สวัสดีครับพี่sookchatsookchat เขียน:สวัสดีครับ พอดีมาเจอก็อยากจะให้ความเห็นตามที่ผมเองเคยเจอมา คือผมเองก็ชอบปั่นทางไกลเมื่อมีวันหยุดยาวๆ2-3วัน แต่ปกติแล้วผมเองจะปั่นไปทำงานด้วยเช้า-เย็น 60ก.ม. ผมเคยไปร่วมทริปกับหลายชมรม ก็เห็นเขาปั่นอย่างที่คุณพูดนั่นแหละยิ่งตอนเที่ยงๆไปแล้ว คนที่เขาเพิ่งปั่นและออกทริปเขาก็จะใส่กันแบบไม่ลืมหูลืมตา พอไปได้สัก20-30โลเขาก็จอดนั่งหอบแผ่หลา พูดคุยกันไม่รู้เรื่อง หลังจากที่เขายังไม่หายหอบผมก็ไปถึงก็พูดคุยกันด้วยเสียงปกติ คือไม่เหนื่อยเท่าใหร่ เขากลับมาถามผมว่าลุงปั่นยังใงบ่ายๆอย่างนี้ลุงไม่เห็นเหนื่อยเลย ผมก็บอกว่าผมใช้วิธีปั่นไปพักไปบนจักรยานนั่นแหละ ช่วงพักเหนื่อยบจักยานนั้นรถมันก็ยังวิ่งอยู่มีลมปะทะทำให้เย็นจึงช่วยคลายความเหนื่อยไปได้ คนที่ไปถึงก่อนตัวเองก็เหนื่อยจากการปั่นอย่างรีบเร่งแล้วพอถึงอาการเหนื่อยหอบและอากาศร้อนเพราะไม่มีลมปะทะ มันก็ยิ่งเหนื่อยเพิ่มขึ้นมาอีก อันนี้เรื่องจริงคุณลองทำดูจำรัส ละหานทราย เขียน:มีอีกความดิดหนึ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองในช่วงปั่นทัวร์ริ่งใหม่ๆ..ในการปั่นไปกับกลุ่ม รู้สึกว่ามำไมปั่นกันช้าจัง(20-22)มันรูสึกอึดอัด เมื่อไรจะถึงเนี่ย ก็เพิ่มความเร็วไปให้ถึงก่อนเขา ไม่นานนักกลุ่ม ก็ตามมาทัน แต่ดูสภาพร่างกายตัวเรากับกับกลุ่มที่มาถึงทีหลังช่างต่างกันมากมาย เราเหนื่อยมากหมดแรง แต่กล่มสดชื่นปกติ กลับมานั่งคิด ตัวเราได้อะไรที่มาถึงก่อน ก็ได้แค่มาถึงก่อนแค่นั้นเอง แต่ส่วนที่เสียไปคิดดูแล้วมากมายจัง ที่เห็นชัดก็คือร่างกายเหนื่อยล้า ไม่ได้ชื่นชมกับธรรมชาติ สองข้างทาง ขาดความสัมพันธ้กับกลุ่ม ขาดโอกาสเรียนนูรู้ทักษะการปั่นทัวร์ริ่งจากกลุ่ม ก็เริ่มปรับเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับกลุ่ม จากที่คิดให้กลุ่มเป็นอย่างเราคิด หลายปีถึงเข้าใจทุกอ ย่างที่รุ่นพี่ที่อยู่ในกลุ่มทัวร์ริ่งทำ มักเป็นไปเพื่อความสำเร็จร่วม กันของกลุ่ม ส่วนคนที่แหวกแนวก็จะอยู่ด้วยระยะหนึ่งแล้วก็หายไป ปั่นไปเรียนรู้ไป ยอมเอาทิฐิของตัวเองเก็บไว้ที่บ้านบ้าง เพื่อการร่วมทางทัว์ร์ริ่งอย่างมีความสุขครับ
ยินดีด้วยครับ ที่สามารถขี่ข้ามจังหวัด ได้แบบชิว ชิว มีอะไรแปลกใหม่อย่าลืมแนะนำกันบ้างนะครับBallKung เขียน:ติดตามพี่จำรัสทั้งในนี้และ สว ชวนปั่น ได้ความรู้มากครับ
