นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[เหน่งหนักแน่น]

ข้างหน้านั้น..ระยะสายตาที่มองเห็นคาดว่าน่าจะเป็น เมืองใหม่ ของที่นี่..เพราะตึกแต่ละตึกที่มองเห็นนั้นเป็นตึกที่เพิ่งจะสร้างเสร็จใหม่ๆ บางตึกยังไม่เปิดทำการด้วยซ้ำไป บางตึกก็น่าจะเป็นสถานที่ราชการ จากการสังเกตุและวิเคราะห์จากตัวผู้เขียนเอง

[เหน่งหนักแน่น]

เมืองใหม่ เมืองนี้นั้น..น่าจะห้ามรถบรรทุกใหญ่เข้าไปเพราะสังเกตุได้ถนนที่จะเข้าสู่ตัวเมืองจะมีการทำ ซุ้มกำหนดความสูง ของรถยนต์ที่จะผ่านเข้าไป ถนนหนทางสะอาด สะอ้านดีครับ ส่วนทางจักรยานนั้น เบ้อเร่อเลย..เป็นที่น่าอิจฉายิ่งนัก

ผู้เฒ่าริมทาง..แหล่งข้อมูลประวัติความเป็นมาของสถานที่แห่งนั้น เสียดายที่เราคุยกะเค้าไม่เข้าใจและถึงแม้ว่า พระเอกของเราอยากจะรู้ถึงประวิตศาสตร์ของที่นี่ เต็มประดาก็ตามที

เฮีย เฮีย..เราจะไม่แวะคุยกะผู้เฒ่าคนนี้หน่อยรึ เผื่อมีข้อมูลอะไรดีๆ เราจะได้เอาไปเล่าเรื่องต่อไง
ปล่อยให้แกนั่งสะบาย สะบายไปเถอะ กรูว่านะ..กรูไม่อยากให้แกเสียน้ำตาเพราะมรึงหว่ะ
ธ่อเฮีย..คนเราหนะ เล่าถึงความหลังในวัยหนุ่ม ไมไ่ด้เล่าถึงความรัก ความหลังซะกะหน่อย

ยังกล้าคิด..ว่าคุยกะเค้าเข้าใจนะคนเรา

[เหน่งหนักแน่น]

เข้ามาได้ แต่..จะออกไปเส้นไหน อะไร ยังไงนั้น มันเป็นเหมือนการบ้านที่จะต้องทำอยู่ตลอดการเดินทางเลยซะจริงๆ

ตอนเรียนแมร่งก็นั่งคุย แบบฝึกหัดในห้องเรียนก็ไม่เคยส่ง การบ้านรายวันก็ไมทำ รายงานก็ไม่มี ตื่นเช้ามาก็แหกขี้ตารีบไปโรงเรียนไปขู่เพื่อนนักเรียนหญิง เค้าไม่ให้ลอกการบ้านก็ไปดึงเปียเค้า ทำตัวเป็นอันธพาล เค้าเข้ากลุ่มทำกิจกรรมก็ไม่อยากให้อยู่ด้วย เดาไม่ยากหรอกไอ้คนแบบนี้ แก้ผ้าเอาหน้ารอด หนะถนัดนัก ถ้าสมัยเรียนขยันเรียนอ่ะนะ กรูไม่ต้องเสียเวลามายืนขาแข็งคอยรอว่าจะหันหน้าไปทางไหนร๊อก

ผมพูดซะขนาดนี้ เล่นกันแรงๆแบบนี้ ไม่ใช่เพราะผมแน่หรอก ขอบอก.. มันเป็นเพราะผมไม่รู้ว่า มันโกรธ โมโห หรือ อะไร ยังไง กับอารมณ์บนใบหน้าของพระเอกเราต่างหากหละ

เฮียว่าใครรึ..
คงจะว่าตัวกรูเองมั๊ง..ยืนหัวโด่กันอยู่สองคนนี่
อ้อ..แล้วไป ขอบอกเลยนะเฮียถ้าคิดจะว่าผมหนะ แค่นี้ยังไม่ครบนะ ขอบอก

[foresthang]

แก้ผ้าเอาหน้ารอด....
มันคุ้นๆ ขัดๆ ยังไงไม่รู้
แก้ผ้าแล้วรอดเหรอ...

