กระทู้ซีรีย์ - ร่วมงานวันเด็กสปป.ลาว ณ เมืองล่องแจ้ง สมรภูมิรบในอดีต กับเส้นทางที่เรียกว่าท้าทายยิ่งนัก 3-8 ก.ค.57 หน้า 55.

[เอส-เมอร์ริด้า]

...อ่ะนั่นพี่หมอใช่มั๊ยนั่น ท่าจะต้องลงเข็นซะล่ะมั๊ง หรืออิ่มน้ำกันแน่ พี่หมอรีบขึ้นมาครับยังมีให้
เล่นอีกนะข้างบนนี้ เนินตรงนี้ดูท่าจะไม่มีใครรอดจะต้องจอดลงเข็นกันทุกคน มันเป็นเนินหักศอก
ดิ่งขึ้นไปและที่ปั่นไม่ได้เพราะมันมีหินกรวดเต็มไปหมด ทำให้ลื่นบางทีล้อก็ฟรี สไลด์ทำให้ล้มได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

...บัดดี้ทริปนี้กับน้องเงี๊ยบ ได้มาประลองสนามของทอร์น โนแมดกับเส้นทางสายล่องแจ้ง ได้แนะให้บรรทุกมาฟลูโหลดเลยจะได้รู้ประสิทธิภาพที่แท้จริง
ของรถระดับโลก กระเป๋าที่จัดมา 5 ใบบรรทุกของมาเต็มกระเป๋า แม้อาจจะไม่ได้ใช้ในช่วงนี้ แต่ก็รู้ถึงสภาพเส้นทางกับรถที่ใช้สามารถเค้นประสิทธิภาพ
ออกมาได้อย่างเต็มที่ ครั้งหน้าได้จัดเต็มแน่ๆ น้องเงี๊ยบ มาครั้งนี้ซ้อมมาดีมักจะปั่นนำหน้าพี่ไปคอยบนยอดเนินก่อน เนินนี้ดูจะคอยพี่นานจนจะหลับไปซัก
ตื่นก็ยังทันนะครับ ก็ต้องขอบใจที่ดูแลพี่อย่างดีสำหรับทริปนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เวลาเราทำอะไร แล้วย้อนมองกลับไป มันจะทำให้เรารู้สึกภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ขุนเขาที่เราได้
ผ่านมาของเส้นทางทำให้เรามักคิดไปเองว่า "ตรูทำได้งัยว่ะเนี่ย โห้..นี่เราขึ้นมาได้งัยว่ะ ยืนมอง
แล้วยิ้มให้กับตัวเอง ยิ่งถ้าเป็นยอดเขาที่มองลงมาด้วยนะ อยากตะโกนร้องดังๆ ว่า ไชโย..." หลาย
ครั้งมักจะทำให้เรามีแรงบันดาลใจที่จะทำอะไรต่อไปให้สำเร็จ ให้เราได้สู้ต่อไป มีชีวิตต่อไป
และจะก้าวต่อไปในอนาคต ว่าแล้วก็ไปต่อได้แล้ว นอนแช่น้ำอยู่ตั้งนาน เงี๊ยบบอกรอบขาเสียไป
หมดแล้วเนี่ย