ผมพึ่งจะหัดขี่ไกลๆ จำคำพี่ไปใช้ตลอด เจอเนินใช้เกียร์เบา ขนาดบางสะพานผมยังใช้เกียร์ 1/1
ล่าสุดขี่กลับบ้าน ตจว ไปถึงแม่ใช้ทอดปลา
แฟนผมขับรถตามมาถึงเจอผมยืนทอดปลาอยู่ แฟนถามไม่เหนื่อยหรือไง
ขี่ออกกำลังกับขี่ทางไกลใช้ลักษณะการขี่ต่างกันจริงๆครับ
ขอบคุณสำหรับความรู้ที่นำมาแบ่งปัน
สำหรับผมแล้วนี่ถือเป็นเคล็ดวิชาขั้นสูงเลยจำรัส ละหานทราย เขียน:ช่วง4-5 ปีแรก ปั่นจักรยานทีไร ก็เหนื่อยเกินทุกที เมื่อก่อนเป็นแบบนี้
เพราะต้องการเอาชนะ ทั้งคนอี่นและตัวเอง พูดง่ายๆก็คือไม่รู้จักความพอดี
อยากตามให้ทันคนอี่น และไม่อยากให้คนอื่นตามทัน
ปั่นเสร็จก็มาคุย ทับถม ถากถางกัน เพื่อความสนุกสนาน
กลับไปบ้านบางวันตี 1 ตี 2 ก็ยังนอนไม่หลับ เหมือนกับโอเวอร์เทน
เป็นแบบผมบ้างไหมครับ วันไหนปั่นกันได้ถึงร้อยกิโลเมตร
จะมีอาการหลายอย่างตามมาเช่นตะคริว หัวใจเต้นแรง ความดันขึ้น
ชวนกันปั่นให้ได้ 200 กิโลเมตร/วัน หลายครั้งไม่ผ่านสักครั้ง
สาเหตุหลักก็มาจากเฉลี่ยกำลังไม่เป็น ใช้แรงมากไป หอบแฮกๆ
เจอเนินก็ดันเนิน เจอลมก็ดันลม แล้วก็ไปไม่รอด
ช่วงหลังมา ปั่นเท่าที่รภไหลไป เจอเนิน เจอลม ก็ไม่เพิ่มแรงกด
ตื้อไปเรื่อยๆไม่สนความเร็ว ใช้แรงน้อยลงทำให้ไม่ล้า และเหน่ื่อยมาก
200 กิโลเมตร/วัน ก็ทำได้ ไม่น่าเชื่อเลย
แค่ใช้แรงให้พอดีกับรถไหลไป ไม่ดันเนิน ไม่ดันลม ไม่ปั่นให้หอบ
จะประหยัดแรงได้มาก ทำให้ปั่นได้นานและไกลมากขึ้น
(คงจะเหมือนกับการขับรถยนต์เกียร์5 ขึ้นเนิน ความเร็วจะค่อยๆลดลง แม้เร่งน้ำมันเพิ่ม ความเร็วก็เพิ่มน้อยมากไม่คุ้มกับน้ำมันที่เสียไป)
อย่าเชื่อ ถ้ายังไม่ได้ลองปั่นดูครับ
รู้จักแบ่งแรง...มรดก เขียน:.เห็นกลุ่มเขาขี่กันเร็วๆแล้วหยุดพักให้น้ำ.. พื้นฐานการขี่ของผมจึงมาแบบนั้น ..ดีนะหัวใจไม่วายตายไปตั้งกะตอนนั้น ขนาดลงจากรถเดินเซ หน้ามืด บางทีกลับบ้านไม่ไหวต้องโทรเรียก.. บางครั้งกลับถึงบ้านต้องนอนเป็นวันลุกขึ้นเป็นอ๊วก....ระยะหลังนี้ใช้วิธีขี่ช้าๆหาของกิน...เออกลับดีขึ้น ทั้งที่อายุมากกว่าเดิมแต่ไม่มีอาการแบบนั้นเลย..ขี่ตั้งนานเพิ่งจะรู้ว่าทัวริ่งเขามีการแบ่งรับแบ่งสู้ไม่ใช่สู้อย่างเดียวแบบแต่ก่อนที่เคยทำ...หรือเรียกว่ารู้จักแบ่งแรงครับ..
