เดียนเบียน-เมืองไล-ไลเจา-ซาปา-ลาวกาย-ฮานอย ฉลองปีใหม่ครับ

[yellowthai]

เรานั่งอยู่ในรถเกือบ 10 ชั่วโมงก็ถึงฮานอย เรายังไม่รู้จะไปนอนไหน
แต่ผมเคยพักอยู่แถวย่านทะเลสาปฮวนเกี๋ยม ใจกลางย่านการค้าใน โอลด์ควอเตอร์ ชื่อโรงแรมลักกี้ โฮเท็ล
เราออกมารับรถจักรยานเสร็จก็พากันออกประตูข้าง มีขอตรวจตั๋วก่อนผ่านทางอีกครั้งหนึ่งด้วย อย่าลืมเก็บตั๋วไว้ด้วยนะครับ

[yellowthai]

ออกมาจากสถานีรถไฟได้เราจึงตรงไปที่ทะเลสาปฮวนเกี๋ยมกัน ผมพาชาวแก็งค์แวะถ่ายภาพคู่กับอนุเสาวรีย์ของจักรพรรดิ์หลี ไท โถ แห่งราชวงศ์หลี
ผู้ที่ประดิษฐ์ อักขระ ภาษาพูด/เขียน ของชาวเวียดนามให้ใช้สืบกันมา แต่ถูกฝรั่งเศสทำลายจนสูญหายไปหมดแล้ว
และเป็นผู้นำระบบคัดเลือกบัณฑิตด้วยวิธีสอบจองหงวนมาจากจีน มาพัฒนาศิลปวิทยาการให้แก่อารยธรรมเวียดนามอีกด้วย
จักรพรรดิหลี ไท โถ ครองราชในยุคที่ไทยยังเป็นอณาจักรทาราวดี

[yellowthai]

จากนั้นเราก็ตรงไปยังลักกี้โฮลเท็ล บนถนน Hanh Trong โรงแรมลักกี้คิดคืนละ 800 บาท และพักได้ห้องละ 2 คน ตกคืนละ 1,600 บาท
ไม่ตรงวัตถุประสงค์ของชาวแก็งค์ เราต้องอยู่ ฮานอย 3 คืน ก่อนเดินทางกลับไทย
พี่เน็ตเสนอให้คืนสุดท้าย เราไปนอนสนามบิน เพื่อที่จะได้ไม่รีบเดินทางในช่วงเช้าวันกลับ และมีเวลาแพ็คจักรยานด้วย
จึงสรุปกันว่า นอนฮานอย 2 คืน คืนที่สามนอนสนามบิน แต่ สองคืนนี่จะนอนที่ไหน
ผมเคยลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงแรมนี่เลยเดินกลับไปลองถามเล่นๆดู เผื่อได้คืน ผลคือ...ไม่ได้อยู่แล้ว แต่รีเซปชั่นบอกว่า มีโรงแรมถูกให้พอหาพักได้อยู่ที่ถนน Nha Chung ซอยถัดไปนี้เอง เราจึงหอบกันไปหาจนได้ห้องพัก ตรงตามวัตถุประสงค์ของชาวแก็งค์ทุกอย่าง ชื่อโรงแรมจำไม่ได้ แต่มี NC Spa อยู่ชั้นล่างป้ายเห็นเด่นชัด อยู่ตรงสามแยกกลางทางแยกเลย
ทีนี้ ไม่มีที่ฝากจักรยาน ผมคิดถึงที่ล็อกเลย มีเน็ตเอาไปคนเดียว เราล็อกกันอย่างเสียวๆ ฝากไว้หน้าโรงแรมแล้วออกเดินเที่ยวกัน
ที่นี้มีผมกะกระดิ่งเคยมาแล้ว แต่เน็ตกะแอ็ดไม่เคยมา เราเลยพาสองคนนั้นชมเมืองนิดหน่อย จบที่หาอะไรกินกัน จบทริป ลาวกาย-ฮานอย

[yellowthai]

