สะบายดี กล่าวทักทายเป็น ภาษาลาว จนคุ้นเคยตามรายทางที่ผ่านไปมา.ได้รอยยิ้ม และคำกล่าว สะบายดี ตอบกลับ ก็พอมองเห็น มิตรภาพ ในสายตาและความจริงใจในน้ำเสียงที่ส่งมา เท่านี้ คนทักก็อุ่นใจ ไม่มีศัตรู ให้คนจรอย่างเราเป็นแน่แท้..
อาการอยากปั่นจักรยานไปออกนอกกะลาใบเดิม จนเหมือนคนเสพติด จิตที่คิดหมกมุ่นจนไม่อยากทำงานใดใด..เออ หนอ คนเรา .หรือ ชะตาชีวิตลิขิตให้เป็นเช่นนี้แล้ว..เอาวะ!!เมื่อมันอยากไปขนาดนั้น ก็ไปให้สมอยากเดี๋ยวมันจะกระอักเลือด ลงดำ ลงแดง ลงเหลือง พาลตายไปเสียก่อน..
ไปสะเถอะตรู. 
ทริปนี้ มีเงิน ติดตัวไม่ถึง 2000 บาท ก็ใจมันอยาก....ลองดูจะรอดมั้ย.