ขอบคุณมากครับ พี่สสสส เขียน:สำหรับผมแล้วนี่ถือเป็นเคล็ดวิชาขั้นสูงเลยจำรัส ละหานทราย เขียน:ช่วง4-5 ปีแรก ปั่นจักรยานทีไร ก็เหนื่อยเกินทุกที เมื่อก่อนเป็นแบบนี้
เพราะต้องการเอาชนะ ทั้งคนอี่นและตัวเอง พูดง่ายๆก็คือไม่รู้จักความพอดี
อยากตามให้ทันคนอี่น และไม่อยากให้คนอื่นตามทัน
ปั่นเสร็จก็มาคุย ทับถม ถากถางกัน เพื่อความสนุกสนาน
กลับไปบ้านบางวันตี 1 ตี 2 ก็ยังนอนไม่หลับ เหมือนกับโอเวอร์เทน
เป็นแบบผมบ้างไหมครับ วันไหนปั่นกันได้ถึงร้อยกิโลเมตร
จะมีอาการหลายอย่างตามมาเช่นตะคริว หัวใจเต้นแรง ความดันขึ้น
ชวนกันปั่นให้ได้ 200 กิโลเมตร/วัน หลายครั้งไม่ผ่านสักครั้ง
สาเหตุหลักก็มาจากเฉลี่ยกำลังไม่เป็น ใช้แรงมากไป หอบแฮกๆ
เจอเนินก็ดันเนิน เจอลมก็ดันลม แล้วก็ไปไม่รอด
ช่วงหลังมา ปั่นเท่าที่รภไหลไป เจอเนิน เจอลม ก็ไม่เพิ่มแรงกด
ตื้อไปเรื่อยๆไม่สนความเร็ว ใช้แรงน้อยลงทำให้ไม่ล้า และเหน่ื่อยมาก
200 กิโลเมตร/วัน ก็ทำได้ ไม่น่าเชื่อเลย
แค่ใช้แรงให้พอดีกับรถไหลไป ไม่ดันเนิน ไม่ดันลม ไม่ปั่นให้หอบ
จะประหยัดแรงได้มาก ทำให้ปั่นได้นานและไกลมากขึ้น
(คงจะเหมือนกับการขับรถยนต์เกียร์5 ขึ้นเนิน ความเร็วจะค่อยๆลดลง แม้เร่งน้ำมันเพิ่ม ความเร็วก็เพิ่มน้อยมากไม่คุ้มกับน้ำมันที่เสียไป)
อย่าเชื่อ ถ้ายังไม่ได้ลองปั่นดูครับ
หลายคนปั่นทัวริ่งมาหลายปีแล้วยังทำไม่ได้ ไม่รู้ติดอะไร แค่ ค่อยๆไป
เป็นข้อคิดที่ดีมากเลยครับ ผมเองเคยมีเพื่อนๆมาขอร่วมทริปไปทางไกลกับผมส่วนมากเขาก็จะออกหน้าผมไปบางครั้งหายไปเลยเป็นกิโลๆ ผมก็ไม่ว่าอะใรพอปั่นไปได้สักพักก็เห็นเขาจอดคอยพอผมไปถึงเขาก็ขึ้นปั่นต่อผมก็ไม่ว่าอะใรผมก็ปั่นต่อไปโดยไม่พัก แต่พอถึงจุดพักผมจะพักแค่5-10นาทีพอ พวกก็จะขอพักต่อนี่แหละการที่จะปั่นท่องเที่ยวแล้วปั่นเร็วๆเขาก็จะไม่ได้มองสองข้างทางระยะหลังนี่ผมถึงออกคนเดียวบ่อยๆ เพราะเกรงใจคนอื่นที่บางครั้งเราไม่สามรถทำตามเขาได้ แต่ก็ยังมีหลายคนที่มีแนวคิดเดียวกันไปด้วยกันได้ ผมเคยปั่นทริปกรุงเทพฯ-หัวหิน กับสวนธน ผมปั่นไปกับชมรมผมฅนชานเมืองพวกปั่น30อัพตลอดไอ้เราก็ต้องตามมองแต่ตูดไอ้คันหน้าตลอดเพราะกลัวมันแว๊บเราจะโดนเขาได้ มาตอนหลังนี่เลยไม่ค่อยได้ออกทริปเร็วๆ หันมาปั่นธรรมดาดีกว่า เดี๋ยวมาคุยใหม่ขอไปทำงานก่อนจำรัส ละหานทราย เขียน:สิ่งที่เป็นปัญหาสำหรับสำหรับการปั่นทัวร์ริ่ง มือใหม่ด้วยกันที่ทำให้ขาดความสุข สนุกสนานในการทัวร์ริ่ง อย่างหนึ่งก็คือทำใจไม่ได้ ยอมรับไม่ได้ แพ้ไม่เป็น ใครแซงไม่ได้ จะต้องแซงคืน จะต้องไปถึงที่พักก่อนคนอื่น มีเทคนิคที่ช่วยให้ปั่นอย่างมีความสุข ก็ไม่ยอมปรับเปลี่ยน และอะไรอื่นๆอีกมาก หลายคนเป็นแบบนี้ รวมทั้งตัวผมเองด้วย ผลเสียก็เกิดขึ้นก้ับตัวเอง ทำให้ต้องออกจากทริปก่อนกำหนด โดยเฉพาะทริปที่ปั่นกันนานๆเป็นเดือนสองเดือน การทำใจยอมรับให้ได้ แพ้ให้เป็น จะมองเห็นความงดงามในการทัวร์ริ่งอีกมากครับ
รอชมต่อ...ขอบคุณมากครับsookchat เขียน:เป็นข้อคิดที่ดีมากเลยครับ ผมเองเคยมีเพื่อนๆมาขอร่วมทริปไปทางไกลกับผมส่วนมากเขาก็จะออกหน้าผมไปบางครั้งหายไปเลยเป็นกิโลๆ ผมก็ไม่ว่าอะใรพอปั่นไปได้สักพักก็เห็นเขาจอดคอยพอผมไปถึงเขาก็ขึ้นปั่นต่อผมก็ไม่ว่าอะใรผมก็ปั่นต่อไปโดยไม่พัก แต่พอถึงจุดพักผมจะพักแค่5-10นาทีพอ พวกก็จะขอพักต่อนี่แหละการที่จะปั่นท่องเที่ยวแล้วปั่นเร็วๆเขาก็จะไม่ได้มองสองข้างทางระยะหลังนี่ผมถึงออกคนเดียวบ่อยๆ เพราะเกรงใจคนอื่นที่บางครั้งเราไม่สามรถทำตามเขาได้ แต่ก็ยังมีหลายคนที่มีแนวคิดเดียวกันไปด้วยกันได้ ผมเคยปั่นทริปกรุงเทพฯ-หัวหิน กับสวนธน ผมปั่นไปกับชมรมผมฅนชานเมืองพวกปั่น30อัพตลอดไอ้เราก็ต้องตามมองแต่ตูดไอ้คันหน้าตลอดเพราะกลัวมันแว๊บเราจะโดนเขาได้ มาตอนหลังนี่เลยไม่ค่อยได้ออกทริปเร็วๆ หันมาปั่นธรรมดาดีกว่า เดี๋ยวมาคุยใหม่ขอไปทำงานก่อนจำรัส ละหานทราย เขียน:สิ่งที่เป็นปัญหาสำหรับสำหรับการปั่นทัวร์ริ่ง มือใหม่ด้วยกันที่ทำให้ขาดความสุข สนุกสนานในการทัวร์ริ่ง อย่างหนึ่งก็คือทำใจไม่ได้ ยอมรับไม่ได้ แพ้ไม่เป็น ใครแซงไม่ได้ จะต้องแซงคืน จะต้องไปถึงที่พักก่อนคนอื่น มีเทคนิคที่ช่วยให้ปั่นอย่างมีความสุข ก็ไม่ยอมปรับเปลี่ยน และอะไรอื่นๆอีกมาก หลายคนเป็นแบบนี้ รวมทั้งตัวผมเองด้วย ผลเสียก็เกิดขึ้นก้ับตัวเอง ทำให้ต้องออกจากทริปก่อนกำหนด โดยเฉพาะทริปที่ปั่นกันนานๆเป็นเดือนสองเดือน การทำใจยอมรับให้ได้ แพ้ให้เป็น จะมองเห็นความงดงามในการทัวร์ริ่งอีกมากครับ
