(ยัง) ไม่ถึงหลี่ถัง

[bluestranger]

ทุกคนรู้จักคำว่า “สวัสดี” ของไทย พอเจอคนไทยก็โชว์กันใหญ่ “ซาหวัดดีคา ... ซาหวัดดีคา”
แฟนของรูมเมทคนหนึ่ง เรียนเอกภาษาอังกฤษ เข้ามาแจมกับหนุ่ม ๆด้วย
คนนี้สนใจภาษาไทยเป็นพิเศษ ขอให้ผมเขียนภาษาไทยโน่นนี่ลงสมุดโน้ตของเธอ เช่น ชื่อของผม, ผมรักคุณ, สวัสดีครับ, สวัสดีค่ะ ฯลฯ
ขณะผมเขียนไป แกก็ครางไป อาการเหมือนกำลังพูดถึงคนรัก
“อูว์ โอว์ น่ารักจังเลย ... น่ารักจังเลย”

ผมเองก็เพิ่งสังเกตว่า ตัวเขียนของเรามันสวยกว่าภาษาจีนจริง ๆ ตัวอักษรแทบทุกตัวเลยมีเส้นโค้งเป็นส่วนประกอบ ให้ชดช้อย นุ่มนวล
ขณะที่ของจีนดูแข็งกว่าเยอะ ทั้งแข็งแรง ทั้งแข็งกระด้าง

[bluestranger]

ตอนเช้า ผมออกไปเดินเล่นและกินข้าวกับนักศึกษาหนุ่มจากเสิ่นเจิ้น
หมอนี่อังกฤษไม่กระดิกเลย แต่ก็พยายามตั้งใจคุยด้วยอย่างที่สุด
ครั้นไม่ไหวจริง ๆ ก็ใช้โปรแกรมแปลภาษาในโทรศัพท์ช่วย ทำให้พอเข้าใจกันได้

[bluestranger]

บรรยากาศโช้งเช้ง ชื่นมื่น
วันนี้ นักศึกษาชวนกันไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติ potatso อยู่ไม่ไกลเมืองเก่านัก แต่ค่าเข้าชมเห็นว่า 100 หยวน ผมเลยขอผ่าน

คนจีนเป็นคนที่ “เสียงดัง” ครับ แต่เมื่อเราเปิดใจรับใครแล้ว เรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้เป็นปัญหาเลย
วัยรุ่นเหล่านี้มีความกระตือรือร้น เปิดเผย มีพลังอันเหลือเฟือสมวัยหนุ่ม
น่าประทับใจครับ

[bluestranger]

ส่วนผมใช้เวลาซักผ้า ออกไปปั่นจักรยานเล่นในเมืองใหม่ แล้วเดินเล่นในเมืองเก่านิดหน่อย (ซึ่งมีขนาดเล็กมาก)
ตอนเย็นว่าจะเดินขึ้นไปชมวัดชื่อดังที่อยู่ติดกับเมืองเก่า แต่พอเห็นขั้นบันไดสูงเลยไม่กล้าขึ้น
กลัวเจ็บเข่า สู้สงวนแรงไว้พรุ่งนี้ดีกว่า

[bluestranger]

เมืองเก่าแชงกรีล่าให้รถยนต์เข้ามาวิ่งได้ บางทีเลยเจอปัญหาควันดำ รถติด สร้างความเพลียใจให้เหมือนกัน

ตกค่ำ นึกว่าจะได้นอนเงียบ ๆ ปรากฏว่า ...
“สวัสดีคา สวัสดีคา ... ซอรี่ ๆๆๆ” หนุ่มหน้าหล่อจากสิบสองปันนา สูบบุหรี่ปุ๋ย ๆเดินเข้ามาในห้อง แล้วโบกไม้โบกมือขอโทษผม – ทำเหมือนเมื่อวานเปี๊ยบ

... เจ้าพวกตัวแสบกลับมาจนได้

[bluestranger]

5 ส.ค. 57
สเตจ 2 : แชงกรีลา-เชียงเชง

ติดฝนตอนเช้าอีกแล้ว กว่าจะออกก็สาย
แขกของโฮสเทลคนหนึ่งเหมือนจะเป็นช่างจักรยาน แกอาสาช่วยตรวจเช็คจักรยานให้ผม ตามด้วยของคนอื่น ๆ

[bluestranger]

ทันทีที่ออกนอกเมืองก็พบว่าถนนเปลี่ยนไป มันเริ่มแฉะ ๆ เละ ๆ

[bluestranger]

เฮ้! ผมไม่ได้มาคุมงานก่อสร้างนะคุณ!

