ทริปเสือพังโคนเยี่ยมญาติไกลถึงเวียดนาม

[Walrus]

ทางเข้าเขื่อนน้ำอู คาดว่าเป็นแหล่งตากอากาศ แต่เท่าที่ดูจากสภาพทางเข้าออกจะแห้งแล้งอยู่เหมือนกัน

[Walrus]

วันนี้ถ่ายรูปน้อยเพราะเฉยๆกับบรรยากาศ มันทึมๆไปด้วยควันไฟซะทุกที่ ป่าไม้ก็โดนตัดโค่นจนหมด มีป่าปลูกหรือป่าสมบูรณ์ย่อมๆบางแห่ง แต่มาถึงจุดนี้ดูว่าข้างหน้าต้องแยกกับลำน้ำอูแน่ๆ ถ้าไม่ถ่ายรูปเก็บไว้คงเสียใจทีหลัง

[Walrus]

บ้านเรือนเขาจะไม่ฉาบปูน ดูงามไปอีกแบบ

[Walrus]

วันนี้ผมพลาดอย่างนึงคือไม่ได้เตรียมเสบียงมาด้วยเพราะมั่นใจว่าหาของกินได้ ช่วงแรกก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ จากน้ำบาก-ปากมอง จนถึงบ้านน้ำท่วมมีร้านอาหารตลอดทาง ระยะทางรวมประมาณ 25กม แต่หลังจากนั้นสภาพเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ร้านค้าไม่มี ผมต้องปั่นไปเรื่อยๆ จำเวลาและชื่อเมืองไม่ได้ แต่คุ้นๆว่าบ่ายกลางๆกว่าจะเจอร้านอาหาร และก็มีเฝอเท่านั้นที่กินได้ นอกนั้นเป็นแกงปลา(หรือหมายถึงต้มส้มปลาหว่า???) อย่างว่ามาคนเดียวมั่นใจว่าคุยรู้เรื่อง เอาเข้าจริงภาษาลาวต่างกับไทยเล็กน้อย แต่พอต้องการคำอธิบายลงลึกถึงรายละเอียดกลับเป็นปัญหา ผมเองเป็นพวกไม่ค่อยมีเซนซ์ในการเดาศัพท์ซะด้วย กินเฝอยาไส้ไปละกัน

[Walrus]

ช่วงนึงของเส้นทางเจอภูเขายอดแหลมขวางหน้า ภาวนาว่าไม่ต้องขึ้นไป(ถ้าขึ้นไป วันเดียวไม่ถึงหลวงพระบางแน่นอน)

[Walrus]

ข้ามแม่น้ำไปคงใกล้ถึงหลวงพระบางเต็มที

[Walrus]

ผ่านหน้าวิทยาลัยป่าไม้ภาคเหนือ(จำชื่อเต็มๆไม่ได้) มีงานมอบปริญญา

[Walrus]

อยากดื่มน้ำอ้อยมาตั้งแต่เริ่มทริป วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการปั่นเลยจัดไปซะหน่อย(กลับมาถึงไทยมีขายเยอะแยะ)

[Walrus]

ผ่านหน้ามหาวิทยาลัย ฝั่งตรงข้ามมีตลาดเหมาะแก่การแวะเติมพลังและชมสาวๆมาก แต่ผมรีบ

[Walrus]

และแล้วก็ถึงหลวงพระบาง เวลาเย็นๆ ไม่ได้ชมอะไรอีกตามเคย ถามทางไปท่ารถทันที เขาบอกว่า"ไปตามถนนซื่อๆนี่แหละ อยู่ใกล้กับสนามกีฬา" ผมออกมาได้หน่อยเดียวก็ต้องถามทางใหม่เพราะไม่มั่นใจ ก็ได้คำตอบเดิม จึงต้องไปกันซื่อๆ ตรงไหนไม่ซื่อก็ถามทางใหม่

[Walrus]

