อยากเห็นหมอบรุ่นเก่าๆ..นักแข่งรุ่นเก๋าๆครับ

[deardong]

อ่านแล้วสนุกได้เห็นยุคจักรยานสมัยก่อน ชอบครับ ขอติดตามอ่านเรื่อยๆนะครับ

[chosanwa]

เห็นกระทู้เงียบไปเลยไปค้นของเก่าที่พีแดงและพี่ใหญ่เคยลงไว้มาให้ดูกันอีกครั้งครับและขอไว้อาลัยให้กับพี่ถาวร จีรพันธุ์ และพี่ไพโรจน์ รุ่งทนกิจ ที่ได้สร้างเกียรติประวัติอันยิ่งใหญ่ไว้เป็นตำนานกับวงการจักรยานไทยและชาติไทยอันเป็นที่รักยิ่งของพวกเราด้วยครับ

quote="AT"]อยากให้ท่านได้รู้จักกับผู้ทำเหรียญทอง เหรียญแรกของกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ และเป็นเหรียญทองเหรียญแรกของกีฬาจักรยาน ในกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 4 ปี1962(2505) ณ กรุงจาร์กาต้า ประเทศอินโดนีเซีย
"ถาวร จีระพันธ์"หรือพี่ถา....ของน้องๆนักปั่นทุกคน เก๋าสุดๆ กางเกงขาสั้นสีขาวคล้ายกางเกงเทนนิส
โดยมี อ.เสรี ยืนอยู่ข้างขวามือและ อ.กอง วิสุทธารมณ์ อธิบดีกรมพลศึกษา ยืนอยู่ข้างซ้ายมือ และพี่อ็อด น.ท สมสักดิ์ เกี่ยวสานโค้ชทีมชาติตอนนั้นยังเป็นนักกีฬานั่งอยู่ข้างหน้า


ภาพจากการรวบรวมของพี่ สมศักดิ์ เกี่ยวสาน[/quote]

-) รูปนี้ที่ร้านมุก คลองเตยอยู่ในตู้โชว์ รู้จักแค่พีเส่ง , พี่หมู , แล้วก็ เฮียมุก พี่แดงช่วยอธิบายขยายความด้วยครับ ขอบคุณครับ

[/quote]

รูปแรกข้างบนสุด ที่ยืนเรียงหน้ากัน5คน เป็นนักปั่นไทยในทีมถนน 200 กม. ที่คว้าเหรียญทองประเถท
บุคคล200กม.และรับเหรียญเงินประเภททีมอีกด้วย ในการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่5 ที่เริ่มต้นที่
ทับกวาง สระบุรี ขึ้นไปกลับตัวตรงทางแยกเขาใหญ่ นครราชสีนา ย้อนกลับไปเข้าเส้นชัยที่หลัง ม.เกษตรตรงสถานีรถไฟบางเขน
โดยกลุ่มหน้าที่นำมามีเกาหลีและไทยอีก2คน คือคนที่ยืนทางขวามือทั้งสองคน เมื่อถึงดอนเมืองคนที่ยืน
ขวาสุดคือชูชาติ วรายุทธ (ป๋าต๊อก)อัดเกาหลีติดขอบถนนปล่อยให้พี่เซ็ง ไพโรจน์ รุ่งทนต์กิจ หนีเดี่ยวไปเข้า
เส้นชัยคนเดียว กลุ่มที่ตามมาก็สปริ้นท์แย่งเหรียญทีมกัน ทีมไทยได้แค่เหรียญเงิน เพราะเกาหลีมากลุ่มหน้า
2คน รับเหรียญทองกันไป

