"โบยบิน"ออกบินกลุ่ม ล่าสุด "สะบายดีปากเซ-ปากซอง '๕๘" หน้า ๑๖

[boibin]

เก็บภาพ เณรปั่นจักรยานและกางร่มจากฝั่งลาวมาฝากก็แล้วกัน ด้วยวิถีของเขาเป็นแบบนี้ บางทีตอนแรกเราก็มองว่าแปลกตา ต้องรีบจอดจักรยานจากฝั่งตรงข้ามเพื่อถ่ายภาพ(ตอนแรก ยังงงๆว่า คนข้างหน้าจอดทำไม แต่เห็นภาพนี้แล้ว เกือบจอดจักรยานและคว้ากล้องไม่ทันจริงๆ)
ป.ล. เส้นทางก่อนถึงไซยะบุรี จำไม่ได้ว่าบ้านอะไร

[boibin]

เอาภาพเด็กๆมาฝากก่อนนะคะ (ยังไม่ได้เริ่มเล่าเรื่องการเดินทางเลย)

เช้าของการปั่นเข้าหลวงพะบางในวันที่สอง ฉันและพี่อีกสองคนจัดการภาระกิจเสร็จก่อนจึงได้ออกเดินทางตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เพราะเขารู้ว่าฉันชอบถ่ายภาพและปั่นช้า เลยบอกว่า ถ้าแบบนี้ต้องออกปั่นก่อน เราปั่นออกมาได้ในราวเกือบยี่สิบโล ก็มาถึงหมู่บ้านนี่พอดีช่วงเจ็ดโมงเช้า เห็นมีร้านขายกับข้าว เลยหยุดพักกินข้าวเช้ากันก่อน รอเพื่อนๆด้านหลังด้วย ฉันจึงมีเวลาพอที่จะได้ชักช้ากับการเก็บภาพบรรยากาศระหว่างนี้ด้วย และในเช้านี้เป็นเช้าหลังฝนตก ในระหว่างทางก็มีเมฆหมอกเคลื่อนตัวผ่านภูเขาสูงเป็นระยะๆ และพอเจ็ดโมงนิดๆก็เริ่มเห็นเด็กนักเรียนปั่นจักรยานบ้างและเดินบ้าง เพื่อที่จะไปโรงเรียน ฉันมองว่ามันเป็นความเรียบง่ายและงดงามนัก มัวแต่ถ่ายเด็กๆ เพื่อนๆก็เคลื่อนตัวออกไปอีกแล้ว ปั่นไปต่อก่อนนะคะ

เด็กๆลาว ปั่นจักรยานไปโรงเรียนอย่างมีความสุข



ชุดนักเรียนของสองคนนี้ดูน่ารักดีจัง



ขอถ่ายแบบใกล้ๆให้เห็นแววตาบ้าง



ตาบ้องแบ้วเชียว



คนนี้เริ่มเป็นสาวแล้ว ทำท่าเขินๆหน่อย



และแล้วก็ยิ้มให้กับตากล้องอย่างเรา

[S.watchara]

เด็กๆลาว ปั่นจักรยานไปโรงเรียนอย่างมีความสุข

ทำให้คิดว่า เมื่อวัตถุนิยมคืบคลานเข้ามา คนเรามักกลับไปแสวงหาอดีต
ครั้งหนึ่งเราก็เคยมีความสุขเฉกเช่นนี้ แต่ตอนนี้มันหายไปไหน....นะ
ขอบคุณอีกที ที่แบ่งปันภาพสวยงาม

[dan116]

คงไม่ใช่เฉพาะฉัน ที่มักจะมีคนถามว่า ทำไมชอบไปปั่นจักรยานที่ลาว บางทีมันก็เป็นเพียงความสุขเล็กๆที่เห็นเด็กๆทักทาย "สะบายดี" กับเราตลอดเส้นทางที่ปั่น แม้ว่าบางคนจะขึ้นเขาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่เราก็ต้องพร้อมจะเอ่ยทักทายกับเขาว่า สะบายดี เช่นกัน แม้ว่า หลังๆ จะมีทักทายว่า "เฮลโล่่" บ้างก็ตาม แต่บ่ายวันนั้นหลังจากที่ทักทายและถ่ายรูปกับเด็กลุ่มนี้เสร็จ ฉันก็บอกว่า ฉันมีขนมอยู่เล็กน้อยนะ ใครข้ามมาก็ได้กิน ฉันก็แจกขนมเด็กๆอีกนิดหน่อย ก่อนที่จะปั่นต่อไป เด็กๆอวยพรให้ฉันโชคดี และอีกไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ปั่นจักรยานเปียกฝนอยู่คนเดียวในวันแรกของทริปนี้ ทั้งๆที่คนอื่นอยากจะเจอฝนบ้าง เพราะว่าอากาศมันร้อนๆนัก

