......จักรยานธุดงค์..........

[Deang-sarapee]

'ยิ่งลักษณ์' แถลงน้ำตาคลออำลาตำแหน่งนายกฯ ลั่น 2 ปี 9 เดือน 2 วัน ทำงานมาไม่เป็นอย่างที่โดนกล่าวหา บอกเร็วไปที่จะพูดถึงอนาคตตอนนี้

7 พ.ค. 57 เมื่อเวลา 16.05 น. นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีและรมว.กลาโหม แถลงผ่านสถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทยช่อง 11 ว่า ตลอดระยะเวลาที่รัฐบาลนี้ได้ทำหน้าที่ และตนได้ทำหน้าที่ในฐานะนายกรัฐมนตรีก็ได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ในการที่จะขับเคลื่อนนโยบายของรัฐบาลตามที่ได้แถลงไว้ต่อรัฐสภาเพื่อพัฒนาประเทศและความเป็นอยู่ของประชาชนทั้งเรื่องเศรษฐกิจ ในการสร้างสมดุลให้ระบบ เศรษฐกิจ สร้างความแข็งแรงของเศรษฐกิจทั้งภายในและนอกประเทศ ด้านสังคมที่มุ่งสร้างความเสมอภาคและเท่าเทียมกัน แก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำ ลดช่องว่างของผู้มีรายได้น้อยและผู้มีรายได้มาก เพื่อให้ประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเพื่อให้มีขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศ รวมถึงการพัฒนาให้ไทยมีบทบาทอยู่ในเวทีของอาเซียนเพื่อเป็นศูนย์กลางเพื่อก้าวสู่ประชาคมอาเซียน

"ยืนยันว่าดิฉันและรัฐบาลตั้งใจ ทุ่มเทในการทำงานเพื่อประชาชน ตามที่ประชาชนได้ไว้วางใจเลือกรัฐบาลนี้ โดยยึดหลักความซื่อสัตย์สุจริตและไม่มีพฤติกรรมการทุจริตหรือการเอื้อประโยชน์ให้ผู้ใดหรือฝ่าฝืนในบทบัญญัติรัฐธรรมนูญอย่างที่กล่าวหา นอกจากนี้ มีการดำเนินการขับเคลื่อนนโยบายเรื่องการทุจริตเสมอมา"

อดีตนายกฯ กล่าวด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า ขอถือโอกาสนี้ขอบคุณพี่น้องข้าราชการที่สนับสนุนการทำงานของรัฐบาลตลอด 2 ปีที่ผ่านมา ที่สำคัญขอบคุณประชาชนที่ให้ความไว้ใจตนและครม.ได้รับใช้ประชาชนตลอดมาและกำลังใจที่ให้ตลอดการทำงานไม่ว่าช่วงยากลำบากเพียงใดช่วงที่เดือดร้อนในการแก้ปัญหาเศรษฐกิจ สังคมหรือเหตุการณ์ทางการเมืองก็ได้รับกำลังใจเสมอมา เป็นสิ่งที่ทำให้ตนมีกำลังใจในการทำงานและทำงานด้วยความทุ่มเท ทุกครั้งที่ทำงานเป็นเวลา 2 ปี 9 เดือน 2 วัน ทุกๆ นาที ทุกๆ วันอยู่บนความภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่นายกฯ ที่มาจากการเลือกตั้งจากประชาชนและก้าวเข้าสู่การเป็นนายกรัฐมนตรีมาด้วยวิถีทางประชาธิปไตย ซึ่งตนภูมิใจที่ได้ทำงานในหน้าที่นี้ด้วยความตั้งใจและทุ่มเท ต่อไปนี้ไม่ว่าสถานะใดตนขอเดินตามเส้นทางประชาธิปไตยยึดมั่นในหลักนิติรัฐ นิติธรรม สุดท้ายนี้ไม่ว่าอยู่ตำแหน่งไหน ขอยืนเคียงข้างพี่น้องประชาชนคนไทย ตลอดไป

ผู้สื่อข่าวรายงานว่าภายหลังจากการแถลงข่าว น.ส.ยิ่งลักษณ์ ได้ออกไปพบเครือข่ายสตรีภาคอีสานกว่า 400 คน ที่มารอให้กำลังใจพร้อมมอบดอกกุหลาบโดยตัวแทนสตรีภาคอีสานกล่าวกับ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ว่า "วันนี้ไม่เป็นไร ขอให้สู้ๆ พวกเราพร้อมเลือกผู้หญิงคนนี้เป็นนายกฯ อีก บอกมาเลยว่าเลือกตั้งวันไหนจะไปเลือกแต่วันนี้ขอให้เข้มแข็งไว้ เราพร้อมจะอยู่ข้างนายกฯ เอง" หลังจากนั้นชาวบ้านก็ได้เข้าสวมกอด น.ส.ยิ่งลักษณ์ บางคนถึงกับกลั้นน้ำตาไม่ไหวร้องไห้พร้อมตะโกนว่า "ยิ่งลักษณ์สู้"

สวัสดีเพื่อนสมาชิกทุกท่าน วันก่อนไปเจอพระ และสุนัก ไม่ทราบว่าจะเดินทางไปไหนกัน น่ารักดีครับ
มันช่วยไม่ให้พระต้องทำงานหนัก มันรู้จักตอบแทนพระคุณ ของพระที่ให้อาหารมัน มันไม่ร้ายเหมือนกับคน ที่กำลังทำให้ประเทศเสียหาย

(จิตนาการตามภาพ)แต่ไม่รู้ของนั้นหนักหรือป่าวเนาะ ถ้าหนักหมามันก็พูดไม่ได้ มันหนักคร๊าบท่าน
เป็นหมาที่น่ารักมาก ๆค่ะ

อรุณสวัสดิ์ครับ อันดับแรกเลย ต้องกราบขอบพระคุณท่านเป็นอย่างแรงที่เมตตาหาภาพเรียกว่า กินใจ มาให้ได้ชมกัน สอนใจได้เป็นอย่างดี อันดับต่อมาเหมือนคุณน้องว่าไว้เป็นหมาที่น่ารักจริง ๆ ชาติก่อนมันต้องเป็นคนนี่แหละไปทำผิดศีลผิดธรรมเข้าจึงต้องกลับมาชดใช้ แน่นอนครับหลวงปู่หลวงพ่อเคยเล่าให้ผมฟัง "ใครจะใหญ่เกินกรรม" เมื่อกรรมให้ผลต้องชดใช้ ชาติต่อไปมันต้องกลับมาเป็นคนที่รักศีลรักษาธรรม เจริญในธรรมยิ่ง ๆ ขึ้นจนกว่าจะหลุดพ้น วํฏวนแห่งกรรมนี้ ขอบพระคุณมากครับกับภาพดี ๆ

ก่อนเปิดเทอมพาเด็ก ๆ ไปอาบน้ำชำระจิตใจกันซะหน่อย เล่นเกมส์หนักเหลือเกินช่วงปิดเทอม
โรงเรียนจะเปิดเทอมแล้วต้องพาจิตไปอาบน้ำ น้อมบุญให้คุณพี่แดงด้วยและชาวคณะด้วยนะคะ

อนุโมทนา..สาธุ ครับ คุณน้องครับ มาถูกทางครับ ขอให้พระคุ้มครองเรียนหนังสือเก่ง ๆ กลับมาเป็นกำลังของประเทศสืบต่อไป

เช้าวันนี้เราไปเที่ยวชมพระสถูปของสมเด็จพระนเรศวรซึ่งสร้างไว้ที่ อ.เวียงแหง กันนะครับ รายละเอียดค่อยว่ากัน







เหรียญรุ่นนี้ผมแขวนคอเมื่อครั้งออกศึกสมัยที่คึกคนอง เดี๋ยวนีเก็บรักษาไว้อย่างดีครับ

[Deang-sarapee]

เชียงรายแผ่นดินไหวซ้ำ5.0ริกเตอร์ : วัดร่องขุ่นปลอดภัยนทท.คนงานกลับหมดแล้ว

เมื่อเวลา 18.05 น. วันที่ 12 พ.ค.57 ที่ อ.พาน จ .เชียงราย ได้เกิดแผ่นดินไหว ขนาด 5.0 เตอร์ ความลึก 9 กิโลเมตร ทำให้ประชาชนในพื้นที่ อ.พาน เกิดผวาและเกรงว่าจะเกิดความเสียหายเพิ่มเติมอีก สำหรับแผ่นดินไหวครั้งนี้ รู้สึกได้ถึง อ.เมือง จ.เชียงราย

ด้านที่วัดร่องขุ่น ต.ป่าอ้อดอนชัย อ.เมือง จ.เชียงราย ขณะที่เกิดเหตุแผ่นดินไหว เป็นช่วงที่นักท่องเที่ยวและคนงานที่ซ่อมแซมความเสียหายอยู่ภายในวัดได้กลับกันหมดแล้วเหลือเพียง อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ กับลูกศิษย์ ที่อยู่ภายในวัด หลังจากเกิดแผ่นดินไหว อาจาร์เฉลิมชัยได้เดินออกสำรวจใช้กล้องส่องทางไกลตรวจสอบความเสียหาย

ขณะที่นายบพิตร กินาวงค์ กำนัน ต.ดงมะดะ อ.แม่ลาว จ.เชียงราย กล่าวว่า หลังจากที่เกิดแผ่นดินไหว ได้ทำการตรวจความเสียหายในพื้นที่ซึ่งเบื้องต้นยังไม่พบความเสียหาย ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านห้วยส้านยาว ที่กำลังกลับเข้าบ้านเรือนของตนเองในวันนี้กลับพากันอพยกมาอยู่ที่ศูนย์อพยพอีกครั้งเพื่อความปลอดภัย สำหรับความเสียหายในวันพรุ่งนี้จะเข้าทำการตรวจสอบอีกครั้ง