คนในรูปจากทางซ้ายคนแรกคือพี่หนุ่ม สุริยงค์ เหมินทร์ เป็นนักจักรยานทีมชาติที่ได้เรียนสูงกว่าเพื่อน เป็นนักศึกษา
ม.ธรรมศาสตร์ นักจักรยานรุ่นเก่าต้องเลือกเอาว่าจะไปเรียนหรือจะเป็นนักกีฬา เพราะเก็บตัวฝึกซ้อมกันทั้งวันเกือบ
ทั้งปีไม่มีเวลาไปเรียน ขอตัวจากโรงเรียนมาดูตำราเองถึงเวลาสอบก็ไปสอบ พี่หนุ่มทำงานอยู่ที่การบินไทยเกษียญแล้ว
ถัดมาปี2510 พี่หนุ่มลงแข่งกีฬาแหลมทอง สปริ้นท์เข้าเส้นชัยเป็นกลุ่มใหญ่เข้าเป็นที่3 แต่เส้นชัยเต็มไปด้วย
ชางภาพที่ล้ำเข้าไปในถนนมาก พี่หนุ่มเลยชนช่างภาพ TVช่อง4 ตอนนั้น พี่หนุ่มสลบ ช่างภาพแขนหักกล้อง TVหาย

คนต่อมาพี่หมู ชัยณรงค์ โสภณพงษ์ อดีตแชมป์ กท.-เชียงใหม่ 4 ปีซ้อน(2510-2513) และแชมป์เอเชียนเกมส์

คนยืนกลางเป็นเฮียมุก ช่างต่อจักรยานชื่อดังไม่ว่า เปอร์โยต์ คาลตั้นท์ ชินารี่ เอเวอร์เรส ทั้งลู่ถนน ทำได้สวยและวิ่งดี

คนติดเฮียมุก เป็นเจ้าของเหรียญทองเอเชี่ยนเกมส์ครั้งนี้ พี่เซ็ง ไพโรจน์ รุ่งทนต์กิจ แกเพิ่งจะเสียชีวิตไปเมื่อ3ปีนี่เอง

คนสุดท้ายพี่ต๊อก ชูชาติ วรายุทธ เพราะตัวเล็กเขาเรียกหุ่นล้อต๊อก พวกตัวสูงใหญ่เขาเรียกสมบัติ เวลานอนตอนเก็บตัว
มีห้องนอนห้องใหญ่ติดแอร์พวกสมบัติมักจะได้นอนในห้องนั้น ส่วนพวกมือรองลงมาส่วนใหญ่จะตัวเล็กลงแข่งได้แต่ถนน
อย่างเดียวต้องไปนอนห้องพัดลม และมีห้องส้วมกับห้องอาบน้ำอยู่ในนั้นด้วยเรียกว่าพวกล้อต๊อก ผมเป็นล้อต๊อกอยู่2ปี
กว่าจะได้เลื่อนขั้นไปนอนห้องแอร์ วันดีคืนดีก็เล่นกันไม่ให้พวกห้องแอร์ไปใช้ห้องน้ำ เกิดสงครามหมอนระหว่างห้องส้วม
กับห้องแอร์ ฟาดกันหมอนแตกกระจายมีการจับตัวประกันกันด้วย สนุกกันมาก อ.เสรีบ่นอุปไปเลย

[DANGPANYA]

วันเวลาย้อนกลับไปตอนเป็นวัยรุ่น..พลังงานและความทะเยอทะยาน
ในตัวมันมากมายท่วมท้น อยากโชว์ อยากอวดความสามารถกันทุกคน
บางพวกก็แสดงความเก่งกาจ กล้าหาญชาญชัย ยกพวกเข้าห้ำหั่นกัน
ระหว่างโรงเรียนบ้าง บางพวกก็เอาดีทางเรียนได้ดิบได้ดีไปอีกทาง
ส่วนคนที่เรียนไม่เก่งแค่ไปวัดไปวาได้ ไม่อยากไปเสี่ยงยกพวกตีกัน
ก็หาหนทางไปสนุกสนานกับกีฬา ซึ่งเมื่อ50ปีที่แล้ว มันมีกีฬาอยู่เพียง
ไม่กี่อย่างให้เล่นกัน ก็เป็นกีฬาหลักอย่างกรีฑา มวย ว่ายน้ำ ยูโด
แบด เทนนิส ซึ่งชุดเล่นเทนนิสในสมัยนั้นก็ยังไม่มีใครกล้าแต่งมัน
ออกมาขึ้นรถเมล์ให้คนมองดูเหมือนตัวประหลาดในยุคนั้น

