Trip กรุงเทพ - ชุมพร 2 วันกับ 2 ขา

[vipop วิป๊อป]

สวัสดีครับ ^^

ปกติผมจะเป็นผู้อ่านเสียมากกว่าผู้ตั้งกระทู้และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมตั้งกระทู้เช่นกัน

เลยมาลองโพสแบ่งปันประสบการณ์

เรื่องของเรื่องคือเมื่อปลายปีที่แล้วน้าสาวผมไม่สบาย ต้องเข้ารับการผ่าตัดโอกาสรอด 50-50

นอกจากคุณหมอแล้วที่พึ่งอีกทางหนึ่งของผมคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทางใจ ผมเลยไปบนไว้ว่า

ถ้าน้าสาวผมหายดีและทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี

1.ผมจะปั่น 3 ด่านที่เขาใหญ่ ปราจีนบุรี-เขาเขียว-ปากช่อง

2.ผมจะปั่นลงกรุงเทพ -ชุมพร ซึ่งเป็นบ้านเกิดผม

ตอนนี้น้าสาวหายดีแล้ว 3 ด่านที่บนไว้ก็แก้เรียบร้อยแล้วครับ

17-18 เมษา ที่ผ่านมาผมเลยทำการปั่นลงกรุงเทพ -ชุมพร คนเดียว

คือตอนแรกจะมีรุ่นพี่และเพื่อนไปด้วยแต่ติดอากาศร้อนและบางคนต้องทำงาน ท้ายที่สุดผมจึงตัดสินใจว่าผมจะเดินทางคนเดียวน่าจะสะดวกกว่า

(ผมเพิ่งลาออกจากงาน เป็นช่างภาพอิสระครับ)

โดยที่ก่อนหน้านี้ผมมีการซ้อมเตรียมสภาพร่างกายมาพักหนึ่งใหญ่ๆ แล้ว

ประเมินสภาพร่างกายตัวเองที่ปั่นวันละ 100 กิโลเมตรอยู่บ่อยครั้ง และ 200 กิโลเมตร/1 วัน เดือนละ 2 ครั้ง

พร้อมกับปรึกษารุ่นพี่ เพื่อน ในการวางแผนปั่น

ผมจึงมั่นใจว่าการเดินทางครั้งนี้ ผมพร้อมและไหว

โดยวางแผนไว้ว่า Stage 1 กรุงเทพ -ปราณบุรี และ Stage 2 ปราณบุรี - ชุมพร ในระยะเวลา 2 วัน

วันที่ 17 เมษายน ตอนตี 5 ผมเลยเริ่มออกเดินทางพร้อมกับอิเหม่า (จักรยานเสือหมอบของผม) และเป้ 1 ใบที่มีเสื้อยืดเกงขาสั้น และเสื้อจักรยาน พร้อมอุปกรณืจำเป็นต่างๆ เช่นยางใน สูบพกพา ฯลฯ

โดยเริ่มจากวัชรพล วิ่งเข้าเกษตรนวมินต์ ผ่านเมเจอร์รัชโยธิน เพื่อไปขึ้น BTS ไปลงวงเวียนใหญ่ แล้วปั่นผ่านเส้นพระราม 2 เพื่อมุ่งหน้าสู่เส้นเพชรเกษม

[vipop วิป๊อป]

ตอนปั่นออกมาจากบ้านที่วัชรพลผ่านช่วงร้านเหล้าแถวเกษตรนวมินท์ ผมเกือบล้มเพราะเหยียบขวดเบียร์ที่หล่นอยู่หน้าร้าน

โชคดีมากที่คุมรถไว้ได้ หลังจากนั้นตาสว่างทันทีแม้ว่าตอนนั้นพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น

ขึ้น BTS ได้ โชคดีที่เช้านี้คนยังน้อยแม้ว่าจะเป้นวันทำงาน ผมเลยขึ้นไปยืนท้ายขบวนกับอิเหม่า แล้วเปลี่ยนสถานีที่สยามซึ่งก็ไม่ลำบากอะไรนัก และไปลงที่สถานีวงเวียนใหญ่


