เฮ้ย..มรึงจะแลกไปทำไมเยอะแยะว่ะ เงินดอลลาร์ก็มี บัตรเครดิตก็เอาไป ผมอดสงสัยไม่ได้จึงต้องร้องถามออกไป
ธ่อ..ไอ้เฮีย คุณพี่มรึงนี่ก็ช่างหละหลวมซะเหลือเกิน ต่างบ้าน ต่างเมืองกันเอาไว้ดีกว่าแก้ ที่แน่ๆอ่ะนะ คุนหมิง หยวนหยาง เมืองจีน มันต้องถึง...
อ้าว..แล้วนี่มรึงจะพากรูไปไหนนี่ มรึงไมไ่ด้พากรูไปคุนหมิง เมืองจีนรึไงฟร๊ะ... ผมมันคนซื่อเลยไม่ได้ ฉุกคิด สักนิดเดียวว่าไอ้ที่ พ่อหนุ่มแรมน้อย มันพูดนั้นหมายถึงอะไร
ใบหน้าที่เรียบเฉย มีเพียงรอยยิ้มที่มุมปากนิดๆ พองามที่รับกับ หนวดและเครา ที่มีเพียงไม่กี่เส้นบนใบหน้า(กรูว่าอย่ามีซะดีกว่า)
กับแววตาที่ใครก็ใครต่างก็มองออกว่า แมร่งโคตรเจ้าเล่ห์เลย.. 
ไอ้คุณเฮีย...ห่างบ้านเป็นพัน พันกิโล สถานะคนโสดมันมาเคาะเป้ากุงเกงเรียกเราแล้วนะ เฮียจะปล่อยให้โอกาสดีๆแบบนี้หลุดมือเราไปได้อย่างไรกัน ฮึ ฮึ เหอ เหอ อย่าบอกนะ..เหน่งน้อยของเฮียหนะมันหลับไปนานแล้ว นงเกี้ย เหงียเงี่ย ชีชี แปะแป๊ะ..คึ๊ก อย่างโพ๊มไม่ได้หละสิท่า ฮา ฮา ฮา ฮือ ฮือ ฮือ เหอ เหอ เหอ
ดูเหมือนสิ่งที่ ไอ้หนุ่มแรมน้อยบักปลิง ของเราคิดเอาไว้นั้น ได้ถูกวางแผนมานานพอสมควร แต่ช่างเถอะความสุขของคนไกลบ้าน ห่างเมีย หุหุ
ผมเอ่ยปากชวนพี่เหน่ง 