พวกเราส่วนใหญ่ที่เป็นนักจักรยาน มักจะติดตามอ่้านข่าวกีฬา โดยเฉพาะ
ผลการแข่งจักรยานที่บรรยายการแข่งขัน ได้เหมือนนิยาย คนโน้นปั่นนำ
คนนี้ล้ม คนนั้นยางรั่ว พร้อมภาพการแข่งขันและผู้ชนะ การสื่อสารมีเพียง
หนังสือพิมพ์ ข่าวจักรยานยังไม่มีออกอากาศให้ดูกันอย่างเดี๋ยวนี้

ดังนั้นหากใครมีรูปหรือแค่มีชื่อลงตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์แล้วละก็ ดีอกดีใจ
ตัดหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นอวดเพื่อนฝูงได้เลย เพราะคนที่อ่านหนังสือออก
ก็ต้องอ่านหนังสือพิมพ์กันทุกคน เหมือนคนดูทีวีในตอนนี้ที่ทุกคนต้องดูมัน
คนที่พอมีเงินซื้อหนังสือพิมพ์ก็จะบอกรับเป็นสมาชิก มีคนส่งหนังสือพิมพ์
มาให้อานที่บ้านเป็นรายเดือน ร้านหาแฟ ร้านชำ ร้านตัดผม สำนักงาน
สถานที่ราชการ ธนาคาร ทุกหนแห่งมีหนังสือพิมพ์ใว้รับรองลูกค้า

นักจักรยานในรุ่นของผมบอกได้เลยว่า ต่างก็มุ่งมันลงแข่งขันเพื่อที่จะได้
มีชื่อปรากฏในหนังสือพิมพ์กันทุกคน การแข่งขัน การสร้างชื่อเป็นสิ่ง
เย้ายวนแบบที่เรียกกันว่าตะกายดาว...

การเป็นนักจักรยานยุคนั้น เวลาติดทีมชาติแล้ว สมาคมฯจะให้ฝึกซ้อม
ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทำให้หมดโอกาศไปโรงเรียนเหมือนเล่นกีฬาอื่นๆ
ที่ฝึกซ้อมเช้าและเวลาเย็น อ.เสรีมักถามนักกีฬาว่าจะเแป็นนักกีฬา หรือ
นักเรียน

ผมเป็นนักเรียน ได้เรียนอยู่ในโรงเรียนที่สนับสนุนกีฬาเพื่อสร้างชื่อเสียง
ให้ รร.อาศัยดูหนังสือเอง เมื่อถึงวันสอบ ก็ขออนุญาตไปสอบ คนไม่ได้
เรียนจะเอาความรู้อะไรไปสอบกับเขา ต้องอาศัยความรู้รอบตัวจากเพื่อน
รอบข้างในห้องสอบรวมทั้งความเมตตาจากครู ที่เป็นแฟนคลับตามเชียร์
เราอยู่หันหลังให้บ้าง ก็เลยรอดปากเหี่ยวปากกา เป็นผู้เป็นคนรับราชการ
มาจนเป็นนาวาอากาศเอกกับเขาได้

แต่วาสนาคนมันมีไม่เท่ากัน นักกีฬาส่วนหนึ่งไม่ได้เข้าไปเรียน เอากีฬาเป็น
ที่ตั้งประสพความสำเร็จในการแข่งขัน ได้เหรียญทองระดับเอเชี่ยนเกมส์
ซีเกมส์ผู้คนกล่าวขวัญ ยกย่องในความสามารถ รับพระราชทานรางวัลนัก
กีฬายอดเยี่ยมประเทศไทยด้วยซ้ำ รวมอีกหลาย ๆ คนในรุ่นของผม เห็น
แล้วก็หดหู่ใจว่าเขาเหล่านั้นคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ บางคนยังหาเลี้ยงชีพ
ด้วยการขับแท็กซี่ ขับสองแถวบางคนรับจ้างกลายเป็นคนติดเหล้าก็ยังมี
ให้เห็นอยู่ในตอนนี้

เห็นเพื่อนเห็นพี่แล้วเศร้าครับ

[trek3900/2009]

หนทางแล้วแต่กรรมจริงๆมั้งครับอาแดง

[เปี๊ยก สับท่อล่าง]

