นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[met]

ผมเตือนพี่เหน่งแล้ว ให้เหลือกกน.สักชิ้นนึง แกก็ไม่ยอมครับถอดได้วิ่งลงไปเลย

[khunhan]

อุ๊ต่ะ !!!

[เหน่งหนักแน่น]

เห่าเที่ยว เห่าเที๊ยววว....

เข้าใจตรงกันนะ น๊ะ..

[เหน่งหนักแน่น]

ชื่นหัวจิต ฉ่ำหัวใจกับน้ำใน ทะเลสาบน้ำจืดเตียนฉือ กันเป็นที่เรียบร้อยเราสองคนจึงได้เวลา สะบัดตรูด ออกจากที่นี่เพื่อมุ่งหน้าลงใต้กันอีกครั้งในช่วงบ่ายของวันนี้

ชื่นหัวจิต ฉ่ำหัวใจ แต่..ตรูดใครข๊าว ขาวนั้นไม่เป็นที่เฉลย ณ.ที่นี้น๊ะ นะ

[เหน่งหนักแน่น]

เราสองคน..กลับขึ้นมาบนถนนใหญ่อีกครั้ง ลมยังคงแรงอากาศยังคงแห้งเหมือนเดิมและความร้อนของแสงอาทิตย์ก็เริ่มทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นด้วยเช่นกันเราปั่นไปได้สักพัก พระเอกของเราก็ร้องบอกว่า

เอ๊ย..เฮียทำไมมันให้เราข้ามไปฝั่งโน้นว่ะนี่
ผมเหลียวมองออกไปตามที่บักปลิงร้องบอกออกมา ฝั่งตรงข้ามเป็นเหมือนโครงการคอนโดมิเนียมขนาดใหญ่ที่กำลังก่อสร้างและแล้วเสร็จไปแล้วในบางส่วน (ใหญ่จริงๆนะ )
งั้นก็ลองดู ยังไงมันก็ไปถูกทิศใช่ไหมหละ ช่างแมร่มเถอะเวลายังพอมีเหลือ

เพื่อไม่ให้เสียเวลาว่าไง ว่าตามกันอยู่แล้วเราสองจึงไม่รอช้าที่จะหันหัวรถของเราไปตามเส้นทางของไอ้เครื่องนำทางที่เราๆเรียกมันว่า... GPS

[เหน่งหนักแน่น]

ผ่านโครงการคอนโดนิเนียมขนาดใหญ่มาได้ช่วงหนึ่ง ไอ้เครื่องมือนำทางชั้นเลิศ GPS กลับพาเราสองคนเข้ามาในแปลงเพาะชำผัก บักปลิงพยายามเช็กพิกัดอยู่ตลอดเวลา เครื่องมันก็ยืนยันมาทางนี้

อีก 300เมตร เลี้ยวขวา
ระบบเสียงของเครื่องมือนำทาง ร้องบอกออกมาแบบนี้ ถึงแม้บักปลิงของเราจะปั่นรถจักรยานย้อนไป ย้อนมาขึ้นๆลงๆเพื่อเช็คดูว่าเครื่องมือนำทางนี้ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างถูกต้องไหม

นี่..เฮียก้อเห็น เฮียก้อได้ยินใช่ไหม ผมปั่นไปแล้วก้อปั่นกลับมาหาเฮีย 3-4รอบละนี่ เหนื่อยฉิบหายมันก็บอกแบบนี้ อีก 300เมตรให้เราเลี้ยวขวา อีก300เมตรเลี้ยวขวา ข้างหน้าแมร่งก็เรือนเพาะชำ ซ้ายก็ใช่ ขวาก็ใช่ แมร่งเอ๊ย...มันจะเอายังไงกะกรูว่ะนี่

บักปลิงพูดไม่ทันขาดคำ

ไอ้อ้วน ไอ้หน้าจืด มรึงไม่ต้องเอายังไงหรอก มรึงแค่ไม่ต้องปั่นไป ปั่นมา ไปๆกลับๆแบบนี้สิว่ะ มรึงแค่เหนื่อยส่วนกรูนะ เวียนหัว เว้ยยย...

เป็นยังไงครับท่าน เครื่อง GPS ของพระเอกเรา แน่นอนไหมครับท่านครับ

[เหน่งหนักแน่น]

นอกจากผมแล้ว..โจทย์ หรือ คู่กัดของบักปลิง แคปปิตอล ที่จะร่วมเดินทางต่อไปข้างหน้าในทริปนี้นั้น ผมว่าก็คงจะไม่พ้นไอ้เครื่องมือนำทางพิเศษชิ้นนี้ เป็นแน่แท๊

เราทิ้งเรือนเพาะชำผักไว้ข้างหลัง ปั่นลัดเลาะลุยฝุ่นกันมาได้อีกช่วงนึงข้างหน้าเรานั้นคือ หมู่บ้านเก่าที่ทรุดโทรม ที่กำลังถูกเครื่องจักรกลทุบให้พังทลายลง ประวัติศาสตร์ของที่นี่คงจะเหลือไว้แค่เพียง ความทรงบนภาพภ่าย.. เท่านั้น