ช่วงที่ปั่นเข้าเส้นพระราม 2 รถเริ่มเยอะพอดี โชคดีที่ผมปั่นในเมืองค่อนข้างบ่อยเลยไม่ตื่นถนนมากนักแต่ก็มองซ้ายมองขวาระวังอยู่ตลอดเวลา

โดยมีลมส่งและสวนบ้างสลับกันไป

ตอนนั้นประมาณ 7.00 โชคดีที่แดดยังไม่ร้อนมากนัก

ประมาณ 9.00 ผมไปพักจุดแรกแถว ปตท คลองโคลน ก้มดูการ์มินได้ระยะทาง 111 กม.เพื่อกินข้าวมื้อแรกของวัน

พอถึงสภาพร่างกายยัง ok อยู่ แต่สิ่งที่ผมกังวลคือก่อนหน้านี้ 2 วันผมเป็นแผลร้อนในตรงข้างลิ้น ทำห้ผมกินข้าวลำบากและพูดไม่ชัดไปโดยอัตโนมัติ

การกินข้าวเพื่อเพิ่มพลังงานให้กับร่างกายจึงเป้นความลำบากอย่างยิ่ง

แต่สุดท้ายก็ค่อยๆ เคี้ยวจนหมดจาน ส่วนกับข้าวก็เลือกที่จัดการลงท้องได้ง่าย

เสร็จแล้วก็นั่งอัพเดทความเคลื่อนไหวลงใน fb ส่วนตัว และ Fb Endomondo Thailand

ถึงรู้ว่าพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ทุกคนติดตามและเป็นห่วงผมมาก ให้กำลังใจตลอดเวลา

เห็นข้อความแต่ละคนที่มาเม้นแล้วก็มีกำลังใจ ^^

[vipop วิป๊อป]

ผมออกเดินทางต่ออีกครั้งจากระยะทาง 111 กิโลเมตร โดยปั่นผ่านพ่อค้าแม่ค้าที่นั่งขายของและลิ้นจี่อยู่ข้างทาง


บางคนก็ยิ้มให้ บางคนก็ส่งเสียงเชียร์ มะโนได้เลยว่าเหมือนตัวเองหลุดเดี่ยวหนีกลุ่มมา

แต่บางคนก็เอาฮาชวนให้ซื้อของ Y_Y

แดดเริ่มร้อนมากขึ้น ลมยังคงสวนและส่งสลับกันไป ความเร็วอยู่ที่ 30-35 ส่วน Hr นั้นผมพยายามคุม Zone ให้ไม่เกิน 3.5

พอเข้าเส้นเพชรเกษม คราวนี้ลมส่ง ประเมินสภาพตัวเองแล้วเลยถือโอกาสทำความเร็ว 35-37 และแวะพักที่ระยะ 160 กิโลเมตร

[vipop วิป๊อป]

อากาศร้อนๆ แบบนี้สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือน้ำ

ผมพกกระติก 2 ใบ และเติมน้ำให้ร่างกายตลอดเวลาเพื่อไม่ให้เกิดอาการ Heat stoke

จนปั่นไปถึงระยะประมาณ 190 กิโลเมตร แถว Santorini (กำลังเขาชะอำ)

ข้อพับหลังเข่าซ้ายผมก็เกิดอาการเสียวแปล๊บขึ้นมา จนผมต้องชะงักรอบขาทันที

สารภาพว่าใจแป้วเลยเมื่อเกิดอาการนี้ เพราะก่อนหน้านี้ผมก็ Fitting มาเรียบร้อย

เดิมเคยเจ็บลักษณะอาการเดียวแต่เป็นที่หลังเข่าด้านขวา

คือหลังจาก Fitting แล้วร่างกายผมไม่มีอาการบาดเจ็บมารบกวนอีกเลย

และก็เป็นอย่างที่คิด ผมควงขาไม่ได้ และเจ็บจนขาซ้ายไม่มีแรงปั่น ต้องใช้ขาข้างขวาพยุงไปอย่างช้าๆ

