(สรุปทริป) 2ล้อปั่น ท่องเที่ยวเชิงนิเวศสัมผัสวิถี AEC ตอน เวียตนามเหนือ ฮานอย - หล่าวกาย(ลาวไก) - ซาปา-เดียนเบียนฟู 4-15 เมษายน 2

[ตันซ่งไช้]

ขออนุญาตลงรูปที่ห้องนี้นะครับ เพราะห้องสรุปทริปนั้นมีกระทู้มาก แต่ละกระทู้จะถูกดันลงเร็วมาก


5 เมษายน 2557 นครพนม ท่าแขก วินห์
......5 เมษายน 2557 ขึ้นห้าค่ำ เดือนห้า ปีมะเมีย กองทัพสยามยกมาถึงนครพนม ข้ามแม่น้ำโขงผ่านดินแดนล้านช้างเข้าสู่แค้วนอันนัมเพื่อมาเจริญสัมพันธไมตรีไทย-ญวน โดยมีท่านองเชียงลัม ราชทูตอันนัมให้การต้อนรับ

อาหารเช้า สัญญาลักษณ์ของนครพนม ไข่กระทะ

ภูมิประเทศดินแดนล้านช้าง

เหล่าพ่อค้าวานิชจอดเกวียนที่ด่านชายแดนลาว-อันนัม

สองหัวหมู่ทะลวงฟันกับเชลยสาวชาวญวน


ด่านลาวนาเพ้า ด่านญวนจาลอ

เสบียงอาหารยามเพลในแดนอันนัม หมูสามชั้นต้มเค็ม ยำหัวปลี อร่อยมากกกกก

อ.ถาวร นำทัพจากเมืองท่าแซะ ชุมพรมาสมทบ

บ้านเมืองในแตว้นอันนัม




อาหารเย็นที่เมืองวินห์

หอยเวียตนาม ไม่ต่างจากหอยสยาม

ซุปต้มผัก พบเจอทุกมื้อ

โกอี่ สมเกียรติ จากนครศรีธรรมราช

น้ำปริศนา ไม่มีใครกล้ากิน

ท่านDizzzy มาพบรูปสลักของตนเอง

จ่าเชิดแห่งราชนาวีสยามพบรูปสลักเทพเจ้าสององค์ที่เมืองวินห์ เทพศักดิ์สิทธิ์ ลูบคลำพุงท่านเทพแล้วจะโชคดี เงินทองไหลมาเทมา

[Chanchai2071]

-ขอติดตามครับ

[ตันซ่งไช้]

6 เมษายน 2557 วินห์-นินห์บินห์
มื้อเช้าที่ค่ายเมืองวินห์ เหล่าแม่ทัพนายกองปรึกษาหารือเส้นทางในวันนี้

แม่ทัพสยามโปรยอาวุธเคมีชีวภาพลงบนแผ่นดินอันนัม กลายเป็นฝนเหลืองเพราะดื่มน้ำน้อย

เวียตนามมีถนนสายหลักทอดยาวเหนือจรดใต้ เขากำลังขยายถนน บ้านเรือนถูกรื้อตลอดแนว เดือดร้อนแก่อาณาประชาราษฎร์



ท่านลัม มัคคุเทศก์บอกว่านี่คือยาสูบ....แต่ผมมองไม่เห็นไร่ต้นยาเลย


ท่านเปี๊ยกจากสำเหร่

มาได้ครึ่งทาง เรานำม้ามาขี่เป็นทัพหน้ามุ่งสู่เมืองนินห์บินห์


ฮูหยินซิว

ฮูหยินซิวกับแม่นางตุ๊ก ตุ๊ก

ท่านเวช จากนครปฐม โชคร้าย อยู่ไม่ตลอดทริป


นักเรียนชาวเวียต


โกอี่พบของถูกใจ


แม่นางผู้นี้หาใช่เจ้าสาวของข้าพเจ้าไม่ แม่นางนั่งมอไซค์มารอคอยเจ้าบ่าวแล้วกระผมก็สาระแนไปถ่ายรูปคู่กับนางเสียงั้น





