กระทู้ซีรีย์ - ร่วมงานวันเด็กสปป.ลาว ณ เมืองล่องแจ้ง สมรภูมิรบในอดีต กับเส้นทางที่เรียกว่าท้าทายยิ่งนัก 3-8 ก.ค.57 หน้า 55.

[ซาเล้งสีแดง]

ภาพงามๆ อยู่กล้อง d80 นี่เอง ตามชมครับ

[kaka7]

[biohazard]

ให้แต่ละคนแอ๊กชั่นก่อนดิ่งลงเขากันคนละรูปกับวิวภูพระเจ้าเบื้องหน้า

เบย จอกนี้ ฟ้าดิน เป็นพยาน

[เอส-เมอร์ริด้า]

แสงและเงา...

...เวลาเดินทาง ย่อมอยากเก็บภาพไว้ในความทรงจำ หลายเส้นทางมีมุมสวย
ที่เราได้ใช้สายตาเพื่อเก็บภาพ และกล้อง แต่การนำตัวเองออกไปค้นหาย่อมดีกว่า
ช่วงที่ไหลลงจากภูเพียงฟ้า ผ่านแนวเขาภูพระเจ้า กับการบันทึกภาพของหนุ่ย
ถ่ายทอดออกมาได้ดี เน้นไปที่แสงเงาแดดและรูปทรง...
บางครั้งก็อยากหยุดเวลาเอาไว้นานๆ แต่ความจริงเวลา
ไม่เคยคอยใครได้นานๆ บางทีก็ปล่อยเวลาผ่านเลยไปอย่างไร้ค่า ผมว่าเมื่อคน
เราแข่งกับเวลายังงัยก็แพ้อยู่ดี ผมเพียงคิดว่าเวลาผ่านไป แล้วเรารู้สึกว่ามี
ความสุข ไม่มีความทุกข์ ไม่แบกทุกข์ไว้ก็ถือว่าดีแล้ว...บ่นมานี่ไม่เข้ากับแสงเงาเลยใช่มั๊ย รอคอยเวลารอบใหม่เพื่อ
บันทึกเรื่องราวแบบนี้อีกครั้งเมื่อมาถึง เพื่อนๆ และมิตรภาพร่วมทางด้วยกัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

คีริน...

...หนึ่งในตัวกาตูนร์ดังซีรีย์ดราก้อนบอล นำมาเป็นชื่อตั้งของเสือคู่ใจของ
เพื่อนหนุ่ย ทริปถัดไปที่จะไปลาวเดือนหน้าผมได้ยืมไปเป็นพาหนะชั่วคราว
ไม่รู้ว่าจะพยศรึป่าว เมื่อเจอที่ไม่ใช่เจ้าของมัน คุณสมบัติของคันนี้ ขี่ได้นิ่ง
มากๆ การทรงตัวไม่มีกระเด้งกระดอน หรือแกว่งซ้ายขวา และพุ่งไหลระดับ
หนึ่ง แต่อาจจะมีข้อเสียที่การให้ตัวตอนเริ่มต้นจะช้ากว่านั่นเอง ถ้าจะแซงใคร
คงยาก แต่การทัวร์ริ่งไม่ได้แข่งขันเอาชนะ ใครจะแซงก็แซงไป แต่ยาวๆนี่
ได้เปรียบแน่นอน ไม่รู้ว่าจะใช้ได้กับผมหรือป่าว เพราะกลัวว่ามันจะทำให้ผม
ปวดเมื่อยเพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำความรู้จักซักเท่าไรในการออกทริปครั้ง
หน้านี้ แต่จะค่อยๆ ปรับครับ ขอบใจหนุ่ยที่ให้ยืมรถได้ลองใช้ดูบ้าง

[เอส-เมอร์ริด้า]

