นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[H2O]

รอชมต่อนะ

ยังมีอีกเยอะชะมะ >>

[ละออ สุจิมงคล]

รอม้วนต่อไปอยู่นะท่าน

[Tull.]

รออ่านต่ออยู่นะค้าบ

[ทิวากร]

ตามมาเฝ้าครับ

[ละออ สุจิมงคล]

ต้องอย่างนี้ ถึงจะเรียกได้เต็มปากว่า "นิยายรักขาดตอน" ของแท้ ขาดตอนจริงๆ รอมาหรายมื่อแร้ว

[เหน่งหนักแน่น]

รอชมต่อนะ

ยังมีอีกเยอะชะมะ >>

จัดไป..ไม่ให้เสีย

รออ่านต่ออยู่นะค้าบ

ภาค6 นี่ บ่ค่อยได้ฟ่าวเขียนเด้อหล่า

ตามมาเฝ้าครับ

ขอบคุณคร๊าบ

ต้องอย่างนี้ ถึงจะเรียกได้เต็มปากว่า "นิยายรักขาดตอน" ของแท้ ขาดตอนจริงๆ รอมาหรายมื่อแร้ว

แฟนพันธ์ุแท้ อีหลีนิ..ท่านละออ

[เหน่งหนักแน่น]

เฮ้ย..ปลิง วันนี้ประมาณกี่โล ปลายทางที่ไหนว่ะ

ผมร้องถามออกไป หลังจากที่เราลัดเลาะถนนเล็กในซอยออกมาสู่ถนนใหญ่ของเมืองคุนหมิงได้มาระยะหนึ่ง
ไม่มีสัญญาณตอบรับคำถาม จากบุคคลที่ท่านร้องถามออกไป กรุณารอสักครู่..ขณะนี้ระบบกำลังตรวจสอบและประมวลผลคำถามของท่านอยู่ The number..%##@$#!!)(&*^%%^$*

บักห่ามัน บักRamน้อย บักหมาตาย...



ฝั่งตรงข้ามอากคารสูงนั้น เราไม่รู้หรอกว่าชื่อห้างอะไรแต่อักษร ภาษาไทย ตัวใหญ่บนตึกสูงเขียนว่า ศูนย์กระจายสินค้า...และอีกประโยคคือ สุโขทัย ร้านนี้น่าจะเป็นห้องอาหารนะ ถ้าจะให้เดา

[เหน่งหนักแน่น]

ผมไม่รู้หรอกว่า... ไอ้เครื่องGPSนั้นมันใช้งานได้ยากเย็นแสนเข็ญสักเพียงใด เพราะระหว่างทางที่ปั่นอยู่ในเมืองคุนหมิงนั้นติดไฟแดงหน่อยเป็นไมไ่ด้ บักปลิงต้องก้มหน้า ก้มตา ง่วนอยู่กับไอ้ 2เครื่องมืออีเลคทรอนิคอยู่ร่ำไป

เฮ้ย..ตกลงไอ้แผนที่ ที่เอ็งบอกว่า อ.โจ้ แจกหมอนใจ อัพเส้นทางมาให้หนะใช้งานได้จริงไหมว่ะ กรูว่ามี มั่ว..แน่นอน หลังๆมานี่ไหนจะวุ่นวายกะ เกียร์ดุมอีกาพญายม ไหนจะร้านใหม่ ไหนจะวุ่นวายกะการแจกหมอนใจอีก กรูบอกมรึงแล๊ว...ให้พกกุมารทองมา ก็ไม่เชื่อกรู แล้วเป็นไง ถ้า..
ไม่ทันที่ผมจะ ร่ายน้ำลาย ต่อไป

หุบปาก..

