรื่องราวมากมายถูกนำมาพูดคุย เรื่องเก่า เรื่องใหม่ เรื่องเล่าสาธยาย ออกรสชาติ
ท่ามกลางบรรยากาศที่เคยจินตนาการใฝ่ฝัน....
คืนนี้ผมนอนท่ามกลางบรรยากาศนั้น.....
ค่ำแล้ว ...ลำปางหนาวมั๊ย? ....ไม่มีใครตอบ แต่ที่ใกล้ยอดหิมะไป๋หม๋า หนาวมาก
เราพูดคุยกันไม่มากนัก หลังจากนั้นก็หลบหนาวเข้าถุงนอนภายในเต้นท์...
นานๆจะมีเสียงรถบรรทุกผ่านมา
คืนนี้...ไม่มีที่กำบังสายตา รถทุกคันหันมามองเราเพราะสีสันของเต้นท์ และเส้นทางของสายตา
...เสียงบังสาครกรนเบาๆ
หลับง่าย ตื่นไวเสมอสำหรับผู้ชายคนนี้...
ดวงจันทร์กลมโต เคียงคู่ยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะสีเหมือนเงินยวงบางครั้งมีแสงอะไรบางอย่าง
สะท้อนระยิบจากยอดเขา...
แม้ดวงจันทร์จะแห่วงไปบ้างเพราะข้างแรมอ่อนๆ
แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสวยงามโดยรวมลดลง ดวงดาวสุกใสเคียงคู่ดวงจันทร์
เสริมให้ภาพที่ผมเห็นสวยงามดั่งจินตนาการจากนิยาย ผมลุกขึ้นนั่งมองภาพนั้น....นาน.....
ใจรู้สึกนิ่ง คิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ที่ดูจะเหนื่อยยาก...มากด้วยปัญหา
แต่ถ้าเตรียมตัวดีๆ เราก็จะแก้ไขมันได้ ...แล้วมาเจอกับสิ่งสวยงาม เป็นสุขอยู่ตรงหน้า
ผมไม่อยากหลับ ผมนั่งมองภาพเบื้องหน้า นาน.....อยู่อย่างนั้น ในภวังค์แห่งขุนเขาและจันทรา
แปลกตา แปลกใจ นึกถึงแงซายจอมจักรา นึกถึงมรกตนคร ของพนมเทียน
ที่เขาบรรยายบางช่วงบางตอนในนิยายเรื่องยาว เพชรพระอุมา...
ลมเย็นเฉียบพัดวูบ ผมปิดประตูเตนท์ซุกตัวเข้าถุงนอน
โดยไม่ลืมที่จะกดดูมาตรวัดอุณหภูมิรอบกายจาก นาฬิกา GPS Garmin Fenix
หน้าปัดสีขาวนวลบอกเลข..... 4 องศา C