นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[เหน่งหนักแน่น]

เต้าหู้เหม็น หรือ โช่วโต้วฟู （臭豆腐）เป็นอาหารทานเล่นขึ้นชื่อของจีน รวมทั้งไต้หวันด้วย ถึงขนาดเคยมีคนกล่าวว่าไปเมืองจีนไม่กินเต้าหู้เหม็น ถือว่ายังไปไม่ถึงเมืองจีน

คนที่เคยได้ยินชื่อ ได้ดมกลิ่น อาจร้องยี้ไม่กล้าทาน แต่หลายคนที่ลองกลั้นใจลิ้มรสเต้าหู้เหม็นนี้เข้าไปแล้ว ไม่แคล้วต้องขอลองอีก ซึ่งเต้าหู้เหม็นนั้นก็สามารถหาทานได้ทั่วไปในประเทศจีน แต่ที่นับว่ามีชื่อเสียงที่สุดคงต้องยกนิ้วให้ร้าน “หั่วกงเตี้ยน” (火宫殿) ของเมืองฉางซา มณฑลหูหนัน ซึ่งเป็นร้านที่ได้รับการยอมรับว่ามีกรรมวิธีการทอดที่ยอดเยี่ยม กรอบนอกนุ่มใน ทั้งยังพิถีพิถันในการทำเต้าหู้จากเครื่องปรุงชั้นดีด้วย

กำเนิดของเต้าหู้เหม็นนั้นเล่ากันว่า เป็นภูมิปัญญาของบัณฑิตคนหนึ่งในสมัยราชวงศ์ชิง ในรัชสมัยคังซี ปีที่ 8 (ค.ศ.1669) ซึ่งเป็นปีที่จีนจัดให้มีการสอบคัดเลือกจอหงวน บัณฑิตระดับจี่ว์เหริน หวังจื้อเหอ จากมณฑลอันฮุย เดินทางจากบ้านเกิดนับพันลี้เพื่อมาสอบเข้ารับราชการในกรุงปักกิ่ง ตัวหวังจื้อเหอเองเป็นผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลมและขยันท่องตำรา แต่กลับสอบไม่ติด ด้วยความที่กลัวทางบ้านผิดหวัง บวกกับไม่กล้าสู้หน้าบิดา หวังจื้อเหอจึงตัดสินใจไม่กลับบ้าน ไปอาศัยพำนักที่โรงเตี๊ยมในเมืองปักกิ่ง แต่เวลาผ่านไปนานเข้า เงินทองที่พกติดตัวมาก็เริ่มร่อยหรอลง หวังจื้อเหอจึงคิดที่จะทำงานหาเงิน

พ่อของหวังเป็นพ่อค้าขายเต้าหู้ ตั้งแต่เล็กเขาได้เรียนรู้เทคนิกการทำเต้าหู้จากผู้เป็นพ่อมาไม่น้อย จึงได้คิดนำวิชาชีพที่ติดตัวมาทำเต้าหู้ขายเลี้ยงชีพ ซึ่งการค้าก็ดีวันดีคืน

จนกระทั่งในฤดูร้อนปีหนึ่ง ปรากฏว่าเต้าหู้ที่ทำ ขายไม่หมดมากมาย เพราะความเสียดายเขาจึงได้หั่นเต้าหู้เป็นชิ้นเล็กๆ แล้วโรยเกลือและฮวาเจียว (พริกจีน) ใส่ไหเหล้าปิดฝา เก็บไว้มุมหนึ่งของร้าน