รูปสวยครับ ขอบรูปนี้มาก สงสัยอย่างนึง ทำไมมีเด็กให้ถ่ายรูปเยอะคนมากมาย หน้าโรงเรียนหรือยังไงครับ

[pheachana]

ชอบทั้งรูปถ่ายและการเล่าเรื่อง ขอบคุณครับ

[boibin]

เด็กๆลาว ปั่นจักรยานไปโรงเรียนอย่างมีความสุข

ทำให้คิดว่า เมื่อวัตถุนิยมคืบคลานเข้ามา คนเรามักกลับไปแสวงหาอดีต
ครั้งหนึ่งเราก็เคยมีความสุขเฉกเช่นนี้ แต่ตอนนี้มันหายไปไหน....นะ
ขอบคุณอีกที ที่แบ่งปันภาพสวยงาม

ขอบคุณเช่นกันที่แวะมาเข้าชมค่ะ

คงไม่ใช่เฉพาะฉัน ที่มักจะมีคนถามว่า ทำไมชอบไปปั่นจักรยานที่ลาว บางทีมันก็เป็นเพียงความสุขเล็กๆที่เห็นเด็กๆทักทาย "สะบายดี" กับเราตลอดเส้นทางที่ปั่น แม้ว่าบางคนจะขึ้นเขาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่เราก็ต้องพร้อมจะเอ่ยทักทายกับเขาว่า สะบายดี เช่นกัน แม้ว่า หลังๆ จะมีทักทายว่า "เฮลโล่่" บ้างก็ตาม แต่บ่ายวันนั้นหลังจากที่ทักทายและถ่ายรูปกับเด็กลุ่มนี้เสร็จ ฉันก็บอกว่า ฉันมีขนมอยู่เล็กน้อยนะ ใครข้ามมาก็ได้กิน ฉันก็แจกขนมเด็กๆอีกนิดหน่อย ก่อนที่จะปั่นต่อไป เด็กๆอวยพรให้ฉันโชคดี และอีกไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ปั่นจักรยานเปียกฝนอยู่คนเดียวในวันแรกของทริปนี้ ทั้งๆที่คนอื่นอยากจะเจอฝนบ้าง เพราะว่าอากาศมันร้อนๆนัก

รูปสวยครับ ขอบรูปนี้มาก สงสัยอย่างนึง ทำไมมีเด็กให้ถ่ายรูปเยอะคนมากมาย หน้าโรงเรียนหรือยังไงครับ

น่าจะเป็นโรงเรียนนะคะ เราอยู่ท้ายขบวน เพื่อนๆเขาปั่นผ่านไปก่อนหน้านี้สักระยะแล้วล่ะ พอมีจักรยานปั่นผ่านมาอีก พวกเขาก็คงรีบออกมาดูกันอีก ส่วนมากเขาจะนึกว่าฝรั่ง จะมีเรียก ฝะรังๆๆ ,เฮลโล่ๆๆ แล้วก็สะบายดี กุดมอนิ่ง ก็ยังมีเลยค่ะ

ชอบทั้งรูปถ่ายและการเล่าเรื่อง ขอบคุณครับ

ขอบคุณเช่นกันค่ะ

[boibin]

เอาภาพมาฝากให้ชมก่อนอีกสักหน่อย ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่ออกเดินทางจากท่าลี่

กำลังปั่นออกจากปากลาย มุ่งหน้าไปที่สุวันนะพูมิ เพราะยังมีเวลาเหลือ เพิ่งจะบ่ายสามเศษๆเอง ปั่นชิวๆต่ออีกสัก 30 กิโลจะเป็นไรไป เพื่อย่นระยะทางในวันต่อไปให้น้อยลงอีกสักหน่อย





แล้วก็มาถึง บ้านสุวันนะพูมิในตอนเย็นๆ พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินพอดี

[boibin]

"ระยะทางยังอีกไกลสักเท่าไหร่
ต้องปั่นไปจนถึงซึ่งจุดหมาย
เหมือนอ่อนล้าอยู่บ้างกับแรงกาย
แต่แรงใจจากภายในถูกเติมเต็ม"

