นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[เหน่งหนักแน่น]

อ่านรวดเดียว ตั้งแต่โพสแรก ถึงโพสสุดท้าย...
ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ภาค6 กนกลายโบตั๋น

สะบายดีครับพี่ทูล...

-โยนกระดาษทิชชูที่ เปื้อนขรี้ กลับไป
-จ้องจะ หอมปาก หอมคอ คุณลี
-อะไรอีกหละ หุ หุ ธรรมดาซะที่ไหนน้องชายพี่คนนี้นั่น...

[ลุงก้อง]

ผมรับไม่ได้กับห้องน้ำจีนแย่สุดๆ จึงชอบไปเวียดนามมากกว่าจีน

[เหน่งหนักแน่น]

ผมรับไม่ได้กับห้องน้ำจีนแย่สุดๆ จึงชอบไปเวียดนามมากกว่าจีน

เค้าคงคิดว่ามันเป็นเรื่อง ธรรมชาติ กระมังครับลุงก้อง

[met]

ผมรับไม่ได้กับห้องน้ำจีนแย่สุดๆ จึงชอบไปเวียดนามมากกว่าจีน

เค้าคงคิดว่ามันเป็นเรื่อง ธรรมชาติ กระมังครับลุงก้อง

เพื่อนผมคนนึง แวะเข้าห้องน้ำที่ปั๊มน้ำมัน แกวิ่งแต๋วแตกออกมาเลยครับเฮีย ลุงก้อง

[เหน่งหนักแน่น]

การถ่ายภาพเป็นที่ระลึกเก็บเอาไว้ใน ความทรงจำ กับเพื่อนใหม่ตามรายทางนั้น ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติกันอยู่แล้วก็ว่าได้สำหรับคนเดินทาง วันนี้..เรารบกวนเวลาคุณฮุย ลี มาพอสมควร ผมเหลือบไปมองนาฬิกาที่ข้อมือ หกโมงครึ่งกว่า เวลาในไทย แบบนี้ก็เท่ากับว่าตอนนี้ที่คุนหมิง ทุ่มกว่าเข้าไปละหากแต่ท้องฟ้าที่นี่ ตะวันยังไม่ลาลับจากขอบฟ้า..

Up Land Hostel ชื่อนี้คือเป้าหมายต่อไปในเย็นวันนี้ บักปลิงยังคงง่วนอยู่กับเครื่อง GPSนำทาง ที่พิเศษขึ้นมาอีกหนึ่งตัวช่วยนั้นก็คือ Google Map จากApp มือถือที่ตอนนี้เราได้ ซิมการ์ดจีน มาใช้งานละ

ปั่นย้อนไป ย้อนมา เข็นจักรยานข้ามสะพานลอย เข้าซอกนี้ ออกซอยนั้น แม่มมม..เล่นเอาเวียนหัว

[เหน่งหนักแน่น]

อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ความหนาวไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ความหิวนี่สิมันเริ่มเข้ามาทักทาย ผมพยายามเก็บภาพตามรายทางให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ก็ยังถือว่าน้อยมากในค่ำวันนี้เพราะฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ โรงแรมที่พักมันอยู่ตรงไหน(ว่ะ)

เราต้องจูงจักรยานข้ามเกาะกลาง เสร็จปุ๊ปเลี้ยวซ้ายตรงไปประมาณ 300เมตร แล้วเลี่ยวซ้ายอีกทีข้ามถนนไปแล้วเลี้ยวขวา มันบอกเราแบบนี้นะเฮีย

ทริปนี้ หรือไม่ว่าทริปไหนๆของ ซุ่มคนจังไฮ่ สถานภาพของผมคือ ผู้ตามที่ดี..ทริปนี้เช่นกัน
เฮ้ย..กรูว่ามันวนกลับมาที่เดิมนะ เพราะนี่เลยร้านขายเก๋าลัตนี่กรูจำได้ แม่ค้าใส่เสื้อสีเหลืองคนนี้
อ้าว..ไอ้คุณเฮียสายตาพิเรณแล้วไง เวลาไปไหนมาไหนเค้าให้จำสถานที่ ไม่ได้ให้จำหน้าตาผู้คน นี่..นี่เห็นไหมร้านขายชุดชั้นในผู้หญิงนี่ เฮียต้องจำแบบนี้ ผมจำได้ไอ้หุ่นสาวหน้าร้านอกสะบึม ตูดงอน ในชุดชั้นในแบบ จีสตริง นี่เหนือกว่า
อ้าว..ไหนมรึงว่าไม่หลง ปั่นตามพิกัดที่บอกไว้ แล้วทีนี้ทำไมมรึงบอกว่า จำได้ไอ้หุ่นใส่ชุดชั้นในอกสะบืม ตูดงอน อะไรของมรึงนี่
อ้าว..หลง เหลิงที่ไหนกันผมแค่วนมาดูนางในตู้กระจกนี่อีกครั้งนึงต่างหากหล่ะ มันได้ ฟิวล์ม๊วกกก...