ยามเมื่อท่านเหล่านั้นร่างกายยังแข็งแรง ได้ฝึกซ้อมอย่างหนักเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย..เพื่อประเทศชาติ
ยามเมื่อท่านเหล่านั้นร่วงหล่นโรยรา ร่างกายทรุดโทรมลง...จะตอบแทนท่านเหล่านั้นแบบไหน

ต้นสังกัดจะจัดการอย่างไร กับท่านเหล่านั้นที่เป็นเลิศทางการกีฬา แต่..ต้องเสียโอกาสในการศึกษา
ต้นสังกัด-สมาคม จะชดเชยให้นักกีฬาในรูปแบบไหนจึงจะทั่วถึงกับทุกท่าน ทุกนาม
ผมมองว่าเป็นเรื่องการจัดการของต้นสังกัด...ที่ยังบกพร่องในอดีต สมัยนั้นครับ

[DANGPANYA]

คนที่ผมเล่ามาให้อ่านกันนั้น ล้วนอยู่ในยุคต้น ๆ
ที่ลงแข่งขันด้วยการขอสปอนเซ่อร์เป็นครั้งคราว เพิ่งจะมีสังกัดที่
เป็นหน่วยงานทหารก็แค่3-4หน่วย ไม่เหมือนกับสมัยนี้ที่ห้างร้าน
ที่จำหน่ายจักรยานเข้ามาอุ้มนักปั่นที่มีฝีมือเข้าสังกัด เรื่องการเรียน
ตอนนี้ก็พอจะได้มีโอกาสไปเรียน เพราะระบบการซ้อมเปลี่ยนไป
พวกที่ต้องกัดฟันสู้ชีวิตอยู่ตอนนี้ล้วนแต่อายุ60แล้วเกือบหมดครับ
น้าเปี๊ยก หน้าเพจน้าเปี๊ยกตอนนี้น่าจะอยู่ในความนิยมในระดับต้น ๆ
นี่ฟาดเข้าไปกี่ร้อยหน้าเข้าไปแล้ว ยินดีด้วยครับน้าเปียก...

[เล้งชลบุรี]

พอดีไปบ้านพี่สุนทร คงสุวรรณ อดีตนักจักรยานทีมนครศรีธรรมราช เขต 8 ในยุคปี 2511 เห็นท่านเก็บสะสมภาพหนังสือพิมพ์เก่าๆ ในกีฬาจักรยานจำนวนหนึ่งแต่ท่านบอกว่าสูญหายไปเยอะเหลือไม่เท่าไรเลยขอถ่ายมาลงให้ดูกันครับ ภาพแรกนี้คงจะถ่ายที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ในการเริ่มต้นแข่งทางไกลกรุงเทพฯ=เชียงใหม่ ไม่แน่ใจว่าเป็นปี 2514 หรือ 2515 ครับ นักจักรยานในภาพเข้าใจว่าคือลุงมิตรฯ จากเชียงใหม่ ที่อายุมากที่สุดที่ลงแข่งขันในยุคนั้น คือท่านอายุประมาณ 60 ปี ขณะลงทำการแข่งขันส่วนท่านที่ใส่เสื้อโรงเรียนการช่างอินทราชัย ก็คือ คุณต่อศักดิ์ อุดมเดชาณัติ (ปัด) คงจะลงแข่งในรุ่นประเภทนักเรียน ส่วนลุงมิตรฯ คงลงแข่งในประเภทประชาชนครับ

อดีต -------- ปัจจุบัน

[DANGPANYA]