พูดถึงเรื่องแผ่นดินไหวซึ่งเกิดมาได้ก็หลายวันแล้ว ทีนี้ใน Social Media ได้มีการไปโยงเข้ากับความรักความชัง ในบริบทของการเมืองที่กำลังร้อนแรงรอการเกิดสงครามกลางเมือง ในทำนองว่าแผ่นดินของคนเสื้อแดงซึ่งหมายถึงคนภาคเหนือประมาณนั้น ส่วนตัวแล้วไม่เคยที่จะเข้าไปค้นอ่าน ทีนี้ผมมันคนเพื่อนมากมีทั้งเหลืองทั้งแดง เขาก็ส่งมาให้อ่านส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจเท่าไร แต่จะใช้วิจารณญาณของตนเองพิจารณา เรื่องของแผ่นดินไหวมันเรื่องของธรรมชาติ เขานำไปโยงกับการเมืองเล่าเป็นคุ้งเป็นแคว พิจารณาแล้วมันเป็นการสาดน้ำมันเข้ากองไฟอย่างไรก็อย่างนั้น คนที่แต่งเรื่องให้สอดคล้องกันได้เป็นคุ้งเป็นแควเช่นนี้ ช่างมีจิตใจที่แสนจะอำมหิตเกินบรรยาย ได้เห็นความพินาศจากภัยธรรมชาติของเพื่อนร่วมชาติเป็นเรื่องที่จะนำมา "เมาส์" กันเอาสนุกขอบอกว่ามิบังควร คนทั้งแผ่นดินเจอพิษภัยของธรรมชาติถ้วนหน้ากันทั้งนั้นเพราะคนทุกวันนี้มันทำลายธรรมชาติ โดยสันดานอยู่แล้วโอกาสหน้าเป็นของท่านแล้วท่านจะรู้สึกว่า "มันเจ็บลึก ๆ " ขอเตือนว่ามิบังควร


















ที่พระสถูปเราได้เจอกับคนเฝ้าดูแล ได้เล่าให้ฟังว่าไม่มีคนมาดูแลเลยปล่อยให้สกปรก พวกเขาเลยอาสามาเฝ้าเพราะรักในองค์ดำและได้พบกับอภินิหารขององค์ดำหลาย ๆ เรื่อง อีกไม่กี่วันก็จะมีการบวงสรวงและปลุกเสกเหรียญ อยากให้พวกเราได้มาร่วม ก็ไม่รับปากแต่จะหาโอกาสมาอีกแน่นอน ออกจากพระสถูปปั่นชมทุ่งนาซึ่งเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก ความจริงแล้วผมควรจะพาพวกเราพักนอนที่นี่อีกสักคืนแต่พิจารณาแล้ว เวลาเริ่มกระชั้นเข้ามาต้องรีบเดินทาง โอกาสหน้าค่อยว่ากันใหม่ปั่นไปได้สักอึดใจเจอเข้ากับทางชันอีกแล้วละ คิดอยู่ว่าจะเหมือนที่แกน้อยไหมหนอ

[nakabike]

สวัสดีครับพี่แดง
ขออภัยครับไม่ได้เข้ามาคุยเพราะภาระค่อนข้างมากและมีปัญหาซ่อมแซมห้องพัก
แล้วยังต้องเดินทางไปราชการตลอดครับ ช่วงแผ่นดินไหวอยู่ กทม.ก็สงสัยอยู่ว่าห้องทำไมไหวๆ
ไหวที่เชียงรายไม่น่ากลัวเท่ากำลังไหวที่ กทม. หรือคงต้องเกิดสงครามกลางเมืองก่อนจึงจะสงบ
เปิดเทอมแล้วครับ
ขอให้พี่ๆรักษาความเข้มแข็งทั้งกายใจให้นานๆนะครับ

[MTBmydream]

อยากออกเดินทาง แบบจักรยานธุดงค์บ้างครับ

[Deang-sarapee]

สวัสดีครับพี่แดง
ขออภัยครับไม่ได้เข้ามาคุยเพราะภาระค่อนข้างมากและมีปัญหาซ่อมแซมห้องพัก
แล้วยังต้องเดินทางไปราชการตลอดครับ ช่วงแผ่นดินไหวอยู่ กทม.ก็สงสัยอยู่ว่าห้องทำไมไหวๆ
ไหวที่เชียงรายไม่น่ากลัวเท่ากำลังไหวที่ กทม. หรือคงต้องเกิดสงครามกลางเมืองก่อนจึงจะสงบ
เปิดเทอมแล้วครับ
ขอให้พี่ๆรักษาความเข้มแข็งทั้งกายใจให้นานๆนะครับ

สวัสดีครับ ท่าน ผอ.ขอบพระคุณมากครับที่ยังคิดถึงกัน และกลับมาให้กำลังใจเหมือนเดิม ท่าน ผอ.พูดถูกต้องเลยล่ะครับ แผ่นดินไหวไม่น่ากลัวเท่ากับสงครามกลางเมืองที่กำลังจะระเบิดในวันสองวันนี้ สงสารประเทศไทยจังเลย เราจะมีมนต์อันใดที่สามารถขจัดปัดเป่าได้นะ ทุกคืนวันผมเฝ้าสวดมนต์และภาวนาขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายได้ช่วยคุ้มครองประเทศไทย ทำได้แค่นี้จริง ๆ ครั้นจะออกไปร่วมก็ไม่รู้จะไปฝั่งฝ่ายใดดี รบกันเองขออนุญาตุกราบลา แต่ถ้ารบกับต่างชาติผมขออาสาครับ

เปิดเทอมแล้ว ขอให้ท่าน ผอ.สนุกและมีความสุขกับงาน ขอให้ผ่านอุปสรรคต่าง ๆ ไปด้วยดีมีสุขภาพกายใจที่พร้อมรับภาระอันหนักอึ้ง จนกว่าจะเป็นอิสระ ส่วนผมจะพยายามทำดั่งที่ ผอ.ลิขิตไว้ครับและขอขอบคุณแทนทุก ๆ คนในทีมด้วย "สุขสันต์วันเปิดเทอมครับ"

อยากออกเดินทาง แบบจักรยานธุดงค์บ้างครับ

ออกเลยครับอย่ามัวชักช้า "ช้าไม่ได้การ นานไม่เป็นคุณ" เรียนเชิญครับ ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมและให้กำลังใจครับ



















ออกจากพระสถูปปั่นเลาะไปตามถนนที่ตัดผ่านทุ่งนา อากาศเริ่มที่จะร้อนขึ้นพ้นหมู่บ้านไม่เท่าไรเราต้องเจอกับ ป้ายที่แสดงให้ทราบว่าการปีนเขาเริ่มต้นอีกแล้ว หวนคิดย้อนกลับไปที่ บ.แกน้อยที่เราผ่านมาก็เกิดกำลังใจเพราะมั่นใจว่าอาการคงไม่หนักหนาสาหัส เหมือนที่ผ่าน ๆ มา ก็เป็นเช่นดังที่คิดครับ พวกเราปั่นขึ้นกันไปแบบชิว ๆ เพราะทางราดยางไม่ได้เป็นลูกรังหรือดินดังเช่นที่ผ่านมา

เป็นธรรมดานะครับ มีขึ้นมันก็ต้องมีลง ไม่นานเราก็ปั่นถึงยอดดอยเจอเข้ากับป้ายบอกว่าเป็นทางลง อ.เสมือน ผู้มีอารมณ์ขันจอดรถวิ่งไปกราบแผ่นป้าย เป็นจังหวะที่ผมกำลังตามหลังมาจึงได้กดชัตเตอร์ทัน ภาพแบบนี้หาได้ยากครับ เราหัวเราะกันสนุกสนานครับกับอารมณ์ของ อ.เสมือน ลงเขาไปได้สักพักก็ใกล้เวลาที่ควรต้องเติมพลัง สองข้างทางเราต้องหาทำเลครับ ไปได้เนินใต้ร่มไม้สนเห็นว่าเหมาะที่จะใช้เป็นที่ประกอบอาหาร จึงพากันแวะเข้าไปปลดเป้จัดการทำกินกัน

เราเสียเวลาที่จุดนี้นานพอควร หลังจากทานข้าวเสร็จก็ตามด้วยกาแฟสารกระตุ้น นอนมองท้องฟ้า นับเมฆที่ไหลลอยเก็บภาพกันสนุก จวบจนเห็นว่าอิ่มเต็มพอใจก็เรียกกันเตรียมตัวออกเดินทางต่อไป

















ออกจากจุดที่พักทานมื้อเที่ยง ปั่นไปไม่นานอุปสรรคก็เริ่มปรากฏ ลืมเล่านะว่ามื้อเที่ยงคุณนาย ทำของหวานเป็นกล้วยบวชชี โดยใช้แลคตาซอยแทนกระทิ อร่อยไม่แพ้น้ำกระทิครับ อ.เสมือนชอบใจมาก ๆ วกกลับมาที่อุปสรรคกันต่อครับ อุปสรรคที่ว่าเป็นของคนที่ไม่ชอบปั่นขึ้นเขานั่นแหละครับ การออกธุดงค์อย่าลืมครับว่าถ้าไปในถิ่นที่เจริญศิวิไลซ์ การภาวนาจะได้ผลไม่เต็มที่เพราะเราไม่ค่อยได้สำรวมระวังอินทรีย์ของเรา แต่การเดินทางไปตามป่าเขาลำเนาไพร เราจะได้อะไร ๆ เยอะมากครับ ยืนยันครับเพราะ "ตา,หู,จมูก,ลิ้น,กาย,ใจ ทีบุคคลฝึกฝนดี คุ้มครองดี รักษาดี สำรวมระวังดีแล้ว ย่อมนำสุขมากมาให้" ป่าเขาทำให้ง่ายต่อการสำรวมอินทรีย์ครับ