ท่านชัยวัฒน์ ตัวใหญ่แต่ม้าเล็ก



รูปข้าพเจ้าเอง ท่านชัยวัฒน์กรุณาถ่ายให้

เข้าเมืองละคร้าบ.....ลดความเร็วด้วย

หอไอเฟล คงไม่ได้สร้างมาตั้งแต่สมัยจักวรรดินิยมฝรั่งเศษหรอกนะ

บ้านชาวอันนัมแคบๆเหมือนตึกแถวห้องเดียวที่เพื่อนบ้านข้างเคียงโดนเวรคืน ไม่มีหน้าต่างด้านข้าง ไม่อึดอัดกันเลยหรือ.....เห็นบ้านชาวอันนัมแล้วทำให้นึกถึงบ้านนกนางแอ่นที่ภาคใต้ของสยาม

[ตันซ่งไช้]

เรามาดี ชาวอันนัมจึงเปิดประตูเมืองต้อนรับ

หมอแอนนี่ สาวเสียงนกหวีดจากปากน้ำโพ

ผมไม่เคยไปกุ้ยหลิน เขาว่ากันว่านี่คือกุ้ยหลินของเวียตนาม













ฮัลโล่ แอม....ชาวเวียตนามอัธยาศัยดี ทักไปเถอะเขาจะทักเราตอบ


พ่อหล่อ ลูกสวย
















ท่าน Dizzzy แปลเป็นภาษาเวียตนามว่า ด๋าวด่าว

แม่นาง ตุ๊ก ตุ๊ก

เส้นทางสายนี้ต้องมาด้วยจักรยานเท่านั้น จึงจะสัมผัสกับความงามได้อย่างเต็มที่

[ตันซ่งไช้]

ถึงแล้ว วัดไบดินห์

สาวแคว้นอันนัม งามน่าหลงไหล

ชุดประจำชาติและหมวกประจำชาติ


ภาหนะนำชม








ระเบียงคดของวัดไบดินห์ มีพระพุทธรูปหินมากมาย

ชาวอันนัมเชื่อโชคลาง พากันลูบไล้พระพุทธรูปจนเป็นมันแผลบ







มาทริปนี้โชคดี ได้พบลุงโฮตัวเป็นๆ






เต่าโลหะ เป็นสนิมจนฟูไปทั้งตัว

คืนนี้เหล่าคณะทูตจากแดนสยามพักที่ YENNHI HOTEL


รูปนี้แถม

[ตันซ่งไช้]

7 เมษายน 2557 รวมภาพชุด ฮาลองบก
ขึ้น ๘ ค่ำ เดือน ๕ ปีมะเมีย ขุนนางอันนัมฝ่ายต้อนรับพาคณะสัมพันธไมตรีสยามไปล่องเรือชม ฮาลองบก....ที่นี่ฝีพายเขาพายเรือด้วยตีน ปลายทางที่แดนประหาร ณ.ที่นั้นพวกเราจะโดนรุมทึ้งด้วยบรรดาแม่ค้าที่มาเสนอขายขนมขบเคี้ยวและเครื่องดื่ม ถ้าเราไม่เอาพวกนางจะชี้ไปที่ฝีพายของเราและพูดว่า"Tip for her" ถ้าเราซื้อให้ฝีพายไม่กินหรอก นางจะเก็บไว้ขายคืนพวกแม่ค้า ดูๆแล้วช่างเหมือนกับธุรกิจขายภัตตาหารบิฑบาตรในสยามประเทศของเราเลย เป็นธุรกิจแบบ Rotary
ท่าเรือเที่ยวชมฮาลองบก


เรือแต่ละลำมีทะเบียนด้วย ไม่รู้ว่ามีใบขับขี่ไหม

อาจารย์แม๊กลงเรือเป็นคนแรก



ภาษาไทยนั้น เ้ข้าไปอยู่ในเรือเรียกว่า"ลงเรือ"นะขอรับ คนสมัยใหม่มักเรียกว่าขึ้นเรือ



เฮียเพ้งกับท่านมนตรี

เรือที่นี่พายด้วยตีน


นั่งในเรือแล้วก็ขอให้ชมทิวทัศน์ไปข้างหน้า พยายามอย่าหันมาทางด้านหลัง....ไอ้ย่า












ท่านวีรเดชจากเมืองโคราช



แหงนหน้ามองขึ้นไปบนภูเขา มีแพะหรือเลียงผาเดินอยู่บนหน้าผาสูงชัน




อาเจ๊แกนั่งเหมือนคลอดลูก.....รูปนี้ลุงบุญส่งเป็นผู้ถ่ายขอรับ











มีถ้ำสามถ้ำ









พี่ตึ๋งกับพี่เปี๊ยก ออกแรงพายเองหนีแม่ค้า ไม่ได้กินหรอกเฮ้ยยยย

[ตันซ่งไช้]