ไม่วาย ไม่เว้นถึงจะเหลือใจแค่ไหนแต่มันจะทำยังไงได้หล่ะ หลวมตัวมากะมันแล้ว งั้นมรึงเอาไปเลยละกันกับฉายาใหม่

บักปลิง แคปปิตอล

[met]

พักขายยาซะนานเลยนะเฮีย ฉายหนังแบบนี้คนลุกไปดูลิเกหมดแล้วววว

[เหน่งหนักแน่น]

พักขายยาซะนานเลยนะเฮีย ฉายหนังแบบนี้คนลุกไปดูลิเกหมดแล้วววว

ตัวเจ็บ รถพัง เปลี่ยนคอมฯ ไฟล์หาย อกหัก รักคุด ฯลฯ

อื่นๆ อีกมากมาย รักแล้ว รอหน่อยนะ นะ

[met]

พักขายยาซะนานเลยนะเฮีย ฉายหนังแบบนี้คนลุกไปดูลิเกหมดแล้วววว

ตัวเจ็บ รถพัง เปลี่ยนคอมฯ ไฟล์หาย อกหัก รักคุด ฯลฯ

อื่นๆ อีกมากมาย รักแล้ว รอหน่อยนะ นะ

ข้ออ้างมาเป็นชุด อกหัก รักตุ๊ดเนี่ยนะ

[เหน่งหนักแน่น]

ตะวันลับขอบฟ้าไปนานล่ะ แต่เราสองคนยังคงวนเวียน เวียนวนหาที่พักที่เราจองเอาไว้ก่อนเดินทาง ไอ้การที่เพิ่งมากันเป็นครั้งแรกผมจึงค่อนข้างที่จะไม่รู้ร้อน รู้หนาวหรือเดือดเนื้อร้อนใจอะไรเท่าใดนัก อาจจะเป็นเพราะกำลังตื่นตา ตื่นใจกับบ้านเมืองของเค้าอะไรก็น่าดูชมไปเสียหมด แม้กระทั่ง แมลงวัน ที่บินมาเกาะบนหัวกะบาล บักปลิง แคปปิตอล

อ้าว..แมร่มเพี้ยนอีกละ เป็นอะไรอีกนี่ไอ้คุณเฮีย มายืนมองหน้ากันแล้วยิ้ม
แมลงวัน บนหัวกะบาลมรึงไง
อ้าว..แล้วไง ท่าจะบ้าวุ้ย ไม่เคยเห็นหรือไง
แปลก..แม่งตาตี่
อ้าว..เวรหละซิเนี่ย มาวิจารณ์กันไม่รู้เวล่ำ เวลาเด๋วต่อยตาแตก

ก็ไม่รู็ว่า..ตั้งใจที่จะกวนทีนบักปลิง หรือหิวจนตาลายในค่ำคืนวันนั้น เพราะเส้นทางที่ปั่นผ่านในบางช่วงของถนนบางเส้น ร้านอาหารหม้อไฟเอย ปิ้งย่างเอย ทั้งภาพและกลิ่นมันโชยมาแตะที่จมูกอยู่เรื่อยๆ จนอดไม่ได้ที่จะแอบ เลียริมฝีปาก อยู่เนืองๆ

ประมาณ สองทุ่มเราก็พาสังขารที่อ่อนล้าลงมาหยุดอยู่ตรงหน้า..
Upland Youth Hostel

หากมองจากภายนอกนั้น จะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าที่นี่คือ Hostel ที่พัก เพราะประตูด้านหน้านั้น ปิดสนิท..(ตามภาพถ่าย)

ผมยื่นเอกสารการจองห้องพักเอาไว้ให้กับเจ้าหน้าที่ สาวสวย ที่หน้าเคาท์เตอร์ กรอกเอกสารยื่นพาสปอตเป็นอันเสร็จพิธี ไม่มีอะไรยุ่งยาก ส่วนห้องที่ได้นั้นชั้น4

อ้าวเฮ้ย..ไหนว่ะลิฟท์ บักปลิงส่งภาษาหน่อยดิ๊ ลิฟท์อยู่ไหน?