เป็นของคู่กันครับ มีขึ้น-ก็มีลง ผมให้กำลังใจคนที่เจออุปสรรค พยายามปั่นท้ายขบวนมาโดยตลอด เราปั่นจนสุดยอดก็เจอป้าย เป็นสัญญลักษณ์ว่าต่อไปนี้ลงเขาแล้วนะ ครานี้ผมขอร้องให้ อ.เสมือนไปทำท่าไหว้เหมือนครั้งก่อน ขอบคุณ ป้ายกำลังใจ อ.เสมือน ไม่ไหว้เปล่า ๆ แต่สบถคำให้ได้หัวเราะว่า "ขอให้เจอแต่ป้ายแบบนี้ตลอดไป สา..ธุ" จำไว้เลยครับป้ายแบบนี้ถ้าปล่อยไปแบบชดเชยความทุกข์ยาก บอกกับตัวเองว่า "ขอเสวยสุข" นี่คือสัญญาณอันตราย ผมจะย้ำเตือนเสมอ ๆ ว่า "ขึ้นเหนื่อย ลงตาย"

เวลาก็ใกล้ค่ำเข้ามาเรื่อย ๆ โดยประมาณการคิดว่าอีกสักหมู่บ้านหนึ่งเราคงได้พัก ใจเราประมาณว่าคงอีกไม่ไกลก็คงถึงปากทางซึ่งเป็นค่ายของ "ตชด." คงได้พักนอนที่นั่น แต่เอาเข้าจริงไม่เป็นไปดังที่คิด เพราะระยะทางยังอีกยาวไกล ประกอบกับตัวผมเองเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ขาลงท่าน ณุ คงปล่อยยาวเรียกว่าม้วนเดียวจบ จากนี้ไป ณุ ก็หลุดจากทีมของเรา จากนี้ไปทีมเริ่มหวั่นไหวความสุขลดลง

[Deang-sarapee]

หลวงปู่ครูบาอ้ายได้จากพวกเราไปแล้วแบบสงบ เข้าโรงพยาบาลเพียงคืนเดียว ไม่ยื้อกับพญามัจจุราช โดยการใส่สายระโยงระยาง หลวงปู่ขอต่อสู้กับพญามัจจุราชเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสติ สมาธิที่หลวงปู่ดำเนินมาตลอด ๗๐ พรรษา เมื่อไม่กี่เดือนได้ไปถวายภัตราหารและคุยกับหลวงปู่ มีช่วงหนึ่งได้ขอหลวงปู่ "ขอให้หลวงปู่อยู่ให้เกิน ๑๐๐ ปีเพื่อเป็นชื่อเสียงของชาวสารภี" หลวงปู่ตอบ "อยู่ไปตามเงื่อนไข(กรรม) จะไปกำหนดไม่ได้ ใครก็เอาชนะพญามัจจุราชไม่ได้หรอก แต่เมื่อมีชีวิตอยู่ก็อย่าประมาท ให้เร่งทำสมาธิ ภาวนา เตรียมตัวไว้เมื่อถึงวันจะได้ไม่กระวนกระวาย ตายอย่างมีสติ หลวงปู่คงอยู่ไม่ถึงหรอกอีกไม่ช้าก็จะไปแล้วล่ะ" เป็นคำพูดสุดท้ายที่ครอบครัวผมได้รับฟัง วันนี้หลวงปู่จากไปแล้วแต่คำสอนต่าง ๆ ยังอยู่ในจิตในใจและเราจะยังคงปฏิบัติเหมือนที่ครั้งหลวงปู่มีชีวิต เรายังคงรำลึกถึงหลวงปู่ หลวงปู่ไม่ได้จากเราไป

ขณะนี้ปิดสรีระร่าง(ศพ) ของหลวงปู่ไว้แล้วแต่ ๑๘ พ.ค.๕๗ เพื่อรอวันฌาปนกิจต่อไป













ผู้พันพิษณุ คงสนุกสนานกับการไหลลง และคงคิดว่าพวกเราต้องตามมาแน่นอน ท่านคงคิดว่าสุดท้ายแล้วพวกเราคงไปเจอกันที่ ๆ เราจะพัก โดยลืมคิดไปว่าเรายังไม่ได้ตกลงกันเลยว่าคืนนี้พวกเราจะพักค้างที่ใด ช่วงไหลลงชันมาก ๆ ประกอบกับผ้าใบเบรคหน้าของผมหมดเกลี้ยง เบรคไม่อยู่ต้องอาศัยขาเป็นตัวเบรคช่วย ไหลลงจนมาถึงที่จะเกิดอุบัติเหตุ ล้อคงร้อนเกินอันเนื่องจากบีบเบรคที่ไม่มีผ้าใบทำให้ขอบร้อนจัด ยางรั่วครับต้องเสียเวลาเปลี่ยนยางหลายนาที เวลาก็ค่ำลง ๆ ไหลลงมาได้อีกหน่อย ขาที่ใช้ค้ำยันแทนเบรคสู้ไม่ไหวทำให้พลิกคว่ำโชคดีดึงคลิปต์ออกทันกระโดดออกปล่อยให้รถพลิกตีลังกา ไม่เป็นอันตราย แต่รถเสียศูนย์ต้องเสียเวลาปรับ

ไปอีกไม่เท่าไรรถของคุณนาย เกิดอาการโซ่ไม่ทำงานติดขัดเข้าไปในจาน ต้องเสียเวลาอีกนานกว่าจะดึงออกมาได้ สรุปว่าเราทั้ง ๔ ประคองกันมาช่วยเหลือกันและกัน จวบจนถึงบ้านชาวเขาเผ่าลีซอ เวลามืดแล้วครั้งแรกที่เราผ่านมา ๓ หมู่บ้านก็ไม่เห็นท่าน ณุ จอดรอพวกเราและเราก็หวังว่าจะได้เจอท่าน ณุ ที่หมู่บ้านนี้แต่ปรากฏว่า ท่านไม่จอดเด็ก ๆ เล่าให้ฟังว่า เห็นท่านปล่อยรถให้ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว อากาศช่วงนั้นเริ่มเย็น ค่อนไปทางหนาวแล้ว ประมาณการจาก ความมืด และความเย็น ชั่งเปรียบกับความห่วงใยที่มีต่อท่าน ณุ ถ้าหากเดินทางต่ออันตรายที่จะเกิดกับคุณนายน่าจะสูงกว่า ผมจึงจำเป็นต้องตัดสินใจหาที่พักในหมู่บ้านนี้ ซึ่งชาวบ้านก็เอื้อเฟื้อดีมาก ได้พาไปศาลาอเนกประสงค์ของหมู่บ้าน เปิดให้เราเข้าไปกางเต้นท์พักนอนได้ ความห่วงใยที่มีกับ ณุ ผมมั่นใจ ณุ เป็น ตชด.ต้องเอาตัวรอดแน่นอน พรุ่งนี้ค่อยติดต่อช่วงนี้หมดสิทธิ์สัญญาณไม่มีเลยสักที่ ก็คิดภาวนาในใจขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับ ณุ ก็แล้วกัน ก่อนนอนพวกเรา ๔ คนก็ได้สวดมนต์แผ่เมตตาและให้เทวดาช่วยคุ้มครองทั้งเราและ ณุ ได้แค่นี้จริง ๆ

[Deang-sarapee]

จากการที่ผมตัดสินใจพักนอนที่บ้านลีซอ ต้องขออภัยจำชื่อบ้านไม่ได้จริง ๆ ปรกติแล้วชาวเขานิยมนำชื่อผู้ใหญ่บ้านมาเป็นชื่อบ้าน เช่น เลาวู่ เลาซู เลาต๋า เป็นต้น ผมได้หาข้อมูลเบื้องต้นจากที่นี่ไปถึงค่าย ตชด.อีกไกลพอสมควร และที่สำคัญเป็นเขาสูงชันอีกต่างหาก ถ้าเป็นผู้ชายล้วน ๆ ก็คงพาไปต่อ แต่นี่คุณนายซึ่งเป็นผู้หญิงถือได้ว่าการมาครั้งนี้เป็นครั้งที่โหดพอสมควร เพื่อถนอนน้ำใจและป้องกันอันตรายที่จะพึงเกิดขึ้น อันจะนำมาซึงความเข็ดขยาดในครั้งต่อไป

ตามหลักของความเป็นจริงการเดินทางเป็นทีม ขอให้จำไว้เลยนะครับว่า ถ้าหากตัวเองนำหน้าคนอื่นมาลิ่ว ๆ เมื่อยามพระอาทิตย์เรื่มคล้อยต่ำลง ๆ ควรเป็นอย่างยิ่งที่จะชลอการเดินทางของตนเอง และเมื่อเจอหมู่บ้านก่อนที่จะมืดไม่ควรไปต่อ ควรจะหยุดรอพรรคพวกให้ครบทีม เพื่อปรึกษาหารือว่าจะพักที่ไหนอย่างไร อย่ามั่นใจกับระบบการสื่อสารเพราะบนเขาส่วนใหญ่แล้วจะใช้ไม่ได้ เราผ่านเลยมาถึง ๓ หมู่บ้านโดยหมายใจว่าจะเจอผู้พันพิษณุ รอเราอยู่แต่ปรากฏว่าไม่เจอ ครั้นจะไปต่อก็เป็นเช่นที่กล่าวมา การักษาสถานภาพของคนส่วนใหญ่จึงต้องถูกนำมาพิจารณา คืนนั้นผมนอนหลับไม่สนิทครับเพราะเป็นห่วง ท่านพิษณุมากครับ

