เสียงของบักปลิง แคปปิตอล ร้องตะโกนออกมากลางสี่แยกไฟแดง ผมเห็นท่าทางมันจะเอาจริงแน่ๆงานนี้ก็เลยต้อง หุบปาก ของตัวเองแล้วค่อยๆละเลียดตัวเองออกมาให้พ้นระยะทำการของ ฝ่าทรีน ของบักปลิง

บ้าน้ำลายอยู่นั่นแหละ ผีเจาะปากมาพูดหรือไงว่ะหรือยู่บ้านไม่มีคนคุยด้วย เพื่อนฝูงไม่มีใครคบกรูหละเห็นลืมตามาก็อ้าปากพูดๆๆๆๆๆๆ ไม่พูดก็ตอนยัดห่ากะตอนกรนแค่นั้น

มันมาเป็นชุด...

ผมว่านะ..เราคงต้องพึ่ง เข็มทิศ ดีกว่าหว่ะแมร่งขืนตามมันแบบนี้เราเข้าตรอก ซอกซอยมันพาอ้อมไปอ้อมมา คุนหมิง ลาวและไทยเส้นทางนี้มุ่งหน้าลงทางภาคใต้ของจีนอย่างเดียว ออกเมืองได้เด๋วมันคงจะง่ายขึ้น เอาตามนี้นะเฮีย เราจะไม่อ้อมละ ตรงตามเข็มทิศลงใต้ มีอะไรฝ่าไปให้หมด
อ้าว..ถ้างี๊เจอตึกขวาง ร้านอาหาร บ้านคน ขวางหน้าหละมรึงจะทำยังไง บอกไม่ให้อ้อม
ไอ้คุณเฮีย..ถ้ามรึงจะซื่อแบบนี้นะ เด๋วกรูจะพาลุยเองสำคัญว่า ใจรึปล่าว..
ไอ้คนอย่างพ๊ม แมร่งก็ไม่ยอมให้ใครมาท้า มาหยามง่ายๆเหมือนกันหละว่ะ หุหุ

ช่วงสายของวันนั้นในเมืองคุนหมิง หากมีคนไทยได้ผ่านไปแถวนั้นก็อาจจะเห็น 2หนุ่มคนไทยเข็นรถจักรยาน ฝ่าเข้าไปในตึก ร้านค้า ร้านอาหาร แบบไม่แคร์และไม่สนใจใครหน้าไหน และเค้าก็ทำแบบนี้ได้ไม่นานสักเท่าไหร่ กะทะ ตะหลิว รองเท้า ก้อนหิน กระถามต้นไม้ก็ลอยไล่หลังไอ้คนไทย 2คนนี้พร้อมๆกับวัยรุ่นชาวจีนกลุ่มใหญ่ที่วิ่งตามมา ไล่กระทืบ ไอ้สองคนไทยอย่างเอาเป็น เอาตาย

สมน้ำหน้า ซ่าส์นัก หุหุ

[เหน่งหนักแน่น]

เกือบเอาซีวิต มาทิ้งไว้ที่คุนหมิง

เล็ดรอดหลุดออกจาก ดงเกิบ มาได้ไม่นานเราก็ผ่านเข้ามาในเมืองเก่าในบางช่วงของนครคุนหมิง เราสองคนหวังว่า..ตามรายทางที่ปั่นผ่านน่าจะมีอะไรให้กินบ้างหล่ะ เพราะบะหมี่วุ้นเส้นเมื่อเช้านี้มันเริ่มย่อยเป็นกากไปแล้ว ผมรู้สึกได้แบบนั้น..

[เหน่งหนักแน่น]

ลัดเลาะมาได้ไม่นานนักความ โชคดี ก้อเป็นของเรา ร้านขายของทอดรถเข็นข้างหน้า อั๊ยหยา..แซบ แซบ บักปลิงของเรารีบร้องเสียงหลงออกมา

จะเจ๊ก หรือ จะลาว ว่ะมรึง 555 ไอ้หน้าจืด
เห็นของกินแล้ว ระรื่น นะมรึงไอ้คุณเฮีย ทีตะกี๊หนะหน้างี๊เหมือนโดนบีบไข่หำ