มาถึงปลายทาง เราจะโดนรุมโดยเหล่าแม่ค้า


ถ้าเราไม่ต้องการ นางก็จะชี้ไปที่ฝีพายของเรา "Tip for her(him) ฝีพายของเราได้มาแล้วไม่กินหรอกครับ นางจะเก็บไว้ขายคืนพวกแม่ค้านั่นแหละ เป็นธุรกิจแบบโรตารี เหมือนธุรกิจขายอาหารบิฑบาตรในบ้านเราเลย


แม่ค้าเหล่านี้น่ารำคาญมากแค่ไหน โปรดสังเกตุสีหน้าของซิวฮูหยินดูเอาเถิด









ที่เห็นเป็นสีเขียวๆทั้งสองด้านนั้นคือตันข้าวขอรับ อันนัมประเทศใช้พื้นที่อย่างคุ้มค่า มีที่ว่างตรงไหนเป็นต้องเพาะปลูกซีน่ะ












ฝรั่งเวียตนาม.....อยู่บ้านเราเคยกินฝรั่งเวียดนามผลละสิบบาท มาเที่ยวนี้ได้เห็นฝรั่งเวียตนามตัวเป็นๆ


มีธรรมเนียมทิปให้ฝีพายลำละ100บาท แต่แม่นางทำท่าน่าสงสารว่าเหนื่อยเต็มที่จะขอเพิ่ม เราชี้ไปที่ไกด์ เธอกลัวไกด์ครับรีบส่งเราเลย.....อย่าทิปก่อนถึงฝั่งนะขอรับเดี๋ยวนางจะโยกโย้ไม่ยอมเข้าฝั่ง

[ตันซ่งไช้]

ขึ้นจากเรือที่ ตามก๊ก ฮาลองบกแล้ว คณะทูตสัถวไมตรีไปเที่ยวชมพระราชวังโบราญอายุพันปีที่ HOA LU District กำลังมีงานเทศกาล มีการจำลองพิธีกรรมในสมัยโบราญ หลังจากกินมื้อเพลแล้วเราก็เดินทางสู่เมืองฮานอย ราชธานีปัจจุบันของอันนัมประเทศ วันนี้สุสานท่านโฮจิมินห์ไม่เปิด แต่ก็มีด้านดีคือเราถ่ายรูปกันได้ตามสบาย แล้วไปชมสำนักการศึกษาขงจื้อ เพลาเย็นไปชมทะเลสาบคืนดาบ ยามคำชมละครหุ่นกระบอกน้ำ


ควายสามัคคี มีทั้งเหลืองและแดง

ที่พระราชวังโบราญมีงานเทศกาล



ลุงเวียต MAI QUOC VIET ร้อยเอกโกวิท นายทหารผ่านศึกประสบการณ์โชกโชน ผ่านมาแล้วทั้งสงครามอาวุธและสงครามอดอยาก พูดไทยชัดกว่าท่านลัม เกิดที่เมืองไทย

ที่พระราชวังโบราญมีการแสดงจำลองพิธีกรรม

ข้าพเจ้าเดาว่า นักแสดงเสื้อเหลืองคงจะเป็นฮ่องเต้



ฮ่องเต้พระองค์จริง


ความที่เป็นคนชอบจักรยานจึงอดที่จะถ่ายจักรยานไม่ได้ ขอท่านทั้งหลายอภัยเถิด

อาหารกลางวัน จานนี้เป็นเนื้อแพะ....อร่อยครับ

ท้องถนนในกรุงฮานอย


ทางเข้าสุสานท่านโฮจิมินห์

วันนี้สุสานปิด แต่ก็เป็นโอกาสดี เราถ่ายรูปด้านนอกได้ตามสบาย ถ้าเป็นวันเปิดให้ชม เราจะถูกเก็บกล้องและปิดโทรศัพท์

มีทหารหน้าตาถมึงทึง คงเกิดมามีกรรมชีวิตนี้ไร้รอยยิ้ม

ทหารมาผลัดเปลี่ยนเวร ดูท่าเดิน...เท่ห์สุดๆ แต่ไร้รอยยิ้ม





ห้องน้ำGreenPeace มีต้นไม้ลำต้นโด่เด่ทะลุหลังคาไปชูช่อกิ่งก้านสาขาข้างนอก


ลุงโกวิทบอกว่านี่คือเจดีย์เสาเดียว.....อืออ....เจดีย์ก็เจดีย์ครับ

ท่านทั้งหลายเห็นเป็นเจดีย์ไหมขอรับ ถ้าเป็นแดนสยามบ้านเราคงเรียก"ศาล"ศาลเจ้าแม่กวนอิม