ที่หมู่บ้านนี้ไม่มีวัดเพราะชาวบ้านนับถือผี คงมีแต่ศาลาอเนกประสงค์ ครั้งแรกผู้ใหญ่บ้านสังเกตุได้แกอึดอัดใจ ผมจึงชิงแนะนำตัวเองเสียก่อน ก่อนที่แกจะตัดสินใจปฏิเสธซึ่งเป็นการเดาใจได้แม่น เพราะพอรู้ว่าผมเป็นใครอย่างไร แกรีบจัดการดูแลเป็นอย่างดี ศาลาอเนกประสงค์สร้างไว้ใหญ่โตแต่นาน ๆ ได้ใช้ประโยชน์การบำรุงรักษาไม่ถึง ปรากฏว่าน้ำมีปัญหาไม่ไหล แต่ผู้ใหญ่ก็จัดการจนใช้ได้ เมื่อทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อย เราก็รีบอาบน้ำชำระร่างกายหนาวมาก ๆ ครับ บางรายไม่บอกนะว่าใครใช้วิธีอาบแห้ง ๕๕๕ น้ำเย็นอากาศก็เย็น ผมกลั้นใจอาบครับ ต้องระวังนะครับ ตระคริวจะถามหาใครไม่แน่ใจให้ท่องว่า "จะไม่ตายเพราะน้ำขันเดียว" แล้วก็อาบแห้ง (เช็ดตัวด้วยผ้าชุบน้ำ) ก็น่าจะพอ อาบน้ำชำระร่างกายสดชื่นเราก็ช่วยกันประกอบอาหาร เป็นข้าวต้มร้อน ๆ เรียกความอบอุ่นกลับมาได้ เสร็จตามด้วยชงชาซดและสนทนากัน หนีไม่พ้นความห่วงใยผู้พันพิษณุ ก่อนเข้านอนเราก็ร่วมกันสวดมนต์ ภาวนาตามกิจวัตรของเรา

รุ่งเช้าอากาศหนาวเหน็บพอควร เช้านี้พวกเราไม่เร่งรีบยืนยันว่าอย่างไรเสีย พิษณุคงรอพวกเราไม่ห่างจากหมู่บ้านนี้ หรือไม่แน่แกคงไปรอพวกเราที่ค่าย ตชด. ซึ่งการคาดการณ์ผิดทั้งหมด เช้านี้เราประกอบอาหารและรับประทานอาหาร รู้สึกได้ว่าทุกคนพะวงและเป็นห่วงคนที่หายไป เมื่อเสร็ภารกิจเราก็เตรียมเคลื่อนย้ายเดินทางต่อ หมู่บ้านนี้พืชเกษตรเป็นถั่วแดงพันธ์พระราชทาน ข้าวโพด ถั่วเหลือง เป็นส่วนใหญ่ ผู้หญิงก็จะเย็บปักถักร้อยแต่ไม่ใช่ใช้มือสอยแบบแต่ก่อน เป็นใช้จักรแทนบางบ้านเป็นลักษณะแบบโรงงานด้วย ไม่ธรรมดา เราไม่ลืมที่จะไปขอบคุณผู้ใหญ่บ้านก่อนจะอำลาจากเป็นการตอบแทนน้ำใจ



















ออกจากหมู่บ้านเข้าถนนใหญ่ เราเจอกับชาวบ้านที่ยืนผิงแดดยามเช้า ให้ความสนใจจักรยาน ลุงดมทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ตอบคำถาม ในขณะที่คุณนายออกตัวไปก่อนชาวบ้านเห็นคุณนายปั่นขึ้นเนินเขาพนันว่าอย่างไรเสียคุณนายต้องลงจูงแน่นอน แต่ผิดคาดคุณนายปั่นขึ้นไปสะบาย ๆ ชาวบ้านปรบมือให้ครับ และเมือเราเดินทางใกล้จะถึงปากทางด่านแม่จาเข้าไปทุกขณะ แต่ก็ปรากฏว่าเราต้องผ่านเนินเขาอีก อ.เสมือน ขัดใจมาก ๆ ทริปนี้เรียกว่าเขาซะส่วนใหญ่ ขอภาพขัดใจเป็นที่ระลึกตามแบบที่เห็น ก็เรียกเสียงหัวเราะจากพวกเราได้ เรายังคงตามพิษณุไม่ทันครับ

[Deang-sarapee]

เรียกว่าเนินสุดท้ายภาพขัดใจ ขำขัน ของ อ.เสมือนที่จะจดจำไว้ พวกเราอดทนกัดฟันปั่นจนถึงยอดเนินจากนั้นทางก็ลาดลงไปจนสุด ถึงทางสามแยกซึ่งเป็นด่านตรวจ แต่ก่อนที่จะไหลถึงด่านมีทางแยกซ้ายเข้า ค่าย ตชด.(หลังค่าย) อ.เสมือน ได้อาสาเข้าไปตามผู้พันพิษณุ ซึ่งพวกเราคาดการณ์ว่าจะต้องรอพวกเราในค่ายนี้ ๑๐๐ % เมื่อ อ.เสมือนแยกตัวไปตามหาผู้พันพิษณุ เรา ๓ คนก็ไหลไปคอยที่ด่าน โดยอาศัยร้านเผาข้าวหลามเป็นที่พักจอดรถคอย





















เราคอย อ.เสมือน อยู่ที่ร้านเผาข้าวหลาม ไม่ลืมที่จะอุดหนุน อร่อยมากครับใครผ่านแวะอุดหนุนกันนะครับ เมื่อ อ.เสมือน ออกจากค่ายมาสมทบปรากฏว่าไม่เจอผู้พันพิษณุ ช่วงนั้นการสื่อสารยังติดต่อกันไม่ได้ เราก็คิดกันนะว่าระหว่างทางที่เราเดินทางจวบจนมาถึง ด่านแม่จาเราไม่ได้ข่าวเรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุ หรือเรื่องร้าย ๆ ใด ๆ เลย คิดดีไว้ก่อนว่าพิษณุคงไปรอพวกเราอยู่ที่ อนุเสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวร เมืองงายแน่นอน ครั้นเรามาถึง บ.เมืองงาย ก็หาตัวผู้พันพิษณุไม่เจอ ช่วงนี้ผมเลยอาสาปั่นเร็วล่วงหน้าไปก่อนตกลงว่าจะไปรอคณะที่ปากทางตรงทางแยกเข้าเมืองงาย (ถนนเชียงใหม่-ฝาง) โดยเชื่อว่าอย่างไรเสียผู้พันพิษณุคงไปนั่งรอตรงสามแยกถนนใหญ่แน่นอน การณ์ผิดคาดหมดครับ เมื่อผมเดินทางออกไปถึงถนนใหญ่(สามแยกเมืองงาย) ไม่เจอตรงนั้นมีสัญญาณโทร ฯ แล้วผมจึงกดตามตัวปรากฏว่า พิษณุไปอยู่ที่ ค่ายฝึกตชด.ปางกว้างแล้ว และกำลังให้ อ.โอ๊ค นำรถยนต์มารับ

ผมนั่งรอคณะอีก ๓ คนที่ตามหลังมา และเล่ารายละเอียดให้ฟัง จากนั้นพวกเราก็ออกเดินทางเข้า อ.เชียงดาว อ.แม่แตง อ.แม่ริม เมื่อเข้าตัว อ.เมืองเชียงใหม่ ลุงดมแจ้งจะนำ อ.เสมือนไปหาซื้อรองเท้า ส่วนผมกับคุณนายแยกตัวกลับบ้านก่อน เพื่อไปจัดทำอาหารมื้อเย็นฉลองความสำเร็จ จักรยานธุดงค์ เมื่อไปถึงบ้านปรากฏว่า ผู้พันพิษณุนั่งรออยู่บ้านเรียบร้อย โดย อ.โอ๊ค พาส่งถึงที่ โล่งใจครับ

คุณนายจอดคุณพอดี เข้าครัวจัดทำอาหารมื้อเย็นเป็นข้าวต้มร้อน ๆ มีผัดผัก ไข่เจียว ยำไข่ดาว ฯ เราร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน คุยกันถึงประสบการณ์ที่ผ่านมา สนุกสนานกันมาก เป็นการจบทริปที่เรียกว่าเราต้องจดจำกันไปอีกนาน เพราะมีหลากหลายรสชาด สิ่งที่เป็นอุทาหรณ์สอนใจให้จำคือ การพลัดพรากที่เป็นทุกข์ ทริปจะหมดสนุกก็เมื่อไม่ถึงที่หมายเราต้องขาดสมาชิก โดยไม่สามารถติดต่อกันได้เลยมันเป็นความกังวลลึก ๆ ฝากไว้สำหรับ ทีม อีกหลาย ๆ ทีม "ไปด้วยกัน มาด้วยกัน" ถึงจะเป็นเลือดสุพรรณที่แท้จริง ไปด้วยกันมาคนเดียว เหงานะ ผู้พันพิษณุคงซึ้งใจในบทนี้ดี

ขอจบทริปแสวงบุญ ถ้ำเมืองนะ ธุดงค์แกน้อย เพียงเท่านี้พลาดพลั้งผิดไปด้วยเจตนา ไม่เจตนาก็ดี นึกได้ก็ดี นึกไม่ได้ก็ดี ขอได้โปรด อโหสิกรรม ให้กับผู้เล่าด้วย ครั้งต่อไปผมมีความยินดีที่จะนำเสนอ จักรยานธุดงค์ที่ไม่ได้เตรียมการณ์ใด ๆ ติดตามกันครับไปดูซิว่า การไม่เตรียมการใด ๆ เลย ไปแบบไม่ต้องมีจุดหมายปลายทาง มันจะลงเอยกันแบบไหน อารมณ์ของการเดินทางแบบที่ไม่ต้องเตรียมการ มันอึดอัดขัดใจ หรือ อะไร อย่างไร ผมจะนำมาเล่าสู่กันฟัง จะได้เป็นประสบการณ์ตรงไว้พิจารณาหากอนาคตข้างหน้าท่านเจอเข้าสถานการณ์แบบที่ว่า จะได้ปรับตัวปรับใจได้ ขอบคุณสำหรับการติดตามเป็นกำลังใจ และขอบคุณล่วงหน้าที่จะตามติดกับประสบการณ์แบบใหม่ในเร็ว ๆ นี้

..............................................................................................