ผมไม่ต่อปาก ต่อคำให้ยืดยาวเพราะ..แต่นี้ต่อไปเราคงจะต้องต่อปาก ต่อคำ กะแม่ค้าสาวสวยชาวจีนคนนี้มากกว่า
ไส้กรอกทอด ถั่วทอด มันฝรั่งทอดมีทั้งแบบต่อนและแบบเป็นลูกๆ ไม้ละหยวน สองหยวน ถูกเราทั้งสองเลือกขึ้นมา
แต่ละไม้ แต่ละอย่าง ท่าทางดูน่ากินม๊าก มากเลยใช่ไหมครับ
เฮ้ยบักปลิง ท่าทางเจ๊เค้าจะถามเอ็งว่าจะเอาน้ำจิ้มแบบไหน แบบผงหรือแบบน้ำแบบครีมคาระเมลล์ดี
ผมว่าเอาแบบผงดีกว่าหว่ะเฮีย ดูแล้วมันมีพริกท่าทางจะเผ็ดร้อนดีนะ
อือ..กรูก็ว่างั้นแหละ ว่าแต่..มรึงสักเกตุไหมท่าทางเจ๊แกจะพอใจเอ็งเป็นพิเศษนะ
ธรรมด๊า..ความหล่อของผม มันเคยปราณ๊ีใครซะที่ไหนหล่ะ

ใครมีคำถามอะไรไหม..?

เห่าเที๊ยว เห่าเที๊ยว

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากที่เราคิดว่า..เราได้อาหารที่แสนอร่อยแล้วนั้น เราสองคนก็ไม่รีรอที่จะหา ร่มไม้หรืออะไรก็ได้ที่จะบังเงาแดดให้กับเรา ลมยังคงแรงส่วนแดดนั้นก็แรงไม่แพ้แรงลม เราปั่นออกมาจากเมืองได้สักประมาณ 5กิโลจนคิดว่ามาถูกทิศแน่นอนละ ทางจักรยานข้างหน้ามีร่มไม้ให้พอจอดพักกินอาหารที่เราเพิ่งซื้อติดตัวมาเมื่อสาย

เอาตรงนี้นะเฮีย ร่มดีปลอดคนด้วยไม่พลุกพล่าน
เอาตรงนี้เลยหรอ ไม่อายเค้าหรอ ประเจิด ประเจ้อนะ หลบๆหน่อยก็ดีนะปลิง
อือ..เอาแมร่มตรงนี้เลย สะใจดี ใครผ่านไปมาถ้าเห็น ก็ชวนมันเอาด้วยกันเลย ดีไหม..? ได้ตลอดนะ ได้ตลอด รู้สึก
อือ..งั้นเอาเลยละกัน กูให้มรึงเอาก่อนนะ

ไม่มีเสียงตอบ..ถุงมันทอดถูกกางออก ผมเห็นบักปลิงรีบหยิบชิ้นมันทอดเข้าปาก มันคงหิวผมนึกในใจ..ไม่ได้การเด๋วมันทอดติดคอมันตายแล้วเราจะกลับเมืองไทยยังไง ผมจึงเดินหันหลังไปที่รถจักรยานของผมเพื่อไปปลดถุงน้ำออกมาจากตะแกรงหลังรถ

อ้าว..ชิบหายละ เป็นอะไรอีกหละมรึง..มันฝรั่งติดคอหรือมรึงคิดถึงบ้านว่ะนี่ ถ้ามันฝรั่งติดคอก็คายออกมายังจะเคี้ยวอยู่อีกนั่น อ้าว..แบบนี้ไม่ใช่ละปากยังเคี้ยวแสดงว่าคิดถึงเมีย คิดถึงบ้านหละสิ อะไรกันว่ะโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงละห่างบ้านมาแค่วัน สองวันมานั่งน้ำตาแตกอยู่ริมทางข้างถนนในเมืองจีน 555 ตลกชิ๊บหายเลอ