[เหน่งหนักแน่น]

จะว่าไปแล้ว..การเดินทางไปไหน มาไหนกับบักปลิงมันก็ดีไปอย่างคือ เรื่องกิน.. เพราะพระเอกของเรานั้น สามารถมาก ได้ตลอดไม่เคยบ่นให้ผิดหวังเลยว่า อิ่มแล้ว..

บ่าย 4โมงละ..ยังไม่เห็นวี่แววเลยว่า ทะเลสาบฝู่เซียน(FU XIAN) นั้นอยู่ตรงไหน

เฮีย..ผมว่าเรามาลดทอนความกังวลออกจากร่างกายซะหน่อยดีไหม นั่น..ฝั่งตรงข้ามนั่นเดาไม่ผิดมันต้องเป็นร้านอาหารแน่นอน สะบายใจได้ ไม่พลาด..

ก่อนที่ผมจะตกปากรับคำ บักปลิง แคปปิตอลก็นำเจ้าเสือคู่ใจไปพิงไว้ที่หน้าร้านอาหารนั้นเรียบร้อยและเพื่อเป็นการไม่เสียเวลา มีรึ..ที่ผมจะยอมง่ายๆ
เสียงร้องต้อนรับพร้อมๆกับรอยยิ้มของเจ๊หมวยที่นั่งอยู่ในร้าน คงจะประมาณว่าเราจะกินอะไร? และหลังจากที่เราชี้แจงแถลงไขว่า เราทั้งสองคือ หนุ่มไทยที่หน้าตาดี มิใช่คนจีนอย่างที่เจ๊เข้าใจความวุ่นวายก็บังเกิดขึ้น หลังจากที่เราสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง (อีกแล้ว) เจ๊หมวย..แกก็เรียกกุ๊กหนุ่มชาวจีนซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของร้านด้วยอีกตำแหน่งนึง และเป็นสามีของเจ๊หมวยด้วยอีกตำแหน่งนึง ออกมาคุยกะเรา อารมณ์แกคงจะประมาณว่า ทุกอย่างในร้าน อร่อยม๊วก ใบประกาศณียบัตรและรูปถ่ายต่างๆที่แกได้รับรางวัลมามากมายแขวนโชว์อยู่ที่ผนังร้าน

กรูหิวข๊าว..กรูไม่ได้เข้ามาชื่นชมผลงานอะไรของเมิ๊ง...
พระเอกของเราร้องบอกออกไป..และหลังจากที่เรานั่งฟังแกบรรยายสรรพคุณฝีมือแกเรียบร้อยแล้ว พระเอกของเราก็ชี้ไปที่ รูปถ่าย ของอาหารที่แป๊ะไว้ข้างฝา

เอานี่..2จาน เข้าใจไม๊ไอ้อาเฮีย
หลังจากที่เชียร์ไม่เป็นผล อาเฮียแกก็เดินเข้าครัวไป เปิดแกส เตรียมกะทะ เสียงดังโช้งเช้งสนั่นลั่นครัว แกผัดอยู่สองสามทีกลิ่นหอมของอาหารจานเดียวก็ลอยออกมา ซึ่งตอนนี้เราก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือ ผัดอัลไร..

หลังจากที่แกจัดการกับอาหารจานเดียวของบักปลิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แกก็เดินสะบัดตรูดออกจากร้านบิดมอไซส์ไฟฟ้าออกไปในทันที
อ้าว..ไอ้ปลิง แล้วของกรูหละ มรึงสั่งไปกี่อย่าง กี่จานนี้
อ้าว..เฮีย ผมก็สั่งไปบอกเหมือนกัน แล้วผมก็ชี้นิ้วไปที่เฮีย และก็ชี้มาที่ผม ทำไมมันจัดมาจานเดียวว่ะนี่
อ้าว..มิน่าหละ แมร่มผัดเสร็จเดินสะบัดตรูดออกไปเลย
อ้าว..เฮียคิดว่ามันเข้าใจว่าอะไรหละ
อ้าว..แล้วมรึงจะให้เค้าเข้าใจว่ายังไง กรูหนะเดาไม่ผิดนะคิดว่า..ไอ้เฮียเชฟเจ้าของร้านนั่นคงจะเข้าใจว่า เราสั่งข้าวผัดจานเดียว แต่กินกันสองคนหนะสิ แกคนคิดว่าอุตส่าห์โม้สรรพคุณของตัวแกมากมาย ดันสั่งกินแค่ข้าวผัด กรำ..