[จำรัส ละหานทราย]

จบทริป ขอบคุณครับ

[Deang-sarapee]

จบทริป ขอบคุณครับ

ขอบพระคุณท่าน จำรัส ฯ ที่ติดตามให้กำลังใจมาโดยตลอดครับ

วันนี้ได้นำ Toyota Altis มาเช็คตามปรกติที่ ๕๐,๐๐๐ กม.ที่ศูนย์โตโยต้าลานนา ในขณะที่นั่งรอ ได้เข้าไปตรวจสอบเว็ปในคอม ฯ ของศูนย์ซึ่งเป็นรุ่นเก่า ปรากฏว่าได้เห็นที่เขียน ๆ เล่า ๆ รูปภาพที่ลงประกอบ มีหลาย ๆ ตอนกว้างล้นจอต้องคอยไหลอ่านเกิดความไม่สะดวก นึกถึงอกเขาอกเรา ก็เลยแก้ไขให้ลงตัว ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย คอม ฯ ของผมที่คุณลูกและคุณนายซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่ผ่านมา เป็นรุ่นล่าสุด จอมันคงอ่านผลได้กว้าง ผมก็เลยอยากให้ภาพเรียงลำดับตามต้องการจะเล่า ไม่ได้คิดถึงความเก่าใหม่ของคอม ฯ นึกว่ามันคงดูได้แบบเดียวกัน ที่ไหนได้มันไม่ใช่ ว่าง ๆ คงต้องตามไปแก้ไขในอีก ๒ กระทู้

และอย่าลืมครับผมยังคงติดค้างเรื่องการเดินทางแบบไม่มีการเตรียมตัวห้วง ๑๓ - ๑๖ พ.ค.๕๗ ซึ่งเป็นการท่องเที่ยวธุดงค์ไปตามเขตพื้นที่ จ.เชียงใหม่ ตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศบ้านนอก ๆ ที่ยังคงน่าชื่นชม และไปพบกับเจ้าอาวาสชนเผ่าที่จิตใจคับแคบ นอกจากนี้ยังได้พบจิตอาสาที่แท้จริง หวังผลเพียงบุญ-กุศล แบบไม่น่าเชื่อว่าจะได้พบเห็น ตลอดจนพื้นที่ ๆ แสนหวงแต่ยังคงให้พวกเราได้เข้าไปเชยชม เรียกว่ามีหลากหลายอรรถรส สนุกตามประสาคนรวย ตกงานและจิตว่างครับ

[Deang-sarapee]

สมัยเมื่อผมยังเป็นเด็กสิ่งหนึ่งที่ผมชื่นชอบและเป็นสุขสนุกทุกครั้งนั่นคือ การได้เจอะเจอกับพระธุดงค์ที่ท่านแบกกลดหิ้วกาน้ำสะพายบาตร เดินผ่านหมู่บ้าน บ้านผมอยู่ชนบทซึ่งสมัยนั้นถ้าย้อนไป ๓๐ - ๔๐ ปีเรียกว่ากันดารทีเดียว ปี ๆ หนึ่งจะพบเห็นพระธุดงค์ไม่มาก การที่ท่านเดินผ่านบ้านมันจึงเป็นบุญ-กุศลใหญ่ ชาวบ้านทุกคนเหมือน ๆ จะรอวันนี้ ดังนั้นถ้าผมพบกับพระธุดงค์เดินแบกกลด ผมกับพี่สาวจะรีบวิ่งเข้าไปกราบและนิมนต์ท่านให้ปักกลดในหมู่บ้าน เราจะพากันต้อนรับจัดน้ำกินน้ำใช้ให้ท่าน ตอนกลางคืนพวกผู้ใหญ่ก็จะพากันมาสวดมนต์สนทนา ต้มน้ำปานะถวายมีความสุขตอนเช้าก็ทำอาหารถวายได้บุญ

เคยมีพระธุดงค์หลายองค์ที่เมตตาเรียกผมให้ไปนอนในกลดกับท่าน ตอนเป็นเด็กก็ไม่มีความรู้อะไรไปนอนก็นอนแค่นั้น ครั้นโตขึ้นเมื่อตัวเองมีแนวคิดเรื่องของจักรยานธุดงค์ ทำให้หวนคิดอดีตที่เคยไปนอนในกลดกับพระธุดงค์ ทบทวนความจำได้หมายรู้ ไม่เห็นว่าท่านมีอะไรรกรุงรัง ที่นอนก็เป็นเสื่อที่ชาวบ้านจัดถวาย ผ้าห่มก็เช่นกันถ้าไม่มีชาวบ้านจัดให้ท่านก็ใช้จีวรและสังฆาติเป็นผ้าห่ม ชีวิตพระธุดงค์สะดวก ง่าย ไม่มีอะไรซับซ้อน

ห้วงเดือนพฤษภาคมระหว่างวันที่ ๘ - ๑๑ คณะเราเห็นพ้องต้องกันว่าจะไปชาร์ทแบตเตอรี่ชีวิต หาที่สวดมนต์นั่งภาวนาแถวใกล้ ๆ บ้าน ในการไปครั้งนี้เราไม่มีการเตรียมการ กำหนดสถานที่ใด ๆ ไว้เป็นเป้าหมายเพียงแค่นัดกันไปเจอกัน ณ ที่จุด ๆ หนึ่งแล้วค่อยว่ากัน ๓ คืนกับอีก ๔ วันถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก ๆ ไม่ต้องเตรียมอะไร มาติดตามกันครับการออกธุดงค์จักรยานครั้งที่ไม่ต้องเตรียมอะไรจะมีปัญหาอุปสรรคอะไรหรือไม่ อย่างไร แล้วเราจะไปกันที่ไหนสวยงามขนาดไหนตามไปชมกันครับ







การที่บอกว่าไม่เตรียมอะไรในชีวิตจริงคงทำไม่ได้ ก่อนออกเดินทางสิ่งแรกที่ท่านต้องเตรียมก็คือ เตรียมตัวเตรียมใจจัดสิ่งของเครื่องใช้ที่จำเป็นต่าง ๆ จักรยานธุดงค์ ชื่อมันฟ้องอยู่แล้วว่าเราคงไม่ไปนอนตามโรงแรม รีสอร์ทหรือบ้านใครต่อใคร จักรยานธุดงค์คือการรอนแรมไปตามท้องถิ่นธุรกันดารต่างหาก จักรยานท่านต้องตรวจสอบอย่างน้อย ๆ ก็อุปกรณ์อะไหล่เครื่องมือจำเป็น เบรค ยาง ฯ เครื่องใช้ไม้สอยประจำตัวเสื้อผ้าต่าง ๆ ยารักษาโรค เสบียงกรังที่จำเป็น ข้าวสาร อาหารแห้ง เตาแก๊ส แก๊สกระป๋อง ที่หลับที่นอนเห็นไหมครับการไม่เตรียมอะไร ไม่ใช่เลยแท้ที่จริงก่อนออกเดินทางมันต้องมีการเตรียมทุกครั้งไป สิ่งที่สำคัญมาก ๆ อย่าลืมปัจจัย วันนั้นคุณนายแวะที่หน้าโรงพยาบาลสารภี (๗-๑๑) กดเงินติดตัวบ้างให้พอใช้ไม่ควรติดไปมาก ๆ















ออกจากบ้านปากกอง อ.สารภี เราไปกัน ๓ คนมีลุงดม ผมและคุณนายไปสมทบลุงป๊อกที่บ้านบวกครก ใน อ.เมืองเชียงใหม่ โดยใช้เส้นทางเรียบทางรถไฟ มุ่งเข้าบวกครกทางด้านโรงแรมดาราเทวี สมทบกับลุงป๊อกที่บ้านเราไปตกลงกันที่นั่นว่าจะไปทิศทางไหน งานนี้เป็นเอกฉันท์ภารกิจการนำเป็นหน้าที่ลุงป๊อก ตกลงกันว่าขึ้นไปทางทิศเหนือออกไปทาง อ.สันทรายเลาะเข้าตามคลองชลประทานออกทางหลัง ม.แม่โจ้ เส้นทางนี้พวกเรายังไม่เคยปั่นเป็นการหลบความจ๊อกแจ๊กจอแจของการคมนาคมได้เป็นอย่างดี บรรยากาศยามเช้า สาย ของ อ.สันทราย มันก็สงบดีแบบของชาวลานนา ที่มีแต่รอยยิ้ม น้ำใจ เอื้ออาทรแก่กัน หาได้ในถิ่นชนบท เราใช้เส้นทางเก่าที่เข้าตัวอำเภอสันทราย ผ่านสันทรายไปทะลุถึงหลัง ม.แม่โจ้ตรงคันคลองจะมีทางเรียบคันคลองเข้าไปยังยังสถานที่ปฏิบัติธรรม ซึงมีเยอะแยะหลาย ๆ สำนัก สำนักที่ดังเป็นพลุตั้งตะหง่านบนเนื้อที่หลายเอเคอร์ที่เราพบคือ ธุดงค์สถานล้านนา