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เส้นทางขึ้นเขายังมีต่อไม่หยุด กว่าจะถึงยอดต้องเจอโค้งหักศอกอีก 2-3 โค้ง ผมจูงขึ้นไปก่อน
เงี๊ยบก็ปั่นตามมา เงี๊ยบบอกว่าพี่จูงพอๆ กับผมปั่นขึ้นมา เกียร์ดุมเรื่องความเร็วในการขึ้นเขาจะ
ไม่สามารถเร่งรอบขาได้เหมือนเกียร์เฟือง เพราะเราสามารถอัดรอบขาให้เร่งจังหวะของแรง
ได้ดีกว่า แต่ก็มีข้อเสียคือเราจะต้องฟิตพอไม่งั้นเราก็เหนื่อยและหมดแรงง่ายๆ เกียร์ดุมจะมีอัตรา
ช่วยส่งรอบขาหมุนไปตามจังหวะเรื่อยๆ ยาวๆ ได้ดี บอกเงี๊ยบไปรอพี่บนยอดเขาได้เลย เดี๋ยวพี่
ค่อยๆ เข็นไปนั่นแหล่ะ นี่ขนาดไม่มีสัมภาระนะเนี่ยยังไม่ค่อยไหว ถ้าบรรทุกมาด้วยคงได้โบกรถ
ป้าก่อนใคร 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ปั่นได้มาถึงยอดเนิน เอ้ยไม่ใช่จูงขึ้นมาถึงซิ มองแนวเขาทอดยาวไปไกลสุดตา พี่สิงขรปั่นขึ้นมาพอดี ไม่ยากเชื่อช่วงนี้เราใช้เวลา
เกือบๆ 2 ชม. ระยะทางจากเวียงจันทร์ปั่นมาบรรจบกันที่บ้านน้ำยอนได้ทั้งสองเส้นทาง ปีก่อนจากเวียงจันทร์มาท่าบก ปีนี้จากเวียงจันทน์
มาท่าเรือ ความต่างของเส้นทางดูจะหลากหลายกว่าในปีนี้ ได้ทั้งปั่นทางเรียบ ทางลูกรัง ทางดินหินลอย ทางน้ำได้นั่งเรือ ขึ้นเขาก่อน
จะมาบรรจบที่บ้านน้ำยอน และดูก็ยากกว่าแน่นอน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เส้นทางมาบรรจบกันแล้วจากที่แยกตรงจุดที่พวกเราดิ่งลงเขากันมา มีเพียงสองคนที่เลยไปคือปิ๊ก นักแข่งแห่งแดนเหนือ
และโลมาโด้ นักแข่งแห่งแดนใต้ของไทย ต้องจูงจักรยานข้ามกองดินที่สไลด์ลงมาทับถนนอยู่หลายจุด โชคดีที่พวกเราไม่
หลงไปกัน เชื่อคนงานแถวนั้นที่ได้แนะนำให้มาอีกเส้นทาง ถึงแม้เราจะต้องเดินทางมากกว่าที่กะไว้ แต่ก็ทำให้เราไม่ลำบาก
ที่จะต้องปีนปายกันบนกองดินคงมีหวังไปไม่ถึงไหนกันแถวๆ นั้นแน่นอน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...พี่คนนี้สามารถปั่นขึ้นมาถึงยอดเนินได้ ดูจังหวะการปั่นไม่เร่งเกินไป พยายามควงรอบขาให้ช้าๆ เนิบๆ เข้าไว้
ก็จะสามารถพิชิตเนินชันหักศอกยกขึ้นไปได้ แต่ก็ต้องควบคุมรถให้นิ่งได้ การคอลโทรลสำคัญและโน้มตัวไปข้าง
หน้าให้มากที่สุดเพื่อการบาลานท์ เดิมผมจะใส่คลีตในการปั่น จะช่วยได้ดีมากๆ พักหลังๆ ผมไม่ได้ใช้คลีตอีกเลย
เนื่องจากเส้นทางยากแบบนี้ จังหวะล้มอาจจะปลดคลีตไม่ทัน ก็เลยหันมาใช้บันไดธรรมดา บางทีอยากหันกลับมา
ใช้คลีตในการปั่นอีก และผมก็เป็นคนที่ถ้าไม่ถึงยอดก็จะไม่ลงจากรถเด็ดขาด ทำให้ตัวเองขึ้นเขาได้อึดมากๆ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ขอต้อนรับสู่ล่องแจ้ง ดินแดนสมรภูมิรบที่เป็นตำนานการต่อสู้ในทริปนี้มีนักปั่นของเราเคยเข้าร่วมต่อสู้ในครั้งนี้
ด้วยสองท่าน และได้เคยเป็นทหารรับจ้าง ณ ที่แห่งนี้ ไม่มีโอกาสได้สอบถามประวัติได้มาก ต้นปีหน้าจะเปิดให้
เป็นแหล่งท่องเที่ยว จากเดิมเป็นเขตปกครองพิเศษเมืองไชยสมบูน ก็จะมาขึ้นอยู่กับแขวงเวียงจันทร์ สปป.ลาว
การเดินทางเข้าออกก็จะสะดวกขึ้น ถนนเริ่มมีการราดยาง และผมก็คงได้มีโอกาสมาเยี่ยมเยือนอีกครั้ง...น้องเงี๊ยบ
มองเห็นป้ายก็รีบขอเข้าไปถ่ายภาพเป็นที่ระลึกก่อนเลย ส่วนผมก็ลืมถ่ายภาพมามัวแต่รีบร้อนจะไปทุกที