จากความเร็วที่อยู่ 30-35 ลดลงเหลือเพียง 10-20

ผมเจ็บ เจ็บจนน้ำตาไหลออกมา ถามตัวเองว่ากูมาทำบ้าอะไร ทรมานตัวเองทำไมแบบนี้

แต่พอนึกถึงตอนน้าสาวผ่าตัดและความเจ็บปวดที่น้าสาวต้องเจอ ก็มีกำลังใจทำให้ฝืนตัวเองปั่นต่อไปได้แม้จะเป็นการปั่นอย่างช้าๆ มากก็ตาม

สุดท้ายผมต้องแวะพักที่ร้านยาเพื่อหาซื้อสเปรย์คลายกล้ามเนื้อหลังจากปั่นผ่าน Santorini มาได้เพียง 20 กิโลเมตรเท่านั้น Y_Y

[vipop วิป๊อป]

ฉีดสเปรย์นั่งยืดกล้ามเนื้อ ลองขยับขาดู อาการเจ็บเบาลงไม่มาก

เหลืออีก 50 กิโลเมตร ผมจะถึงปลายทางที่ปราณบุรี

มองดูเวลาที่การ์มินบ่าย 3 พอดี

เงื่อนไขของผมคือผมจะต้องถึงปลายทางให้ได้ไม่เกิน 18.30

เพราะถ้ามืดแล้ว ความปลอดภัยจะเหลือน้อยมาก

เติมน้ำเติมเสบียงลงท้องเสร็จแล้ว

ผมออกปั่นต่อพร้อมอาการบาดเจ็บ ด้วยความเร็วที่ช้ามาก

บางครั้งต้องใช้วิธีควงบันไดขึ้นลงครึ่งเดียวเพื่อเลี่ยงไม่ให้ขาซ้ายรับภาระ

พยายามปั่นซ้ายสุดของไหล่ทาง แต่ก็ไม่วายโดนรถกะบะขับเฉียดมาด้านข้างห่างไม่ถึงฟุตแล้วเบิ้นรถใส่ให้ตกใจ แล้วก็เหยียบหนีไป

ณ ตอนนั้น เจ็บก็เจ็บ แค้นใจก็แค้น แต่ทำอะไรไม่ได้มาก ได้แต่คุมสติตัวเองไว้ไม่ให้ตกใจจนล้ม

และสุดท้ายผมก็เจ็บจนต้องลงมาเข็นอิเหม่าเดินช้าๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด

Y_Y

ถึงหัวหินเวลาประมาณ 5 โมงเย็น ทั้งๆ ที่หัวหินกับชะอำห่างกันประมาณ 20 กิโลเมตร

นั่นแสดงว่าผมเสียเวลาไปมากเพราะอาการบาดเจ็บ

ผมพยายามหาวิธีแก เอาตัวรอดทุกรุปแบบ สุดท้ายลองนั่งปั่นแบบท่าของรถ TT แล้วขยับก้นให้อยู่ปลายเบ่าะ เพื่อให้ขาซ้ายยืดได้มากกว่าเดิม

ปรากฏว่าอาการเจ็บเบาลง และสามารถทำความเร็วได้ดีขึ้น

แต่สิ่งที่อันตรายคือการควบคุมแฮนด์รถที่ไม่มั่นคงเพราะมีเพียงศอกเท่านั้นที่สัมผัสอยู่

อาการเจ็บดีขึ้นแม้จะทำความเร็วแข่งกับพระอาทิตย์ที่จะตกดินได้ไม่ได้

ปรากฏว่าผมดันปั่นหลงเข้าไปทางเขาตะเกียบเฉยเลย

ตอนนั้นทุก 1 กิโลเมตรโคตรมีความหมายกับผมมาก พอรู้ว่าตัวเองปั่นหลงก้โมโหตัวเองแต่ก็อดขำตัวเองไมไ่ด้ด้วยไปพร้อมกัน

