เราปั่นไปหาอะไร?

[krubannok]

ผมปั่นเพื่อสุขภาพครับ หัวเข่าไม่ดี หมอแนะนำให้ปั่น (ที่จริงบังคับเลย ถ้าไม่อยากเข่าพัง ตอนนี้มันยังไม่พัง) และปั่นเพื่อการท่องเที่ยวครับ ผมไม่ชอบความแรง ไม่ชอบความเร็ว แต่ชอบปั่นชิว ๆ กินลมไปเรื่อย ๆ ไม่ค่อยชอบการแข่งขันครับ

[oldhippie]

จะกำปั้นทุบดินไปหรือไม่ถ้าจะตอบว่าปั่นเพราะอยากปั่นครับ ไม่มีอะไรพิเศษ
- หมอไม่ได้สั่ง
- ไม่ได้ลดความอ้วน สูง ๑๘๐ ซ.ม. น้ำหนัก ๖๙ ก.ก.
- ไม่โอ้อวด รถไม่แพง
- ไม่ได้เข้ากลุ่ม ปั่นอยู่คนเดียว
- ไม่ได้ออกกำลังกาย เพราะออกกำลังกายโดยการวิ่ง
- ไม่ได้รักษ์โลกครับ

คือทั้งหมดที่ถามมา ตอบได้อย่างเดียวว่าปั่นเพราะอยากปั่นครับ

[ponkpich]

ปั่นไปหาตู้แช่
ตู้แช่ ต่างถิ่น ต่างหมู่บ้าน ต่างแดน
ผมมักรู้สึกว่า รสชาดเบียร์ ที่แช่ ต่างสถานที่นั้น
มีรสชาดแตกต่างกันไป
ทั้งๆ ที่เป็น ยี่ห้อเดียวกัน

เมาไม่ปั่นนะครัช

[ponkpich]

ไม่ได้โลกสวย แต่หลงไหลในจักรยาน เหมือน เห็นผู้หญิงสวยๆ แค่มองก็มีความสุข

ขณะปั่นมีความสุข กับบรรยากาศ สองข้างทาง ได้ถามหาจิตใจเราเอง ไม่มีใครมายุ่งเกี่ยว (มันโคตรสุขอ่ะ)

มีอีกเยอะ ขี้เกียจขุดมาบรรยาย จบนะ

[popTC]

คำถามนี้ก็เหมือนคำถามที่ว่า เราเกิดมาทำไม เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร เราทำอยู่ในปัจจุบัน คำตอบของผมมันอาจขึ้นอยู่กับความคิด กาลเวลาที่ผ่านไป เรื่องราวมากมายที่ประสบพบเจอของชีวิต ซึ่งคำตอบเหล่านี้ไม่มีคำตอบที่ตายตัว มันเปลี่ยนไปอยู่ตลอดเวลา ผมปั่นหาอะไร??????

แรกๆอยากปั่นเพราะ ประหยัดเวลาในการเดินทางไปเรียนหนังสือ(เร็วกว่าเดิน คือการปั่นรถจักรยานไปเรียน)
กลางๆอยากปั่นเพราะ สนุก มันส์ คิดถึงวัยละอ่อน เริ่มคลั่งไคล้ หลงรัก ชอบ อิสระ เหนื่อยดีนอนหลับสบาย
ปลายๆอยากปั่นเพราะ เพื่อค้นหาความแตกต่างของผู้คน ทั้งความคิด มุมมอง วีถิชีวิต วัฒนธรรม และอื่นๆอีกมาก
สุดๆท้ายๆอยากปั่นเพราะ เพื่อออกไปหาว่า เราปั่นหาอะไร เราเกิดมาทำไม เรามีชีวิตต่อเพื่อใครและเพื่ออะไร ผมออกไปหาคำตอบเหล่านั้นมาเพื่อตอบจิตใจตัวเอง ตอบตนเองให้ได้

คำตอบไม่อาจหามาได้ด้วยการนั่งไปเฉยๆโดยไม่ได้คิดอะไรเลย แต่ต้องคิดทุกการกระทำของเราอยู่เสมอ ไม่ว่าจะการปั่นจักรยานอยู่ที่ใดบนโลก ปั่นเพื่อให้ถึงจุดหมายหรืออะไรก็ตาม คำตอบอยู่ในความหมายเหล่านั้นเสมอ ผมยังคงปั่นไปเพื่ออะไรบ้างที่ยังคงหาคำตอบไม่ได้ตอนนี้ และปั่นเพื่อตอบคำถามของตัวเองอยู่ตอนนี้

ปั่นไปให้ถึงฝัน ฝันไปให้ถึงแก่น แก่นไปให้ถึง...