ข้อมูลเบื้องต้นธุดงคสถานล้านนา (Lanna Dhutanka) ที่ตั้ง • เลขที่ 155 หมู่ที่ 8 ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ 50290

• ธุดงคสถานล้านนาเป็นศูนย์ประสานงาน ในการเผยแผ่วิชชาธรรมกายในจังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดใกล้เคียง

ประวัติความเป็นมา

ธุดงคสถานล้านนา มีจุดกำเนิดขึ้นจากดำริของพระเดชพระคุณพระเทพญาณมหามุมี (หลวงพ่อธัมมชโย) เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย และประธานมูลนิธิธรรมกาย ที่ปรารถนาให้เหล่าพุทธศาสนิกชนชาวเชียงใหม่ได้มีโอกาสศึกษาเรียนรู้การปฏิบัติธรรมแนวทางวิชชาธรรมกาย อันจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเข้าถึงต้นทางแห่งความสุขที่แท้จริงได้ จากจุดเริ่มต้นของพระเดชพระคุณพระเทพญาณมหามุนี (หลวงพ่อธัมมชโย) ได้จุดประกายความหวังและความสว่างให้เกิดขึ้นในใจของยอดกัลยาณมิตรจังหวัดเชียงใหม่หลายๆท่าน จึงได้มีการรวมตัวกันเป็นกลุ่มกัลยาณมิตรล้านนา

หลังจากที่กลุ่มกัลยาณมิตรล้านนาได้เดินทางไปปฏิบัติธรรม ณ วัดพระธรรมกาย เมื่อวันอังคารที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2528 ต่างก็บังเกิดความซาบซึ้งในหลักคำสอน และการปฏิบัติธรรมตามแนวทางวิชชาธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ได้ค้นพบ ด้วยเล็งเห็นคุณค่าและประโยชน์อันใหญ่หลวงนี้ กลุ่มกัลยาณมิตรล้านนาจึงปรารถนาให้พุทธศาสนิกชนชาวเชียงใหม่ได้เรียนรู้ได้เข้าใจถึงคุณค่าและประโยชน์ของการฝึกฝนอบรมตน ตามพุทธวิธีอย่างถูกต้องเช่นนั้นบ้าง เพื่อที่จะนำหลักปฏิบัติเหล่านั้นไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างเหมาะสม อันจะนำพาทุกๆชีวิตให้ได้พบกับความสุขแท้จริง

กลุ่มกัลยาณมิตรล้านนาได้ร่วมกันจัดตั้งศูนย์กัลยาณมิตรล้านนาเป็นครั้งแรก เมื่อวันพุธที่ 7 มกราคม พ.ศ.2529 ถัดมาในเดือนกันยายน พ.ศ.2529 กัลยาณมิตรอุบลศรี ป้อมเผือก ได้ถวายที่ดินให้กับมูลนิธิธรรมกาย เพื่อสร้างเป็นธุดงคสถาน ณ บริเวณด้านหลังมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ โดยสร้างเป็นที่พักสงฆ์ แล้วนิมนต์พระภิกษุจากวัดพระธรรมกายมาอยู่จำพรรษา เพื่อเป็นเนื้อนาบุญ และเผยแผ่ธรรมะ

การก่อสร้างธุดงคสถานล้านนา ได้รับความอนุเคราะห์จากอาจารย์ประพัฒน์ และ อาจารย์โสภา สิทธิสังข์ (เจ้าของไร่ประพัฒน์) ในการบุกเบิกพื้นที่บริเวณธุดงคสถานล้านนามาตั้งแต่เริ่มต้น ช่วยปลูกต้นไม้ ทำถนน ขุดเจาะน้ำบาดาล สร้างศาลาปฏิบัติธรรมหลังแรก ตลอดจนอนุเคราะห์เครื่องจักรกลหนักและวัสดุอุปกรณ์ต่างๆมาโดยตลอด นอกจากนี้ยังได้รับการสนับสนุนจากกัลยาณมิตรชาวล้านนาทุกท่าน พลิกผืนดินอันว่างเปล่าในอดีตให้กลายมาเป็นธุดงคสถานล้านนาในปัจจุบัน




สำหรับในเขต อ.สันทราย มีที่ ๆ ควรไปเที่ยวชมมีดังนี้ครับ : สถานที่ทัศนศึกษาที่น่าสนใจในอำเภอสันทราย

1. พิพิธภัณฑ์วัดร้องเม็ง
2. หอไตรโบราณวัดป่าเหมือด
3. หลักศิลาจารึกสมัยพระเจ้าเกือนา วัดดอยแท่นพระ
4. วัดพระธาตุจอมกิตติ
5. อ่างเก็บน้ำห้วยโจ้ (การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์บ้านโปง)
6.ชลประทานแม่แฝก
7. อ่างเก็บน้ำห้วยฮัก
8. อ่างเก็บนำห้วยเกี๋ยง
9. โครงการพระราชดำริบ้านโปง
10. หนองสามขา (เกษตรสมบูรณ์ถิ่น กินขันโตกล้านนา)

[Deang-sarapee]

เราปั่นผ่านสถานธุดงคสถานล้านนาไปเรื่อย ๆ ก็มาเจอเข้ากับบ่อดิน เข้าไปแวะชมบ่อใหญ่มาก ๆ ลึกอีกต่างหากเป็นดั่งทะเลสาป รถไถรถเกรดกำลังทำงาน ผมคิดไปถึงการถมดินต่าง ๆ ของชาวบ้านมันต้องมี กม.รองรับซินะ..บ่อที่เห็นเป็นของเอกชนและกำลังดำเนินการเป็นรีสอร์ท (คนงานเล่า) มี กม.เกี่ยวกับการถมที่การขุดดินและถมดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ ที่น่าศึกษาไว้ไม่เสีหลายครับ เรียกว่า "รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม"

หมวด ๓ การถมดิน

มาตรา ๒๖ ผู้ใดประสงค์จะทำการถมดินโดยมีความสูงของเนินดินเกินกว่าระดับที่ดินต่างเจ้าของที่อยู่ใกล้เคียง และมีพื้นที่ของเนินดินไม่เกินสองพันตารางเมตร หรือมีพื้นที่ตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นประกาศกำหนด ต้องจัดให้มีการระบายน้ำเพียงพอที่จะไม่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่เจ้าของที่ดินที่อยู่ข้างเคียงหรือบุคคลอื่น
พื้นที่ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นประกาศกำหนดตามวรรคหนึ่ง ต้องไม่เกินสองพันตารางเมตร

การถมดินที่มีพื้นที่เกินสองพันตารางเมตร หรือมีพื้นที่เกินกว่าที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นประกาศกำหนดตามวรรคหนึ่ง นอกจากจะต้องจัดให้มีการระบายน้ำตามวรรคหนึ่ง ต้องแจ้งการถมดินนั้นต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ถ้าผู้แจ้งได้ดำเนินการตามที่ระบุไว้ในวรรคสามโดยถูกต้องแล้ว ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นออกใบรับแจ้งตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด เพื่อเป็นหลักฐานการแจ้งให้แก่ผู้นั้นภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้รับแจง และให้ผู้แจ้งเริ่มต้นทำการถมดินตามที่ได้แจ้งไว้ได้ตั้งแต่วันที่ได้รับใบรับแจ้ง ให้นำบทบัญญัติมาตรา ๑๗ วรรคสาม วรรคสี่และวรรคห้า มาตรา ๑๘ มาตรา ๑๙ และมาตรา ๒๒ มาใช้บังคับโดยอนุโลม

มาตรา ๒๗ ผู้ถมดินตามมาตรา ๒๖ ต้องทำการถมดินให้ถูกต้องตามกฎกระทรวงที่ออกตามมาตรา ๖

มาตรา ๒๘ ผู้ถมดินตามมาตรา ๒๖ ต้องควบคุมลูกจ้างหรือตัวแทนให้ปฏิบัติตามมาตรา ๒๗ และต้องรับผิดในการกระทำของลูกจ้างหรือตัวแทนซึ่งได้กระทำในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมาย
















เลยบ่อดินไปอีกไม่กี่มากน้อย เราก็หาสถานที่พักเพื่อเติมพลัง ไปได้ปากทางเข้าหมู่บ้านมีศาลาที่พักหลบร้อนได้ จึงได้ขออาศัยเพื่อหยุดพักกินข้าวเที่ยงกัน ในขณะที่กินข้าวเราก็ปรึกษากันถึงจุดที่จะพักแรมในเย็นวันนี้ จากข้อมูลที่หัวหน้าทีม (ลุงป๊อก) ที่แกแวะถามชาวบ้านมาตามรายทางได้ข้อมูลว่า เรียบคันคลองไปเรื่อย ๆ จะไปทะลุที่ท่าจอดรถ สายแม่โจ้ - กาดหลวง ที่ บ.แม่หอพระ และก่อนจะถึงจะมีวัด ๆ หนึ่งจะอยู่บนดอยสูงพอสมควร ถ้าอยู่ที่ถนนใหญ่สาย เชียงใหม่ - พร้าว มองเข้าไปจะเห็นเจดีย์ และพระสูงใหญ่องค์ขาว ชัดเจน อยู่ติด ๆ กับสนามกอลฟ์ร่มหลวง เมื่อคุยกันในรายละเอียดแล้วทุกคนเห็นพ้องต้องกันขอพักที่วัดที่ลุงป๊อกนำเสนอ ส่วนจะเป็นวัดใดตามไปครับ เรียกว่าไม่ผิดหวัง สวย บรรยากาศดีมาก ๆ ครับ

