(ยัง) ไม่ถึงหลี่ถัง

[bluestranger]

ทริปนี้วางแผนว่าจะปั่นจากลี่เจียงไปหลี่ถัง ผ่านแชงกรีล่าและเชียงเชง (xiangcheng) รวมระยะทางประมาณ 600 กม.
เดิมทีว่าจะไปไกลกว่านั้นอีก แต่หลังจากศึกษาเส้นทาง เรี่ยวแรง และเวลาที่มีแล้วก็หดระยะเข้ามาเหลือเท่าที่ว่า
แต่เอาเข้าจริง ผมก็ปั่นได้เพียง 1 ใน 3 ของแผนที่หดสั้นแล้ว
ถ้าไม่รังเกียจว่าไปไม่ถึงไหน เชิญติดตามเรื่องราวได้ ณ บัดนี้

[bluestranger]

29 ก.ค. 57
อ.เชียงของ

แจ้นออกจากที่พักตั้งแต่เช้าตรู่ ปั่นออกจากตัวอำเภอไป 10 กม. ไปถึงด่าน 7 โมงครึ่ง หวังจะข้ามไปฝั่งลาวให้เร็วที่สุด เพื่อขึ้นรถเที่ยวเช้าสุดไปจีน แต่พอไปถึงกลับยังข้ามไม่ได้ ต้องนั่งรอรถโดยสารข้ามสะพานที่จะเริ่มวิ่งเวลา 8.30 น.อยู่ดี (ไม่อนุญาตให้ปั่นจักรยานข้ามสะพานเอง)
รถข้ามสะพานเก็บค่าโดยสารคน 25 บาท ค่าระวางจักรยาน 100 บาท (มีป้ายบอกราคาชัดเจน) แต่จ่ายเงินแล้ว ได้แต่ตั๋วของคน ไม่ยักได้ใบเสร็จค่าระวางจักรยานแฮะ

[bluestranger]

ฝั่งลาว : ใครก็อยากมีชีวิตที่ทันสมัย

[bluestranger]

ถึงฝั่งลาว ตรงไปโรงแรม-ร้านอาหารวังทอง ซึ่งเป็นที่จอดรถโดยสารไปคุนหมิง หวังจะนั่งไปลงที่จิ่งหง (สิบสองปันนา)
แต่สอบถามแล้ว -- ด้วยความยากลำบาก เพราะพูดคนละภาษา รถเค้าไม่เข้าจิ่งหงครับ แต่สามารถผ่านไปปล่อยใกล้ ๆ
ทีนี้ผมไม่แน่ใจสิว่า ตรงนั้นมันใกล้หรือไกลแค่ไหน ที่สำคัญเวลานั้นคงเป็นกลางดึกพอดี – จึงไม่เสี่ยงดีกว่า ตัดสินใจนั่งไปแค่ชายแดนบ่อเต็น-โมฮานแทน
ค่าโดยสาร 100 หยวน เท่ากับรถตู้ เป็นอันโอเค

Tips : ระวังตกรถ! การพูดคุยเรื่องเวลากับท่ารถจีน แม้เราจะอยู่ในลาว แต่เวลาที่เค้าพูดถึง คือ “เวลาจีน” นะครับ
ดังนั้นที่เจ๊บอกว่า รถออก 11.30 น.น่ะ มันหมายถึงเวลาไทย “10.30 น.”

[bluestranger]

ค่าระวางจักรยานแพงเอาเรื่อง 50 หยวน (250 บาท)

[bluestranger]

ถึงโมฮานตอนเย็น รถจอดพัก 2 ชม.
สิ่งที่ผมรักที่จะทำ บางทีก็ทำให้ผมกลัวได้เหมือนกัน

[bluestranger]

ผ่านไปสะดุดกับร้านอาหารร้านหนึ่ง จำได้ทันทีว่าเคยมานั่งกับเพื่อนเมื่อ 7 ปีก่อน (ตอนนั้น ตม.จีนอยู่ในตึกแถวเล็ก ๆเอง)
รอบข้างเค้าเปลี่ยนไปหมดแล้ว แต่ร้านนี้ยังดูไม่เปลี่ยนแปลง น่าแปลกใจจริง ๆ