ผมไปถึงท่ารถประมาณ5โมงเย็น รถนอนและนั่งแอร์เต็ม คงเพราะเป็นวันศุกร์ จึงต้องนั่งแบบพัดลม โชคดีที่มีที่นั่ง
ติดต่อห้องพักหลังสถานีเพื่ออาบน้ำและเก็บของ ขอราคาพิเศษเพราะกะอยู่แค่ชั่วโมงเดียว แต่เขาไม่ยอมท่าเดียว จึงจำใจต้องใช้บริการห้องอาบน้ำ(เจ้าเดียวกัน) ตีเป็นเงินไทย20บาท ส่วนค่าห้องจำแม่นๆไม่ได้
หลังจากอาบน้ำเสร็จจึงไปเอาจักรยานและกระเป๋าขึ้นรถ และเดินไปหน้าสถานีหาข้าวกินเพื่อหาข้าวกินและอาศัยใช้ห้องน้ำ
หลายคนถามผมทำไมไม่ปั่นต่อเข้าไทยเพราะไปถึงตรงนั้นแล้ว ผมพอจะตอบได้ดังนี้
1. นัดกับทีมพังโคนว่าจะไปแข่งรายการหนองคายกัน(จริงๆแล้วคนอื่นไม่ได้จริงจังกับข้อนี้)
2. สภาพอากาศในลาวช่วงนี้ไม่น่าปั่น แห้งแล้ง ขะมุกขะมัวด้วยควันไฟ แถมร้อนอบอ้าวทั้งวันด้วย

[Walrus]

ถึงเวลาขึ้นรถผมก็เกิดอาการเหงื่อแตกเพราะคนแน่นรถ หลังจากรถออกได้หน่อยจึงเย็นเพราะลมโกรก แต่ผมนั่งไม่สบายเลยเพราะนั่งตรงล้อหลัง ไม่มีที่ว่างให้วางเท้า ต้องนั่งชันเข่าตลอดเส้นทาง หลับไปเพราะความเจ็บปวดได้ซักชั่วโมงและตื่นเกือบทั้งคืน ยังดีที่ด้านข้างนั่งไว้ด้วยสาวลาวให้ชุ่มชื่นหัวใจได้หน่อยนึง
รถออกจากหลวงพระบางได้หน่อยเดียวก็เริ่มไต่ ภูเขาข้างทางไฟไหม้ใหญ่โต แต่ดูจากความไม่รีบร้อนของชาวบ้านแถบนั้น คาดว่าเป็นการเผาป่าแบบปกติเพื่อทำไร่

[Walrus]

8มีค เวียงจันทน์-หนองคาย
รถเข้าท่ารถประมาณตีสี่ แต่ท่ารถก็ไกลกับกลางเมืองเวียงจันทน์เอาการ ผมถเลถไลอยู่ในท่ารถจนเกือบสว่าง จัดการธุระส่วนตัว ไม่อยากไปลุ้นในเมือง หลังจากนั้นจึงปั่นเข้ากลางเมือง อัตรายเหมือนกันเพราะรถน้อยแต่วิ่งเร็วแถมมืดๆอีกต่างหาก
เนื่องจากเป็นครั้งที่สองที่มาเวียงจันทน์ ผมจึงจับเส้นทางหาแหล่งคุ้นเคยก่อน แม่น้ำโขงครับ ชาวเวียงจันทน์เขารักสุขภาพมาก คนแน่นทั้งรำทั้งวิ่งทั้งปั่น อีกเหตุผลคือจะไดรับสัญญาณโทรศัพท์จากฝั่งไทยได้ซะที ซิมลาวหมดตั้งแต่เช้าเมื่อวานขาดการติดต่อหนึ่งวันเต็มๆ(หลายคนเป็นห่วง)

[Walrus]

และก็คลำทางมาถึงประตูไซ

[Walrus]

ปั่นย้อนกลับทางไทยผ่านเจดีย์ดำ(เอาชื่อมาจากกระทู้อื่น ไม่รับประกันความถูกต้อง) อยู่ใกล้กับสถานทูตสหรัฐฯ