ผมจะตื่นนอนคนแรก เกือบทุกวัน วันนี้ วันที่ 3 มกราคม ก็เหมือนกัน ไม่มีใครลุก ผมก็ออกมาเดินเที่ยว หาข้าวกิน หาซื้อยาแก้ไอด้วย กลับมาถึงตอนสายๆ ทุกคนทะยอยตื่น แผนคือ เน็ตจะกินไก่ KFC "แถวบ้านมึงไม่มี?" (แอ็ดคิดในใจ) ผมเห็นแอ็ดอยู่ดีๆยกมือตบปากตัวเองสองที เราเลยไปกิน KFC เป็นมื้อ...เกือบจะเที่ยงละ
เดินข้ามถนนไปแลกเงินเพิ่มอีกหน่อย ที่นั้นมีแผนที่ฮานอยแจก เราเจอที่ตั้งพิพิธภัณฑ์กองทัพ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์ กะ สุสานลุงโฮจิมินท์
เรากำหนดกันไว้คร่าวๆว่า สายๆ บ่ายๆ เราไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ด้วยกัน เย็นๆเราแยกย้ายกันไปท่องเที่ยวตามแต่ละคนจะสนใจ ทุกคนเป็นอิสระ
โอกาสเดียวที่จะหาซื้อของฝากใครได้คือ คืนนี้ แล้วกลับมากินข้าวเย็นด้วยกันตอน หนึ่งทุ่ม
เราเลยพากันไปพิพิธภัณฑ์กองทัพก่อน แต่เดินหลงมาเจอพิพิธภัณฑ์ศิลปะ เลยเข้าเยี่ยมชมเลย

[yellowthai]

เราใช้เวลาเกือบทั้งบ่ายอยู่ที่นั้น เริ่มลำดับการเดินชมเป็นยุคๆไป ตั้งแต่ยุคสำริด, ยุคเหล็ก ยุคที่รับพุทธมหายานเข้ามา รับเต๋า รับขงจื้อ จนมาเข้าสู่ยุคสงคราม ที่ดูเศร้าๆ เห็นความเจ็บปวดของเรื่องราว จนผมมาน้ำตาล่วงให้แก่ประติมากรรมโลหะชิ้นหนึ่ง ลูกชายกะลังจะไปรบมีแม่แลลูกสาวมายัดข้าวปลาอาหารใส่มือติดตัวไป แค่นั้นแหละ สะเทือนใจอย่างรุนแรง หุ่นมันดูเศร้าๆกระตุกจิตใจอย่างแรง คงเป็นเพราะเราค่อยๆลำดับเหตุการณ์มาเป็นทอดๆอย่างต่อเนื่องด้วยกระมัง
.....ปาดน้ำตาแทบไม่ทัน....

[yellowthai]

