นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[เหน่งหนักแน่น]

เสร็จจากอาหารเย็น การออกมาเดินดูวิถีของผู้คนต่างบ้าน ต่างเมืองมันน่าจะเป็น สูตรสำเร็จ ไปแล้วก็ว่าได้ แน่นอน..เราก็คงอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยเหมือนกัน

ไม่เคยเห็นคนรึไงเฮีย ผมชวนเฮียมาจีนนี่ไม่ได้ให้เฮียมาเดินดูคนนะ ถ้าอยากจะดูคนจีนหนะเฮียไม่ต้องถ่อสังขารมาถึงที่นี่หรอก ไปเยาวราชก็เหมือนกันกับที่นี่แหละ ผมชวนเฮียมาดูนาขั้นบันไดพันปี เข้าใจไหม หือ หือ เสียเวลาหาชิงเต่า ชิงเต่า ซะจริงๆๆเลย
บักหัวขวด มรึงนี่มันเยอะนะ เยอะตลอด กรูพามาเดินย่อย หาไรไปกินที่ห้อง พรุ่งนี้ที่มรึงบอกว่า มีแต่ขึ้น ขึ้น ขึ้น ไม่หาไรยัดห่าลงไปจะเอาแรงที่ไหนหล่ะ วันนี้แมร่งก็สุดๆ มาทั้งวันละ ชิงเต่ามรึงนั่น ไปถามเอามีเมื่อไหร่ก็จัดไป ไม่มีก็Harbinไปละกัน ไอ้อ้วน..
หุหุ กินเพื่อพลังงาน ขี้แตก ท้องเสียทีเถอะมรึ๊ง กรูจะกร๊ากกกให้สะใจเชียว
ปากมรึงนี่น่าเอา keen ไปจอดซะจริงๆ

[เหน่งหนักแน่น]

ปิ้ง ย่าง ไม้ละ 1หยวน

[เหน่งหนักแน่น]

คิดแล้วต้องจัด จัดแล้วต้องจบ

[met]

ปลาอร่อยมาก ซื้อมากินต่อที่ห้อง คล้าย ๆ ปลาทูเอามาย่าง เหยาะด้วยพริกหรือหลาเจียว หรือผงพริกคล้าย ๆ ที่ใส่ในไก่เคเอฟซีทั่วไป มาต่างบ้านต่างเมืองต้องลอง ยังไงก็ของบ้านเราอร่อยกว่าอยู๋แล้ววววว

เสียดายอยู่ไกล อยากกินอีก แต่มึนจนเดินกลับไปซื้อไม่ไหว

[patlung]

ขอเข้ามาติดตามด้วยคนครับ

สวัสดีครับพี่patlung แฟนเก่าเจ้าประจำ ไม่ได้พบกันนานหลายปีแล้วนะครับ สะบายดีนะครับ

สบายดีตามอัตภาพครับ เข้ามาติดตามในฐานะแฟนเก่าแฟนแก่ของทั้งคุณเหน่งและคุณปิง นั่งอ่านไปขำไปหัวเราะไป จนต้องแอบอ่านคนเดียวครับ เดี๋ยวคนเค้าหาว่าบ้า 555

[met]

พี่เหน่งไปเร็วมาก ทีแรกก็ดันช้ามาก วุ้ย

บางช่วงพี่เหน่งไปเร็วจนเหมือนมันไม่มีอะไร จะว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร จะว่ามีก็มี ยังไงฟระ
เนื่องจากไม่เก่งในการเขียน การถ่ายทอดประสบการณ์ที่เห็นมาก็ตกหล่นไปตามความสามารถ ขออภัยครับ

จะขอเล่าถึงอัธยาศัยของ 2 หนุ่มจีนที่เจอจุดพักเติมน้ำในวันที่4การเดินทาง ช่วงกางเต้นท์ฮวงซุ้ย-เจี้ยนสุ่ย เราแวะซื้อน้ำอัดลมเพิ่มความสดชื่นและขอเสียบปลั๊กชาร์จมือถือ ซึ่งจำเป็นต้องใช้กูเกิ้ลแม้พเพื่อนำทาง อาเจ๊เจ้าของร้านกำลังกินข้าวมีน้ำใจเรียกเราทานข้าวด้วย หาไม่ได้ง่าย ๆ ในเมืองจีนนะผมว่า กับข้าวที่เห็นก็ธรรมดามากผมจำไม่ได้ว่าอะไร เราขอบคุณ เซี่ย เซี่ย ชี้ไม้ชี้มือขอชาร์จไฟ เจ๊ดีใจหาย เห่า เห่า