[สส]

ต่อไปอีก

ปั่นไปหาตัวตน หาเป้าหมายภายในใจ หาที่สุดของความอยากความพอ หาสวรรค์วิมาน(ความสุข) หารักแท้ หาโลกในจินตนาการ แล้วจะไปหาที่ไหน? จะเจอได้อย่างไร?

แล้วพอแล้วอิ่มแล้วสุดแล้วบรรลุ จะมีไหม?

สักร้อยทริป พันทริป แสนกิโล ล้านกิโล?
ทั่วประเทศ รอบอาเซียน หรือรอบโลกห้าหกรอบ?

หรือแท้จริงเราไม่มีจุดหมายใดจุดพอใดเลย แค่ไปเรื่อยตามแต่จิตแต่ใจ

รึชีวิตก็เกิดมาไม่มีจุดหมายจุดพอเช่นกัน สุดตรงไหนก็สุดตรงนั้น.

[somchai870]

ชอบ

[สส]

เพื่อนคนนึ่งเพิ่งโทรมาบอกลาบวช ขออโหสิกรรมกรรมดีกรรมชั่วทั้งหลายที่ทำที่มีแก่กันมา ก็นับเป็นข่าวดี
เขาฝากจักรยานให้ผมขายให้คันนึ่ง ผมก็ไม่ค่อยจะโฆษณาขายมันเลยยังอยู่ เรื่องนี้ผมมีเลสนัยแอบแฝงแค่ไหน พิพากษาตัวเองยาก
พอเพื่อนวางสาย ผมก็ตะบะแตกอีกครั้งโทรกลับไป "คุณเอาเลขบัญชีมาผมจะซื้อจักรยานนี้คันไว้เอง" อนุโมทนากับเพื่อนไปอีกหน่อย สะสางกรรมเก่าๆค้างๆคาๆ ให้เขาไปเปลาะนึ่งช่วยให้เขาไปได้บุญ ส่วนเราเอาบาปอีกนิด สาธุ

[Innovathorn]

สมัยเด็กขี่ BMx เกียร์ชิมาโนะ ล้ออารย่า+ยาง irc ก็ปั่นแถวบ้านไป หาเพื่อนโน่น นั่นนี่ ยังไม่ทำใบขับขี่สมัย ม.ต้น

Giant คันก่อนหน้า ก็ปั่นไปซื้อกับข้าว ไป Super market ปั่นในสวนสาธารณะ Outdoor Exercise ไม่ไกลเกินกว่า 5 กิโลเมตร
ปล.หายไปแล้ว

คันนี้ล่าสุด คงปั่นเข้าสังคม ตามหาโลกสวย ปั่นค้นหาตัวตนครับ....นี่

[สุชาติ บางบัวทอง]

ปั่นไปหาอะไร..ไม่รู้ ! รู้แต่ว่าไม่ปั่น..ไม่ได้ !

[สส]

ผมได้รวบรวมผลที่ได้จากการปั่นจักรยานจากความเห็นของทุกๆท่านบวกความคิดของผมอีกหน่อย มาจัดกลุ่มแบบธรรมดา ได้เป็นดังนี้

กลุ่มแรก เป็นรูปธรรม เห็นง่ายเข้าใจง่าย เป็นสิ่งพื้นฐานเรื่องปากท้อง
สุขภาพ
ค่าใช้จ่าย
สะดวก
เป็นแบบอย่างที่ดี
ลดมลพิษ
ทำธุรกิจ