หุบปากได้แล้ว ส่งน้ำมาให้กรูเด๋วนี้

อ้าวชิ๊บหายละ..มันติดคอนี่หว่า มันไม่ได้คิดถึงบ้าน คิดถึงเมียสักหน่อย

ไอ้คุณเฮีย ไอ้ห่าเมิงซื้ออะไรมาให้กรูกินว๊ะเนี่ย เหม็นชิ๊บหายเลย แหวะจะอ๊วกเหม็นหืนน้ำมันสุดๆ
อ้าวหรอ..เหม็นหืนน้ำมัน แสดงว่าที่กรูเคยดูในยูทูป ที่แมร่งเอาน้ำมันเครื่องมาทอดของขายมันเรื่องจริงหรอว่ะเนี้ย เหอ เหอ...

สรุปแว่...ไอ้ของทอดที่เราสองคนอุตส่าห์แบกมัมมาด้วยนั้น แหลกม่ายล่ายเลยจิง จิง
บะหมี่กันตาย..ที่พกมาจากเมืองไทยอีกแล้วครับท่าน

ท่านผู้อ่าน คุณผู้ชมครับ ผมขอฟ้อง บักปลิง แคปปิตอล มันเอาเปรียบผมครับ มันให้พ๊มกินแต่ บะหมี่ซองอย่างเดียว แต่มันอ่ะ ห่อข้าวมาด้วย ห่อเบ้อเร่อเลยครับท่าครับ

ฟ้องด้วยภาพ

[เหน่งหนักแน่น]

จากจุดเกิดเหตุ..ที่คนเห็นแก่ตัวห่อข้าวมากินคนเดียว ตอนนี้มันน่าจะสายและล่าช้าพอสควรละ มุ่งลงใต้ นั่นคือจุดหมายปลายทางของวันนี้และวันต่อๆไป

ระยะทางวันนี้จากGPS ที่ผมมาร์คเอาไว้ปลายทางที่หมู่บ้าน RE SHUI TANG ต้องมีเกือบๆ 100กิโลนะเฮีย ทางข้างหน้าจากตรงนี้เราจะปั่นเลาะทะเลสาบ เตียนฉือ(อังกฤษ: Lake Dian, จีน: 滇池) แต่ดูเหมือนว่าเราจะต้องเลี่ยวลงขวาเข้าไปนะ ไม่ไกลมากประมาณ 300เมตรได้

ลมเริ่มพัดปะทะเราจากทางด้านขวาแรงขึ้นเรื่อยๆ ทิวสนที่เอนไหวตามแรงลมของทะเลสาบสังเกตุเห็นได้ชัดเจนจากเลนจักรยานที่เราปั่นอยู่ในนี้

เข้าไปนั่งเล่นกันสักพักดีกว่าหว่ะ ไหนๆแมร่มก็สายละ

ผมร้องถามออกไปแบบไม่ต้องการคำตอบ ไม่ถึง 5นาทีเราทั้งสองก็มาอยู่ที่สันเขื่อนของทะเลสาบแห่งนี้

ทะเลสาบเตียนฉือ (อังกฤษ: Lake Dian, จีน: 滇池) หรือ ทะเลสาบคุนหมิง (昆明湖) เป็นทะเลสาบปิดขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ติดกับเมืองคุนหมิง มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน

ทะเลสาบแห่งนี้เป็นทะเลสาบน้ำจืด ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 1,886.5 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล มีพื้นที่ 298 ตารางกิโลเมตร มีความยาวจากริมฝั่งด้านทิศเหนือจรดทิศใต้ 39 กิโลเมตร มีความลึกเฉลี่ย 4.4 เมตร

จากความงดงามของทะเลสาบนี้ ทำให้ถูกขนานนามว่า "ไข่มุกทอแสงแห่งที่ราบสูง" และยังเป็นต้นแบบในการสร้างทะเลสาบคุนหมิงภายในพระราชวังฤดูร้อนที่กรุงปักกิ่ง
ที่มา:วิกิพีเดีย