เดินขึ้นไปดูบนเจดีย์ได้

ภายในเจดีย์ประดิษฐานรูปเจ้าแม่กวนอิม

เกวียนคันนี้คงจะซื้อ Secondhand มาจากอาณาจักรโชซอน


ลูกเพ่วางบ้องโชว์ไว้หน้ารถแบบนี้ รถคันนี้กระผมไม่กล้าไปด้วยดอกขอรับ


ณ.ที่แห่งนี้ในอดีตเป็นสำนักการศึกษาขงจื้อ ปรมาจารย์แห่งเอซีย นักเรียนในยุคปัจจุบันนิยมมากราบไหว้เพื่อขอให้ตนเองสอบผ่าน......แล้วทำไมไม่ตั้งใจเรียนล่ะหนู

นักเรียนชาวอันนัมมาเป็นขบวนมีครูพามา



ข้าพเจ้าอ่านไม่ออกครับ...ท่านใดอ่านออกช่วยบอกที

สรรพตำราโบราญจารึกบนแผ่นศิลาตั้อยู่บนหลังเต่า

ดูๆไปก็คล้ายสรรพตำราที่จารึกบนศิลาในวัดโพธิ์แห่งสยามประเทศ




สาว(ไม่)น้อยในชุดอ๋าวหย่ายสีขาวเป็นนักเรียนมัธยมปลายนะขอรับ ส่วนคนที่ยืนข้างๆเขาเป็นโรคแพ้เครื่องแบบมัธยม

นึกถึงเพลงของท่านพี่หงา คาราวาน"สาวญวนยิ่งดูชื่นบาน มีชื่อมานาน ผิวนวล ผิวนวล"


อ่านไม่ออกขอรับ บรรยายไม่ได้

ท่านขงจื้อ ปรมาจารย์แห่งเอเซีย




สินค้าของที่ระลึก หน้ากากทำจากกระด้ง ถ้าไม่เกะกะก็อยากจะซื้อกลับบ้านสักอัน ยายเมียข้าพเจ้าชอบว่าข้าพเจ้าหน้าบานเหมือนกระด้ง




นักเรียนนั่งวาดรูป

เห็นนักเรียนเหล่านี้แล้วนึกถึงตนเองตอนเป็นเด็ก สมัยเรียนปวช.ข้าพเจ้าเคยไปนั่งวาดรูปตามวัดแบบนี้แหละขอรับ


เหล่านักศึกษาไกล้จบมาถ่ายรูปร่วมกัน....สรุปว่าสถานที่แห่งนี้อวลไอไปด้วยบรรยากาสของการศึกษา



คันนี้เขาวางโชว์หน้าร้าน



กรุงฮานอยย่านเมืองเก่า



ทะเลสาบคืนดาบ

ชาวเวียตนามภาคเหนือตัวสูงใหญ่กว่าชาวภาคกลาง ก็พอๆกับคนไทยนั่นแล แต่ลูกท้อของนางนั้นบะระเหิ่ม



ศาลเทพเจ้ากวนอู


ภายในศาลเทพเจ้ากวนอู


ท่านบัณฑิต จอหงวนแห่งแคว้นอันนัม

ร้านค้าริมทะเลสาบ




จ่าเชิดเดินชมเมือง


กัลบกในกรุงฮานอย ถ่ายรูปท่านได้เพียงชอตเดียวท่านก็ยกมือห้าม....แบบนี้ในอดีตชาวสยามเรียกว่า"ลมโชยบาร์เบอร์"หรือ"โคนมะขามบาร์เบอร์"

แผงลอยริมทาง ไม่เห็นมีเจ้าหน้าที่เทศกิจ


เจ้านีมาแบบ Mobile vender


ร้านขายกระเป๋าที่อ้างว่าร้านของตนขายถูกที่สุดในเวียตนาม ที่นี่ได้พบชาวสยามที่ทำงานอยู่ในฮานอยเสียดายลืมถ่ายรูปท่านนั้น


อาหารเย็น ก่อนดูละครหุ่นน้ำ



โรงละครหุ่นน้ำ กระผมมิได้ถ่ายรูปขณะแสดง เกรงจะเสียมารยาท

[ตันซ่งไช้]