[bluestranger]

ร้านนี้เมื่อ 7 ปีที่แล้วครับ (แม่ค้าเปลี่ยนไปเยอะเลย)

[bluestranger]

โมฮาน

[bluestranger]

ผมเปลี่ยนใจเดินทางไปคุนหมิง (จ่ายค่ารถเพิ่มไป 250 หยวน)
ตอนขึ้นรถทีแรกก็ไม่ทราบว่าเป็นรถนอน พอขึ้นมาแล้ว ได้นอนมาเรื่อย ๆ รู้สึกเดินทางสบายดี ผู้โดยสารวันนี้ก็น้อย เลยตัดสินใจนอนยาวไปเลย ไม่ต้องค้างคืนที่โมฮาน
แอบลุ้นนิดนึงคือ พอลงรถที่คุนหมิงหวังว่าจะได้ขึ้นรถไปลี่เจียงจากท่ารถเดียวกันนั้นเลยนะ

[bluestranger]

30 ก.ค. 57
คุนหมิง

ถึงคุนหมิงเช้าตรู่ ลงรถมาพบกับความจริงว่าต้องไปต่อรถที่ท่ารถอีกแห่ง
ได้ชื่อท่ารถที่ว่าเป็นภาษาจีนมาแล้วจากคนจีนคนหนึ่ง ก็เอาชื่อนี้แหละครับเที่ยวถามคนไปทั่ว
(ผมไม่มี GPS ใช้ สมาร์ทโฟนก็เพิ่งได้มา ยังใช้ apps พวกแผนที่ไม่เป็น)
คนส่วนมากไม่ค่อยยินดีช่วยเหลือเท่าไหร่ ได้แต่ส่ายหน้า แล้วเดินจากไป (แบบนิ่ง ๆ)
มีน้อยคนพยายามบอกทางให้อย่างดี – เป็นภาษาจีน แล้วเราจะเข้าใจได้ไฉน
ยิ่งถามหลายคน เหมือนยิ่งสับสนหนัก คนหนึ่งบอกไปซ้าย อีกคนหนึ่งบอกไปขวา
ตำรวจที่อยู่คนละแยกยังพูดคนละอย่าง

[bluestranger]

ปั่นวนไปมาอยู่ 2 ชั่วโมง สุดท้ายผมก็หมดหนทาง ต้องว่าจ้างมอเตอร์ไซค์รับจ้างนำทางให้ (30 หยวน)
แล้วปั่นตามก้นมอเตอร์ไซค์ผ่าการจราจรในชั่วโมงเร่งด่วนอันสุดระทึกของคุนหมิงอยู่เกือบชั่วโมงเหมือนกัน กว่าจะไปถึงท่ารถที่ว่า

[bluestranger]

ซื้อตั๋วก็ยังระทึก ...
คนขายตั๋วเขียนในกระดาษให้ผมดู “10.30 น. – 202 หยวน”
ผมพยักหน้าตกลง
รับตั๋วมา ผมควักมือถือมาดูเวลา “9.35 น.”
... ตอนนี้เวลาไทยเก้าโมงสามสิบห้า ... เวลาจีนก็ ... สิบโมงสามสิบห้าสินะ ...
จ๊ากกก!! ... อีหมวยมันขายตั๋วให้เราได้ไง! นี่มันเลยเวลารถออกแล้วนี่หว่า!
ผมวิ่ง ๆๆๆ พร้อมจักรยานเข้าไปชานชลา ถามหารถลี่เจียง

... กลับพบว่าเหตุการณ์สงบเงียบ ปกติดี รถก็ยังไม่ออกแฮะ แถมยังไม่เห็นมีผู้โดยสารขึ้นรถอีกต่างหาก
มองเห็นนาฬิกาของสถานี เป็นเวลาเก้าโมงกว่า ๆ ตรงกัน
ตอนนั้นผมงงไปหมด ทำไมเวลาในมือถือเราถึงตรงกับเวลาจีนได้ เรายังไม่ได้ปรับเวลานี่หว่า
... เอ๊ะ หรือเราปรับแล้ว แต่เราลืม
… ไม่นะ เรายังไม่ได้ปรับซักกะหน่อย ...