สองหนุ่มที่มาก่อสร้างแท้งก์เก็บน้ำสำหรับเติมระบบเบรครถบรรทุกที่จุดพักนี้ก็เตร่มาคุยด้วย เริ่มจากมองจักรยานด้วยความสนใจ แรกทีเดียวเราไม่ไว้ใจ ต้องยอมรับผิดในความคับแคบของใจสำหรับตัวผมเอง แต่เพียง3-4ประโยคผมก็พบว่าคนที่ดูไม่น่าไว้ใจนี้ เค้ามีน้ำใจ อัธยาศัยดี และเราไม่สามารถดูแคลนเค้าได้ อย่าตัดสินคนแค่สิ่งที่เห็นหรือจากมุมมองของเราเอง
สองหนุ่ม (หรือแก่คนหนึ่งป่าวหว่า) ชื่อ หวังฮุ่ยคุ (คนอ้วน ๆ หน่อย) และ หลี่หลิ่งจี๋ (คนดูแก่ๆ) ถ้าผมอ่านเสียงผิดขออภัย
เค้าถามเราว่ามาไง ผมบอกว่าซื่อสิงเชอ ผมก็มั่ว ๆ ไปจำผิดจำถูก ชี้ไม้ชี้มือที่จักรยาน
เค้าถามว่าบ้านอยู่ไหน หะแรกผมไม่เข้าใจ แกว่า เจีย ๆ แล้วเขียนตัว เจีย (ภาษาจีน) บนพื้นทราย ผมบอกว่า ฮ่อ หว่อเมินซื่อไท่กั๋วเหริน จินเทียนซือตี้ซื่อเทียน หว่อเมิน ชี้ ๆ ซื่อสิงเชอ ชี้ ๆอีกแล้ว คุนหมิง ชี่ จิ่งหง
หวังฮุ่ยคุเค้าพยักหน้า ยิ้ม ขี้มูกกรัง น่ารักจิงหมอนี่ ถ้าพี่แกจะเช็ดขี้มูกหรือล้างหน้าสักหน่อย (คนจีนชอบสั่งน้ำมูกพรืด ๆ แบบลอยหวือผ่านหน้าเราบ่อย ๆ )
คุยกันนิดหน่อยแหละครับ ก็ขอถ่ายรูป สักพักเหมือนอาเจ๊มาไล่บอกลื้อไปทำงานได้เลี้ยว ไอ่สองตัว
พอเค้ากลับไปทำงานหลังร้าน เรานั่งพักสักครู่ก็จากมา

ดูแล้วเหมือนไม่มีอะไร มิตรภาพเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ใช่การให้ที่ใหญ่หลวงแต่ผมอยากบอกว่าเค้าทำให้เราอุ่นใจมากขึ้นกับการอยู่ลำพังสองคนในเมืองจีนที่กว้างใหญ่ เค้าอาจไม่รู้ตัวแต่เค้าก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับพวกเราแทนคนจีน

เออ ตาสองคนนี้รู้จักไท่กั๋วด้วยแฮะ สงสัยอาจเพราะเราลงมาใต้มากพอ จนคนพื้นที่นี้พอรู้จักประเทศไทยที่อยู่ถัดลงไปจากลาวได้
เหตุผลที่อยากเล่าถึงสองคนนี้ เค้าไม่ได้ให้อะไรเรา เค้าไม่ได้ช่วยอะไรเรา แต่อารมณ์คนต่างบ้านมาจะหันหน้าไปคุยกะใครก็เดินหนี หรือ ไม่คุยด้วย มาเจอคนที่ยิงภาษาไบ้ คุยกันได้ มันอบอุ่นหัวใจคับ และที่อยากเล่าถึงลงรูปด้วยเพราะแกคะยั้นคะยอให้ถ่ายรูปแกให้ได้ หวังฮุ่ยคุ นี่

หลี่หลิ่งจี๋ และ หวังฮุ่ยคุ มิตรภาพที่ดี ณ จุดเติมน้ำ อีกประสบการณ์ประทับใจเล็ก ๆ ของเรา


หวังฮุ่ยคุ ทำไมผมคุ้นหน้าหมอนี่จังแฮะ

[เหน่งหนักแน่น]

เมื่อคืน..สองครั้ง
รุ่งสาง..อีกหนึ่งครั้ง
ก่อนออกเดินทาง..อีกครั้ง รวมแล้วได้ 4ครั้ง

บักปลิง มรึงแช่งกรูใช่ไหมนี่..บักกห่าเมิง บักปลิงยังคงเก็บอาการบนใบหน้าได้ดีเหมือนเดิม ไม่ออกอาการ จะมีก็แต่สายตาที่แสดงความเจ้าเล่ห์ซึ่งสังเกตุได้ไม่ยากเ็นนัก

ผมรู้สึกตัวเองได้ว่า ขาสั่น..ขณะขนกระเป๋าสัมภาระจากห้องพักลงมาชั้นล่าง อาการขาดน้ำเนื่องจาก ท้องเสีย..ทำให้รู้สึกตัวเองได้ไม่ยาก ผงคาร์บอนที่พกติดตัวมาด้วยจึงถูกลำเลียงลงไปในกระเพาะก่อนอาหารเช้า 2เม็ด