เวลาล่วงเลยผ่านไปครึ่งปี จู่ๆ หวังจื้อเหอก็คิดถึงเต้าหู้ในไหนั้นขึ้นมา จึงได้ไปเปิดฝาออก ปรากฎว่า มีกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมาจากไห สีเต้าหู้ก็เปลี่ยนไปเป็นสีเทาเขียว แทนที่จะทิ้งไป หวังใช้ตะเกียบคีบเต้าหู้ขึ้นมาลองชิม และพบว่า แม้กลิ่นจะเหม็นมหาโหด แต่รสชาติกลับอร่อยเหาะเป็นยิ่งนัก จึงได้นำเต้าหู้หมักนี้ไปแบ่งให้เพื่อนบ้านลองทาน ทุกคนทานแล้วต่างติดใจ ดังนั้น หวังจื้อเหอจึงตัดสินใจนำเต้าหู้เหม็นไปขายในตลาด เพียงพริบตาเต้าหู้เหม็นก็ขายหมดเกลี้ยง

เมื่อมองเห็นช่องทางทำมาหากินเช่นนี้ หวังจื้อเหอจึงตัดสินใจหันมาพัฒนาสูตรทำเต้าหู้เหม็นอย่างจริงจัง กระทั่งเต้าหู้เหม็นกลายเป็นอาหารพื้นเมืองที่ขึ้นชื่อของปักกิ่ง และสืบทอดต่อมาหลายชั่วคน กระทั่งถึงรัชกาลของฮ่องเต้กวางสี เต้าหู้เหม็นยี่ห้อหวังจื้อเหอก็มีชื่อเสียงโด่งดัง และกลายเป็นที่โปรดปรานของพระนางซูสีไทเฮา ถึงขั้นได้ขึ้นทำเนียบอาหารชาววังนับแต่นั้นมา นอกจากนี้ พระนางยังเห็นว่าชื่อเต้าหู้เหม็นนั้นฟังดูไม่น่าทานนัก จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ชิงฟัง" (จัตุรัสเขียว) แต่ประชาชนส่วนใหญ่ก็ยังนิยมเรียกว่าเต้าหู้เหม็นจวบจนทุกวันนี้

เล่ากันว่า นับตั้งแต่เต้าหู้เหม็นร้านหวังจื้อเหอกลายเป็นอาหารที่พระนางซูสีไทเฮาโปรดปรานนั้น ทุกๆ วัน เหล่าขันทีจะต้องจัดเตรียมเต้าหู้เหม็นที่ทอดด้วยน้ำมันฮวาเจียวมาถวายแด่พระนาง และยังต้องเป็นของใหม่ที่ซื้อมาจากร้านเต้าหู้เหม็นหวังจื้อเหอทุกวันด้วย แต่เนื่องจากบางครั้งเหล่าขันทีมาถึงช้าเกินไปร้านปิด ซื้อหาของใหม่ไม่ได้ จึงได้คิดแผนการนำเอาเต้าหู้เหม็นที่ซูสีไทเฮาเสวยไม่หมดจากวันก่อนๆ มาใช้แทน

วันหนึ่งเพื่อทดสอบความจงรักภักดีของขันที ซูสีไทเฮาจึงได้คิดอุบายซ่อนเม็ดฮวาเจียวไว้ในเต้าหู้ วันรุ่งขึ้นปรากฏว่าเมื่อบิเต้าหู้ออกก็ยังพบเม็ดฮวาเจียวที่ซ่อนไว้ ดังนั้นพระนางจึงลงโทษขันทีอย่างหนัก นับตั้งแต่นั้นมาขันทีก็ไม่กล้ามักง่าย ตบตาเบื้องสูงอีกต่อไป

หลายคนที่เคยได้ยินได้อ่านเรื่องเต้าหู้เหม็นมาบ้าง ทราบหรือไม่ว่าเพราะเหตุใดเต้าหู้จึงได้เหม็นเน่า แต่ก็ยังรับประทานอร่อยอยู่...เชื่อว่าแม้แต่ หวังจื้อเหอ ผู้ให้กำเนิดเต้าหู้เหม็นเองก็ยังไม่สามารถให้คำตอบได้

เครดิต:ผู้จัดการออนไลน์

[เหน่งหนักแน่น]

