บ่ายแก่ๆ ที่ความสูงประมาณ 3000 กว่าๆ
จากระดับน้ำทะเล ผมบอกบังสาครว่าถ้าเจอจุดกางเต้นท์ดีๆ
แวะเลย....อากาศเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเราก็ได้ที่กางเต้นท์
ที่มีพื้นที่ราบเพียงน้อยนิดข้างถนน
ระหว่างถนนกับเต้นท์มีคันดินบังตานิดหน่อยถ้าหากขับรถมาแล้วไม่สังเกต
ก็จะไม่เห็นว่าเรากางเต้นอยู่
ด้านหน้าเต้นท์เป็นหุบแอ่งขนาดใหญ่ ลึก ลิบ ลิ่ว
มองไปไกลๆ ที่ขอบแอ่งจะเป็นหมู่บ้าน มีพื้นที่ทำเกษตรลาดลงไปก้นแอ่ง
ด้านขวาเป็นป่าสนขึ้นเป็นแนวยาว...
หลังจากมื้อเย็นที่แสนวิเศษเสร็จสิ้นลง
เรานั่งคุยกันข้างกองไฟท่ามกลางอากาศ
ที่หนาวเหน็บแบบไม่เคยเจอ...มองไปข้างหน้าเห็นไฟริบหรี่ของหมู่บ้านฝั่งตรงข้าม
ด้านซ้าย เห็นแสงไฟจากรถบรรทุกวิ่งไต่ภูเขาที่โอบ
ไปตามแนวขอบหุบเขาแล้วหายลับไปด้านหลัง ทุ่มห้าสิบ
อุณหภูมิ 9 องศา เดือนค่อนดวงลอยเด่นเคียงข้างสนสามใบต้นใหญ่
ความเงียบปกคลุมทั่วพื้นที่
นานๆจะมีรถผ่านสักคัน......แสงจันทร์สาดส่องทั่วพื้นที่
ผมไม่เคยเห็นแสงจันทร์สว่างสดใสแบบนี้นานมากแล้ว
.........ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา
หลังจากผมจบทริป ซาปา เวียดนาม ใจผมเฝ้าครุ่นคิด วนเวียน วางแผน
จินตนาการถึงดินแถบนี้ วันแล้ววันเล่า ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
จินตนาการถึงสภาพเส้นทาง ภูมิประเทศ ภูมิอากาศและผู้คน...
ใจผมเดินทางตลอดสองปีที่ผ่านมา
แต่วันนี้ ผมนั่งอยู่ที่นี่ ผมอยู่ตรงนี้ แชงกรีล่า
ดินแดนที่ผมฝันหา ท่ามกลางภูมิประเทศ ภูมิอากาศ ที่ผมเคยจินตนาการ
ผมกำลังสัมผัสความฝันที่มันเป็นจริงอยู่ในขณะนี้
.....แต่ใจผมมันกลับไม่อยู่ที่นี่ มันถลากลับบ้านซะงั้น....
คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงลูก คิดถึงคนที่รัก ที่อยู่ที่บ้าน
อยากให้พวกเขาเหล่านั้นอยู่ตรงนี้
อยากให้พวกเขาสัมผัสในสิ่งที่ผมกำลังสัมผัส....
เกือบ 50 ปีก่อนภาพเก่ายังจำอยู่ในหัว
พ่อและเพื่อน ออกปั่นทางไกลจากบ้านกว่า 30 กม.
ที่รถของพ่อ มีวิทยุทรานซิสเตอร์แขวนที่หน้าแฮนด์....เพลงลูกทุ่งเจื่อยแจ้ว
ขณะผมแหกปากร้องตามเสียงลั่นในตักแม่....
คิดถึงตอนนั้น ในวันนี้....น้ำตาผมซึมออกมาทันที
.....ผมอยากนั่งตรงนี้กับพ่อครับ....
...........ผมนอนมองผ่านช่องหน้าต่างเต้นท์
จนหลับไปตอนไหนไม่รู้ แต่ต้องตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสางเพราะ
มันหนาวจนบอกเล่าให้เข้าใจลำบาก คว้า Garmin Fenix มากดดูอุณหภูมิ.....
-2 องศา จากนั้นก็นอนไม่หลับอีกเลย
ได้แต่นอนมองบรรยากาศฟ้าสางที่สวยงามเย็นเฉียบอยู่อย่างนั้น
[/url