เราขออาเฮียถ่ายภาพเป็นที่ระลึกและล่ำลาอาเฮียเจ้าของโรงแรม เราอาจจะคุยกันรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้างจากสายตาและน้ำเสียงของอาเฮียก็รับรู้ได้ไม่ยากนักว่า ความเป็นมิตรในตัวแกนั้นมีอยู่เต็มเปี่ยม (ถึงแม้อาเฮียแกจะมีความ หวาดระแวง อยู่บ้างในบางครั้งจนผมสังเกตุได้เมื่อคราใดก็ตามที่พระเอกของเรา บักปลิง พยายามที่จะสื่อสารกับอาเฮียเป็นภาษา จีนกลางกับแก

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากประกอบสัมภาระขึ้นบนรถเรียบร้อย เรากะว่าจะปั่นออกมาหาอาหารเช้ากินสักหน่อยเพื่อที่ผมจะได้กินยา ฆ่าเชื้อแก้ท้องเสีย ลงไปด้วย ที่ไหนได้..ร้านข้าวริมทางที่เรานั่งกินกันเมื่อคืนนั้น เช้านี้แกยังไม่เปิดขาย

กรูอาการไม่สู้ดีนักหว่ะ หมดแรง หาร้านข้าวไม่มีเลย แบบนี้กรูจะกินยาฆ่าเชื้อยังไงว่ะ
ออกไปก่อนละกัน ข้างหน้าท่าจะมี ถ้าไม่มีเฮียก็เอาขนมปังรองท้องไปก่อนละกัน เจอร้านข้าวค่อยว่ากันอีกที ถ้าไม่มีก็บะหมี่ซองละกันจะยากอะไร


ก็ลองดู..อยากจะรู้เหมือนกันว่า ปั่นไป ขรี้ไป มันจะเป็นยังไงเหมือนกัน

[เหน่งหนักแน่น]

จากกราฟความสูงในเครื่องมือนำทางGPS..วันนี้เราจะต้องไต่ระดับความสูงขึ้นไปตลอดทั้งวัน โดยส่วนตัวแล้วนั้นผมคิดว่า ไม่รู้อะไรเลยมันจะดีซะกว่าหว่ะในการเดินทาง รู้แบบนี้พาลจะใจออกเหมือนกันกัยสภาพร่างกายที่ ไม่พร้อม..เอาซะเลยในเช้าวันนี้

[เหน่งหนักแน่น]

แน่นอนที่สุด...ตอนนี้ผมขาดน้ำและอาการตัวรุมๆคล้ายๆจะเป็นไข้ เริ่มก่อตัวเข้ามาทักทายกับสภาพอากาศที่เริ่มร้อนขึ้นตามอุณหภูมิของวัน

[เหน่งหนักแน่น]

100%...

ผมต้องปั่นรถกลางแดดกับสภาพของร่างกายที่เป็นไข้และท้องเสีย หนึ่งกิโลเมตรและหยุด หนึ่งกิโลเมตรแล้วหยุด ผมทำได้เพียงเท่านี้

เฮียเป็นไง ไหวป่าว

บักปลิงยังคงไถ่ถามผมอยู่เนืองๆ แต่มัน..ก็ไม่เคยถามผมสักคำเลยว่า โบกรถไหม.. (บักห่าเมิง)

อีกไม่ไกลหรอก เหนื่อยก้อพัก เฮียกินน้ำเยอะๆ เด๋วก็ถึงล่ะ ผมมียาแก้ไข้อยู่นะเอาไหมหล่ะ แต่ถ้าเฮียกินนะผมรับรองได้เลย ได้นอนกองอยู่ตรงนี้แน่ๆ เอาไหมหล่ะ

มาถึงวันนี้ วันที่มานั่งสรุปทริปนี่ผมยัง เดา มันไม่ออกเลยว่าเหตุการณ์วันนั้นหนะ มรึงห่วงกรูหรือตั้งใจลากกรูไปทรมาน ต่อกันแน่ว๊ะ ไอ้ตี๋อ้วน..