[Deang-sarapee]

การที่เราไม่ได้เตรียมการใด ๆ สำหรับการเดินทางในครั้งนี้ เรียกว่าทุกคนต้องทำใจเพราะต่างคนต่างคิด ต้องคอยปรับคอยจูนสิ่งที่คิด ทำ พูด ให้อยู่ในกรอบของความพอดี ที่สำคัญการรอคอยกันไม่ทิ้งกัน อันเนื่องมาจากไม่รู้เป้าหมายและเป้าหมายอาจเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ดังเช่นขณะที่พักทานมื้อเที่ยง กว่าจะออกเดินทางได้เรียกว่าช้า หาสาเหตุไม่ได้แต่เรารู้กัน ว่าเราต่างต้องถนอมน้ำใจกัน ไม่เป็นไรไม่ว่ากัน ลุงดมมักชอบจะโลดแล่นไปก่อนแต่ก็ต้องไปจอดรอตลอด เป็นต้น


















เราเลาะเรียบคลองส่งน้ำไปเรื่อย ๆ ชื่นชมกับธรรมชาติ อากาศแม้แดดจะร้อนแต่ไม่รู้สึกอะไรเลย จิตรับได้อารมณ์เดียวคือ อารมณ์แห่งควาสุขนั่นเอง เราปั่นกันไปจนไปถึงจุดที่สวยมาก ๆ แวะเข้าไปชมเป็นสนามกอล์ฟครับ

Royal Chiangmai Golf Club : สนามรอยัล เชียงใหม่ กอล์ฟ คลับ

ที่ตั้ง 169 หมู่5 ถนนเชียงใหม่-พร้าว กม.26 ต.แม่แฝก อ.สันทราย จ.เชียงใหม่ 50210 โทรศัพท์ 053-849301-6 โทรสาร 053-849310

สนามกอล์ฟรอยัล เชียงใหม่ กอล์ฟคลับ หรือสนามกอล์ฟ "ร่มหลวง" ชื่อที่นักกอล์ฟท้องถิ่นชาวเชียงใหม่ใช้เรียกขานกัน เป็นสนามกอล์ฟรีสอร์ทระดับแชมป์เปี้ยนชิป 18 หลุม ด้วยอ้อมกอดของขุนเขาและธรรมชาติที่สวยงาม กอปรด้วยลักษณะแบบเนินเขาลดหลั่นเป็นระดับมีความสูงต่ำกว้างไกล แนวต้นไม้ที่ขนาบไปกับแฟร์เวย์ หลุมทรายที่ท้าทายความสามารถของนักกอล์ฟ

พร้อมทั้งโรงแรมที่โอ่อ่าทันสมัยจำนวน 60 ห้อง คลับเฮ้าท์ที่ออกแบบให้กลมกลืนกับธรรมชาติพร้อมการบริการสุดประทับใจ ล็อบบี้รูม , ห้องรับรองแขกระดับVIP , ห้องอาหาร , ห้องอาบน้ำ , ซาวน่าและโปรช็อปที่มีสินค้าไว้บริการให้กับนักกอล์ฟอย่างครบครัน

สนามกอล์ฟรอยัล เชียงใหม่ กอล์ฟคลับ ออกแบบโดย Peter Thomson อดีตแชมป์บริติชโอเพ่น 5 สมัย และมีผลงานการออกแบบสนามกอล์ฟมาแล้วทั่วโลกนับร้อยแห่ง ซึ่งย่อมเป็นการประกันถึงมาตราฐานสูงสุดได้เป็นอย่างดี

เมื่อครั้งที่ยังรับราชการอยู่ก็เคยคิดที่จะเล่นเหมือนกัน แต่ลูกน้องเล่าให้ฟังว่ามีชาวญี่ปุ่นทั้งนั้นที่ใช้บริการ คงยากพอควร ก็เลยไม่ยุ่งละ









จากรอยัลกอล์ฟคลับ เราก็ปั่นต่อไปยังเป้าหมายที่นัดกันไว้คือ วัดพระธาตุจอมกิตติ ห่างจากสนามกอล์ฟไปประมาณ ๕ กม.แยกซ้ายเป็นทางขึ้นเขา สูง ชัน ยาว พอประมาณพอสนุก ร่มรื่นเพราะสองข้างทางขึ้นไปบนพระธาตุเป็นสวนของชาวบ้าน มีป่าไม้ขึ้นปกคลุมเราปั่นขึ้นไปจนถึงจุดตรวจก่อนเข้าสู่ตัววัด มีอาคารและไม้กั้นเหมือนด่าน เราจึงหยุดพักเพื่อสอบถามยาม แต่มองหาเท่าไรก็ไม่เจอ ก็ดีหลายวันแล้วที่ไม่ได้ออกกำลังกัน พักบ้างคลายกล้ามเนื้อ









พักพอหายเหนื่อยเราก็ไปต่ออีกเพียงไม่ถึงกิโลเมตรแต่ชันนะ เราก็ขึ้นถึงวัด เมื่อถึงวัดผมเห็นต้นไม้พูดได้เยอะมาก ชอบใจครับรีบเก็บคำพูดบันทึกไว้ในกล้องก่อนจะลืม เราแยกย้ายกันเดินชมวัดเป็นนานก่อนที่จะไปหาท่านเจ้าอาวาส และเมื่อพบกับท่านเจ้าอาวาส กราบนมัสการแจ้งความประสงค์ขออนุญาตุพักแรมที่วัด คำแรกท่านพูดว่า "ได้จองกันมาหรือยัง" เราพูดอะไรไม่ออกเรียกว่า "เอ๋อ..กิน"


http://www.youtube.com/watch?v=h51axKLUxIk


ไม่ต้องตกใจจะได้นอนหรือไม่ได้นอนไม่เป็นไร อย่าลืมคลิกเข้าไปชม วีดีทัศน์ เกี่ยวกับวัดพระธาตุจอมกิตติกันก่อน ก่อนที่จะลืมและจากไปโดยไม่ใส่ใจ และขอขอบคุณ บริการนำเที่ยวโดยมัคคุเทศก์ท้องถิ่น บริการรถรับส่ง โทร.เอ๋ 085-0301177 ที่จัดทำเวปป์นี้ด้วยครับ

[Deang-sarapee]

น อุจฺจาวจํ ปณฺฑิตา ทสฺสยนฺติ : บัณฑิตย่อมไม่แสดงอาการขึ้น ๆ ลง ๆ

เวลาผิดหวัง บัณฑิตมักสงบเสงี่ยม เวลาสมหวัง บัณฑิตก็ไม่ลำพอง

วิถีชีวิตของคน ไม่ได้ดำเนินไปในเส้นทางที่นึกวาดไว้ จะสมหวังหรือผิดหวัง พฤติกรรมของตนมีส่วนในการกำหนดอย่างยิ่ง เวลาใดจิตใจประเสริฐตั้งมั่นอยู่ในศีลธรรม เวลานั้นชีวิตก็ราบเรียบปกติสุข แต่มีบางโอกาสที่ดำเนินชีวิตผิดพลาดด้วยอาจรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือด้วยช่วงที่กำลังเหลิง ชีวิตก็อาจประสบความผิดหวัง ลุ่ม ๆ ดอน ๆ สำหรับคนไม่ฉลาดอาจเสียใจถึงกับทำลายชีวิตตนเองเมื่อผิดหวัง หรืออาจลืมตัวจนลืมสภาพเดิมของตัวเองเมื่อสมหวัง ส่วนบัณฑิตทั้งหลายรู้เท่าทันว่าความผิดหวังและความสมหวังเป็นธรรมประจำโลกจึงไม่แสดงอาการขึ้นลงจนเสียปกติภาวะของตน

บุคคลควรเป็นคนหนักแน่น กระหยิ่มในใจเมื่อสมหวังเตรียมใจพร้อมที่จะแก้ไขปัญหาข้อขัดข้องเมื่อประสบความผิดหวัง อย่างไม่สะทกสะท้าน

ในขณะที่พระอาจารย์พูดว่า "ได้จองมาแล้วหรือยัง" ผมคิดในใจอัติโนมัติทันทีว่า "ผิดหวังแน่" วัดนี้ย้อนหลังประมาณสัก ๔ - ๕ ปี ได้เคยมาช่วยท่านพาผู้ทรงธรรมมาช่วยบรรยายธรรม แต่ก่อนวัดนี้ไม่ได้เจริญเท่าวันนี้ ก่อนที่จะขึ้นมาพบท่านเราได้เดินสำรวจ พบความตระการตาตระการใจเป็นอย่างยิ่ง ความเจริญทางวัตถุเข้าสู่ ณ ที่ใด เป็นลางสังหรณ์ว่าจิตใจของคนจะต่ำลงเป็นปฏิภาคกันเสมอ ๆ พวกเราปั่นจักรยานในมุมมองวันนี้ของคนหลาย ๆ คน คงคิดดูถูกเหยียดหยามประมาณว่า จน สิ้นคิด ฯ เรียกว่ามองไปในทางที่ไม่เป็นมงคลนั่นแหละ