สุดท้ายผมถึงปราณบุรีประมาณ 18.30

หาโรงแรมนอนแถวแยกปราณบุรี (ราคา 340บาท)

โดยก่อนเข้าโรงแรมแวะซื้อยาคลายกล้ามเนื้อมากิน 4 เม็ด

ถึงโรงแรม แขนซ้ายผมชามาก (ก่อนหน้านี้็ดันชิพเตอรืไมไ่ด้ประมาณกิโลเมตรที่ 200)

เลยต้องให้พนักงานเป็นคนยกอิเหม่าเข้าห้องแทน

อาบน้ำเสร็จ พยายามยืดเส้น รายงานตัวบอกทุกคนว่าถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยเสร็จเรียบร้อย

ล้มตัวลงนอน แค่ขยับขาซ้ายเบาๆ ก็ร้าวมาก

อาการบาดเจ็บทำให้ผมกังวลจนคิดว่า ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วไม่ดีขึ้น

ผมคงต้องมาซ่อมทริปแก้บนอีกครั้ง และจะโทรให้ที่บ้านขับรถมารับ

และสุดท้ายผมก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว...

[de win]

ตามมาให้กำลังใจ พร้อมกับชื่นชมในความสามารถครับ

[vipop วิป๊อป]

Stage 2 ปราณบุรี - ชุมพร

ผมสะดุ้งตื่นตอน 7 โมง ทั้งๆ ที่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตี 5

ตื่นปุ๊ปสิ่งแรกที่นึกถึงคืออาการบาดเจ็บที่หลังเข่าซ้าย

ปรากฏว่าตอนขยับขายังเจ็บอยู่เหมือนเดิม

นั่งลังเลใจพักนึงว่าจะเอาไงต่อดี สุดท้ายตัดสินใจลุกขึ้นเก็บของ อาบน้ำล้างหน้าแปลงฟัน เตรียมอิเหม่าแล้วเช็คเอาท์ออกจากโรงแรม

ตอนแรกมีรุ่นพี่ใน Endo ชื่อพี่โจ้ซึ่งเป็นคนปราณบุรีจะแวะมาหา เอายานวดกับผ้าพันเข่ามาให้ แต่แกติดต้องเปิดร้าน ผมเลยบอกแกว่า ขออนุญาตเดินทางต่อก่อน และขอบคุณสำหรับน้ำใจและมิตรภาพมากๆ ทั้งที่ไม่รู้รู้จักและเคยเจอหน้ากันมาก่อน

ทันทีที่ครีทด้านขวาถูกกดลงบนบันได ผมปล่อยให้อิเหม่าไหลไปต่ออีกหน่อยเพื่อเลี้ยงตัวเองให้ทรงตัวที่จะใส่ครีทด้านซ้ายได้

กดครีทด้านซ้ายลงปุ๊ป ผมลองควงขาเบาๆ อาการเจ็บที่เมื่อวานเจ็บแบบทุกย่างเก้า เบาลงมาก มากจนผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจทันที การรักษาตัวเองเมื่อคืนน่าจะมีผลเป็นอย่างมาก

^^

แต่พอปั่นไปได้ 10 กิโลเมตร อาการเจ็บก็กลับมาแบบเป็นระยะ ผมจึงตัดสินใจว่าผมจะทำความเร้วไม่เกิน 30 และเลือกใช้จานหน้าเล็ก เพื่อลดภาระของกล้ามเนื้อ

เมื่อเป็นแบบนี้ Hr ของผมเลยอยู่ที่ปริ่มๆ Zone 1 นั่นหมายความว่า ถ้าผมปั่นคุม Zoneนี้ไป วันนี้ผมหม้อน้ำไม่แตกแน่ๆ

[vipop วิป๊อป]