บักปลิง ไม่รีรอรีบเสนอหน้าไปที่เคาท์เตอร์ในทันที คุยกันได้สองสามประโยค
ข่าวดีหว่ะเฮีย..555 ปลดกระเป๋าออกจากรถถีบ แล้วมรึงกะกรู ก็แบกจักรยานกันขึ้นไปข้างบน นั่น..มองขึ้นไป เห็นไหม เหอ เหอ..

ที่นี่..ชั้นล่างจะเป็นล๊อบบี้พร้อมด้วยเคาท์เตอร์แบบเล็กๆกระทัดรัด จะมีบอร์ดแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว เส้นทางและสถานีของรถโโดยสารในเมืองคุนหมิง จะไปไหนสามารถหาข้อมูลได้จากตรงบอร์ดนี้ ส่วนชั้นที่สองนั้นจะเป็น ผับเล็กๆ มีมุมอ่านหนังสือ โต๊ะพูล อาหารและเครื่องดื่มพร้อมให้บริการมันจึงจุดรวมของนักเดินทางที่จะมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเดินทางของกันและกัน

พ้นจากห้องนี้ออกไปที่ด้านนอกของผับ เราจอดจักรยานเอาไว้ตรงสวนหย่อมลอยฟ้าของตึกนี้ ล๊อคเรียบร้อยจนแน่ใจว่าปลอดภัยจึงเดินเข้ามาในตึกด้านข้าง ตรงนี้เราต้องขึ้นลิฟท์ไปอีก สองชั้น..กว่าจะถึงห้องที่พักของเรา
สภาพในห้องสะอาด สะอ้านดีมาก ห้องพักขนาดสองเตียง แอร์และพัดลม ไม่มีให้บริการ เป็นเพราะอากาศที่คุนหมิงนี่เย็นสะบายตลอดทั้งปี

[เหน่งหนักแน่น]

ชิงเต่า ชิงเต่า ชิงเต่า ชิงเต่า...

ผมไม่รู้ว่า.. บักปลิง แคปปิตอล มันคึกอะไรของมันนักหนา ระหว่างที่ผมกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำนั้น ก็ได้ยินเสียงมันแหกปากตะโกนร้องออกมาว่า ชิงเต่า ชิงเต่า ชิงเต่า ชิงเต่า

ท่านผู้อ่านครับ กรุณานึกถึงใบหน้าพระเอกของเราตามไปด้วยนะครับ ผมเดินออกจากห้องน้ำมาก็เห็นบักปลิง แคปปิตอลของเรา ยืนปรบมือแป๊ะ แป๊ะ พร้อมๆกับขาสองข้างที่ ซอยเท้าอยู่กับที่ในระดับที่หัวเข่ายกลอยขึ้นมาประมาณทหารที่เดินสวนสนาม ส่วนหัวก็โยกขึ้นลงพร้อมๆกับแหกปากว่า ชิงเต่า ชิงเต่า... กรูจะบร้าตาย

ธ่อเฮีย...ผมหนะเปรี้ยวปากมาตั้งแต่หัวค่ำ วันนี้แหละไอ้เบียร์จีนที่เค้าร่ำลือกันนักหนาว่า นุ่มละมุนยามสาดใส่ลงคอ อ่ะนะ..ผมจะได้ จัด จัด ซะทีหุย หุย

เราเดินออกมาจากที่พักในค่ำคืนนี้ ร้านรวงส่วนมากในบริเวณนี้ได้ปิดตัวลงแล้ว เราเดินออกมาเพียงแยกเดียวก็เห็นร้านอาหารตามสั่งอยู่ข้างหน้าหนึ่งร้านที่ยังเปิดให้บริการอยู่ อีกทั้งก็ยังเห็นลูกค้าเข้ามานั่งกินกันอยู่เรื่อยๆ
มุขเดิม เราคงสอดส่องไปที่โต๊ะข้างๆว่า คนที่นี่เค้าสั่งอะไรมากินกัน ดูจากหน้าตาแล้ว อืม...เข้าท่าแฮ๊ะ น่าจะอร่อยใช้ได้เลยทีเดียว
เฮ็ยบักปลิง..เอาตามแบบโต๊ะข้างๆนี่จานนึงนะ ท่าทางจะเผ็ดดี หนาวๆแบบนี้จัดซะหน่อย
จัดไปเฮีย..ว่าไงว่าตามกัน สะบายอยู่แล้ว

