เข็นเสือหงอยปล่อยป่า

[Walrus]

และก็เริ่มลง คิดในใจว่าวันนี้สบายๆเดี๋ยวจัดให้ถึงห้วยฮี้ไปเลย แต่พอลงมาตามทางสภาพถนนก็แย่จนทำความเร็วไม่ได้แถมต้องเสี่ยงกับการล้มอีก ประมาณสี่โมงเกือบถึงทางแยก อบต.ห้วยปูลิง มีคนขับมอเตอร์ไซส์สวนทางมา เขาบอกว่าวันนี้ไปไม่ถึงหนองขาวหรอกคงไปได้แค่ 'ห้วยไม้ดำ' ผมยังคงไม่ละความพยายามสู้ต่อไปเรื่อยๆ แต่สภาพความเป็นจริงคือแรงจะหมดแล้ว

[Walrus]

ประมาณสี่โมงครึ่งผมลุยมาจนถึงสันเขาก่อนจะไหลลงห้วยไม้ดำ ณ จุดนี้ยังพอใช้โทรศัพท์ได้ แต่ผมดันไม่ได้โทรแจ้งใคร ไหลลงสู่บ้านห้วยไม้ดำ แม้เวลายังพอมีสำหรับวันนี้แต่หมู่บ้านในหุบเขามันจะดูมืดเร็วเพราะสันเขาบังแสงแดดไว้
ผมถามทางไปบ้านผู้ใหญ่บ้านตามธรรมเนียม ผมแทบจะถามทางตรงหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้านแต่การสื่อสารผิดพลาดผมเดินเลยบ้านผู้ใหญ่บ้าน จนมาเจอเจ้าโสม(ชื่อจริงคือสมชัย) จากการพูดคุยกันพอจะรู้ว่าเจ้าโสมมีปัญหาด้านสมองเล็กน้อย แต่ก็ยังคุยกันรู้เรื่องรู้ราว เขาชวนให้อยู่บ้านเขา ผมก็ตอบตกลง อาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวจะพักผ่อนแต่เจ้าโสมหายไป และมียายดูท่าจะเป็นเจ้าของบ้านตัวจริงกลับมา แล้วแกรู้สึกว่าผมไม่ปลอดภัย อยากให้ถามผู้ใหญ่บ้านก่อน สุดท้ายผมก็แก้ปัญหาด้วยการขอนอนบ้านผู้ใหญ่บ้านแทน
การนอนบ้านผู้ใหญ่บ้านดีอย่างนึงคือมีทีวีดูละคร ถามได้ใจความว่าใช้ไฟจากโซล่าเซลล์ ดูได้ไม่นานเท่าไหร่ แต่ก็พอให้ได้ดูละครผ่อนคลายจากการทำงาน
อาหารเย็นนี้ผู้ใหญ่บ้านลงมือทำยำปลาทู และมีผักดองให้ผม รู้ว่านี่คือเมนูพิเศษมาก ปลาทูต้องซื้อมาจากแม่ฮ่องสอน(ราคาเท่าไหร่ไม่รู้)
ก่อนเข้านอนได้นั่งคุยกับผู้ใหญ่บ้านได้ความว่าลูกแกเรียนจบปริญญาและทำงานที่แม่ฮ่องสอนหลายคน ลูกพี่ชายแกก็จบปริญญาทุกคน จากที่ผมสังเกตพอจะดูออกว่าผู้ใหญ่เองก็จบการศึกษาระดับสูงเหมือนกันแต่ผมไม่กล้าถาม นอกนั้นก็คุยเรื่องสภาพอากาศ การทำนา ราคาที่ดิน นักท่องเที่ยว ได้ความว่าพอมีมอเตอร์ไซส์ผ่านมาบ้าง แต่จักรยานจะมีแต่ฝรั่ง(จากปากคำของพี่ตั้มมีคนไทยผ่านมาบ้างเหมือนกัน แต่อาจไม่เป็นจุดสนใจ หรืออาจผ่านไม่ได้พักที่นี่)
สุดท้ายคืนนี้ผมขอนอนข้างเตาไฟตามคำแนะนำของพี่ตั้ม บรรยากาศดีแต่เหม็นควันไปหน่อย แถมด้วยการเปลืองเชื้อเพลิงบ้านผู้ใหญ่ไปหลายท่อน

[Walrus]

27ธค ห้วยไม้ดำ-แม่ฮ่องสอน

โปรไฟล์ความสูงวันนี้ทำได้แค่ห้วยฮี้เพราะในแผนที่ไม่แสดงถนนบางช่วง

[Walrus]

เช้าวันนี้ผู้ใหญ่ตื่นเช้ามาหุงหาอาหารให้กับผม ยังเป็นเมนูเดิม และตักเป็นเสบียงให้อีก1มื้อ
หลังจากร่ำลากับผู้ใหญ่และครอบครัว ผมให้เงินกับผู้ใหญ่เป็นค่าตอบแทนแต่แกไม่รับผมเลยบอกว่าฝากให้หลานของเจ้าโสมซึ่งพาผมมาหาผู้ใหญ่เมื่อวาน
หลังจากนั้นก็ปั่นมานิดหน่อยก่อนเก็บภาพก่อนจาก ผมไม่ได้ถ่ายรูปในหมู่บ้านมากนัก หนึ่งนั้นคือผมเองออกจะขี้ระแวงเมื่ออยู่คนเดียว พยายามจะไม่หยิบข้าวหยิบของมาล่อตาใคร สองคือผมสังเกตชาวบ้านตามหมู่บ้านที่ผ่านมาไม่ชอบให้ถ่ายรูป คงมีความเชื่อเกี่ยวกับการโดนดูดวิญญาณทำนองนั้นอยู่