ก่อนออกมาผมยังไมไ่ด้กินข้าว ดื่มแค่น้ำขวดเดียว ตอนแรกตั้งใจว่าจากปราณบุรีปั่นมาถึงกุย (สัก 50 กิโลเมตร) จะแวะกินข้าวมื้อแรกของวัน

ปรากฏว่าปั่นมาได้ 30 กิโลเมตรเท่านั้น หิวข้าวมากกกกกก มากจนรู้สึกหวิว โชคดีที่เจอปั๊มเลยแวะไปกินข้าวทันที

และโชคดีมากที่อาการร้อนในของผมวันนี้เลิกงอแง เลยกินไป 2 จาน และน้ำ 1 ขวดใหญ่ เติมน้ำในกระติก ยืดกล้ามเนื้อ พ่นสเปรย์ทายาเรียบร้อย ผมก็ออกปั่นอีกครั้ง

ตั้งแต่ช่วงกุยบุรีเป็นต้นไป อากาศร้อนมาก กว่า่จะถึงทับสะแกสารภาพว่าทรมานกับความร้อนมากๆ ครับ ส่วนอาการเจ็บขานั้นก็ดีๆ หายๆ เป็นระยะ แต่สามารถนั่งปั่นท่าปกติได้แล้ว

ส่วนแขนซ้ายนั้นยังไม่ค่อยแมีแรงดันชิฟเตอร์เช่นเคย

ปั่นๆ อยู่กำลังจะเข้าทับสะแกก็มีรถกะบะข้างหลังใส่จักรยานมา 3 คัน ขับแซงไปแล้วบีบแตร พร้อมกับเปิดไฟเลี้ยวซ้าย ไปจอดอยู่หน้าผมไกลพอประมาณ

ผมมองด้วยความแปลกใจว่าคือใคร พอปั่นเข้าไปใกล้ น้ำตาจะไหลด้วยความดีใจ เพราะเป้นรุ่นพี่คนหนึ่งชื่อแจ็คที่ผมรู้จักใน Endomondo

ผมเคยเจอแกที่งานแข่งอินทนนท์ตอนนั้นพี่แจ็คกำลังจะหมดแรง ผมเลยหยิบขนมหมีที่พกมาแบ่งให้ แล้วก็ปั่นต่อไป โดยไม่ได้คุยกับพี่แจ็คต่อ

และครั้งนี้ก็เป็นเรื่องบังเอิญมากที่แจ็คมาเจอผมและเป้นฝ่ายให้ผมเหมือนที่ผมเคยให้พี่แจ็ค

พี่แจ็คบอกว่าวันนี้แกขับรถไปชุมพรพอดี ตั้งใจไปไหว้กรมกลวงชุมพร เห็นกะทู้ในเฟสว่าผมจะปั่นลงชุมพร ก็พยายามมองหาตลอดทาง กลัวจะเลย

พูดจบพี่แจ็คหยิบน้ำเย็นกับชามะนาวเย็นๆ ให้ผม

ชื่นใจมากกกกกก มากจนพี่แจ็คบอกว่า เฮ้ยๆๆๆ ไ่ม่ต้องรีบกินมีอีกเยอะ

^^ เหนื่อยๆ ก็เหนื่อยแต่เจอเหตุการณืแบบนี้แล้วก็หายเหนื่อย พี่แจ็คแกล้งถามผมส่าไหวไหม ถ้าไม่ไหวก็ยกอิเหม่าขึ้นรถเลย ไว้ค่อยมาซ่อม

ผมมองดูท้ายกะบะแล้วช่างยั่วยวนเหลือเกินสำหรับสภาพร่างกาย 2 วัน 300 กิโลเมตร ณ ตอนนี้

แต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจปั่นต่อ...