แล้วมาลงเอยที่ศิลปะชนเผ่า ก่อนที่เราจะแยกย้ายกันไปเที่ยวของใครของมัน
แอ็ดกะกระดิ่งไปวัดวันเหมียวฝั่งตรงกันข้าม พี่เน็ตไปหาที่นั่งจิบกาแฟและเดินเที่ยวในเมือง ผมไปสุสานลุงโฮ
ก่อนที่ตกเย็นก็กลับมากินข้าวด้วยกัน และ แยกกันออกไปซื้อของฝากอีกครั้ง
เราเดินหาอาหารข้างทางในถนนหน้าโรงแรมที่เราพักอยู่ มีของกินหลากหลายและดูน่าอร่อยทั้งนั้น คนต่อคิวกินกันยาวเหยียด
พอไปกินเข้าจริงๆ อาหารบ้านเค้าจืดกว่าบ้านเราเยอะเลย เรานึกอย่างจะเอาน้ำจิ้มซีฟูดติดตัวไปด้วยแทบแย่
ผมกินเสร็จ แยกตัวออกไปเดินเล่นจนมืด เดินกลับโรงแรม กะลังจะเข้าไปละ ที่ข้างโรงแรมมีกลุ่มวัยรุ่นเวียดนามกลุ่มหนึ่งนั่งกินมะนาวน้ำผึ้งกันอยู่
แทะเม็ดดอกทานตะวันกันกองพะเนิน ผมจำหน้าคนหนึ่งได้ และก็เลยพาลจำทุกคนตรงนั้นได้ ชาวแก็งค์มอเตอร์ไซด์เวียดนามที่เจอกันที่เมืองไล
ผมเข้าไปแนะนำตัว ทุกคนงงๆกันซักพัก ก่อนที่จะระลึกกันได้ เราดีใจกันใหญ่ ผมขึ้นไปตามชาวแก็งค์ลงมาเจอทุกคน เราคุยกันยาว เล่าเรื่องราวต่างๆระหว่างการเดินทาง
แนะนำตัวแต่ละคน และสุดท้าย รับเป็นเพื่อนกันในเฟ็คบุ๊ค.....ทุกคนขำกันใหญ่ เพราะร้านนี้ ชางแก็งค์เค้าไม่เคยมากินกันมาก่อน แค่ผ่านมาและแวะกิน ก่อนไปส่งใครสักคนกลับบ้านแล้วมานั่งกินหน้าโรงแรมที่พวกเราพักกันพอดี พวกเค้าเลี้ยงน้ำผึ้งมะนาวเราแล้วก็ลาจากกันไป แต่ก็เป็นเพื่อนกันเรียบร้อย....
เรามีแต่เรื่องในประหลาดใจตลอดเวลา เรากลับขึ้นไปอาบน้ำนอนเป็นคืนสุดท้ายในทริปนี้ที่ฮานอย...

[yellowthai]

วันสุดท้ายในฮานอย เราใช้เวลาให้กับการหาซื้อของฝากให้กับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆชาวถาปัดเชียงใหม่กว่า 20 คน ผมออกจะเบื่อๆอยู่หน่อยๆกะทำเนียมนี้
ผมอยากจะพาคนที่ผมจะซื้อของไปฝากมาด้วยมากกว่า แต่ก็เป็นเรื่องที่พึงปฎิบัติล่ะ เราจึงพากันเดินหา มันยากตรงที่เราไม่เน้นของกิน แต่เรากะลังหาสัญญาลักษณ์อะไรบางอย่างที่สื่อได้ดีพอถึงเวียดนาม ไปจบกันที่เข็มกลัดสังคมนิยมในร้านขายเครื่องแบบข้าราชการเวียดนาม ใกล้ๆโรงแรม
เราเดินเล่นไปด้วยในตัว พบโบสถ์ชาวคริสต์ที่สวยงามอยู่บนถนนที่เราพักนั้นเอง เลยไปแค่ 200 เมตร มีคู่บ่าวสาวเตรียม ถ่ายพรีเวดดิ้งอยู่พอดี สวยงามมาก
ก่อนที่เราจะกลับไปเช็คเอ้า เก็บข้าวของ แล้วปั่นไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์ที่อยู่ไกลจากโอลด์ควอเตอร์ออกไป และอยู่ทางผ่านไปสนามบินพอดี
ที่พิพิธภัณฑ์ ให้รายละเอียดชาติพันธุ์ต่างๆ ทั้ง 54 ชาติพันธุ์ในเวียดนามได้อย่างดี คนที่สนใจในเรื่องชาติพันธุ์คงจะรู้สึกคุ้มค่าที่ได้มา
ผมพบศาลาหมู่บ้านจำลองของชนเผ่าบานาอีกครั้ง เป็นปลื้ม...ดูโอเวอร์สเกล ผิดหูผิดตามาก
แล้วเราชาวแก็งค์ก็ลาฮานอยโดยการปั่นจักรยานไปยังสนามบินนอยบ๋าย เป็นระยะทาง 30 กิโล เรามาเครียดเอามากๆตอนปั่นขึ้นสะพาน ข้ามแม่น้ำแดง
เพราะเค้าแยกให้รถจักรยานกะมอเตอร์ไซด์ข้ามบนสะพานที่เป็นวันเวย์ ที่แคบขนาดมอร์เตอไซด์ 3 คันขี่เบียดกันได้
รถมอเตอร์ไซด์ที่วิ่งบนสะพานวิ่งค่อนข้างเร็ว ทำให้เราต้องพลอยต้องสปริ้นตามไปด้วย และแม่น้ำแดงก็ยาวมากๆ กว่าจะข้ามได้ แถมรถเลนส์ขวาสุด มันนึกจะจอดรับโทรศัพท์ก็จอดรับเอาอย่างงั้น ทำให้เราเบรคกันตัวโก่งถึงสองครั้งทีเดียว
แล้วสุดท้ายก็มาถึงสนามบิน พี่เน็ตพาหลงออกนอกเส้นทางไป 5-6 กิโล ดีที่มี กูเกิลแมพ
สนามบินนอยบ๋าย กำลังขยายเฟสให้ใหญ่โตขึ้นรับอาเซียน พาเรางงๆว่ามาผิดทางหรือเปล่าพักใหญ่ๆ แล้วก็มาถึงสนามบินโดยสวัสดิภาพ...