ผมมาเขี่ยโทรศัพท์เล่นหลังจากนั้นจึงรู้ว่าสมาร์ทโฟนมันปรับเวลาได้เอง ตาม time zone !!
แหม่ ... อย่าฉลาดขนาดนี้เลย หัวใจจะวาย

วันนี้โดนเก็บค่าระวางจักรยานแพงที่สุดในชีวิต 100 หยวน (500 บาท) แทบหมดอาลัยตายอยาก

[bluestranger]

เที่ยวนี้รถหรูครับ มีทีวีส่วนตัวให้ดูด้วย เลือกดูหนังได้ตั้ง 4-5 ช่อง

[bluestranger]

ถึงลี่เจียงตอนเย็น คนเยอะจัดเลย หยิบกล้องมากดชัตเตอร์ได้แค่ 2 ที ฝนก็เทลงมาไม่ลืมหูลืมตา
ผมฝ่าฝนตรงไปที่เกสต์เฮาส์ที่รู้จักอย่างใจเย็น ชื่อ youth hostel อะไรซักอย่าง อยู่ในเขตเมืองเก่าเสียด้วย ที่นี่มีห้องรวมราคาถูก เตียงละ 20 หยวนเท่านั้น (7 ปีก่อน)
ไปถึงก็ตกใจ พบว่าที่นั่นปรับปรุง ตกแต่งใหม่ เปลี่ยนชื่อใหม่ (หรืออาจจะเปลี่ยนเจ้าของใหม่ด้วย) กลายเป็นโรงแรมหรูไปแล้ว ห้อง 20 หยวนไม่มีอีกแล้ว มีแต่ 200 กว่าหยวน

ผมล่าถอยออกมาหน้าเมืองเก่า ไปยืนหลบฝนอยู่ใต้ร่มไม้ รู้สึกผิดหวัง สับสน ท้อแท้ เหน็บหนาว อ้างว้าง ฯลฯ
คิดว่าเดี๋ยวฝนหยุดตกจะต้องเหนื่อยออกปั่นไปเสาะหาที่พักด้านนอกเสียแล้ว

แต่ทันใดนั้นเอง นางฟ้าผู้ปกป้องของผมก็ปรากฏกายขึ้น
ชายหญิงคู่หนึ่งเดินมาหยุดกึก มองดูจักรยานของผมอย่างสนใจ เราจึงได้พูดคุยกัน
พอรู้ว่าผมยังไม่มีที่พัก “เหยียวน” ก็เสนอให้ไปพักโรงแรมที่เดียวกับพวกเธอ
“ถูกมากนะ 79 หยวนเอง” เธอว่า

เกือบ 400 บาท แพงกว่าที่ผมตั้งงบไว้ แต่ตอนนี้สัมผัสพิเศษบอกว่า ปีพ.ศ.นี้สงสัยจะหาอะไร “ถูก ๆ” ที่ลี่เจียงได้ยากเสียแล้ว ผมจึงตกลงตามทั้งสองไป
เดินจูงจักรยานตามพวกเธอไป 15-20 นาทีก็ถึงโรงแรม ซ่อนตัวอยู่ในซอยลึก

โชคดี กลายเป็นว่าผมได้ห้องราคาเพียง 40 หยวน ห้องกว้างขวาง อยู่ชั้นสอง เพียงแต่ไม่มีห้องน้ำในตัวเท่านั้น ต้องเดินลงมาใช้ห้องน้ำชั้นล่าง
เหยียวนยังใจดีอีก บอกให้ผมอาบน้ำในห้องเธอก็ได้ (อยู่ชั้นเดียวกัน) ผมก็ว่าง่าย ยอมหมดทุกอย่าง