8 เมษายน 2557 ฮานอย-เดียนเบียนฟู

วันอังคาร ขึ้น ๙ ค่ำ เดือน ๕ ปีมะเมีย วันนี้เดินทางทั้งวันจากกรุงฮานอยสู่เมืองแถง(เดียนเบียนฟู) คณะทูตแต่ละคนออกอาการง่อยรับประทานไปตามๆกัน รูปถ่ายก็ไม่ชัดเพราะถ่ายผ่านกระจกรถ หากดูรูปแล้วไม่ต้องตาต้องจิตก็ขอได้โปรดอภัยด้วยเถิด....ที่เมืองแถงนี้เป็นแหล่งคนไทย(ดำ)...แต่ผิวขาวกว่าไทยสยามอย่างเรา

ได้ยินมาว่าเมื่อคืนนี้มีแม่ทัพนายกองบางท่านไปตีบ้านคีเมืองที่กรุงฮานอยยามดึก....ยังไงก็บันยะบันยังกันหน่อยนะท่าน พวกเรามาเจริญสัมพันธไมตรี หาใช่มาทำศึกสงครามไม่


ที่กรุงฮานอยมีห้างบิ๊กซีด้วยนะ


กองทัพมอเตอร์ไซค์ แต่เสียงไม่แปร๊นแบบพวกแว๊นบ้านเรา



ไฟแดง...สาวอันนัมเสื้อแดงมาหยุดอยู่ที่เส้นขาว.....


หลังจากนั้นแม่นางก็โดนรุม....


โดนรุมด้วยฝูงแมงกะไซค์


รถเมล์ที่นี่เป็นสีธงชาติทุกคัน


เขาวางสินค้าขายกันจนไปยันถึงแนวถนนกันเลย


ดอกไม้งามๆที่ปั้มน้ำมัน(จอดฉี่)












ร้านค้าริมทาง





เริ่มเข้าเขตชาวไทยดำ



บ้านของชาวญวนนั้นดูไม่น่าอยู่เอาเสียเลย แคบๆทึบๆไม่มีหน้าต่างด้านข้าง มาเห็นบ้านชาวไทยดำแม่จะเป็นกระต๊อบแต่ก็ดูน่าอยู่กว่า มีหน้าต่าง มีชายคาบังแดดส่องผนัง มีระเบียงนั่งเล่นได้









อาหารกลางวันขอรับ ยำหัวปลีหมดก่อนเลย น้ำแกงมื้อนี้อร่อยดีเค็มๆหวานๆ...แต่ไก่ต้มและหมูสามชั้นนั้นดูเหมือนจะตามหลอนไปทุกมื้อ


ไข่เป็ดฟองละ 6 บาท


แม่ค้าลูกท้อ นางมีเทคนิคการขายที่สุดยอด นางจะก้มๆเงยๆหยิบลูกท้อในกระจาด ทำเอาหนุ่มสยามตาเหลือกลานพากันชี้กระจาดโน้นกระจาดนี้ไปเรื่อย ดูอย่างเดียวไม่สึกหรอก็ไม่เป็นไรดอกนะ แอม


ซ่อมถนน ยังใช้แรงงานคนแบกปุ้งกี๋ขนหิน ต้มยางมะตอยใส่ฝักบัวราด....แต่ที่ถนนสายหลักเห็นใช้เครื่องจักรปูหินคลุกยางมะตอยแบบของเราแล้ว




บ้านที่ภาคเหนือไม่เห็นมีศาลพระภูมิ เพิ่งเห็นศาลนี้เป็นศาลแรก


อนุเสาวรีย์ของผู้ใดหาทราบไม่






เต็มทน เต็มทน ขอปล่อยอาวุธชีวภาพริมทางก่อนละ




ลุงกุศลจากเมืองโคราช

ท่านตู่จากท่าแซะ


อาหารเย็นวันนี้ที่เมืองแถง โปรดสังเกตุว่ามีไก่ต้มอีกแล้วววว.....ติดกับจานไก่คือมะเขือดองกินกับน้ำกะปิ ถ้ามีปลาทูสักหน่อยก็ดี.....กะปิเวียตนามนั้นกลิ่นสุดยอด

[ตันซ่งไช้]