วันนี้ถือว่าเป็นโบนัสในการปั่น เพราะลงเขายาวๆ ไปจนถึงวังเวียง จะมีขึ้นเนินบ้างแต่ก็น้อย เพื่อนๆ
เลยมีเวลาแวะพักเล่นน้ำที่บ่อน้ำอุ่น ... การที่จะมาพักที่บ้านน้ำอุ่น ก็ต้องกะระยะทางให้ดี เพราะเรา
มักจะเลยไปภูคูนขาขึ้น หรือขาล่องก็เลยไปพักที่วังเวียงกันมากกว่า แต่ที่นี่ผมว่าถ้าได้พักก็คงสวยงาม
ไม่แพ้กัน และที่พักก็ไม่ได้แพงมากนัก น่าจะคืนหนึ่งราวๆ สี่ร้อยบาท อาจจะคลาดเคลื่อนบ้าง เพราะ
ไม่ได้สอบถามราคา มีร้านอาหารบริการฝั่งตรงข้าม พวกเราแวะเล่นน้ำกันก่อน สนุกสนานมากๆ
หยอกล้อกัน มีเรทนิดๆ จากกล้องซึ่งลงในกระทู้พี่ซาฯ ไปก่อนแล้ว ผมเซนเซอร์ก็ไม่เป็น เอาแบบ
ซอฟต์ๆ ดีกว่า ฮ่าๆๆ น้ำอุ่นไหลมาจากใต้ดินจากภูเขาด้านหลัง และอุ่นกำลังดีไม่ร้อนมาก และไม่เย็น
เกินไป น้ำก็ไม่ลึกมาก ตื้นระดับเอว ถือว่าได้ผ่อนคลายกล้ามเนื้อจากการขึ้นภูคูนได้ดีจากเมื่อวานที
เยี่ยมมากๆ สำหรับผมกับพี่หมอเลยทีเดียว

[เอส-เมอร์ริด้า]

หลังจากขึ้นจากเล่นน้ำกันแล้ว ยังไม่กินข้าวกันที่นี่แม้จะ
เลยเที่ยงไปแล้ว อยากจะไปทานข้าวที่ร้านน้องตีบกันมากกว่า
เผื่อใครทิ้งหัวใจไว้ ต้องตามไปเก็บที่นั่น เมืองกาสีจากที่ได้
แวะครั้งก่อนขึ้นภูหลวง ผมเลยบอกให้ลงเขาอีก 15 หลัก
เพื่อไปกาสี...ทุกคนล่วงหน้าไปกันแล้ว ผมและพี่ซาฯ รั้งท้าย
กันก่อน เพื่อจัดเก็บสัมภาระ และซื้อเบียร์อุดหนุนที่ให้พวกเรา
ฝากจักรยานไว้ แต่ไม่ได้ทานอะไรกันเลย แรกๆ คิดว่าเข้ากาสี
ไหลลงเขาอย่างเดียว ที่ไหนได้ขึ้นๆ ลงๆ ไปตลอด จนผ่านหมู่บ้าน
ก็ไหลตรงๆ ยาวๆ อีกครั้ง จนพี่ซาฯ ตามมาทันในช่วงขึ้นเนิน
แล้วก็ปั่นไปคุยไปด้วยกัน แบบช้าๆ ไม่รีบ เพลินๆ ผ่านที่ราบ
ก่อนถึงกาสี มีทุ่งนากว้างๆ แต่ผ่านการเก็บเกี่ยวไปแล้ว แดด
เจิดจ้ามากๆ การได้ปั่นไปคุยไป ก็น่าจะเป็นสิ่งที่ต้องการของ
การทัวร์ริ่ง ลดอาการเหนื่อยลงไปได้มาก ผ่อนคลาย มีเสียงหัวเราะ
ก่อนเข้ากาสีที่เพื่อนๆ น่าจะรอกันอยู่แล้ว ก็ขอแวะซื้อส้มซักโลก่อน
เข้าเมืองกาสี

[เอส-เมอร์ริด้า]

อิจฉา...ตาร้อน

...หนุ่มจากเมืองไทย มาถามหารักที่กาสี อะไรเนี่ยมันช่างไม่ได้เป็นความบังเอิญ ฟ้าลิขิตแล้ว
วาทะจากหนุ่มเมืองไทยชื่อว่า ภัทร...(ปิดกระทู้อย่าให้เมียเห็นนะเอ่อ 555) ผมปั่นเข้ามาคน
สุดท้าย เพื่อนๆ สั่งอาหารกันไว้แล้ว พี่ซาฯ คงแวะถ่ายรูปอยู่มองไม่เห็นว่าจอดพักตรงไหน
ร้านที่นี่เฝ๋ออร่อยมากๆ นะ เค้าใส่ใจให้ทุกๆ ชาม ดูแลเอาอกเอาใจอย่างดี หลายคนอยากจะ
เป็นเขยลาวกันเสียจริง ไม่ยอมกันเลย ไม่ว่าจะเป็นพี่อุ้ย น้องภัทร รวมผมด้วยดีมั๊ย 555...
บรรยากาศเหมือนไม่อยากไปวังเวียงซะเลย ค้างกันซะที่นี่ นั่งคุยนั่งทานกันอยู่เป็นชม. เส้น
ทางยังเหลือให้ปั่นอีกร่วม 60 โลเหมือนจิ๊บๆๆ ภาพบางภาพมันช่างอิจฉาซะเหลือเกิน
...ปัจจุบันร้านค้าแห่งนี้ได้ถูกรื้อถอนไปหมดแล้ว เหลือเป็นแค่ภาพความทรงจำ จากที่ได้ทราบ
ข่าวจากน้องภัทรบอกกับผมอย่างนั้น เพราะมีการขยายถนนให้กว้างขึ้น ทำให้ไม่ได้ขายอาหาร
แต่ยังขายน้ำอยู่ ใครอยากแวะเชิญได้นะครับ