พอดีไปบ้านพี่สุนทร คงสุวรรณ อดีตนักจักรยานทีมนครศรีธรรมราช เขต 8 ในยุคปี 2511 เห็นท่านเก็บสะสมภาพหนังสือพิมพ์เก่าๆ ในกีฬาจักรยานจำนวนหนึ่งแต่ท่านบอกว่าสูญหายไปเยอะเหลือไม่เท่าไรเลยขอถ่ายมาลงให้ดูกันครับ ภาพแรกนี้คงจะถ่ายที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ในการเริ่มต้นแข่งทางไกลกรุงเทพฯ=เชียงใหม่ ไม่แน่ใจว่าเป็นปี 2514 หรือ 2515 ครับ นักจักรยานในภาพเข้าใจว่าคือลุงมิตรฯ จากเชียงใหม่ ที่อายุมากที่สุดที่ลงแข่งขันในยุคนั้น คือท่านอายุประมาณ 60 ปี ขณะลงทำการแข่งขันส่วนท่านที่ใส่เสื้อโรงเรียนการช่างอินทราชัย ก็คือ คุณต่อศักดิ์ อุดมเดชาณัติ (ปัด) คงจะลงแข่งในรุ่นประเภทนักเรียน ส่วนลุงมิตรฯ คงลงแข่งในประเภทประชาชนครับ

อดีต -------- ปัจจุบัน

ไปพบเจอเจ้าปัด..ต่อศักดิ์ เข้าที่ไหน เมื่อใหร่กันครับ
พวกเพื่อน ๆ พี่ๆ เขาตามหากันจ้าละหวั่นด้วยความคิดถึง
จะหาตัวตนหรื่อติดต่อเจ้าปัดได้ที่ไหนกันละเนี่ย ตั้งแต่เลิกทำงานที่
แบ็งค์กรุงเทพก็หายไปเลย

[เล้งชลบุรี]

เจอที่ชลบุรีครับ คือว่าเมื่อหลายเดือนก่อนกลุ่มผมปั่นเสือภูเขากันอยู่ จู่ๆก็มีจักรยานแม่บ้านปั่นตามพวกผมได้แบบไม่หลุดกลุ่ม ตอนจอดพักเลยถามเขาๆบอกชื่อต่อศักษ์ ชื่อเล่น(ปัด)เป็นนักจักรยานเก่ารู้จักพี่แดงด้วย ทำงานอยู่แถวๆตลาด130ปีอ่างศิลา ตอนนั้นผมก็ไม่ค่อยเชื่อนึกว่าแกขี้โม้ พอดีเมื่อหลายวันก่อนเข้ามาดูในกระทู้หน้า241เห็นภาพและชื่อเลยจำได้ ในภาพบังเอิญเจอเขาจอดรอไฟแดงเมื่อ2วันก่อนเลยขอถ่ายรูปใว้...ถ้าพี่แดงอยากรู้ที่อยู่หรือเบอร์โทรเดี๋ยวผมจะไปถามให้ครับเค้าเคยให้เบอร์โทรใว้แต่ผมดันลืมในภาพเดี๋ยวนี้เปลี่ยนจากรถแม่บ้านมาเป็นหมอบแล้วครับ...(พี่แดงจำได้ใหมครับเคยส่งแผ่นซีดีให้ผมเมื่อหลายปีก่อน)

[เล้งชลบุรี]

สืบมาแล้ว..แกทำงานเป็นยามอยุ่สถาบันวิจัยสัตว์ทะเลอ่างศิลา(จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)อยู่ใกล้ๆกับตลาดเก่า133ปีอ่างศิลา...วันนี้1ทุ่มไปหา...คนในสถาบันบอกแกปั่นจักรยานออกไปข้างนอก ไม่เจอตัวเลยไม่ได้เบอรโทร...พรุ่งนี้ไปใหม่ครับ

[DANGPANYA]

ขอบคุณครับเฮีย พรรคพวกเจ้าปัดรอติดตามครับ

[เล้งชลบุรี]

เจอตัวจริงและที่อยู่...เบอร์โทรแล้ว...ยืนฟังอยู่ข้างๆเจ้าปัดตอนเค้าโทรคุยกับพี่แดง เห็นสีหน้าท่าทางเจ้าปัดยังรู้สึกดีใจไปด้วย...เบอร์โทรปัด0956814166

[เล้งชลบุรี]

โลกนี้คือละคร บทบาทบางตอน ชีวิตยอกย้อนยับเยิน

[เล้งชลบุรี]