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เริ่มเจอหมู่บ้านข้างหน้า แต่ก็ไม่ใหญ่มากนัก ผมและน้องเงี๊ยบเดินทางกันต่อ ลักษณะภูเขาเป็นหน้าผาหินปูน
รูปทรงสวยงามแปลกตา จะปั่นทำเวลาก็ไม่ค่อยได้ต้องคอยจอดพักถ่ายภาพออกบ่อยๆ ทำให้แต่ละทริปไม่ได้ตาม
เป้าหมายและก็มักจะไนท์ทริปตลอดจนเป็นเอกลักษณ์ที่พี่วีแซวว่า "ถ้าไม่ไนท์ทริปก็จะไปไม่ถึงที่หมายซักที"

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เวลาไหลลงเขา ถ้าเส้นทางดีก็ไหลลงสนุก สำคัญคือการตัดสินใจที่เด็ดขาดไม่ลังเล อ่านไลท์ได้แม่น เทโค้งได้
องศา และการเบรคก่อนถึงโค้งซัก 10 เมตร พยายามเลี้ยงเบรคตามความเร็วที่เราสามารถควบคุมรถได้ การได้
รถหนุ่ยมาทริปนี้ ทำให้มีความมั่นใจในการลงเขาค่องข้างดี ผมสามารถเทโค้งได้อย่างแม่นยำ และรถนิ่งไม่แกว่ง
เวลาทำความเร็วสูง ทำให้สามารถไหลลงมาได้เร็ว แต่ก็ไม่ประมาทถ้าเร็วเกิน 50 กม./ชม. ผมก็จะแตะเบรคไว้
ไม่ให้เกินจากนี้ น้องเงี๊ยบไหลไปก่อนหนีไปไกลแล้ว ต้องไล่กวดให้ทันก่อนนะครับ ไปล่ะ...

[เอส-เมอร์ริด้า]

...การพัฒนาเริ่มจะเข้าถึงชุมชน หมู่บ้านที่อยู่ลึกๆ เข้ามาถึงล่องแจ้ง รถของการไฟฟ้าเข้ามาเดินสายไฟให้กับหมู่บ้านต่างๆ
ผมก็ต้องจอดอีกครั้งมองเห็นภูเขาสูงเด่นเหลือเกิน มองเห็นเงี๊ยบปั่นขึ้นเนินไปอีกแล้ว พยายามเร่งตามก็จะหมดแรงเอาได้
เก็บภาพก่อนแล้วค่อยๆ ไปเรื่อยๆ หมู่บ้านนี้บางทีก็จำชื่อไม่ได้ ปั่นไปก็พยายามสอบถามแล้วก็ลืมถ้าไม่ได้จดบันทึกเอาไว้
มีเด็กๆ หลายๆ คนอยู่ในบริเวณบ้าน กำลังเล่นอะไรกันอยู่ก็ทักทายสะบายดี ความเงียบสงบที่นี่เหมือนกับเวลาที่หยุดนิ่ง
ไม่เร่งรีบ อยู่เหนือกาลเวลา "อกาลิโก"

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เห็นหลังน้องเงี๊ยบไวๆ แล้ว ขึ้นเนินและก็ลงเนินมาทัน แต่พอมองเห็นอะไรๆ ข้างหน้า โอ้...เนินพับผ้าขึ้นสลับฟันปลาแบบ
นี้ต้องเหนื่อยแน่ๆ มองเห็นพี่สิงขรพยายามไต่อย่างหนักดูแล้วมีสิทธิ์จอดกลางเนิน บอกเงี๊ยบหารอบขาตัวเองของใครของมัน
ก่อนแล้วกันนะ อยู่ที่สมาธิการหายใจ แสงแดดที่ร้อนด้วยก็ทำให้ยิ่งเหนื่อยเข้าไปอีก จากนั้นก็ไหลลง...ลุยโลด ไอ้เนินกระจอก
555