พูดภาษาไทยไม่รู้เรื่องหรือไงว่ะ.. พระเอกของเรารำพันออกมาเบาๆอย่างอารมณ์เสีย ส่วนผมเองนั้นก็นึกอยู่ในใจเหมือนกัน ก็เค้าฟังภาษไทยไม่รู้เรื่องแหละ ถึงได้มานั่ง แดร๊ก..ข้าวผัดสองคนจานอยู่นี่ไง ไอ้หอกหัก..

[met]

เข้ามาได้ แต่..จะออกไปเส้นไหน อะไร ยังไงนั้น มันเป็นเหมือนการบ้านที่จะต้องทำอยู่ตลอดการเดินทางเลยซะจริงๆ

จะว่าไปผมรู้ชะตากรรมตั้งแต่ยังไม่เหยียบเมืองจีน เป็นความจริงซะยิ่งกว่าจริงว่านี่เป็นเหมือนการผจญภัยเล็ก ๆ ของกะเหรี่ยงไทย(หน้าจีน)
เพราะเราตั้งใจแล้วว่าจะไม่กำหนดอะไรให้เครียด ก็เลยจำแต่เมืองใหญ่ ๆ ที่จะผ่าน แล้วให้จีพีเอสและอากู๋นำทาง

เหน่งหนักแน่น : เฮ้ย กรูแล้วแต่มรึงนะ เรื่องเส้นทาง จะไปไหนบอกมา กรูจะเป็นผู้ตามที่ดี
ผม : (ถามตูสักคำมั้ย ว่าตูรู้ทางรึเปล่า)

ทริปนี้มันส์มาก เช้า ๆ ก็มันส์ บ่าย ๆ ก็เริ่มมึน ปวดกบาล
พอตกกลางคืนมัน(สามคน)ก็เริ่มทะเลาะกัน

[เหน่งหนักแน่น]

ที่นี่..ระบบการจัดการของผังเมืองเป็นที่น่าอิจฉายิ่งนัก เมืองใหม่และเมืองเก่าผสมผสานกันอย่างลงตัว ตามภาพถ่ายที่นำมาฝากกันนั้น แปลงผักและพืชสวนที่อยู่ริมทางถนนใหญ่ เรียงรายให้เห็นจนอดไม่ได้ที่จะต้องเก็บลงบนความทรงจำไว้บนภาพถ่าย ผมเป็นคนชอบดูอะไรเขียวๆของต้นไม้ใบหญ้า เลยประทับใจเป็นพิเศษ ส่วนบ้านของเกษตรกรรมชาวนา ชาวสวนถูกปลูกขึ้นใหม่ ดูไฉไลกว่าเก่าก่อนทดแทนของเดิมที่ชราภาพตามกาลเวลา จะว่าไปมันก็ละเมียดคล้าย ทาว์นโฮม..ของบ้านเราเหมือนกันนะ

ตอแหล... เสียงไอ้คนข้างๆลอยมาแต่ไกล..

ชอบตายหละ เขียว เขียว กรูเห็นแต่พอเจอ ขาว ขาว ก้อเหลี่ยวมองจนจะตกเลนจักรยาน หุหุ

ก้อ..จริงของมันเหมือนกันนะ นะ

[เหน่งหนักแน่น]

ด้วยแรงของลมที่พัดขึ้นมาจากทะเลสาบฝู่เซี่ยน(FU XIAN) เล่นเอาหน้ารถจักรยานของเราแกว่งจนเกือบจะเสียการทรงตัวได้เหมือนกัน เราคงใกล้จะถึงที่พักแล้วแน่ๆ ผมนึกในใจ..

ชิงเต่า ชิงเต่า ชิงเต่า ชิงเต่า...