[เหน่งหนักแน่น]

ได้ทำเลที่ตั้ง เตาแก๊ส (กินอีกละครับ) เป็นที่เรียบร้อย ผมก็เห็นบักปลิงพระเอกของเราเดินไปคุยกะอาเฮียชาวประมง กิริยาท่าทางนั้นเหมือนกับรู้จักกันมานานแรมปี (สำหรับคนของเรานะ ) แต่สำหรับอาเฮียคนที่พระเอกเราคุยด้วยนนั่น ผมเห็นได้แต่ยืนเกาหัว แกร๊ก แกร๊กยามใดที่พระเอกของเราส่งภาษาออกไป เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงรีบตะโกนร้องออกไป ก่อนที่อาเฮียคนนั้นจะมีอาการ น้ำตาซึม เหมือนกับคุณฮุ่ย ลี เมื่อวานนี้..

เฮ้ย..เรียบร้อยละ มาเอาอาหารพยาธิมรึงลงท้องได้ละ

ไม่ถึง 5นาทีทุกอย่างในหม้อต้มขนาดย่อมก็พากันเดินขบวนลงไปนอนเรียงตัวในพุงของพระเอกเราเป็นที่เรียบร้อย

หนังท้องตึง หนังตามันจะหย่อนเอาหว่ะเฮีย ผมรู้ยังไงเฮียก็ไม่เคืองผมหรอก ใช่ไหม..? ไม่ตอบแสดงว่าเฮียรับรู็นะไอ้คุณเฮียมรึงจัดการเก็บกวาด ล้างหม้อแล้วก็เอาไปใส่กระเป๋าดังเดิมนะ ส่วนผมจะเดินไปทางทะเลสาบข้างหน้านั้นสักหน่อย ลมแรง แบบนี้น้ำในทะเลสาบคงจะเย็นชื่นใจดีนะ เราน่าจะลงไปแช่น้ำเล่นกันสักหน่อยไหมหละเฮีย ไปละนะ.. บ๊าย บาย อิอิ

มันพูดเอง ตอบเอง เออเอง ตั้งแต่ต้นจนจบ แมร่มเอ๊ย..ถามกรูสักคำไหมฟร๊ะ?
ไม่เป็นไรเพราะยังไงมันก็น้อง ทำแค่นี้ ให้มันแค่นี้ ไม่ตายหรอก ผมนึกในใจ ระหว่างที่ผมกำลังเก็บกวาดขยะ ล้างหม้อเตรียมอุปกรณ์ทั้งหลายเอาไปใส่ในกระเป๋าตามที่บักปลิง แคปปิตอล สั่งการเอาไว้นั้น เสียงของหญิงชาวจีนกลุ่มนึงก็ โล้งเล้ง โขมงโฉงเฉงจนดังลั่นทะเลสาบ ดังจนผมอดไม่ได้ที่จะต้องวางมือจากงานที่กำลังง่วนอยู่ตรงหน้า

$%^**&(##@$%^#@$^%^& ไม่เฉพาะแต่เสียงที่ดังลั่นของแต่ละนางเหมือนกับกำลังทะเลาะกันก็ไม่ปาน เสียงร้องโวยวายของสาวใหญ่รุ่นคุณป้าและอาม่า ทั้งมือ ทั้งไม้ของทุกคนต่างก็ชี้ออกไปในเบื้องหน้า จนผมอดไม่ได้ที่จะต้อง เหลียวตาม ไปในทิศทางของมือของหญิงชาวจีนกลุ่มนั้น

ไอ้หยาาาา...หัวจิต หัวใจ มันช่างไม่สนใจใยดี ไม่อายเทวดาฟ้าดินเลยจริง จริงว่ะ พับผ่าสิ

[khunhan]

ไอ๊หยา !!!!


เต็มตาเลยอ่ะ

[หนุ่มน้อยบ้านนา]

ตามไปด้วยนะพี่เหน่ง..ฮาจัง...55555