*** 347 *** " คุ ย กั น วั น ธ ร ร ม ด า " ปี 57

[Lek-Lek]

น่าสงสาร

คิดถึงพี่เค้า ไม่ต่อยได้เจอกัน ตอนขากลับ

[TNN]

พี่เล็กฝากเเจ้งข่าวด่วน ลุงก๊ก นักปั่นอาวุโส เเห่งคลองเปรม เสียชีวิตเเล้ววันนี้ ขณะปั่นจักรยานกับลูกชายที่พิจิตร คาดว่าหัวใจวายเฉียบพลัน สิริอายุ 76-77 ปี รดน้ำศพวันนี้ที่วัดท่าหลวงพิจิตร หากมีความคืบหน้าจะเเจ้งให้ทราบต่อไป ด้วยความเคารพ

รักและคิดถึงลุงเสมอ คิดถึงลุงมีแต่เรื่องที่เปนกุศล ยิ้มทุกครั้ง สำหรับผมลุงไม่ได้จากไปไหน
สุคติ เปนที่ไปครับ

ขอบคุณครับ ที่แจ้งข่าวครับ

เสียใจจริงๆ ครับ

อาลัยลุงก๊ก

ขอดวงวิญญาณสุขคติ พักผ่อนให้สบายครับ

ลุงแกไปสบายแล้วครับ..ผมได้ไปเคารพศพเมื่อคืนวันเสาร์ที่พิจิตร และร่วมพิธีส่งวิญญาณลุงวันอาทิตย์ที่ผ่านมา...

[TNN]

เก็บภาพ SS347 เมื่อวันเสาร์มาฝากนิดหน่อยครับ..ต้องรีบเก็บก่อนที่ยวช.347 จะไส้แตรกแว๊ปกลับก่อน กลัวไม่มีภาพมายืนยันว่ามาปั่นจริง


























































































































ภาพหมดแล้วครับ..วันเสาร์จัดให้ใหม่ มากันเยอะๆ ครับ

[myydi]

พี่นันท์รูปหล่อออ

[DOCTORCHAN]

ขอบคุณ สำหรับ รูป สวยๆๆครับ

[PECK_KMUTNB]

ขอบคุณรูปสวยๆครับบพี่นัน ^^

[เอกออเงิน]

ซา-หวัด-ดี....ครับเพื่อนพ้องน้องพี่...ชาว 347...ทุกคน
สำหรับ SS.347 เสาร์ที่ผ่านนั้นใครที่ได้ไปปั่นคงได้รู้ได้เห็น....ความดิบโคตรรรรรเถื่อนบนถนนแห่งมิตรภาพ
เป็นอีก 1 SS.ที่ต้องจดจำ...เป็นอีกบทเรียนของผู้มาใหม่...และใครๆอีกหลายคนรวมถึงผมด้วย..555555....เดี๋ยวจะหลาวให้ได้อ่านกันครับระหว่างรอดูรูป...จากพี่ชายที่ชื่อ...พี่นัน
ก่อนอื่นและอื่นใดสิ่งที่จะได้อ่านสรุป SS.347 ได้ผ่านการกลั้นกลองจากพี่ชายร่างเล็ก....พี่ยวช...แล้วครับ
ผมเพียงแต่มาทำหน้าที่...บอกเล่าเรื่องกับสิ่งที่เกิดเท่านั้น...เจงงงนะ.....เป็นเพราะว่าท่านพี่ยวช..เล่นกระตุกล่มตอนเช้าก่อนใคร หลังจากที่หมดแรงจากการไปอาบนํ้าอาบท่าอยู่แถวๆรัชดา เพราะนํ้าที่บ้านไม่ไหล
ถ้าไปสกิดต่อมใครเข้า...ก็ไปไล่ฟัดกัดท่านพี่ยวชเองนะ


บนถนนแห่งมิตรภาพ...เสียเหงื่อแต่ไม่เคยเสียใจที่ได้มาร่วมกันเหนื่อยร่วมปั่น...มีบ้างที่ท้อแท้ในความบ้าคลั้ง...แต่ก็ชั่งมันเถอะ....สนุกดีครับ เฮฮากันไปมันดี55555
SS.ที่ผ่านมานี้ หากเอาถังนํ้ามารองเหงื่อกันทั้งกลุ่ม คงให้นํ้าไปใส่เข้านาได้เป็นไร่.... ....เหนื่อยจริงไรจริง...ขอบอก