มาช่วยเพิ่มข้อมูล อดีตนักปั่นที่น้อยคนจะไม่รู้จักเขาในช่วงนั้น เคยได้ยินใครไม่รู้
คุยให้ผมฟังว่า ต่อศักดิ์ อุดมเดชาณัติ หรือเจ้าปัด ขับรถเมล์เขียวนรก หรือรถเมล์
เล็ก จนเกิดอุบัติติเหตุชนอะไรซักอย่าง มีภาพเผยแพร่ออกทาง TV ผมแทบจะไม่
เชื่อเรื่องที่เล่าให้ฟัง มาได้รับการยืนยันจากอำนาจคราวนี้ก็ต้องเชื่อแล้วละครับ

ไม่น่าเชื่อว่าน้องคนนี้จะมีชีวิตพลิกผันไปขนาดนี้ ต่อศักดิ์เป็นคนมีชาติตระกูลดี เคย
พาผมไปกินข้าวบ้านพี่ชาย ในค่ายรบพิเศษระหว่างแข่งเชียงใหม่ผ่านลพบุรี จำได้ว่า
พี่ชายคนหนึ่งชื่อสกนธ์นี้อีกคนชื่อสเกนหรืออะไรทำนองนี้ ตอนนั้นทั้งคู่เป็นพันเอก
ผ่านศึกเวียดนามกันมาแล้ว คุยกับผมด้วยความสนิทสนม ชวนผมไปโดดร่ม บอกว่า
จะฝึกสอนให้ผมแล้วบอกอีกว่า มันปลอดภัยกว่าขี่จักรยานเสียอีก ก่อนเกษียณพี่ชาย
ทั้งคู่ได้ติดยศเป็นนายพลทั้งสองคน ระหว่างกินข้าวต่อศักพูดเพราะแบบที่ผมไม่เชื่อ
หูว่าจะได้ยิน เช่น พี่ครับผมรับไม่ไหวแล้ว อิ่มแล้วครับ เป็นต้น มันขัดบุคลิกที่เคยเป็น
ระหว่างอยู่กับพวกเรา ถ้าไม่เห็นกับตาผมก็คงไม่เชื่อครับ

ต่อศักดิ์เป็นนักเรียนการช่างอินทราชัย รุ่นเดียวกับก๊อง มงคล สุภาวรรณ มงคล หลีฯ
และอีกหลายคนในตอนนั้น เป็นนักเรียนจักรยานรุ่นแรก ของสมาคมจักรยาน รุ่นเดียว
กับเจ้าโป่ง เจ้าแว่นสุพจน์ รัศมีจิวานนท์ ต่อศักดิ์ตระเวณไปแข่งจักรยานกับผมไม่ว่างาน
ย่าโม หรือจักรยานทางไกลกรุงเทพฯ-หาดใหญ่ สังกัดทีมเดียวกับผมด้วย บุคลิกของ
เขาค่อนข้างว่องไว จนดูเหมือนเป็นคนหลุกหลิก ทำอะไรให้พวกเรามีความสุข ได้
หัวเราะกับการกระทำของเขาอยู่เสมอ โดยเฉพาะตอนเข้าไปชม "เมียงู" ในงานย่าโม
ที่ต่อศักดิ์ควักยาหม่องติดนิ้วไปด้วย พอจะจบจะมีเสียง "ขอจับหน่อย" ต่อศักก็จะมี
ยาหม่องติดนิ้วเข้าไปร่วมจับกับเขาด้วย หลังจากนั้นเพื่อนฝูงมักแกล้งทำขยะแขยงเวลา
ต่อศักดิ์เขาใช้มือสะกิดใครเพื่อพูดคุย หัวเราะกันเป็นเรื่องสนุกอยู่หลายปี