- ภาพนี้ยกให้น้องภัทรเลยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ออกตัวแรงๆ...

...นั่งทานมื้อนี้เกือบบ่าย4 โมงแล้ว ให้สัญญานได้เวลาเดินทางต่อไปยังวังเวียง ก่อนล้อหมุน
ได้ทักทายฝรั่งปั่นขึ้นหลวงพระบาง คืนนี้ว่าจะไปนอนที่ภูคูน เหมือนจะเป็นนักแข่งด้วย ขา
แรงมากๆ ยิ้มทักทายฮัลโหล สองโหล ไอๆ ยูๆ งูๆ ปลาๆ ของกระผม เพื่อนๆ ก็ชวนคุยได้
ความว่าอย่างไร อิๆๆ ... จากนั้นมหกรรมอัดเต็มพิกัด นำแสดงโดยพวกเรารอบขาไม่ต้อง
พูดถึงเกิน 100 รอบต่อนาที ความเร็วเท่าที่ไมล์ไม่มี กะด้วยความรู้สึกน่าจะ 35 อัพๆๆ
ผมเองก็แอบออกมาลากกลุ่มบ้างทีสองที มันส์สุดตีนเลย 555... เราทำความเร็วแบบไม่อยาก
ไนท์ทริป จนมาถึงทางแยกเมืองแมด มองเห็นแล้วเราผ่านมาได้อย่างไรเส้นทางก็ยากไม่ใช่
เล่นๆ พี่ซาฯ แกอยากจะไปอีกรอบตรงไปเฉยเลย เราจอดพักให้หายใจหายคอเมื่อกี้นี้ ผมลาก
ขึ้นเนินแบบกลุ่มกระจาย ไม่รู้แรงอิจฉา ริษยามาจากไหน 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

แรงดีตอนจบทริป...

...เป็นเรื่องแปลกสำหรับผม ไม่รู้เป็นไรมาหลายๆ ทริปแล้ว เริ่มต้นทริปมักจะมีอาการล่อแล่
2-3 วันแรกปั่นไม่เป็นเลย เจ็บโน่นนี่ตลอด พอปลายๆ ทริปจะจบกับมีแรงเหลือๆ ซะงั้น ช่วง
วังเวียงผมอัดเดี่ยวๆ มาคนเดียวหนีกลุ่มออกมาก่อน ความเร็วนิ่งๆ น่าจะ 30 ขึ้นมาเกือบ 10
โล จนมาจอดพักรอเพื่อนๆ กันที่หมู่บ้านระหว่างเส้นทางซึ่งเป็นทางเรียบๆ แปยาวๆ ถื่อๆ
เพราะข้างหน้าเจอเขาอยู่ลูกหนึ่ง พักรอเพื่อนๆ ไปพร้อมๆ กันดีกว่า แสงแดดเริ่มอ่อนไปตาม
จังหวะของวัน เราก็เลยเร่งความเร็วให้ทันไม่อยากมืดค่ำ ได้มีเวลาอาบน้ำ อาบท่ากันมากหน่อย
พี่ซาฯ หนุ่ย ภัทร พี่อุ้ยก็ตามมาทันแล้ว จอดร้านน้ำตรงข้ามทานกันก่อน หมู่บ้านนี้ก็มีโรงเรียน
ที่เด็กๆ เลิกเรียนกันแล้ว บางหลังก็เริ่มหาอาหารหุงทานเตรียมสำหรับมื้อเย็น เห็นความเป็น
อยู่ที่เรียบง่ายทุกๆ ครัวเรือน และทุกๆ หมู่บ้านที่เราปั่นผ่านกันมาโดยตลอด มองทีไร เห็นทีไร
ก็อิจฉาเมื่อเราต้องกลับไปเจอภาระคนเมืองอีกครั้ง ดิ้นรน แก่งแย่ง แทบทั้งนั้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