(วันที่ ๘ พ.ค.ฉันออกปั่นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง จนถึงตอนนี้หกโมงเย็นพอดี เพื่อนๆปั่นเข้าไปถึงที่พักกันแล้ว แต่ฉันยังไปไม่ถึง เหมือนจะหมดแรง แต่พอได้เห็นแสงสุดท้ายของวัน ก็เหมือนว่าพลังได้ถูกเติมเต็มเข้ามาอีกครั้ง จอดจักรยานคว้ากล้อง เดินถ่ายภาพเก็บแสงสุดท้ายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แล้วค่อยๆปั่นไปต่อจนไปถึงที่พักในอีกครึ่งชั่วโมง)

[dan116]

"ระยะทางยังอีกไกลสักเท่าไหร่
ต้องปั่นไปจนถึงซึ่งจุดหมาย
เหมือนอ่อนล้าอยู่บ้างกับแรงกาย
แต่แรงใจจากภายในถูกเติมเต็ม"

(วันที่ ๘ พ.ค.ฉันออกปั่นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง จนถึงตอนนี้หกโมงเย็นพอดี เพื่อนๆปั่นเข้าไปถึงที่พักกันแล้ว แต่ฉันยังไปไม่ถึง เหมือนจะหมดแรง แต่พอได้เห็นแสงสุดท้ายของวัน ก็เหมือนว่าพลังได้ถูกเติมเต็มเข้ามาอีกครั้ง จอดจักรยานคว้ากล้อง เดินถ่ายภาพเก็บแสงสุดท้ายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แล้วค่อยๆปั่นไปต่อจนไปถึงที่พักในอีกครึ่งชั่วโมง)

รูปนี้ก็สวยอีกแล้ว ซักวันนึงในระยะไม่นานเกินรอ เราคงมีโอกาสได้ออกทัวร์ไปถ่ายรูปบ้าง
หวัง..อิ..อิ..

[boibin]

"ระยะทางยังอีกไกลสักเท่าไหร่
ต้องปั่นไปจนถึงซึ่งจุดหมาย
เหมือนอ่อนล้าอยู่บ้างกับแรงกาย
แต่แรงใจจากภายในถูกเติมเต็ม"

(วันที่ ๘ พ.ค.ฉันออกปั่นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง จนถึงตอนนี้หกโมงเย็นพอดี เพื่อนๆปั่นเข้าไปถึงที่พักกันแล้ว แต่ฉันยังไปไม่ถึง เหมือนจะหมดแรง แต่พอได้เห็นแสงสุดท้ายของวัน ก็เหมือนว่าพลังได้ถูกเติมเต็มเข้ามาอีกครั้ง จอดจักรยานคว้ากล้อง เดินถ่ายภาพเก็บแสงสุดท้ายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แล้วค่อยๆปั่นไปต่อจนไปถึงที่พักในอีกครึ่งชั่วโมง)

รูปนี้ก็สวยอีกแล้ว ซักวันนึงในระยะไม่นานเกินรอ เราคงมีโอกาสได้ออกทัวร์ไปถ่ายรูปบ้าง
หวัง..อิ..อิ..

ขอบคุณค่ะ

[ซาเล้งสีแดง]

"โบยบิน" อย่างมีความสุข ถ่ายภาพและเขียนเล่า อย่างมีความสุข และงดงาม

[boibin]

โฉมหน้านักปั่น "ทริปท่าลี่-หลวงพะบาง"

เฮียต้อม mcc บ้านรถถีบ



เฮียแป๊ะ mcc บ้านรถถีบ



อ.เต้ย mcc



พี่ติ๊ก mcc หญิงแกร่ง ขาแรงประจำทริปนี้



ผอ.ทวีศักดิ์ บึงแก่นนคร ขอนแก่น



ผู้พันเกษม mcc



เฮียเอ็ด ขาแรงจากกาฬสินธุ์ ผู้กระชากหัวใจของสาวลาว



อ๊อฟ พนมไพร ขาแรง พลังเหลือเฟือ



อ้อม "กระชับมิตร" ตีนใหม่หัดปั่น

[boibin]

"โบยบิน" อย่างมีความสุข ถ่ายภาพและเขียนเล่า อย่างมีความสุข และงดงาม

ขอบคุณค่ะ

[boibin]