[Walrus]

เนื่องจากเป็นช่วงเช้า ชาวบ้านขี่มอเตอร์ไซส์สวนไปหลายขบวน พร้อมกับเสียงให้กำลังใจ สุกยอกๆ ตลอดทาง ช่วงเช้าส่วนใหญ่ยังเป็นทางลง กะคร่าวๆว่ามาจากประมาณยอดเขาในรูป

เจอทางแยกพร้อมศาลาริมทางอย่างนี้ นั่งพักรอถามทางดีกว่า ไปทางซ้ายครับ

[Walrus]

ถึงแล้วครับบ้านหนองขาว เป้าหมายของเมื่อวาน สภาพหมู่บ้านน่าอยู่มากๆ เสียดายที่มาไม่ถึงเมื่อวาน ถ่ายมุมสวยสุดมารูปเดียว แคบไปซะด้วย

[Walrus]

พยายามถ่ายรูปเจ้าหนูอยู่นานจนร้องไห้เลย

ที่นี่ผมเจอกับชายอายุยี่สิบปลายทำงานเกี่ยวกับด้านการเงินบนถนนสาธร(เขาว่าหน่วยงานราชการ) น่านับถือมากๆสำหรับคนที่โตที่นี่แล้วสามารถขวนขวายร่ำเรียนจนได้ทำงานบนถนนเส้นนั้นได้ เทียบกับถนนในหมู่บ้านเขาแสนลำบาก ไม่อยากจะนึกว่าเวลาเดินทางไปเรียนในเมืองจะลำบากอย่างไร

[Walrus]

ถามทางไปร้านค้า ซื้อน้ำอัดลมขวดใหญ่เพราะมีขายขนาดเดียว กับเวเฟอร์ เอาไปไม่หมดทั้งคู่ต้องแบ่งให้เด็กๆแล้วเอาติดตัวไปสี่ห้าอัน

[Walrus]

หลังจากพักพอประมาณผมก็ไปต่อ จากหน้าอนามัยก็ขึ้นเนินกันเลย และก็เห็นวิวสุดสวยจากมุมเดิมแต่สูงขึ้นเรื่อยๆเห็นภูเขาโอบล้อมรอบด้าน แต่ด้วยความไม่อยากจอดกลางเนินจึงไม่ได้ถ่ายรูปไว้ ขึ้นเนินประมาณ200เมตร เห็นว่าสูงและโล่งลองเอาโทรศัพท์มาเช็คสัญญาณสีส้มซะหน่อย ปรากฏว่ามีจริงๆ จึงโทรรายงายพี่ตั้มและเสือโจ เผืาอจะเป็นห่วง เสือโจอิจฉาผมใหญ่เลยที่ได้นอนโฮมสเตย์บ้านชาวบ้านแท้ๆ

[Walrus]

ลงจากหนองขาว ผมเจอวิวตรงนี้ รู้สึกว่าเป็นนาขั้นบันไดที่ผมชอบมากที่สุด ไม่เทียบความยิ่งใหญ่นะครับ

[Walrus]

เจอน้ำตกเล็กๆ จัดการล้างหน้าและเติมน้ำ โชคดีที่หมดฤดูเพาะปลูก ตอนนั้นดื่มโดยไม่ได้ชะล่าใจว่าอาจมียาฆ่าแมลง

ตรงนี้เริ่มมีรถนำชาวต่างชาติเข้าไป คงไปนอนโฮมสเตย์เหมือนกัน และเจอรถหน่วยทหารที่จะไปมอบอุปกรณ์กันหนาว

[Walrus]

ก่อนเข้าห้วยฮี้ เจอลานกว้างมีรอยก่อกองไฟของชาวบ้าน น่านอนดีเหมือนกัน แต่ขอมาเยอะๆนะ มีป้ายบอกอีก 26กม จะถึงถนนเส้น108
ที่ถามผู้ใหญ่ห้วยไม้ดำ พอจะทราบว่าห้วยฮี้มีแหล่งแทรกกิ่ง คงเป็นยอดใดยอดหนึ่งในรูปนี่แหละครับ

[Walrus]

เดินทางกันต่อไปครับ ผมไปทางซ้ายอ้อมภูเขาที่ว่านี้จนถึงห้วยฮี้ หมู่บ้านออกจะเงียบๆ เพราะชาวบ้านคงไปไร่กัน ผมปั่นผ่านพยายามหาตำแหน่งที่ตั้งของสถานีอนามัยแต่ก็ไม่เจอ สังเกตว่ามีถนนย่อยๆในหมู่บ้านสองสามเส้น คงอยู่บนเส้นใดเส้นหนึ่ง
ไม่ได้แวะห้วยฮี้เพราะแรงยังมีเสบียงก็ยังมี กลัวว่าชักช้าอาจไม่พ้นป่ากันอีกคืน
ทางก็ขึ้นซึมๆ ลองกะกันเอาเองจากอีกด้านของภูเขา

[Walrus]

หลังจากนั้นก็ขึ้นกันต่อไป ทั้งสภาพพื้นผิวและความชัน ปั่นได้ปั่น ปั่นไม่ไหวเข็น(ปกติผมจะรอจนมีแรงแล้วค่อยปั่นต่อ แต่วันนี้ต้องแข่งกับเวลา)
เนินชันลูกสุดท้ายโหดมากๆ ต้องเข็นขึ้นยาว ภาพนี้ถ่ายตอนปลายแล้วจึงดูไม่ชัน

[Walrus]

และก็ปั่นลงซึมๆสบายๆมาเจอสิ่งที่ตั้งตารอ "ถนนดำ"