9 เมษายน 2557 เมืองแถง(เดียนเบียนฟู)
วันพุธขึ้น ๑๐ ค่ำ เดือน ๕ ปีมะเมีย ชาวสยามมาถึงเมืองแถง บรรยากาศของเมืองเป็นเรื่องของการสัปยุทธระหว่างชาวอันนัมกับจักวรรดิ์นิยมฝรั่งเศษ ชาวสยามอย่างเราก็พลอยสะใจไปกับเขาด้วยเพราะเราก็เคยโดนบักสีดาชนชาตินี้มันข่มเหงเอาหนักเหมือนกัน เมืองแถงเป็นถิ่นที่อยู่ของชาวไทยดำ พี่น้องของเรา


เฝอ อาหารเช้าที่โรงแรมชามนี้อร่อยดี น้ำซุปใส่มะเขือเทศ....เป็นตาแซบ


ชมภาพแม่นางขายส้ม



พิพิธภัณฑ์สงครามเดียนเบียนฟู กำลังสร้างใหม่


อาคารพิพิธภัณฑ์หลังเก่า


ท่านลัม ซื้อตั๋วเข้าชม


อ.ถาวรชักไม่อยากกลับบ้านแล้วละ



เจ้าหน้าที่นำชม



ท่านโฮจิมินห์ กำลังปฤกษาหารือแผนการรบกับท่าน หวอ เงวียน ซ้าป (โว เหงียน เกี๊ยบ)


เจ้าหน้าที่บรรยายเป็นภาษาเวียตนาม ลุงโกวิทแปลเป็นภาษาไทย....ความจริงลุงโกวิทบรรยายเองก็ได้เพราะท่านเป็นทหารเก่ารู้เรื่องดีกว่าแม่นางด้วยซ้ำ แต่ท่านให้เกียรติแม่นางเจ้าหน้าที่


"เวียตมินห์"คือทหารของท่านโฮจิมินห์ "เวียตกง"คือทหารคอมมิวนิสต์.....ความจริงก็คือพวกเดียวกันนั่นแหละ


ยุทธโธปกรณ์ทุกอย่างเสียเปรียบฝ่ายฝรั่ง รองเท้าฝ่ายเวียตนามทำจากยางรถยนต์.....เมือเป็นเด็กข้าพเจ้าเคยใส่รองเท้าแบบนี้ คนไทยเรียกว่ารองเท้าเวียตกง(สมับสงครามเย็น)ต่อมาเรียกว่ารองเท้า รพช. บอกได้เลยว่า......โคตรทน


เขี้ยวเล็บฝ่ายเวียตนาม


แหนบรถหัก ซ่อมแซมโดยใช้ไม้ดาม


ยุทธโธปกรณ์ต่างๆ


เครื่องสีข้าว เหมือนของชาวสยาม


รถเข็นนำเสบียงอาหารไปส่งให้ทหารในแนวหน้า


จักรยาน เปอร์โซ แข็งแรงมาก บันทุกข้าวห้ากระสอบไปส่งแนวหน้า


ครัวหุงข้าวในอุโมงค์ มีระบบสลายควันไฟ


หญิงชาวไทยดำ ขายน้ำผึ้ง



ขายเนื้อแห้ง


หญิงชาวไทยดำที่เกล้ามวยผมสูงขึ้นไป หมายความว่า"เอาผัวแล้ว"


อาจารย์แม๊กจะไปช่วยชาวอันนัมรบกับฝรั่ง


ร่องสนามเพลาะ


ยิงรถถัง ต้องยิงที่ล้อ ถ้าล้อเสียหายรถจะเดี้ยงไปไหนไม่ได้


RED BULL นั้นมีขายทั่วโลก แต่กระทิงแดงขวดนี้เป็นภาษาไทย และนิสัยกินแล้ววางทิ้งส่งเดชแบบนี้ก็นิสัยไทยๆ ที่อนุสรณ์สถานเดียนเบียนฟู.......ด๋าวด่าว



ทัศนียภาพเมืองแถง


ทางลงอุโมงค์



ร่องสนามเพลาะของฝรั่งเป็นแนวซิกแซกป้องกันโดนยิงกรอก




ท่านผบ.เผ่า






ครูไทยกับนักเรียนเวียต







หญิงชนเผ่าม้งเดินขึ้นมาจึงโดนยิงเสียหนึ่งภาพ


กัลบกผู้นี้ดูคล้ายๆคนเคยรู้จัก


เหล้าว้อดก้า อาหารกลางวัน


เพลาบ่าย ชวนจ่าเชิดไปเที่ยวตลาด


แม่ค้าขายหมวก....เป็นตาฮัก


แม่นางชาวไทยดำขายเนื้อแห้ง...ไม่เกล้าผมหมายความว่ายังโสด


อำแดงไทยดำเกล้าผมทรงสูง"เอาผัว"แล้ว



รถนอนแบบนี้มีบริการในดินแดนอันนัมแลแดนล้านช้าง...เราใช้เดินทางจากเมืองแถงไปเมืองหล่าวกาย