รู้สึกว่า..ไอ้พระเอกของเรานี่มันจะระริ๊ก ระรี๊ เป็นพิเศษ ตรงนี้ไปเหลืออีกแค่ 10กว่าโลก็จะถึงหมู่บ้าน RE SHUI TANG หมู่บ้านริมทะเลสาบตามลายแทงที่เพื่อนฝรั่งตาน้ำข้าวของพระเอกเราได้ให้ข้อมูลเอาไว้

เป็นไงเฮีย.. งามไหมหละนี่แค่เริ่มต้นนะ เฮียคิดดูดิ..วิวแบบนี้นะแล้วมี ชิงเต่า อยู่ในมือ แม๊..จะสุขอะไรปานนี้ เราคงไม่ต้องรีบละ อีกไม่กี่โลหมู่บ้า่นข้างหน้า GPS มันบอกละว่าอีกไม่ไกล
แล้วมันบอกมรึงว่าไงหละ ไอ้เครื่องนำทางของมรึง
รู็สึกว่า ยิ่งออกมาไกลเสียงมันยิ่งเพี้ยน เพี้ยนนะเฮีย มันร้องบอกผมตะกี๊ว่า..

ฟ่าวไป ฟ่าวไป ใกล้สิฮอดหละ ใกล้สิฮอดหละ..

พระเอกของเรา ปลิง แคปปิตอล

[เหน่งหนักแน่น]

ที่นี่..จากสายตาที่มองเห็น คู่สมรสหลายคู่ต่างก็เลือกวิวที่ทะเลสาบแห่งนี้เป็นสถานที่ ที่บันทึกความทรงจำว่าครั้งหนึ่งในชีวิต เราก็เคยผ่านพิธีมงคลสมรสมาแล้วนะ

ส่วนชีวิต หลังสมรส นั้น ตัวใครก็ตัวมันละกันนะครับ ท่านครับ..

โชคดีเด๊อ..พี่น้อง..

[เหน่งหนักแน่น]

[เหน่งหนักแน่น]

ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับร่วงลงสู่ผืนน้ำ หากถ้าเป็นสมัยวัยเยาว์เราคงจะคิดกันแบบนี้ จะว่าไปการกลับไปเป็นเด็กมันก็ดีอย่าง หรือหลายๆอย่าง ไม่มีความเครียด ไม่มีความกังวล ทุกอย่างมันดูสนุกสนานและรื่นเริงตื่นเช้ายังไม่ทันจะลุกขึ้นจากที่นอนก็คิดเอาไว้ละ วันนี้เราจะเล่นอะไรดี...

ลมยังคงแรง อุณหภูมิเริ่มลดต่ำลงเรื่อยๆ ผมมองไปรอบๆ รถเครื่องปั่นไฟ ก็ไม่มี รางดอลลี่ ก็ไม่มี กล้อง ก็ไม่มี แผ่นรีเฟร็กซ์ นั้นก็ไม่มี ไม่มีอะไรสักอย่าง แต่ไอ้คนที่ผมมาด้วยกันมันนั่นหนา กิริยา ท่าทาง ลีลาการเดิน นั่งอ่ะนะปานพระเอกMV

[เหน่งหนักแน่น]

[เหน่งหนักแน่น]

หลุดจากจุดชมวิวของทะเลสาบ Fu Xian ทางข้างหน้าสังเกตุได้ไม่ยาก รีสอร์ทขนาดใหญ่หลายๆแห่ง รวมถึงบ้านจัดสรรค์บนเนินไม่ต้องเดาให้เมื่อย ผู้มีอันจะกินทั้งนั๊นเพราะสังเกตุได้จาก ประตูทางเข้าโครงการแต่ละที่ มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

[เหน่งหนักแน่น]

ทำไม..?
- เบอร์โทรของแอร์โฮสเตสของสายการบินที่นั่งมาคุณหมิง
- ที่อยู่อีเมลล์แอดเดรสของพนักงานสาวหน้าเคาท์เตอร์ของโฮสเทล
- ID Line ของพนักงานขายของในซุปเปอร์มาร์เกตเมืองคุนหมิง

บุคคลในภาพถ่ายคนนี้ มันได้ไปคนเดียวว๊ะ ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไม...?

[เหน่งหนักแน่น]

ไม่สามารถขนาดนั้น ไม่สามารถจริงๆ เดาใจมันไม่ถูก ไม่รู้มันคิดอะไร เท่าที่จับใจความได้เห็นพระเอกของเรานั้นบ่น พึมพำ พึมพำ

ตรูมีน้ำยาเหมือนกันนะเฟร้ย เฮ้ย..