ไม่มีรีรอ ผมจึงเดินไปบอก กุ๊ก ว่า..เราต้องการอาหารแบบโต๊ะข้างๆนี้ หนึ่งจาน แล้วผมก็เดินไปชี้ที่ไก่สดแล้วก็ชี้ไปที่เตาปิ้ง OK..เข้าใจตามกัน ปีกไก่ปิ้งอีกหนึ่งจาน ส่วนบักปลิงพระเอกของเรานั้นยังคง ง่วน..อยู่กับตู้แช่เบียร์ ซึ่งขณะนี้เบียร์ทั้งหมดที่อยู่ในตู้แช่ของร้านอาหารนี้นั้นได้ถูกพระเอกของเราเอามันออกมา กองอยู่ที่พื้น เรียบร้อย..

แม่มเอ๊ย...ไม่มีเลยสักขวด
พระเอกของเราเดินกลับมาที่โต๊ะอย่างอารมณ์เสีย สังเกตุได้ไม่ยากจากสีหน้า
เฮ้ยเอาน่า..มรึงไม่ได้กินวันนี้ไม่ตายหรอก พรุ่งนี้ก็ได้ นี่ๆ มรึงเห็นอะไรนั่นไหม กรูสังเกตุนะ ใครไปใครมาก็สั่ง ขับรถสปอทมานั่งกินก็หลายคัน เอามาลองสักจานนะ แมร่งท่าทางจะเจ๋ง

[เหน่งหนักแน่น]

HARBIN...โอวว์แม่เจ้า ทำไมมันช่างจืดสิ้นดี แถมฟองเยอะอีกต่างหาก แต่ไม่เป็นไรค่อยๆลองไปหลายๆยี่ห้อเพราะเบียร์ที่นี่มันไม่แพงมากอยู่แล้ว ขวดละ 5หยวนเท่านั้น ผมพูดปลอบใจตัวเอง

ไม่รู้เหมือนกันว่า มันคืออัลไร.. ไอ้จานที่หน้าตาน่ากินในภาพถ่าย หลังจากที่ตักมันใส่เข้าปาก รสชาดประมาณเอามาผัดกับน้ำพริกเผาบ้านเราแต่รสชาดจะอ่อนกว่าพอสมควร ส่วนไอ้ตัวเนื้อแป้งนั้น หน้าตาคล้ายปลาหมึกมากไอ้พ๊มก็คิดว่ามันคือปลาหมึก แต่พอเอายัดลงปากเท่านั้นแหละ เนื้อมันเหนียวๆ หนุบๆ คล้ายๆกะหนังกะติ๊กยังไงหยั่งนั้น แถมไม่มีรสอะไรเลยจะว่าเป็นแป้งก็ไม่รู็ว่าจะใช่หรือไม่ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันคือ อัลไร..

เอาน่ามรึง กินๆไปเถอะถือว่าลองของใหม่ เอ็งกินแกล้มกะไก่ปิ้งนี่สิมันก็พอไปได้อยู่นะถ้าไม่คิดมาก หรือจะให้พูดอย่างสุภาพอ่ะนะ แดกห่าเข้าไปซะ...

อาหารในภาพถ่ายถูกนำมาเสริฟที่โต๊ะพร้อมๆกับคำพูดของผมที่จบลง เบียร์แก้วที่สองของพระเอกเราถูกสาดลงคอไปเรียบร้อยแล้ว ผมสังเกตุดูอากัปกิริยาของบักปลิงแล้ว มันก็ไม่น่าที่จะน้อยใจอะไรผมมากมายที่ผมโวยมันออกไปแบบนั้น

สถานะบนใบหน้าที่เรียบเฉย ส่วนในมือนั้นก็ค่อยๆบรรจง คีบ..อาหารย่างจานล่าสุดเข้าปาก ส่วนผมนั้นก็ยังคงจัดการกับน้ำในแก้วและปีกไก่ย่าง
อ้าว..เฮ้ย เชี่ยยยหละสิ มรึงร้องไห้ทำไมว่ะนี่ ไอ้ห่ามรึงก็รู้ว่ากูพูดเล่น ด่ามรึงแค่นี้ยังน้อยไปเลยเพื่อนกันคบกันมาขนาดนี้แล้ว มรึงจะมาเอาอะไรกับแค่คำพูดของกรูว๊ะ
บักปลิง ยังคงเอามือขึ้นมา ปาดน้ำตาทั้งซ้ายและขวาของขุมตาบนใบหน้า ผมยังคงใจดีสู้เสือ
เฮ้ย..หรือมรึงคิดถึงบ้านแล้วว่ะ นี่แค่วันแรกเองนะ เคร เคร งั้นกรูขอโทษมรึงละกัน จะได้จบ จบ