[yellowthai]

ถึงสนามบิน เราก็จัดแจงถอดจักรยานแพ็คลงถุงที่เราจัดเตรียมมากันละชุด
ถอดล้อทั้งหน้าหลังออก กดเบาะต่ำ ปลดบันได ปลดตีนผี ใส่ถุงกันกระแทก ก่อนเอาสายรัดพลาสติกรัดให้ติดแน่นกับเฟรมทุกชิ้น
ปล่อยลมยาง แล้วยัดใส่ถุงพลาสติกใบใหญ่ พันด้วยเทปกาวให้แน่นที่สุดที่จะแน่นได้ เป็นอันจบพิธี
เราหาข้าวกินกัน แล้วไปเอาพาสเวิร์ดWIFIฟรีมาจากร้านอาหารชั้นบนเหนือชั้นผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ แลกด้วยซื้อเบียร์ฮานอยมาสองกระป๋องกินกันกะเน็ต (ร้านอาหารที่ว่า มีร้านเดียวที่คลื่นแรง และเปิดให้ใช้ได้ทั้งคืน)
ตั๋วพร้อม ทุกอย่างพร้อมรอเช็คอินช่วงเช้า เราก็ขึ้นไปหาที่นอนชั้นเดียวกับร้านอาหารนั้น แต่คนละปีก พี่แอ็ดดูจะนอนยากที่สุด (หรือมันไม่นอนก็ไม่รู้)
เราตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็เจอคนไทยกลุ่มใหญ่มารอขึ้นเครื่องลำเดียวกัน ชาวแก็งค์เราดูเตะตาชาวบ้าน
สุดท้ายโหลดทุกอย่างได้ ไม่ติดอะไร พี่แอ็ดโดนริบแก็สหุงต้มกระป๋องไปสองกระป๋องเลย (เอาไปสาม ใช้แค่อันเดียว ไม่หมดด้วย)
เราก็เดินทางกลับเมืองไทย
ทุกคนถึงดอนเมืองอย่างงงๆ มึนๆ เราไม่ค่อยจะได้ส่งเสียงคุยกันมากนัก ถึงตอนที่ต้องกลับบ้านใครบ้านมันแล้ว เราซื้อข้าวกล่องรสเผ็ดๆมากินเป็นมื้อเที่ยงร่วมกันอีกครั้งก่อนจะแยกย้ายจากกันไปสู่ชีวิตเดิมๆ ตัวผมเองเสพติดการเดินทางเสียแล้ว......ผมประทับใจทริปนี้ ผมดีใจที่สมาชิกที่ไปด้วยกันทุกคนเข้ากันได้ดี ทำให้ผมมีความสุขตลอดกับการเดินทาง ผมกลับไปนั่งซึมอยู่หลายวัน และคิดถึงแต่เรื่องราวเหล่านี้

ผมทิ้งข้อความหนึ่งไว้แทนความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อทริปนี้ไว้ดังนี้