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ในที่สุดก็สามารถพิชิตเนินเมื่อกี้ได้สำเร็จ แต่เหนื่อยสุดๆ และก็ต้องพยายามเลี้ยงรอบขาให้นิ่ง ไม่เร่งจนเกินไป นับจังหวะ
รอบไปเรื่อยๆ หนึ่ง...ถึงร้อย พอเจอเนินหักศอกก็เรียนลัดนิดหน่อย รถไม่ค่อยมีก็กินเลนที่อีกทางที่ชันน้อยกว่าได้ ก็เป็น
เทคนิคในการปั่นขึ้นเนินชันได้ดี แต่ก็ต้องพยายามเอียงหูฟังเสียงรถยนต์ให้ดีก็แล้วกัน แต่ถ้าต้องขึ้นหักศอกชันๆ ก็เร่ง
รอบขาให้สามารถทรงตัวอยู่ได้ แต่จังหวะหายใจต้องไหวนะ ไม่งั้นจะหอบเล่นเอาได้ ยิ่งใกล้ขึ้นถึงยอดเนินนี่ยิ่งเหนื่อย
เหมือนเราจะเร่งเท่าไรก็ยิ่งไม่ถึงซักที เป็นแบบนี้มาหลายเนินแล้ว คืออยากจะจอดพักซักทีโว้ย 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

...หลังจากขึ้นเนินชันมาได้ เส้นทางเริ่มเรียบซึมๆ ขึ้นช้าๆ ลงช้า ลักษณะเส้นทางแบบนี้กินแรงชะมัด ปั่นก็ไม่ได้เร็วขึ้นนักหรอกนะ ไม่เกิน 10 กม./ชม. หรือแรง
เริ่มหมด พี่หมอตามมาทัน บอกน้องเงี๊ยบให้พักกินอะไร แม้ถนนจะดีมากดินอัดแน่นไปตลอด แต่ก็หนืดมากๆ เนื่องจากมีน้ำจากฝนทิ้งช่วงตกลงมาก่อนหน้า ทำ
ให้บางช่วงมีน้ำขังเป็นร่อง เวลาปั่นก็ต้องเล็งตรงล่องพอดี กินซ้ายขาวก็ไปติดดินล้มได้อีก กลุ่มหลังๆ เริ่มแซงผมไปแล้ว จากที่เค้าคอยกันตรงจุดเล่นน้ำตก ก็ทำ
ให้ผมและเงี๊ยบอยู่หลังสุดปิดท้ายกลุ่มอีกครั้ง ไม่ต้องกลัวครับผมจองตำแหน่งนี้ก่อนจะมาแล้วครับ...ชอบอมบ๋วยอ่ะครับ มิน๊าหิวน้ำตลอดเลย 555 ปั่นผ่านแนว
ป่ามาได้เจอกลุ่มจักรยานจอดกันเต็มเลย ไม่อยากเชื่อมีร้านค้ากลางป่าแห่งนี้ ถึงแม้ว่าเราจะตุนอาหารมื้อเที่ยงกันแล้ว แต่ก็ถือว่าโชคดียังงัยก็มีน้ำให้เติมได้อีก
เรื่องน้ำสำคัญอย่าไปหวังน้ำบ่อหน้า มีโอกาสตุนไว้ก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...หลายๆ คนก็แวะมาทานกันแล้ว ไปก่อนล่วงหน้า พี่วีก็นำไปก่อนเพราะอาจจะต้องไปหารถมาตามเก็บพวกเรา (คือพวกอู้ๆ ไม่ค่อยจะปั่นนัก จอดก็บ่อย อ้าง
เป็นว่าถ่ายรูป ปั่นไม่ไหวก็บอกมาเถอะ หุๆๆๆ ) พี่หมอมาจองโต๊ะเร็วจัง โลมาโด้ขาแรงจากปักษ์ใต้บ้านเราคนขวาสุดครับ น้องกะปิขาแรงที่บรรทุกหนักๆ หัน
หลังเสื้อเหลือง พี่วิทย์ดอนเมืองหันหลังคนกลาง ดูแล้วทุกคนมีข้าวประจำตัวกันทั้งนั้นเลย ไม่เป็นไรยังงัยก็อุดหนุนเบียร์กันเกือบหมดตู้แช่แล้วกันเน้อ แถมต้อง
ซื้อน้ำตุนกันเกือบหมด ของผมก็มีข้าวประจำตัวมาเหมือนกัน ถือว่าที่นี่มีร้านเรียกได้ว่าซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดย่อมๆ ทั้งเส้นทางที่ผ่านมาเจอเพียงร้านเดียว
เจ้าของร้านใจดีให้ยืมจาน ชาม ช้อนอีกด้วย มีการพูดคุยสนุกสนานในวงสนทนากันจ้าละหวั่น แอบกระซิบเรื่องตัวช่วยๆ อะไรนะ เอ่อเดี๋ยวพี่วีเค้าจัดการให้หรอ
ครับ งั้นไม่ต้องรีบแล้วใช่ป่ะ 555