ลองอ่านกันนะครับ....กับความบ้าคลั้งที่ผ่านมา.....(เอก ออเงิน)

[เอกออเงิน]

ต้นฉบับ สรุป SS.347 ประจำวันเสาร์ที่ 8 มีนาคม 2557
ตอน : เมื่อแมวไม่อยู่ หนูก็เริงร่า....คริ คริ คริ

เป็นเช้าวันใหม่ที่สดใสเหมาะแก่การออกแดดไปปิ้งไส้กันเป็นอย่างยิ่ง
เหล่าบรรดามิตรรักแฟนเพลง....ผู้รักในการปั่นรถถีบยังคงมารวมตัวที่ปั๊มปตท.347 กันอย่างอุ่นหนาฝาคลั่ง มีทั้งคุ้นหน้าจำชื่อได้บ้าง ไม่ได้บ้าง หน้าใหม่ๆบ้าง
โอ้ยเยอะอ่ะ....บอกไม่ถูก....หลายกลุ่มหลายก๊วนมากกกกก
สัปดาห์นี้ดูจะเหงาๆไปหน่อยเมื่อแม่ทัพใหญ่ติดภาระกิจงานแข่งขันที่ชัยยนาท สนาม 3
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า “ความดิบ โครตเถื่อนของชาว 347 จะจืดจางนะครับ”
ต้องติดตาม....ต้องติดตาม....เดี๋ยวจะหลาวให้อ่านกัน.....ครับพี่น้อง

แปดโมงสิบห้า.....เสียงกริ่งดังขึ้น.....เรียกนักเรียนเข้าชั้นเรียน....ของพี่เล็ก Di2….
กายพร้อม...ใจพร้อม...ไส้แมร่งยิ่งพร้อม...55555
นับดูด้วยสายตาวันนี้มาปั่นกันน่าจะเกิน 30 ลำขึ้นนะครับ
เริ่มต้นกันแบบดูดและดื่มปั่นไปคุยไป หัวเราะฮ่าๆกันไป....เหมือนช่วง Promotion
ที่ยังพอเห็นรอยยิ้มของกันและกัน….แมร่งดูดีจริงๆครับช่วงนี้
ช่วงนี้ยังพอเห็นพี่นัน จับกล้องขึ้นมาถ่ายๆๆๆๆรูปอยู่บ้าง.....ให้พอมีรูปเก็บไว้เป็นหลักฐาน
ขบวนและเหล่านักเรียนเดินทางมาถึงหัวถนน 347 ซึ่งเป็นที่คุ้นเคยและเป็นเสมือนเส้นเวลา
ที่ถูกกำหนดให้เตรียมพร้อม สำหรับการเรียนที่กำลังจะเริ่ม

จากหัวถนน 347 ขบวนได้แปรสภาพเป็นแถวตอนเรียงสอง
(ไม่รู้ยาวแค่ไหน ไม่กล้าหันหลังครับ) มองไปด้านหน้าสุด เห็นแต่พี่เล็กและคู่ขาคนใหม่ 55555
เอก ทวิ เป็นหัวลาก.....ดูไม่คุ้นเคย แต่อีกหน่อยเดี๋ยวก็ชินเนอะๆๆๆ5555555
ความเร็วช่วงนี้ขอบอก ปั่นกันได้ทั้งวัน....จบไหม.......