ที่นอนสองชั้น ถ้าจะนั่งต้องขัดสมาธิ แถวริมบนนั่งไม่ได้หัวยันเพดาน ไม่มีห้องสุขา หากปวดก็จอดข้างทาง....ตัวใครตัวมัน กลางคืนไม่มีใครเห็น


ท้ายรถ นอนห้าคน



ปลีกวิเวกก่อนเลย



รถมีเพียง 40 ที่ ส่วนเกินนอนที่พื้น (บนรถถอดรองเท้าทุกคน)

[ตันซ่งไช้]

10 เมษายน 2557 หล่าวกาย-ซาปา ขาไป
วันพฤหัสบดีขึ้น๑๑ค่ำ เดือน๕ ปีมะเมีย เหล่าแม่ทัพนายกองชาวสยามต่างมีโอกาสได้นั่งบนหลังม้าหลังจากเป็นง่อยกันมาหลายวัน ม้าที่ฝีเท้าดีก็ห้อตะบึงไปถึงเมืองซาปาทันเวลาอาหารเพล แต่ข้าพเจ้ามัวเถลไถลแวะถ่ายรูปหาใส่ใจต่อการเดินทางไม่ จึงไปได้เพียงครึ่งทางแล้วก็โดนเก็บขึ้นรถเสีย....ครั้งหน้าเอาแบบนี้ดีไหม แจกอาหารกลางวันกันคนละกล่องแล้วปล่อยตามอำเภอใจของแต่ละคนใครจะไปถึงสักกี่โมงยามก็ได้

รถนอนที่เรามาก็เป็นเช่นนี้แล แต่มิใช่คันนี้


ชาวชนเผ่าแลดูพวดเราด้วยความสงสัย...ด๋าวด่าว


ภายในเขตเมืองอย่าควบเร็วนะ



ออกนอกเขตเมืองแล้ว เชิญห้อกันตามสบาย


ไร่นาสาโทของราษฎรชาวหล่าวกาย






ท่านพี่ใช้ยางยี่ห้อ KENDA เข็นดะ


แลเห็นระยะทางบนหลักแล้วอย่าเพ่อชะล่าใจ ขอบอกให้ว่า.....ขึ้นอย่างเดียวขอรับ





เซ้ง โมโน สเตอริโอ





ที่บ้านกระผมเคยปลูกต้นกระดังงาการะเวก มันขึ้นไปคลุมหลังคาแบบนี้เลย แต่ต้นมันตายเสียแล้ว....เสียดาย



หมอแอนนี่อ้าปากเหมือนปลาขาดอ๊อกซิเจน



สิงห์คอนวอย ชูมือให้กำลังใจ











หญิงชาวม้งสวมหมวกประจำเผ่า เผ่าแมงกะไซค์








มีต้นสนแบบยุโรปเลย





พาวเวอร์ เรนเจอร์ กำลังจะแปลงร่าง




โห.....อะไรจะแหววขนาดนั้น



อีกไม่กี่ปีสภาพแวดล้อมจะแปรเปลี่ยน

[ตันซ่งไช้]

คนพื้นเมืองซักผ้าในร่องน้ำริมทาง น้ำสะอาดและไหลแรง เห็นมีคันคล้ายๆลูกระนาดตามตรอกซอยบ้านเราอยู่ในร่องน้ำ คงเอาไว้ชะลอความเร็วของน้ำกระมัง


ชาวม้งเอาของมาขายริมทางโดยหาเกรงกลัวหน่วยเทศกิจไม่



สินค้างานฝีมือ ฟันแรงไปหน่อย







ตามมาเก็บละขอรับ รถบันทุกกับรถบัสมาเก็บคนที่ล่าช้าเพราะไกล้ถึงเวลานัดกับร้านอาหารแล้ว




ทิวทัศน์ขากลับสวยกว่านี้นะขอรัีบ...โปรดคอยชม

[ตันซ่งไช้]