จากการเดินทางที่อ่อนล้า จะว่าไปจริงๆมันคงไม่อ่อนล้าสักเท่าไหร่ถ้าไม่เชื่อไอ้เครื่อง GPS จนมากเกินไป มันเล่นแบบวกไป วนมา เมื่อคืนก่อนนอนเราจึงตกลงกันว่า ตื่นแล้วค่อยออกเดินทาง อย่าแหกขี้ตาตื่นมาแต่เช้า คืนนี้อากาศที่เย็นสะบายของเมืองคุนหมิง เย็นจนผมต้องใส่ชุดลองจอนและสวมเสื้อผ้าทับเข้าไปอีกชั้นนึง ยิ่งตกดึกยิ่งหนาว เราจึงหลับกันเพลินไปเลยทีเดียว

เช้านี้..เราถูกปลุกด้วยเสียงของ แตรรถยนต์ มันบีบกันจริงๆ บีบกันสนั่นไปหมดสำหรับรถยนต์ มอไซค์ที่วิ่งบนท้องถนน 6โมงครึ่งละ สำหรับบ้านเรา แต่ที่นี่มัน 7โมงครึ่ง

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง บะหมี่ซองที่บักปลิงพกติดตัวมาจากเมืองไทย จึงถูกเปลี่ยนที่เก็บจากในกระเป๋าเดินทางมาอยู่ในกระเพาะของเราทั้งสองคนแทน ในส่วนของ น้ำดื่ม นั้น..ทริปนี้บักปลิงของเราเตรียมความพร้อมมาเป็นอย่างดี เครื่องกรองน้ำพกพา จึงถูกนำออกมาใช้งานเกือบตลอดทั้งทริป

ตรงไหนประหยัดได้ก็ช่วยกันประหยัดนะเฮียเพราะ ค่าเบียร์ ในวันข้างหน้ามันอีกหลายกะตังค์

อ้าวเฮ้ย..มรึงทำไรนั่น ผมร้องออกไปขณะที่เห็นบักปลิงกำลังเอาน้ำจากสาย ฉีดชำระ ใส่ลงไปในถุงกรองน้ำ
อ้าว..ไม่แหกตาดูหละท่าน ไอ้คุณพี่เหน่งเห็นกรูแปรงฟันอยู่หรือยังไง บอกแล้วไงเน้นเบาและรวดเร็วเอาไว้แปรงทีเดียวตอนกลับถึงเมืองไทย
มรึงแหละ..ไม่แหกตาดูหรือยังไง กรูเพ่ิ่งจะระบายของเก่าออกไปเมื่อไม่นาน และกรูก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ตะกี๊หนะ..มันมี ต่อน ของกรูกระเด็นติดอยู่ที่ ตัวบีบ ของสายฉีดชำระเส้นที่มรึงถืออยู่นี่ ไม่เชื่อมรึงลองกางมือออกดูสิ ถ้ากรูเดาไม่ผิดนะไอ้ต่อนที่มันติดมือมรึงอยู่นะมันน่าจะเป็น ปีกไก่ตอนบน ของเมื่อคืนนี้หว่ะ 555 สะใจ..

[met]

ใครจะว่าอร่อยอย่างไร สำหรับผมที่ได้ลองมาแล้วกับปาก(ไม่ใช่มือ)
ขอ3คำ (อีกแล้ว) ว่า "ไม่-เอา-แล้ว"

อันนี้ผมอาจจะฝังใจมาเรื่องการปลอมของคนจีน ไม่ว่าไข่ปลอม สาหร่ายปลอม พอมาเต้าหู้เหม็น ผมรุ้สึกว่ากินยางพารายางรถยนต์ไงงั้น แถมน้ำจิ้มเค้า คือ ผงชูรส ใช่ ผงชูรสเลยครับ จิ้มกันตรง ๆ ไม่ผสมไรเลย บรึ๋ย ชาปากดีมากกกก

[เหน่งหนักแน่น]

เอ้อระเหย ลอยชายกว่าจะจัดการกับเสื้อผ้า หน้า ผม ก็ปาเข้าไปเกือบ 8โมงเช้าล่ะ

บรรยากาศรอบๆที่พักสักชุดนะครับ

[เหน่งหนักแน่น]

ที่ UpLand อีกสักชุด

[เหน่งหนักแน่น]

พื้นที่ด้านในของPUB บนชั้น2

[เหน่งหนักแน่น]

ระหว่างรอเจ้าหน้าที่ เช็คเอ๊าท์..