แถวและขบวนเข้าสู่ต้นคลองนํ้าอ้อม
ดูแล้วเรียบร้อยดี เสมือนยังคงมีอาจารย์ใหญ่อยู่ในกลุ่ม
.....ปั่นไปยังได้ยินเสียงพี่ๆๆน้องๆคุยกันอยู่นะครับ...แบบฟินๆ
คิดในใจเดี่ยวเถอะมรึงงงงง.....คุยกันเข้าไป....เดี่ยวๆๆๆอย่าหาว่าไม่เตือน


บัดนี้นักเรียนเริ่มเจี๊ยวจ๊าว ส่งเสียงดังไปถึงรูหูครูเล็ก Di2
สังเกตุจาก ความเร็วที่คงที่มานานจาก 35 เริ่มทยานนนนนขึ้นไปแตะที่ 40 อย่าง
รวดเร็ว ช่วงนี้เสียงเด็กๆเริ่มเงียบกริบ...และสนิทจริงๆ......กรุบอกแล้วววว.....
จากเสียงคุย...เปลี่ยนเป็นเสียงหอบๆๆๆๆๆๆ.....ไงหล่ะมรึงงง...คุยดิ...คุยต่อดิ....55555
หลังจากโดนยาแรง....เหมือนโดนตีก้น....ทุกอย่างแมร่งเงียบหมด.....ได้ยินแต่เสียงล้อ
และยางที่บดกับถนน....บอกตงๆแมร่งเงียบจริงๆพี่ยวช....

ปฐมบท....แห่งสงคราม
ประมาณกิโลที่ 25 ไม่เกิน 30 ด้วยความเร็วคงที่ 40 กิโลเมตร/ชั่วโมง
เสมือนหนึ่งว่ามีฟ้าผ่าลงกลางวง....เหมือนใครเอาระเบิดมาปาใส่กะบาน
ผมได้ยินเสียงล้อแวกอากาศออกมาทางด้านขวา
ผ่านเข้ามาในรูหู ได้แต่คิดในใจว่าอย่านะมรึงงงงง.......กรูยังไม่อยากตายยยยย
แค่นี้ก็จะแย่อยู่แล้ว....อย่านะครับพี่น้อง.......

กรูว่าแล้วววววว .......พี่นพดอนเมือง.....เป็นประธานเปิดงานครับมาอยู่ดีๆพี่ท่านกระตุกออกจากกลุ่มซะงั้น.......ตามมาด้วย
อาจารย์ฝรั่งแห่งซุ้มเมืองเอก บดขยี้ตามถ่มถุยใส่หลังอย่างไม่ลดละ.......เกิดสงครามแน่ๆๆๆๆมรึงงงงงง

แมวไม่อยู่.....หนูเริงร่า.....สราดดดดดดดด.....ตายยยยยยยยย

พอพี่ท่านกระชากพ้นพี่เล็กเท่านั้น เหมือนใครเอาหนังกาติ๊ก ไปยิงขาพี่เล็กซะงั้น
พี่เล็กกระตุกตามทันที.....ไล่และล่าโคตรหนูทั้ง 2 ตัว
....ตามมาด้วย เอกทวิ......ขอบอกแมร่งชุลมุนมากกกกกก ฝุ่นตลบทั่วคุ้งนํ้า



ช่วงนี้ความเร็วไม่ต้องถามนะ....ไม่กล้ามองอะไรทั้งนั้น.....รู้แต่ว่าถ้าหลุด
กลุ่มตอนนี้ งานงอกแน่นอน ได้แต่ก้มหน้าก้มตากดลูกบันไดอย่างเดียว
ถึงตอนนี้....กลุ่มแตกกระเจิง ผมไม่สามารถมองไปไหนได้.....นอกจากก้นคนข้างหน้า ห้ามวอกแวกไม่งั้นมีหวัง นอนหยอดนํ้าข้าวต้มแน่นอน.....แมร้งเอ้ยยยย
สุดท้ายหนูโดนแมวที่หิวโซ...แดกเรียบ....ครุ่นคิดอนิจาว่า...
มาผิดวันอ่ะป่าวว่ะเนี้ยกรู