"ดีใจที่แผนการเดินทางทั้งหมดลุล่วงด้วยดี ยินดีที่ทุกๆคนปลอดภัย ชีวิตได้ถูกเพิ่มเติมด้วยประสบการณ์ และความทรงจำใหม่ๆ ปิติเมื่อพบว่าการตรากตรำปั่นจักรยานขึ้นซาปานั้นแสนจะเหนื่อย แต่กับแสนจะคุ้มค่ากับสิ่งที่ได้ประจักษ์อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่บนยอดเขา แต่ตลอดทางที่ผ่านมา ที่เราได้มีโอกาสใช้เวลากับมันนานมากพอ ตราบเท่าที่ผมและสมาชิกยังพอใจที่จะเดินทาง เราก็จะหาโอกาสกันอีก อย่างน้อยก็ได้ให้จรรโลงใจแก่ตัวเองว่า โลกใบนี้ ละเอียด สวยงาม แค่ไหน ยามที่มันค่อยๆหมุนไปอย่างช้าๆ เสมอกับเฟืองจักรยานที่พาเราไปพบพาน.....ผมมีความสุขครับ"

ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านเป็นอย่างยิ่งครับ

สวัสดีครับ

[yellowthai]

[ว่าวต้องลม]

ขอบคุณครับสำรับประสบการณ์ มัน มากครับ

[เบิ้ม_กำแพง]

สุดยอดครับ
น่าตามรอยอีกซักรอบ .....
แต่ตอนผม ไป-กลับ ผมใช้บริการของการบินไทย ไม่ต้องถอดล้อตามรูปเลย จุงขึ้นทั้งคันครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ขอปักเอาไว้เป็นข้อมูลหน่อยครับ สุดยอดมากครับ เคยแพลนเอาไว้เหมือนกันเลยว่าจะขึ้นรถไฟกับมาฮานอย
อยากสอบถามว่าตอนเอาจักรยานขึ้นรถไฟยุ่งยากมากแค่ไหนครับ แล้วเสียค่าใช้จ่ายประมาณเท่าไหร่ครับ

ลืมไป...จะบอกว่ารูปสวยได้อารมณ์มากๆครับ ย้อมแล้วดูเก่าๆดีชอบครับ

[yellowthai]

สุดยอดครับ
น่าตามรอยอีกซักรอบ .....
แต่ตอนผม ไป-กลับ ผมใช้บริการของการบินไทย ไม่ต้องถอดล้อตามรูปเลย จุงขึ้นทั้งคันครับ

เห็นเพื่อนบอกว่า สายการบินอื่นๆเค้าก็ไม่มีให้ถอดล้อครับ มีแต่แอร์เอเชีย แต่ก็ไม่รู้เคยเอาขึ้นสายการบินอื่นเลย เห็นอย่างคุณเบิ้มทำได้ ก็โอเคเลยครับ

[yellowthai]

ขอปักเอาไว้เป็นข้อมูลหน่อยครับ สุดยอดมากครับ เคยแพลนเอาไว้เหมือนกันเลยว่าจะขึ้นรถไฟกับมาฮานอย
อยากสอบถามว่าตอนเอาจักรยานขึ้นรถไฟยุ่งยากมากแค่ไหนครับ แล้วเสียค่าใช้จ่ายประมาณเท่าไหร่ครับ

ลืมไป...จะบอกว่ารูปสวยได้อารมณ์มากๆครับ ย้อมแล้วดูเก่าๆดีชอบครับ

ค่ารถไฟ รวมคนกับจักรยาน 750,000 ดองครับ ประมาณ 1,250 บาท น่าจะอย่างละครึ่งๆนะครับ ไม่แน่ใจ มีเอเจ้นเป็นธุระซื้อให้ เราก็แค่ทิ้งจักรยานไว้หน้าสถานี ยืนเฝ้าแป็บนึงก็มีพนักงานมาเข็นไปให้เลยครับ

[ทิวากร]

สนุกมาครับ ชอบ..ๆ