จิตใจผมอยู่ระหว่างความผิดหวังมากที่สุด แต่ไหน ๆ ก็มาแล้วเป็นหน้าที่ ๆ เราจะต้องพูดจาให้เข้าใจก็ได้ตอบท่านไปว่า "ต้องกราบขออภัยที่ไม่ได้จองมาก่อน เพราะไม่ทราบวิธีการ อีกอย่างผมเคยมาที่วัดนี้เมื่อครั้งที่ท่านอาจารย์เปิดคอร์สธรรมะ และได้นำวิทยากรมาร่วมบรรยายด้วย" ถึงตรงนี้ท่านอาจารย์ก็วางมือจากการทำธุระต่าง ๆ หันมาพูดคุยด้วย สุดท้ายท่านเอ่ยปากว่า "จะนอนตรงไหนอย่างไรเชิญตามสะบายเลยนะ แต่จะแนะนำว่าวัดมีห้อง เตียงพร้อมแล้วสะดวกสบายทุกอย่าง" เรายังคงยืนยันแค่ขอกางเต้นท์ซึ่งท่านอาจารย์ก็เมตตาแนะนำให้ไปกางตรงจุดที่ชมวิวได้ชัดเจน ถูกใจพวกเราซิครับ เมื่อได้รับอนุญาติเรียบร้อยสนทนากันอีกนิดหน่อยเราก็กราบลาท่านและแยกตัวไปเตรียมที่หลับที่นอน ที่กินตลอดจนมุมเก็บภาพต่าง ๆ











จุดที่เราเลือกกางเต้นท์เป็นศาลายาวมองเห็นทิวทัศน์เมืองเชียงใหม่ ๑๘๐ องศา ถูกใจคุณนายมาก ๆ เพราะขณะที่เตรียมอาหารก็ได้มองวิวทิวทัศน์ไปด้วยเรียกว่า เจริญตาเจริญใจมาก ๆ และในขณะที่เตรียมอาหารคุณนายก็มักจะเปิดธรรมะ ของครูบาอาจารย์ฟังไปด้วยเรียกว่าเจริญหู สรุปว่าเจริญอินทรีย์ครบกันเลยทีเดียว เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมได้เวลาที่พระท่านขึ้นทำวัตรเย็นพวกเราก็ขึ้นไปร่วมสวดมนต์ทำวัตรเย็นกับพระ เสร็จจากทำวัตรเป็นเวลาที่ดาวบนดินสุกสว่างไสวให้เห็นตื่นตาตื่นใจ สนุกสนานกับการเก็บภาพ มีความสุขจริง ๆ สุขที่ไม่อิงทรัพย์สินเงินทอง





























ในเย็นและในคืนวันนั้นมีทีท่าว่าฝนจะเทกระหน่ำลงมา ได้ยินฟ้าคำรามเป็นช่วง ๆ แต่ด้วยพลังจิตและความไม่กลัวพวกเราจึงยังคงปักหลักไม่ย้าย แม้ท่านพระอาจารย์จะเมตตาตามลงมานั่งคุยด้วยจนเย็นมากแล้ว ท่านก็บอกน่าจะเปลี่ยนที่แต่ไม่เป็นไรหากฝนตกและสาดเข้ามา ให้ย้ายลงไปนอนที่ศาลาข้างล่างท่านเตรียมเปิดไว้ให้แล้ว คืนนั้นทั้งคืนได้ยินแค่ฟ้าคำรามแต่เทวดาก็เมตตาไม่ ฉี่ รดพวกเราให้พวกเรานอนกันหลับสบาย รุ่งเช้าตั้งแต่ตี ๓ ผมก็ออกมาเดินจงกรมตรงลานหน้าพระวิหาร รับลมช่วงเช้า ๆ ยืนยันมีความสุขหาที่เปรียบไม่ได้จริง ๆ

วัดพระธาตุจอมกิตติ (วัดพระธาตุดอยกิจจิ)

บนยอดเขาเล็กๆ ทางทิศเหนือของเมืองสันทราย เป็นที่ประดิษฐานของพระเจดีย์รูปทองปราสาท นับเป็นพระเจดีย์ที่สำคัญและเก่าแก่ของตำบลแม่แฝก ภายในบรรจุพระบรมธาตุ สร้างตามแบบสถาปัตยกรรมล้านนา ก่อด้วยอิฐถือปูน ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าพระธาตุจอมกิตติสร้างในสมัยใด และใครเป็นผู้สร้าง
จากการบอกเล่า วัดพระธาตุดอยกิจจิ (วัดพระธาตุจอมกิตติ) สมัยก่อนนั้นเดิมเป็นที่รกร้าง มีชาวบ้านเห็นแสงสว่างปรากฏในเวลากลางคืน ซึ่งเห็นหลายคนในบริเวณไม่ไกลจากดอยนั้นต่างก็พูดตามที่ตนเห็นตรงกัน ต่อมาก็มีพระธุดงค์องค์หนึ่งท่านทราบด้วยญาณว่า บนดอยแห่งนี้มีพระบรมสารีริกธาตุบรรจุอยู่ จึงดำริที่จะสร้างวัดขึ้นบนดอยแห่งนี้ ปรากฏว่าได้รับแรงสนับสนุนจากชาวบ้านแถบนั้น ซึ่งมีกำนันผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้นำร่วมใจกันแผ้วถางเพื่อให้รถขึ้นบนดอยได้ สะดวก และท่านว่าแสงสว่างที่ปรากฏนั้น เป็นเพราะปาฏิหาริย์ของพระธาตุ จึงจัดสร้างพระเจดีย์ไว้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

ในตำนานยังกล่าไว้ว่า..สมัยครูบาเจ้าศรีวิชัยยังมีชีวิตอยู่ ชาวบ้านได้เคยอาราธนาท่านมาสร้างวัด แต่ท่านปฏิเสธพร้อมกับบอกว่า สถานที่นี้ต้องรอเจ้าของเขามาสร้าง ซึ่งจะเป็นศิษย์ของท่านเอง โดยจะเริ่มสร้างในปี ๒๕๑๘ ซึ่งตรงกับคำทำนายไว้ทุกประการ

สมัยพุทธกาล พระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาสถานที่นี้หลายครั้ง เพราะพระองค์ทรงทราบด้วยพระญาณว่า ศาสนาของพระองค์จะมาสืบต่อ ณ ประเทศสยาม ด้วยเหตุนี้เอง ชาวบ้านทั้งหลายโดยการนำของพระธุดงค์รูปนั้น ซึ่งมีนามว่า หลวงปู่ชุ่ม โพธิโก ศิษย์ผู้ใกล้ชิดครูบาเจ้าศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนาไทย จึงได้สร้างวัดขึ้นในดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ และจะตั้งชื่อวัดนี้ว่า “วัดพระธาตุดอยกิจจิ”หรือ “วัดดอยพระธาตุจอมกิตติ”

และทุกปีจะมีงานสักการะ โดยชาวบ้านในตำบลแม่แฝกและพุทธศาสนิกชนจะจัดขบวนขันดอกเชิญเครื่องสักการบูชาดอกไม้ธูปเทียน จาก 12 หมู่บ้านได้แก่ บ้านหนองมะจับ, บ้านโป่ง, บ้านห้วยแก้ว, บ้านร่มหลวง,บ้านศรีงาม หมู่ 5, บ้านแม่แต, บ้านสหกรณ์, บ้านหนองแสะ,บ้านพระธาตุ, บ้านศรีงามพัฒนา, บ้านร่วมโพธิ์ทอง และ บ้านหนองไหวร่วมงานเดินขึ้นดอยใส่ขันดอกสักการะพระธาตุจอมกิตติ ซึ่งเป็นประเพณีเก่าแก่ที่สืบทอดกันมายาวนาน

ปีนี้จัดวันที่ 18 พฤษภาคม 2557 ท่านยังได้กำชับให้พวกเรากลับมาร่วมบุญ จะมีโรงทานนับร้อยโรง แต่พวกเราก็ไม่รับปากเพราะยังไม่ทราบชะตากรรมของเรา

ทบทวนที่ตั้งของวัดและการไปกราบนมัสการพระธาตุ ตลอดจนไปเที่ยวชมครับ

วัดพระธาตุจอมกิตติ ตั้งอยู่หมู่ที่ 9 ตำบลแม่แฝก อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ จากตัวอำเภอสันทราย(หน้า ม.แม่โจ้)-ไปยัง วัดพระธาตุจอมกิตติ ประมาณ 20 กิโลเมตร ตามทาง หมายเลข 1001 (สันทราย-พร้าว) ประมาณ 17 กิโลเมตร เมื่อใกล้ถึงจะเห็นองค์พระพุทธรูปองค์ใหญ่ สีขาว เด่นอยู่ทางขวามือ แล้วเลี้ยวขวาเลียบคลองชลประทาน 1 กิโลเมตร เลี้ยวขวาไปตามคลองสายหลักอีก 1 กิโลเมตร จะมีป้ายบอกทางซ้ายมือ (ข้ามคลองไปอีกฝั่งหนึ่ง) ไปตามทางเล็กๆ 300 เมตร เลี้ยวขวา อีกประมาณ 1 กิโลเมตร ก็จึงยอดดอย

[Deang-sarapee]

วันที่ ๖ มิถุนา ๕๗ น้องตี้ขออำลาชีวิตฆราวาสเข้าสู่เส้นทางธรรม ตี้เป็นน้องของ ม่อย ปรึกษากับ ม่อยมานานแล้วอยากจะบวช ครั้งแรกจะบวชสัก ๓ - ๗ วัน มีคำถามบวชทำไม บวชทั้งทีต้องถือโอกาสศึกษาธรรมให้คุ้ม ในที่สุดจึงตกลงบวชเรียน ๓ เดือนคือตลอดพรรษา ขอร่วมอนุโมทนาบุญกับ พระตี้ด้วยครับ บรรยากาศการอุปสมบทที่ วัดท่ามะโอ ลำปาง แบบเรียบ ง่าย ประหยัดตามพระวินัยทุกประการ