10-11 เมษายน 2557 เมืองซาปา
วันพฤหัสบดีขึ้น ๑๑ ค่ เดือน ๕ ปีมะเมีย กองทัพม้าจากกรุงสยามก็เดินทางมาถึงเมืองซาปาแบบควบมาเองม้วนเดียวจบบ้าง โดนเก็บขึ้นรถบ้าง ที่ซาปาอากาศเย็นและมีหมอกขาวโพลน ทั้งเมืองมีแต่บรรยากาศของการท่องเที่ยวหารายได้จากคนมาเยี่ยม



โรงแรมของเรา



แลออกไปจากเมือง


โบสถ์คริสต์ที่ลานสันทนาการ


ตลาดเมืองซาปา


โดนัทอันใหญ่เท่าหน้าแม่ค้า อันเดียวกินอิ่มทั้งบ้าน




ร้านปิ้งย่างแบบนี้มีทั่วเมืองซาปา


ซาปาอากาศเย็นนะขอรับ สังเกตเสื้อแม่ค้าสาวดูเอาเถิด....แต่ลูกค้าไขมันสูงไม่กลัวความเย็น


แม่ค้านางนี้รินน้ำชาแจกฟรี....มีนมแต่ไม่ใส่นม


มิครสหายที่มิได้มาต่างถามถึงอาหารเก้งเอ๋ง ไม่พบครับ พบแต่เก้งอู๊ด



ตามสบายเถิดนะพี่ท่าน


ชนเผ่าม้ง พบเห็นทั่วไปในเมือง





ม้ง ในยุคสารสนเทศ


อาหารค่ำ


ลูกสาวขอรับ


นี่ก็ลูกสาว


สองเฒ่าผู้ยิ่งใหญ่


11 เมษายน วันศุกร์ เมืองซาปายามรุ่งอรุณ







เหล่าคณะทูตสันถวไมตรีเตรียมเดินทางไปเที่ยวน้ำตกซิลเวอร์


นักเรียนไปโรงเรียนยามเช้า


ลานสันทนาการ แลนด์มาร์คของชาวเรา


ระหว่างทางไปน้ำตก




น้องฝนมา พี่ต้องหลบน้องฝน



ร้านปิ้งย่างที่หน้าน้ำตก




น้ำตกซิลเวอร์




ท่าน DIZZZY ปั่นผ่านบ้านดิน







น้องหมูชะตาขาด


ชาวอันนัมใช้รถมอไซค์คุ้ม






แหล่งนัดพบของเรา


ลูกสาวคนเล็ก

[ตันซ่งไช้]

10 เมษายน 2557 ภูเขาปากมังกร
ภูเขาปากมังกรอยู่กลางเมืองซาปา ขึ้นไปจุดสูงสุดสามารถชมทิวทัศน์ได้แบบพานอรามา เขาว่าเป็นทางไปสู่สรวงสวรรค์ Heaven Gate แต่ข้าพเจ้ายังหนุ่มอยู่จึงยังไม่อยากไปสวรรค์ ด้านล่างมีสวนดอกไม้ The Garden of Twelve Earthly Branches สวน12ราศี








ดอกแปรงขวด รูปร่างเหมือนแปรงล้างขวด








ลุงแก้ว






ทางสู่สวรรค์




ลุงสมพร








ชาวม้ง


ชาวม้งที่มานั่งค้าขาย เห็นมีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น


ส่วนม้งผู้ชายนั่งจิบน้ำชา

[ตันซ่งไช้]

11 เมษายน 2557 หมู่บ้านกั๊ต กั๊ต
หมู่บ้านกั๊ต กั๊ต ท่านลัมเรียกว่า โหมวบ่านกั๊ตกั๊ต CAT CAT เป็นดินแดนของชนเผ่าม้งไปดูชมบ้านเรือนความเป็นอยู่และทิวทัศน์นาขั้นบันได







มาถึงที่นี่ข้าพเจ้าถามท่านลัมว่าที่นี่คืออะไร ท่านลัมตอบว่า โหมวบ่านกั๊ตกั๊ต แปลเป็นภาษาไทยว่าหมู่บ้านกั๊ตกั๊ตนั่นแล




































กระผมบอกมิตรสหายว่าแอบถ่ายม้งแก้ผ้าอาบน้ำก็ไม่มีใครเชื่อ นี่ยังไงละขอรับ














หนุ่มชาวสยามขี่มอไซค์เที่ยวกันสองคน คนพูกภาษาเดียวกันมาเจอกันก็ทักทายกันหน่อย