ทริปท่าลี่-หลวงพะบาง1 (วันแรกปั่นถึงสุวันนะพูม 97 กิโล)

พวกเราแพ็ครถจักรยานใส่รถปิคอัพออกมาจากสารคามตั้งแต่บ่าย กว่าจะมาถึงท่าลี่ก็มืดแล้ว จึงหาที่พักที่อยู่ใกล้ๆกับด่าน เพื่อที่จะตื่นเช้าขึ้นมาก็จะได้ปั่นออกไปรอทำเรื่องผ่านแดนได้เลย(ด่านเปิด 8 โมงเช้า) เช้าวันนั้น ( 7 พ.ค. 57) มีสยฝนมาทักทายแต่เช้า แต่ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับพวกเรา หลังจากจิบกาแฟจากที่พักแล้วพวกเราก็ปั่นออกมาหาข้าวกินที่แถวๆหน้าด่าน มีช้อตเด็ดที่นักปั่นไปช่วยเจ้าของร้านทำอาหารเพื่อเสริฟกันเองให้เร็วขึ้น(บางภาพเปิดเผยไม่ได้ อิอิ) หลังจากที่พวกเรากินข้าวกันอิ่มหนำแล้วก็เข้ามาทำเรื่องข้ามแดนที่ด่าน ใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 45 นาที แต่คราวนี้ไม่ได้เสียค่าผ่านแดนด้วยค่ะ แล้วพวกเราก็มุ่งหน้าปั่นกันต่อไป ตอนแรกมีปลายทางที่ ปากลาย แต่เราออกเช้าอาจไปถึงเร็ว แล้วค่อยวิเคราะห์สถานการณ์กันอีกที จนจากปากลาย พวกเราก็ขอปั่นต่ออีกสัก 30 กิโล เพราะยังไม่ใกล้มืด เพื่อจะได้ย่นระยะทางในการปั่นของวันที่สอง ในที่สุด ก็มาถึงที่บ้านสุวันนะพูมิตอนเกือบๆหกโมงเย็น พอมีที่ให้ได้พักกันอยู่นะคะ แม้ว่า น้ำประปาที่นี่ จะมีสีขุ่นๆก็ตามที

กำลังเตรียมความพร้อมก่อนออกจากรีสอร์ตที่ท่าลี่เพื่อไปที่ด่านข้ามแดน



ด่านผ่านแดนอยู่ข้างหน้าแล้ว แต่ยังไม่ถึงแปดโมงค่ะ



ต่างคน ต่างถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึกก่อนเข้าด่านท่าลี่



"โบยบิน" ก็ขอแอคชั่นบ้าง



อาหารเช้าก่อนปั่นเข้าลาว แฮ่ๆ ฝีมือนักปั่นแถวๆนี้ อร่อยดีแฮะ



มาถึงด่านแล้วค่ะ ที่นี่เรียกว่า ด่านพรมแดนบ้านนากระเซ็งค่ะ



ขอถ่ายภาพรวมทีมบ้าง อ้าว!ช่างภาพออกมาหลายคน ทีมไม่ครบนี่นา



ฟ้าใสๆก่อนข้ามพรมแดน



ครบทีมแล้วค่ะ รวมกับฉันคนถ่ายภาพ 9 คนพอดีแล้วค่ะ พร้อมแล้ว



ต่างคนต่างรีบทำเรื่องเพื่อที่จะข้ามด่านไปจากไทยก่อน อ้าว แล้วฉันไม่รีบเหรอเนี่ย ไปๆๆไปกรอกแบบฟอร์มได้แล้ว



เตรียมต่อคิวส่งเอกสาร ความจริงแถวๆนี้ เขาไม่ให้เราถ่ายภาพแล้วนะคะ ยกเว้นพวกดื้ออย่างฉันนี่แหละ จนไปถึงหน้าเจ้าหน้าที่โดนดุเลย ขอโทษค่ะ



พอข้ามด่านมาได้ ก็เห็นป้ายบอกทางแล้วว่า หลวงพระบาง 343 กิโลเมตร





ต่อไปเป็นด่านของทางลาวค่ะ



ส่งผู้กล้าไปก่อน มีคนแนะนำว่า อย่าไปพร้อมๆกัน เพราะถ้าไปเป็นกลุ่มจะเสียค่าผ่านด่านเยอะ แต่ไปๆมาๆ ไม่เสียสักบาทสักกีบเลยค่ะ

[chubplun]

ขอติดตามไปด้วยคนครับ