กลุ่มสอง เป็นทางจิตใจ ทางนามธรรม ปัจจุบันอาจเรียกว่าสิ่งปกติ แต่อดีตอาจเรียกว่าสิ่งสิ้นเปลือง
หาอะไรทำ เช่น ถ่ายรูป คิด เขียน คุย
เพื่อช่วยเหลือสังคม ทำบุญ
ได้สังคม มิตรภาพ
ท่องเที่ยว หาประสบการณ์
ความสุข สนุก ชอบ
หาความสงบ อิสระ ปลดปล่อยภาระ ปลีกตัวจากความยุ่งเหยิง

กลุ่มสาม ทางจิตใจ ทางนามธรรม ไม่ใช่เรื่องปากท้องเรื่องสิ่งเปลือง มองเห็นยาก เป็นสิ่งสำคัญที่อยู่ในโลกียะต่อไปถึงโลกุตระ
ดูใจตนเอง ค้นหาตนเอง ทบทวนตัวเอง
ฝึกสติ สมาธิ เจริญวิปัสนา
ฝึกตน เอาชนะตน

แต่ทุกข้อทุกกลุ่มถ้าทำเอาแต่เพียงพอเหมาะแก่อัตภาพแก่เหตุก็นับว่าเป็นประโยชน์ทั้งสิ้นแต่ถ้าทำเอาอย่างลุ่มหลงมัวเมาถือตัวถือตนซึ่งนับว่าเป็นฝ่ายโทษทั้งสิ้น และเมื่อใช้เกณฑ์แบบนี้เข้ามาวัดก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งกลุ่มแบบธรรมดา

[ทิวากร]

บำบัดความอยาก

[tune-bike]

จะพูดเรื่องตัวเองก่อน ก่อนที่จะพูดเรื่องชาวบ้านและสังคม
ตามข้อมูลของตนเองในโพสท์แรก สรุปประเด็นได้เสียดังนี้

ขั้นตอนที่ 1 หาของและความรู้
ได้- จักรยาน 2 คันเฟรม 2 อันที่เหลืออยู่ มีความรู้พอรู้ชนิดเกรดราคาของจักรยานและอุปกรณ์ การประกอบปรับแต่งซ่อมแซม การปั่น การเดินทาง
เสีย- ค่าจักรยานและอุปกรณ์ 500,000 ขายได้ 250,000 เสียไป 250,000 บาท

ขั้นตอนที่ 2 ปั่น
ได้- ร่างกายสมบูรณ์ขึ้นบ้าง จิตใจ พอได้ความสุข สนุก กล้า พอจะเห็นจิตใจตนเอง พอจะเห็นชีวิตและธรรมชาติมากขึ้น
เสีย- ค่าใช้จ่ายที่สืบเนื่องในการปั่น 6 ปี 300,000 เวลาปั่นครึ่งปี อื่นๆหนึ่งปี และเกือบเสียชีวิต