เส้นทางก่อนจะถึงบางสะพานโชคดีที่ 2 ข้างทางมีร่มไม้ใหญ่คอยบังแสงแดดให้เป็นระยะ

เริ่มมีเนินสลับมากขึ้น พอได้ไต่และอาศัยส่งทำความเร็วได้บ้าง

อากาศและแดดเริ่มร้อนขึ้น ผมแวะพักเติมน้ำอีกครั้ง ซื้อขนมปังกินเล็กน้อย คำนวนเวลาดูแล้วถ้าผมยังมัวอ้อยอิ่ง ผมจะถึงชุมพรมืดแน่นอน

และนั่นหมายความว่า ความปลอดภัยก็จะลดน้อยลงด้วย

ผมออกปั่นต่ออีกครั้ง อาการเจ็บขาตอนนี้ทุเลาขึ้นมาก ส่วนเส้นทางนั้นก็เริ่มเป็นเนิชันขึ้นกว่าเดิม

โชคไม่ดีที่ผมเจอลมสวนตลอดเส้นทาง

นอกจากสภาพร่างกายที่กำลังต่อสู้อยู่แล้ว สภาพหัวใจของผมก็ต้องต่อสู้ด้วยเช่นกัน

"ยังไงก็ต้องปั่นให้ถึงชุมพร"

ผมบอกตัวเองและย้ำอยู่ตลอดเวลาทุกครั้งที่ความท้อเกิดขึ้นในหัว

(อย่าว่าแต่สภาพผมเลยครับ อิเหม่าเองก็เริ่มแย่ ได้ยินเสียงกระโหลกดังแต่กๆ เป็นระยะ)

[vipop วิป๊อป]

แต่ป้ายบอกระยะทางกับบอกสถานที่ก็ทำให้ผมมีกำลใจมากขึ้น

ตอนนั้นประมาณกิโลเมตร 150 ก่อนจะเข้าไชยราช เส้นทางยังคงเป้นเนินสลับเหมือนเดิม

และใครจะรู้ว่าอาการสะสมทั้ง 2 วันของผมจะเล่นผมเข้าให้

ในขณะที่ลงเนินมาด้วยความเร็วประมาณ 30

(ผมเปลี่ยนตำแหน่งจับแฮนด์ไปข้างสเต็มพอดีเลยเห็นตัวเลขบนกามิน)

อยู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงล้อกระแทกหลุมดัง ป๊อง!!!แล้วผมก็ร่วงลงสู่พื้นถนนทันที กลิ้งไปหลายตลบ และ 1 ในตลบนั้นหัวผมด้านซ้ายฟาดเข้ากับถนนอย่างจัง

ตั้งสติได้ผมค่อยๆ ลุกขึ้นยืนมองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เห็นอิเหม่านอนอยู่เลยหลุมมาไม่ไกล เลนส์แว่นหลุดไปข้างหนึ่ง กระติกทั้ง 2 ใบกระเด็นไปอีกข้างหนึ่ง มือถือหล่นออกจากกระเป๋าหลังเสื้อ

ส่วนตามร่างกายนั้นมีเจ็บนิดหน่อย แต่ได้กางเกง ถุง มือและปลอกแขนช่วยเซฟไว้หมด เลยไม่เป้นอะไรมาก

ร่างกายไม่เป้นอะไรนึกขึ้นมาได้เลยถอดหมวกสำรวจกบาลตัวเอง

ไม่มีอาการบาดเจ็บหรือมึนเลยสักนิด

ผมโชคดีมากที่หัวฟาดถนนแล้วไม่เป้นอะไรเลย และไหปล้าร้าไม่หัก ทั้งๆ ที่ตอนล้มนั้นไหล่ลงเต็มๆ

เดินไปเช็คสภาพอิเหม่า (อิเหม่าใส่ Bitex)

ปรากฏว่าล้อไม่เป็นอะไรเลย และอิเหม่าก็มีแค่รอยถลอกที่แฮนด์นิดหน่อย

แล้วผมก็ออกปั่นต่ออีกครั้ง แต่คราวนี้ได้อาการปสดฝ่ามือเพิ่มมาด้วยนิดหน่อย ก็พยายามสะบัดๆ จนอาการหาย

[vipop วิป๊อป]