[bluestranger]

ฝนตกพรำ ๆ เหมือนวันก่อน ๆ
ปีนเขาเล็ก ๆ ไปหนึ่งลูก แล้วดาวน์ยาว ๆ เลอะเทอะนิดหน่อย แต่ก็สะใจดี

หลังข้ามเขาลูกนี้ไปจะเป็นทางราบตลอด ไปจนกม.ที่ 60+ จึงจะมีเขาสูงอีกลูกให้ข้าม (สเตจภูเขาแบบสาหัสจะเริ่มจากตรงนี้เป็นต้นไป)
วันนี้ผมตั้งใจไปแคมป์ที่ตีนเขาลูกนั้น

[bluestranger]

ไหลลงไปถึงหมู่บ้านเล็ก ๆที่เห็นข้างหน้า จะมีถนนเล็ก ๆแยกไปทางซ้ายมือ แต่ใครจะรู้ว่านั่นคือทางไปหลี่ถัง?
ผมปั่นเลยแยกที่ว่าไป 2 กม. ขึ้นเขามาเรื่อย จนเห็นป้าย “ขึ้นเขา 3 กม.” เลยเอะใจว่ามันไม่น่าใช่
ย้อนกลับมาถามทางที่ร้านชำ จึงรู้ว่าไปผิดทาง

[bluestranger]

พอเลี้ยวไปทางที่ถูก ถนนยิ่งเละเทะไปกันใหญ่

ในรูปนี่สิว ๆนะ ตอนที่มันหนักกว่านี้ผมไม่ได้ถ่ายรูปไว้ ตั้งใจเล็งไลน์อย่างเดียว

[bluestranger]

งานเข้าอีกแล้ว ทางแยกแถวนี้ไม่มีป้ายภาษาอังกฤษเลย
ตะโกนถามคนขับรถบรรทุกที่สวนมา เค้าบอกว่าให้ไปถนนด้านซ้าย
พอผมปั่นขึ้นไปเจอชายคนหนึ่งเดินอยู่ จอดถามอีกทีเพื่อความชัวร์ เค้ากลับบอกให้ผมปั่นย้อนลงไปถนนด้านขวา?

ผมปั่นต่อไปสักพัก ก็มารู้ตัวว่าทำของสำคัญหล่นหาย พลาสติกคลุมเต็นท์กันฝนที่เอามาคลุมกระเป๋าหลังนั่นเอง
ไม่รู้ตัวว่าตกไปตั้งแต่เมื่อไร ... หมดสิทธิไปกางเต็นท์ที่เชิงเขาแล้วล่ะ

เจอชายสองคน เลยหยุดถามหาโรงแรมแทน พวกเขาบอกว่าถ้าผมย้อนกลับหลัง 3 กม.ก็เจอโรงแรม แต่ถ้าผมจะไปข้างหน้า ต้องไปอีก 100 กม.

[bluestranger]

ผมย้อนกลับด้วยความจำใจ (ความจริงคือ 4 กม.) แล้วหาห้องพักได้ที่เมืองที่ทราบชื่อทีหลังว่า “เกซาน”
อาบน้ำกินข้าวเสร็จออกมาเดินเล่น เมืองนี้มันเล็กจี๊ดเดียว มีถนนอยู่สายเดียว มีตึกขึ้นสองฝั่ง
เห็นร้านอาหาร 2 ร้าน ร้านสนุกเกอร์ร้านหนึ่ง แล้วก็ไม่มีอะไรอีกเลย!

[bluestranger]

แต่สถานีตำรวจฝั่งตรงข้ามกลับดูใหญ่โตเชียว ผมผ่านไปเมียง ๆมอง ๆ ก็ไปสบตากับตำรวจคนหนึ่ง
เลยเข้าไปถามข้อมูลเรื่องสภาพถนน และรถโดยสารที่จะไปหลี่ถัง (ตอนนี้มีความคิดว่าอาจจะนั่งรถไป)
ตำรวจคนที่ว่า เข้าไปตามตำรวจที่พูดอังกฤษได้มาคุยกับผม
เค้าแนะว่าผมคงปั่นไปไม่ได้ ทางเสียตลอดจนถึงหลี่ถัง ให้พรุ่งนี้เช้ามารอโบกรถไปหลี่ถังที่จะผ่านมาตอนประมาณ 9 โมงจะดีกว่า

ว่าแล้วแกก็ชวนผมเข้าไปนั่งคุยในสถานีต่อ เพราะข้างในมีเตาผิงให้ความอบอุ่น (อากาศด้านนอกเย็นทีเดียวครับ)
เราคุยกันเรื่องทั่ว ๆไป ผมเป็นใคร มาจากไหน อะไรประมาณนั้น ตำรวจท่านนี้ยังพยายามหลอกถาม facebook กับ twitter ของผมด้วย
ผมก็ล้วงความลับคืนเช่นกัน คือสืบทราบมาว่าทั้งโรงพักที่นี่มีตำรวจประจำอยู่ 7 คนเท่านั้น (ฮา)
เป็นตำรวจชาย 6 ตำรวจหญิง 1 ซึ่งน่ารักเสียด้วย แต่ขี้อาย ไม่ยอมให้ถ่ายรูป

สรุปว่าวันนี้ปั่น (รวมที่ย้อนไปย้อนมา) 60 กม. / ความเร็วเฉลี่ย 12.3 กม.ต่อชม. / เวลาบนอาน 4.53 ชม.

[นายไวไวครับ]

ตามตั้งแต่เมื่อวาน อิอิ เป็นผมหมดสิทธไปแบบนี้ละ ภาษาไม่ได้เรื่องเลยตอนนี้ ภาษาจีนป๊าก็ไม่ยอมสอน งิงิ ตามชมต่อไปครับ สนุกเหมือนได้ไปด้วยกันเลย