ผมละสายตาจากหมู่บ้านเก่าแห่งนี้และมองออกไปข้างหน้า ซ้ายและขวา ผมขออนุญาติไม่เขียนบรรยาย แต่ขอให้ท่านผู้อ่าน เล่าเรื่องเอง ...ตามภาพถ่ายที่ผมนำมาฝากกันดีกว่านะครับ

[เหน่งหนักแน่น]

และแล้ว..โจทย์ของบักปลิงก็นำทางเราออกมาสู่ถนนสายรองอีกครั้งนึง ข้างหน้าเดาไม่ยากหรอกมันต้องเป็นร้านขายของชำแน่นอน

น้ำและขนม ตุนเอาไว้ในกระเป๋าก่อนเพื่อความไม่ประมาท ตอนนี้ก็บ่ายโมงกว่าเข้าไปละ อีกไกลแค่ไหน..? อีกนานแค่ไหน..? กับปลายทางของวันนี้

[เหน่งหนักแน่น]

ทางยาว ยาว ฝุ่นเยอะ เยอะ

อยากจะบร้าตาย..

[เหน่งหนักแน่น]

ทางยาวๆ ค่อยๆไต่ไล่ขึ้นเนินแบบซึม ซึม ขึ้นตลอดแบบนี้นั้น รอบขาใคร รอบขามัน ผมล่วงหน้าห่างจากบักปลิงน่าจะหลายกิโลอยู่ เพราะจอดข้างทางพักกินน้ำ 10นาทีก็แล้ว ยังไม่มาผมก็ไปต่อค่อยๆไต่ไล่ระดับความสูงจนสุดก็ถึงเวลาไหลลง ผมปล่อยให้รถไหลลงมาจนถึงแปลงปลูก สตอเบอร์รี่ ลูกเขื่องจึงได้จอดรอพระเอกของเราอยู่ตรงนี้

จุดนี้..ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลเท่าไหร่นั้น ผมไม่สามารถรู้ได้แต่ที่แน่ๆปลูกสตอเบอร์รี่แล้วขึ้น ก็น่าจะสูงอยู่นะแต่คงจะไม่มากมายสักเท่าไหร่

ข้างหน้านั้น..เป็นเมืองขนาดใหญ่ดูจากสายตาแล้วน่าจะก่อสร้างเสร็จไม่นาน ตึกรามบ้าน ถนนหนทางช่องนั้นยังคงดูสะอาด สะอ้าน

[Bike Addict]

ฮา ตลอด ผมหุบปากไม่ลงเลย รออ่านต่อไป

[met]

ทริปนี้น่าจะเรียกว่าไป 3 คน
สองคนเพื่อนตาย สามคนหลงทางชิหัยเบย ...

คนที่สาม ก็ GPS ไงครับ มันเป็นคนนำทางครับ ผมเปล่านะพี่เหน่ง
สเหน่ห์ของ GPS คือ ความคลาดเคลื่อน ผมอยากเรียกว่าความเพี้ยนที่แสนเพลิดเพลิน หรือคุณเคยได้ยินเสียงนี้มั้ยครับ

GPS : ถ้าเป็นไปได้ กรุณากลับรถ / หรือ อีกสองร้อยเมตรเลี้ยวซ้าย แล้วกลับรถ / หรือ "กูบอกให้มึงกลับรถ"

ลองดูสิครับ ไปต่างบ้านต่างเมือง แล้วให้GPSเพื่อนที่แสนดีนำทาง
ลองเชื่อเพื่อน(มัน)สักครั้ง แล้วคุณจะพบว่าเส้นทางแบบนี้(ก็มีในโลก)ก็พาคุณไปถึงจุดหมาย จากA-B ได้ (ด้วยเหรอวะนี่)

[หางแฮ้ม]

^^^

ผมมันโลวเท็คใช้แต่ GPM จำแต่ชื่อเมืองข้างหน้าที่จะไปแล้วใช้ปากถามไปเรื่อยๆ

[met]

^^^

ผมมันโลวเท็คใช้แต่ GPM จำแต่ชื่อเมืองข้างหน้าที่จะไปแล้วใช้ปากถามไปเรื่อยๆ

เยี่ยมเลย

ของผมก็ถาม ถามนิดเดียว อาเฮีย อาซ้อ ตอบมาเป็นหางว่าว เออ คิดว่าตูเข้าใจรึไง

[เหน่งหนักแน่น]

ฮา ตลอด ผมหุบปากไม่ลงเลย รออ่านต่อไป

สะบายดีครับน้องโฮ่ว..ดีใจครับที่ถูกใจ

^^^

ผมมันโลวเท็คใช้แต่ GPM จำแต่ชื่อเมืองข้างหน้าที่จะไปแล้วใช้ปากถามไปเรื่อยๆ

เห็นพระเอกของเรา อ้าปากถามชาวบ้านทีไร น้ำใสๆพาลจะไหลออกตาซะทุกทีไป คนโดนถามนะครับพี่วี ส่วนเหตุผลนั้นผมว่าก็คงจะไม่ต่างกะคุณฮุย ลี สักเท่าไหร่