ต่อศักดิ์จบการช่างอินทราชัย แต่ได้ไปทำงานแบ็งค์กรุงเทพ สาขาลาดพร้าวอยู่นาน
แกผูกไทด์ดูดีแต่ขัดกับบุคลิคของแกพอสมควร ตอนผมมีแฟน(คนหัวปี)ได้อาศัย
บ้านที่ต่อศักดิ์ เช่าใว้ที่ลาดพร้าวซอย35 เป็นที่พักผ่อน บางทีก็นอนค้างกับต่อศักดิ์บ่อยๆ
ภาพที่ติดตาตรึงใจผมมาทุกวันนี้เมื่อคิดถึง เจ้าปัด ต่อศักดิ์อุดมเดชาณัติ คนนี้ก็คือตอน
ฝึกซ้อมบนถนนวิภาวดีฯ รอบสุดท้ายก่อนจบจะต้องฝึกสปริ้นท์กันหน้ารร.หอวัง วันหนึ่ง
เชิดชู สุขโต เกี่ยวกับเจ้าหมึกชวลิต สีหบุตร ล้มลงขวางถนน ผมเหลียวไปดูเห็นเจ้าปัด
เกร็งตัว พารถปีนข้ามไปบนตัวเจ้าหมึก จนรถเซเกือบล้ม หน้าตาแกตอนนั้นบอกไม่ถูก
ระหว่างหน้าสิ่วหน้าขวาน ในที่สุดแกก็รอดมาได้สีหน้าแกเปลี่ยนไปตอนโล่งอก หาก
เป็นคนอื่นอาจไม่รอด คงล้มไปแล้ว เจ้าปัดรอดมาได้ ด้วยสีหน้าทั้งสองแบบ คือลุ้นด้วย
ความตื่นเต้น แล้วต่อด้วยสีหน้าโล่งอก ท่ามกลางการเอาใจช่วยของผม จำได้ไม่ลืมครับ
มาทราบข่าวอีกครั้งว่า แกต้องออกจากงานเนื่องจากพิษเศรฐกิจเมื่อปี40 ตอนนี้คิดถึงแกจัง

ตอนนี้คงหายคิดถึงแล้วนะครับพี่แดง

[DANGPANYA]

ด้วยความอนุเคราะห์ของ คุณเล้ง ชลบุรี หรืออีกชื่อในเฟสบุค
คือเล้ง ราดหน้า เจ้าของกิจการร้านราดหน้าดังแห่งชลบุรี เป็นอานิสงค์ที่
ทำให้พวกเรานักจักรยานร่วมยุคกับ ปัด หรือต่อศักดิ์ อุดมเดชาณัติ ได้
ทราบข่าวคราว ความเป็นไปของเจ้าปัดในปัจจุบัน ด้วยความขอบคุณอย่าง
ยิ่ง อุตส่าห์ออกตามหาตัวจนพบ ที่ทำงานแถวอ่างศิลา จนผมได้พูดคุยกับ
เจ้าปัด จนทราบเรื่องราวจากปากของปัดมาถ่ายทอดให้เพื่อนร่วมยุคได้
ทราบข่าวคราวความเป็นอยู่ ที่พวกเราสงสัยและเป็นห่วงเจ้าปัด

หลังเกิดมรสุมชีวิตของเจ้าปัด เมื่อภาวะเศรษฐกิจล่มเมื่อต้นปี2540
จ้าปัดต้องออกจากงานแบ้งค์กรุงเทพ ที่ลาดพร้าว ไล่เรี่ยกับนักจักร
ยานรุ่นพี่ที่ชื่อสุพจน์ บัณฑิตสอน ที่ทำงานร่วมสำนักงานเดียวกัน

เจ้าต่อศักดิ์ก็รวบรวมเงินทั้งหมดที่มีอยู่ ไปลงทุนทำงานรับเหมา
ก่อสร้าง งานถนัดในสายงานที่เรียนมา แต่คงเพราะความไม่ถนัดใน
เชิงธุรกิจ เงินที่ลงทุนไปก็สูญมลายไปกับความไม่ซื่อตรงของผู้ร่วมงาน
เงินที่ลงทุนโดนโกงไปจนหมดตัว หมดเงิน หมดทุน ก็หาทางรอดไป
เป็นพนักงานขับรถเมลล์สาย29หัวลำโพง-รังสิต จนเฟรดเดอร์ของ
พวกเราไปพบเจอมาเล่าให้พวกเราฟัง

เจั้าปัดกลายเป็นคนปากจัด จากสภาพของถนนหนทางและความบีบคั้น
(เดี๋ยวกลับมาเล่าาต่อต้องออกไปธุระด่วน)