[เหน่งหนักแน่น]

3ชั่วโมงกว่า

ผมไม่รู้ว่าเราปั่นมาแล้วกี่กิโล บ่ายสองโมงกว่าเข้าไปล่ะ ตั้งแต่เช้าที่ผ่านมาตลอดทาง ข้างหน้าลิบๆ สังเกตุได้ว่ามีตึกสูงน่าจะเป็นที่จอดพักรถใหญ่สำหรับแวะเติมน้ำ ตรงนั้นน่าจะมีน้ำอัดลมผมได้แต่ภาวนา

หญิงชราชาวเขา 2คน นั่งเย็บเสื้ออยู่หน้าบ้านที่เป็นจุดพักแวะเติมน้ำรถบรรทุกใหญ่
หนีห่าว.. ผมร้องทักออกไปขณะที่เจ้าของบ้านนั้นละสายตาจากกิจกรรมที่เค้าทำอยู่ในมือ ไม่มีเสียงตอบรับ จะมีก็เพียงแต่การพยักหน้ารับและรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

ผมหมดแรงที่จะหาที่พักพิงจักรยานเจ้าเสือคู่ใจของผม จึงวางมันกองนอนลงที่พื้นตรงเก้าอี้หวายหน้าบ้านของหญิงชราชาวเขาและล้มตัวลงนอนบนเก้าอี้ยาวในทันที ขณะที่บักปลิงเดินไปสำรวจในร้านว่ามีอะไรพอที่จะเอามาให้ผมกินได้บ้าง
หญิงชราเจ้าของบ้านเห็นผมในสภาพที่ น่าสมเพช เช่นนั้น แกจึงเดินมาหาผมแล้วส่งเสียงถามประมาณว่า เป็นอะไร? ในคอที่แห้งผากและที่สำคัญผมไม่รู้จะสื่อสารยังไงให้แกเข้าใจ ไอ้คำศัพย์ที่จดตระเตรียมเอาไว้ว่า ผมเป็นไข้..นั้นก็อยู่ในกระเป๋าหน้าแฮนด์ ผมจึงจับมือของหญิงชราชาวเขาขึ้นมา แล้วก็เอามือของแกมาจับที่หน้าผากของผมที่ตอนนี้อุณภูมิมันสูงขึ้นมาก ผมคิดว่าการสื่อสารกันแบบนี้แกคงเข้าใจได้ไม่ยาก

หญิงชราชาวเขาพยักหน้าและพูดออกมา 2-3ประโยคแล้วแกก็เดินหายเข้าไปในบ้านสักครู่ และแกก็เดินกลับออกมาอีกทีพร้อมกับน้ำ 1ขวดและยาอีก 2ซอง ผมไม่รีรอเลยสักนิดที่จะฉีกยาที่แกนำมาให้สาดใส่ลงคอและตามด้วยน้ำจนหมดขวด

[เหน่งหนักแน่น]

ผมนอนพักอยู่จนคิดว่าตัวเองน่าจะลากสังขารไปต่อได้ จึงบอกลาและขอขอบคุณหญิงชราชาวเขาผู้มากด้วยน้ำใจออกเดินทางกันต่อ ปั่นออกมาได้สักพักไข้ก็กลับอีกแต่จะทำอย่างไรได้ สองข้างทางไม่มีที่ว่างและพอที่จะลับตาคนที่จะให้เรากางเต๊นท์ได้เลย

เฮีย..ข้างหน้าเป็นจุดพักรถ ตรงจุดที่จะเลี้ยวขึ้นไปดูนาขั้นบันได กัดฟัน ขมิบตรูดอีกหน่อยนะเฮียนะวันนี้เอาแค่นี้พอถ้าหากมีที่ให้เรากางเต๊นท์นะ ถ้ามันไม่มีที่กางเต๊นท์จริงๆ เฮียคงจะต้อง ขมิบตรูสุดแรงเกิด อีกทีละกันนะ เฮียนะ..

ตลกมากนะเมิง ตลกมาก สราดดดด...

[เหน่งหนักแน่น]

รายทางก่อนจะถึงจุดพักรถ

[เหน่งหนักแน่น]

ผมถ่อสังขารจนมาถึงจุดพักรถริมทางกับสภาพที่อ่อนล้าเป็นที่สุด บักปลิงนำทางเข้าไปทำทีขอซื้อน้ำอัดลมดื่มก่อนกับแม่ค้าชาวเขาเจ้าของร้านขายของชำพร้อมๆกับสอบถามว่ามีอาหารขายไหม

เฮ้ยเอาแบบด่วนนะ ไข่เจียวดีกว่ากินเสร็จจะได้ขอเค้าใช้น้ำอาบน้ำหน่อย ตรงนั้นนั่นมีก๊อกน้ำอาบน้ำเสร็จค่อยหาทำเลกางเต๊นท์ กรูอยากจะนอนละไม่ไหว ไข้แมร่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากจัดการกับไข่เจียวเป็นที่เรียบร้อย เราจึงขอใช้น้ำและสอบถามว่าเราจะขอกางเต๊นท์นอนได้ไหมเพราะมันเริ่มค่ำลงเรื่อยๆแล้วและผมก็ไปต่อไม่ไหว หญิงสาวเจ้าของร้านชำจึงชี้ออกไปที่ตึกกำลังก่อสร้างด้านหน้าริมถนนใหญ่