[เหน่งหนักแน่น]

ท่ารถสายเหนือ ใต้ ราคารถ สถานที่ท่องเที่ยวในเมืองคุนหมิง อยู่ที่บอร์ดตรงล๊อบบี้ด้านล่างนักเดินทางสามารถหาข้อมูลได้จากตรงนี้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

กำลังเคลิ้มกับข้อมูลเต้าหู้เหม็นของเฮียเหน่งที่หามาให้อ่านเลย
เฮียปิงดันมาปิดท้ายซะไม่กล้าลองเลย

[เหน่งหนักแน่น]

9โมงครึ่งละ ยังไม่ได้ไปไหนไกลเลย อากาศเย็นสะบายกำลังดี แต่ว่า..แดดแมร่มแรงจริงๆ หว่ะ

[เหน่งหนักแน่น]

กำลังเคลิ้มกับข้อมูลเต้าหู้เหม็นของเฮียเหน่งที่หามาให้อ่านเลย
เฮียปิงดันมาปิดท้ายซะไม่กล้าลองเลย

เซื่ออ้ายโลด..มันนุ่มละมุลลิ้นจริงๆนะ แทบไม่ต้องเคี้ยวเลยหว่ะวุด

[เหน่งหนักแน่น]

บักปลิง แคปปิตอล ยังคงง่วนอยู่กับเครื่องมือนำทางส่วนผมนั้นจะว่าไปแล้ว ก็แทบจะไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยก็ว่าได้เพราะคิดว่า ยังไงก็ไม่หลง..ผมจึงได้แต่่ ถ่าย ถ่าย และถ่ายทั้งภาพนิ่งและVDO

[เหน่งหนักแน่น]

เราปั่นฝ่าการจราจรในยามเช้าที่คับคั่งของเมืองคุนหมิง กับเมืองใหญ่แบบนี้ไอ้เครื่องมือนำทางผมรู้สึกว่า มันค่อนข้างสับสน มันไว้ใจได้แต่..ลำบากหน่อย

คนต้นเรื่องของเราเท่าที่สังเกตุ ก็สาละวนอยู่กับทั้งเครื่อง GPSและGoogle Map ในโทรศัพย์มือถือที่ตอนนี้มันต่ออินเตอร์เนทได้แล้ว สถานการณ์แบบนี้จะว่าไปผมถือว่าค่อนข้างโชคดีที่เดินทางมากับ บักปลิง แคปปิตอล เพราะไอ้ความRamน้อยของพระเอกเราเลยทำให้บางครั้งและบางสถานการณ์ ที่เกือบจะเกิดการ ฟาดปาก กันก็ตามยามเคร่งเครียดแต่เราก็ประคองอารมณ์กันผ่านมาได้

ผมไม่ใช่คนขี้โมโหนะ เฮียก็รู้..แต่เรื่อง ความเหม็น หนะ ผมเคยยอมใครซะที่ไหนหล่ะ

[met]

ตกลงผมโดนเล่นทั้งเรื่องใช่ไหมเนี่ย

คุณหลอกดาวววว !!!

[เหน่งหนักแน่น]

[quote="met"]ตกลงผมโดนเล่นทั้งเรื่องใช่ไหมเนี่ย

คุณหลอกดาวววว !!!



จุ๊ จุ๊..มรึงอย่าเพิ่งเอ็ดไปดิ ยังมีอีกเยอะนะ นะ