ผมปั่นต่อมาจนผ่านเขาโพธิ์

ก็เจอกับป้ายยินดีต้อนรับสู่จังหวัดชุมพร

(ตอนนั้นผมมองดูการ์มินทุกกิโลเมตรเลย)

โอ้โหดีใจมากกกกกกกกกก

ยิ่งตรงไหนมีเนินส่งด้วย ผมยิ่งทำความเร็วมากขึ้น โดยลืมไปว่าตัวเองเจ็บอยู่

จนเลยเขาโพธิ์มาได้ไมไ่กล ดูเวลาแล้ว ผมถึงบ้านมืดแน่ๆ เลยตัดสินใจโทรให้พี่สาวขับรถมาจากบ้านเพื่อมาปิดท้าย

พอมืดแล้วจะได้ปลอดภัย โดยนัดแนะเจอกันระหว่างทาง

โดยมารู้ตอนเจอกันว่าแม่กับน้าสาวก็มาด้วย

พอเจอกันผมยังคงไม่หยุดปั่น แต่ให้แม่คอยส่งน้ำให้ด้วย ได้เสียงเชียร์จากครอบครัว ได้น้ำเย็นๆ

เจอเนินกี่เนินผมยืนโยก ยืนสปิ้นเหมือนอดปั่นมานานแสนนาน ฮาาาาาา

40 กิโลเมตรสุดท้าย ผมปั่นอย่างมีความสุขมาก ตอนนั้นจะทุ่มนึง ฟ้าเริ่มมืดแล้ว

หลายคนเห็นผมแล้วก็งง ที่อยู่มีคนปั่นจักรยานนำรถยนตร์ปั่นผ่านไป เหมือนกำลังแข่งกับอะไรอยู่

ผมเชื่อว่าสำหรับคนปั่นจักรยาน จะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เรามีความสุขมากๆ ทั้งๆ ที่เหนื่อยแสนเหนื่อย

ภาษาวิชาการคิดว่าจะเป็นการหลั่งของสารเอนโดฟิน

และร่างกายมนุษย์นั้นมหัศจรรย์มากๆ จากที่คยเจ็บ เคยชา

ผมไม่หลงเหลืออาการเหล่านั้นอีกเลย

ปั่นไปติดไฟแดงเจอแก๊งค์ฮาเล่กลุ่มใหญ่ พอเขาถามว่า ไอ้น้องปั่นมาจากไหนจะไปไหน

พอบอกมาจากกรุงเทพไปชุมพร วันนี้วันที่ 2 เขาก็ตกใจร้อง เฮ้ยยยย น้องบ้าเปล่า

^^

สุดท้ายผมถึงที่หมายปลายทางคือบ้านประมาณทุ่มนึง

ดีใจที่ตัวเองทำได้ รักษาคำพูดได้

ดีใจที่น้าสาวหายดี

ดีใจที่ได้รู้ว่า พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ในสังคมจักรยานและที่เรารู้จักมีน้ำใจและเป็นห่วงเรามาก

และก่อนนอนหลับด้วยสภาพร่างกายที่ปั่นครบ 500 กิโลเมตร ผมก็อดไม่ไ่ด้ ที่จะน้ำตาไหล

ที่ครั้งหนึ่งในชีวิต...ผมทำได้อย่างที่ตั้งใจ ด้วย 2 ขา กับอิเหม่า...คู่หูของผม

^^

[KobeeIsamaN]

แหล่มเลยยยย

[insane]

สุดยอด แล้วก็ขอแสดงความยินดีด้วยที่ทำสำเร็จ การปั่นคนเดียวกับระยะทางไกลๆนี่มันการวัดแรงกายแรงใจอย่างแท้จริง ^^

[mediamix]

สุดยอดเลย

[nachui1957]

ยินดีด้วยครับ ที่ทำสำเร็จดังหวัง
หน้าตาเหมือนคุณแม่เลยครับ

[kaesan]

ยินดีด้วยครับ