ขั้นตอนที่ 3 สิ่งที่เกิดขึ้นสืบเนื่องต่อมา
บวก-
-เจ็บป่วยออดๆแอดๆลดลง กินอร่อย-นอนง่าย-ถ่ายสะดวกขึ้น
-มีความภูมิใจที่มีส่วนส่งเสริมการใช้จักรยาน การไปบริจาค จิตอาสา ช่วยลดมลพิษและเพิ่มความสดใสแก่โลก บ้าง-มั้ง
-เกิดความเบื่อหน่ายกระแสบริโภคนิยมออุโปลกนิยม อุตสาหกรรม
-มีงานอดิเรกไว้สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ เป็นอาชีพหลังจากออกจากลูกจ้างมาทำมาหากินด้วยตัวเองและเป็นอาชีพใหม่ของชีวิตนี้ที่ไม่ทุกข์ใจถ้าไม่ทุกข์เรื่องทรัพย์สินฐานะ
-จิตใจส่วนหนึ่งสัมผัสกับ "บางวันระหว่างการเดินทาง เราอาจเหงากว่าต้นหญ้าซะอีก ไร้เพื่อนและไร้ค่าสุดๆ ...ในเวลาต่อมา ความไร้เพื่อนและไร้ค่าน่ะแหละ มันกลับมีค่าที่สุด และหลังจากวันนั้น เราจะมีเพื่อนหรือไม่มีเพื่อน มีค่าหรือไร้ค่า มันจะไม่ใช่ปัญหาของเราอีกต่อไป" (เป็นวลีที่โดน ได้มาจากพี่มุก) คำ "มีค่า/ไร้ค่า" มันว่าตามสังคมนี้ สังคมบริโภคนิยมอุโปลกนิยม แต่เมื่อเราไม่เอาสังคมนี้เป็นสรณะแล้ว เราจึงไม่เห็นว่ามันจะเป็นการ" มีค่า" หรือ "ไร้ค่า" แต่อย่างใด
-ให้ข้อมูลที่ถูกต้อง ทำให้คนอื่นมีความสุข แจ่มใส ชม ชอบ พอประมาณ
ลบ-
-จนลงไปห้าแสน
-เวลาหายไปปีครึ่ง
-จ้องแต่จะไปเสียตังค์เสียเวลามากๆแบบเดิมๆอีก แทนที่จะจ้องไปอยู่ไปดูแลพ่อแม่ ไปพาลูกทำอะไรที่สร้างสรรค์ ไปปรับปรุงกิจการร้านค้า
-มีความอยากเกิดขึ้นในกมลสันดาน กระสันอยากปั่นที่ที่ชอบไกลๆนานๆ อยากมีจักรยานอุปกรณ์ดีๆแพงๆ
-ให้ข้อมูลที่ผิด ทำให้คนอื่นมีความทกข์ เคื่องขุ่น ด่า และเกลียด พอประมาณ

สรุป
ที่ผมไปปั่นจักรยานมันก็มีผลดีที่เกิดขึ้นก็มีก็ดีอยู่หรอก แต่มันเสียเงินเสียเวลาเยอะแถมมีความประมาทความเสี่ยงด้วย แม้ในจิตใจจะแกร่งกล้าขึ้นมีความสุขขึ้นแต่ก็มีตัวตนเกิดขึ้นมีตันหาเกิดขึ้นอีกไปพร้อมกันเป็นเงา แม้เห็นสันโดษแต่ก็กระสันอยาก รวมแล้วก็ยังคงเป็นการสร้างตัวตนขึ้นสร้างกุศลกรรมขึ้นสร้างอกุศลกรรมและรับผลของมันวนไปเยี่ยงนี้ดังเดิม
หรือมองอีกแง่หนึ่งก็คือ แม้จะสุขมากขึ้นแต่ก็ใช้เงินใช้เวลามากขึ้นด้วย ความสุขที่ได้น่ะถ้าผ่านไปหลายวันแล้วมันจะยังเหลือสุขเท่าวันที่ไปปั่นหรือ มีแต่นานวันยิ่งลดลงจนเป็นศูนย์ในที่สุด แต่เงินกับเวลาล่ะหมดสองหมื่นกับสองอาทิตย์และมารายงานอีกสองอาทิตย์ นานวันไปไอ้ที่เสียไปสองหมื่นกับสี่อาทิตย์เนียะมันกลับมามีดังเดิมไหม?



ไกลกว่านี้ ก็ยิ่งเป็นนามธรรมยิ่งขึ้น เช่น หาตัวเอง หาเป้าหมายภายในใจ หาที่สุดของความอยาก หาความพอ หาสวรรค์วิมาน หารักแท้ หาโลกในจินตนาการ เป็นต้น จะไขว่จะคว้าต่อก็คิดเอาเถิด

ชอบบทสรุปพี่มากๆเลยครับ:)โดน!!!

[ตุ๊]

อ่านแล้ว ทำให้มองเข้าไปสำรวจตัวเองได้เป็นอย่างดี
ทางสายกลาง.....ตึง พอดี หย่อน ..... มีแค่สำนึกในตัวเราเองที่รู้
......ขอบคุณครับ

[S.watchara]

เราปั่นไปหาอะไร?

อืม! นั่นนะซิ
มันไม่ค่อยเหมือนกันหรอกในแต่ละคน
แต่ท้ายที่สุดก็คือ หาทางกลับบ้านให้เจอแล้วกัน