บักปลิง น้ำใสๆยังคงไหลออกตา
ไอ้คุณเฮีย..ไอ้เขี้ยยย...สั่งอะไรมากระแทกปากกรูว่ะ เดาไม่ผิดนะแมร่งเหมือน เต้าหู้เน่า เลยหว่ะ แมร่งเอ๊ย..สราดดดด ขมคอไปหมดแล้วกรู

[ซาเล้งสีแดง]

สะอาดจังครับ ชายพี
พาพี่เหน่ง ไป สะอ้าด สะอาด
ทีพาเราไป มีแต่เข็น กะลุยแต่โคลน

[เหน่งหนักแน่น]

สะอาดจังครับ ชายพี
พาพี่เหน่ง ไป สะอ้าด สะอาด
ทีพาเราไป มีแต่เข็น กะลุยแต่โคลน [/quote]

คนเดิมหนะน้อง ถ่ายไม่ล้าง ฟันไม่แปรง น้ำไม่อาบ เสื้อผ้าไม่เคยเปลี่ยน ลองสังเกตุเอานะในวันต่อๆไป ตามดูเอาละกันนะ นะ
ปิง แคปปิตอล
ท่านไม่ผิดหวังแน่นอนในเรื่องความ ซ๊กม๊ก..

[เหน่งหนักแน่น]

กล้ำกลืน ฝืนทน กับหนังกะติ๊กผัดน้ำพริกเผาและเต้าหู้เน่าสามรสไปจนเกือบหมดจาน ใช้เวลาไปทั้งหมดเกือบ 1ชม.เหลือบมองดูนาฬิกาก็ปาเข้าไปร่วม ห้าทุ่มละสำหรับเวลาที่นี่เมืองจีน

พรุ่งนี้เช้า..เราไม่รู้จะเจออะไร ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านมินิมาร์ทเสบียงอาหารกันตายจึงถูกเราสองคนกวาดเอามาลงใส่ตะกร้า ทางด้านของราคานั้นออกจะสูงกว่าบ้านเราอยู่หน่อยนึง เพราะนั่นมันเป็นเรื่องของ ค่าเงิน ของเค้าที่แข็งแรงกว่าเงินบาทไทยเรา ไม่ว่ากัน..
บะหมี่ซอง ราคา5หยวน (5คูณ5.5)

เฮีย.. เฮียเห็นพนักงานสาว หมวย แคชเชียร์คนนั้นไหม แหมม..ทำอมยิ้ม กรุ้มกริ่ม เล่นหู เล่นตาใส่ผม แม๊ คนไทยมันไมไ่ด้ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ ยิ่งผมด้วยแล้วนะเจอบ่อยจนเป็นความเคยชินไปล่ะ บ่องตง เฮียไม่เห็นหรอที่สนามบินดอนเมืองตอนเช็คเอ๊าท์ออกมา แล้วก็นี่อีกที่สนามบินคุนหมิงตอนเช็คอิน สดๆเลยที่เคาท์เตอร์โรงแรมที่เรานอน
ผมปล่อยให้บักปลิงพล่ามของมันไปอยู่คนเดียว สายตาของผมยังคงสอดส่อง เพลิดเพลินไปกับสินค้าของใช้ในครัวเรือนที่ดูแล้วมันแตกต่างและแปลกตากับของที่ขายในเมืองไทย

ครบแล้วนะ เช็คบิลดีกว่าหว่ะ กรูอยากจะเอนหลังละ
ธ่อ..เฮีย หรือเฮียจะเถียงผมว่าไม่จริง แหนะ แหนะดูดิ มองมาที่ผมอีกละ แบบนี้เดาไม่ยากหรอกนะ เหอ เหอ ดูแล้วท่าทางของหล่อนหนะ สงสัยอยากจะมีผัวไทย
สิ้นเสียงบักปลิงเท่านั้นแหละ.. พนักงานสาวหน้าหมวยกะสวนออกมาทันที ทันใดเหมือนกัน

ใครบอกมรึง ไอ้ตี๋อ้วน..