ความสวยงามของขุนเขา...ร้านขายส้ม...แม่ค้าปากหวาน

...พอผ่านมาช่วงร้านค้าขายส้ม เส้นทางช่วงนี้สวยงามมากๆ ยิ่งได้แสงตะวันคล้อยต่ำแสงสีทอง
สวยงามผ่านช่องหุบเขา สะท้อนกันหน้าผาแห่งขุนเขาที่ยิ่งใหญ่เบื้องหน้า งดงามเกินบรรยาย
ยิ่งนัก พวกเราปั่นกันเรื่อยๆ ขึ้นเขาลูกหนึ่งชันมีเหนื่อยยาวๆ ซัก 2-3 โล ทางขรุขระมากมาย
ยิ่งมีรถบรรทุกสวนมา 5-6 คัน หลบกันจ้าระหวัน แทบจะตกขอบทางจอดพักก็ไม่ได้ ชันเกิน
ขึ้นไม่ไหว เส้นทางไปบรรจบทบขึ้นไปมองกลับไปยังเส้นทางที่ผ่านมา ยังมีเพื่อนๆ บางคน
ตามๆ หลังกันมาริบๆ ปั่นผ่านพ้นช่วงชันแล้วก็ไหลยาวๆ ต้องบอกว่าไหลยาวๆ จริงๆ เป็นการ
ปั่นไหลลงเขาที่มันส์อีกช่วงหนึ่งของเส้นทางนี้ และบางทีก็พุ่งตรงยาวๆ ผ่านหมู่บ้านข้างทาง
บางทีก็เสียวๆ เผื่อมีมอร์ไซต์สวนออกมาล่ะได้เรื่อง แต่ก็พยายามระวังสายตาไม่ลดล่ะจากเส้น
ทางข้างหน้า มีพี่อุ้ย ภัทร พี่ซาฯ ไหลพลัดกันนำ ตามบ้าง ดิ่งแบบลืมไปเลยว่าเบรคอยู่ไหน
ทำเวลาได้ดีมากๆ ช่วงนี้ จนพบเนินข้างหน้ามีร้านส้มตรงจุดหัวโค้ง ที่ใครผ่านขึ้นหลวงพระบาง
เป็นต้องแวะซื้อส้มแห่งนี้เสมอ แม่ค้าเชื้อเชิญให้ซื้อกันคนละโล สองโล ชวนชิมความหวานของ
ส้มบางเจ้าก็อร่อยมากๆ แต่ก็กระจายรายได้กันไปคนละร้าน ผมเลือกร้านแรกอร่อยกว่าใคร
ให้ชิมดูก่อน จำราคาไม่ค่อยได้แล้ว เอามาสองโลล่ะกัน กินกันตรงนี้ก็เกือบโลแล้ว 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

แม่ค้าชวนจีบอีกแล้ว หรือจะจีบแม่ค้าก็ไม่รู้ แต่ว่าเคยมีแฟนเป็นคนไทย แล้วเข็ดขยาด ประวัติสอบถามน้องภัทร และพี่อุ้ยดู พี่ซาฯ ชอบทิวทัศน์บริเวณนี้มาก จอดถ่าย หรือพี่หมอกันแน่ จอดถ่ายแล้วต้องขอให้เฝ้ารถให้หน่อย ปั่นผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่งสองข้างทางเป็นหน้าผาสูงชันเป็นเหมือนช่องแคบ เราปั่นผ่านไป ผมจำได้ว่าจุดนี้จะสวยงามมากก่อนถึงผาตั้ง ถ้าเป็นไปได้อยากจะมานอนพักที่หมู่บ้านนี้ซักคืน มีลำธารและร้านค้าขายเนื้อกวางพี่ยุทธจอดรอซื้ออยู่ก่อนเข้าหมู่บ้านที่นี่ ความสวยงาม แสงแดดยามเย็นมากระทบยอดเขาช่วงนี้พอดี เหลือจอดคอยกันไม่กี่คนที่หน้าร้านค้า เรานัดหมายกันว่าจะไปให้ทันก่อนพระอาทิตย์ตกที่ผาตั้ง จึงต้องเร่งรอบขาอีกแล้วซินะ แต่ก็ดูแล้วคงไม่ทันแล้ว ก็เลยต้องปั่นไปคุยไปกับพี่ซาฯ ด้วยกัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

[เอส-เมอร์ริด้า]

[เอส-เมอร์ริด้า]