เรื่องตังส์พอแอบ เม้ม ผบ. มาได้บ้าง อิอิ
(ได้ตังส์มาทำงานวันละสามสิบบาท พี่ๆ คิดดูผมต้องมานะ มุ่งมั่นเก็บตังส์นานเพียงใด ถึงจะได้เป็นครอบครองในสิ่งที่รัก)
แต่....ผมยังคิดม่ายยยออกเลย จะเอาเข้าบ้านยังไงหว่า
ทุกครั้งที่ ผบ. ถามว่า ซื้อมาเท่าไหร่ ? ทีไร
ราคาที่ซื้อ ไม่เคยเกินห้าร้อยทู๊กกกกกที 55555555 (ใครเป็นเหมือนผมบ้าง หว่า ??? )
และเราต้องโม้ ความจำเป็นหรือประโยชน์ของมันราวกับ มันจะพาเราเหินบินลัดฟ้าได้
(ผบ. ก็หลงดีใจที่ผมเลิกเล่นมีด เลิกซื้อเลนส์กล้องถ่ายรูป หันมาออกกำลังกายบ้าง แต่ก็เหมือนเดิม เม้มมมม ตลอด)
ทุกวันนี้เฝ้ารอนับวันให้ถึงวันอาทิตย์โดยเร็ว ครับ
ราวกับหนุ่มน้อยมีนัดออกเดทกับสาวๆ ก็ไม่ปาน
เฝ้ารอด้วยความระทึกในดวงหทัยพลัน
อาฮุย