ลมเปลี่ยนทิศ…..ชีวิตเปลี่ยนทาง

ถึงตอนนี้ขบวนได้แตกเป็น 2 กลุ่มใหญ่
เหล่าๆอาจารย์ทั้งหลายผลัดกันออกมาแจกข้อสอบกันอย่างเมามัน
ข้อสอบใหญ่ ข้อสอบย่อย ข้อสอบซ่อม....โอ้ยยยยยแมร่งเอ้ย
ไม่รู้ไปเก็บกดกันมาจากไหน ตัวใครตัวมันแล้วมรึงงงงง
กลุ่มนำเปลี่ยนหน้ากันขึ้นลากกกกก…..ลากไส้กันไปด้วย
แต่ละตัวนี่ พอเห็นหน้าจำชื่อได้ พี่เล็กDi2 เอกทวิ พี่ตรี พี่สตีป พี่ฟุ้ง ใครอีกว่ะนี่
จำไม่ได้แล้ว สมองเสื่อมครับช่วงนั้น
รู้แต่ว่าไอ้กลุ่มนั้นแมร่งตัวหื่นๆทั้งนั้น 555555 เอาแค่นี้ก็จบแล้ว…ไส้แตรกกกแน่เลยยยยย

ใครดีใครอยู่….ใครหมดกลับบ้านได้เลย….
นี่ยังไม่ทันถึงโรงกรองนํ้าเลยนะครัชพี่น้อง เล่นกันซะแมร่งงงงง…..
ขอบอก…ขอบอก…นํ้าลายแมร่งเหนียวโพดๆกลืนมันยังไม่ลงเลย…โอ้ย
มีธุระกันทำไม ไม่บอกกันบ้างครัช…555555
ถึงตรงนี้ไม่มีวี่แวว ว่าความเร็วจะลดลง โอ้แม่เจ้า…จะไปปั่นโอลิมปิคกันเหล่อ.
ในใจได้แต่คิดสาปแช่ง…แมร่งใครก็ได้ยางแตกทีเถอะ….กรูอยากพักอ่ะ..ข้อร้อง
สิบล้อตัดหน้าก็ได้ มันจะช้าลงหน่อย….สาดดดดดด…ไม่มีตัวช่วยเลยแมร่งงงงง…
กรูจะบร้าาาาาาาา
เสียใจทางโล่ง สะดวกโยธินมากกกกกก…….กรรมจิงๆเลย

ผ่านโรงกรองนํ้าเลี้ยวซ้ายออกถนน วนกลับใต้สะพานแล้วเลี้ยวซ้าย
เข้าเส้นศูนย์ศิลปชีพบางไทร…..
ทุกอย่างดูหยุดนิ่ง…หูดับ...ตับไตไหลมารวมกัน….พูดกับใครก็ไม่รู้เรื่อง
ตาลายมากกกก
ตอนนี้เพิ่งมีโอกาสงามๆ ได้ยกนํ้าขึ้นมากิน….ขอบอกแมร่งโครตชื้นใจเลย55555
ความเร็วช่วงนี้ก็ไม่ได้ช้านะครับ….ยังคงความหนักโหดดิบเถื่อน…ที่ถูกหัวลาก
มากหน้า หลายตาประเคนเข้าใส่….สาดดดดดด…ไม่แก่กันมั้งนะมรึงงงง…..
ได้เวลาถอยทัพ…พักใจ….ขืนอยู่ตรงนั้น(หลังพี่เล็กDI2)มีหวังตายห่าาาาาา….แน่กรู
ยิ่งปั่นไปก็เหมือนเอารถสิบล้อไปแข่งกับฝูงเฟอร์ราลี่ มีหวังแมร่งเครื่องพัง!!!!!!!
ไอ้ตัวเรานั้นไซร์ ดีกงดีกีสนามแข่งก็ไม่มี....มีแต่เพ็ชรดีกรีของน้องหมาที่บ้าน
ไม่มีอะไรต้องเสีย....ขืนอยู่เสียแน่....เสียชีวา ม้วยมรณา....แน่นอนนนนนสาดเอ้ยยย
รีบเลยหาที่ซุกตัว…..สาดเอ้ยยยย…ไม่มีใครให้เข้าเลย…….เจ๊ดเข้……….
เหมือนโดนถีบหน้าหงายเงิบ…. จากกลุ่มนำบัดนี้ ตกมาอยู่ท้ายสุดของขบวน
ไงหล่ะ…..แมร่งเอ้ย….. (เดี๋ยวกรูจะฟ้องครูอังคณาแน่มรึงงงง)
บัดดลทันดันนั้นได้ยินเสียงบ่น…พรึมพำ…ออกมาจากไอ้โม่ง…ยังทราบนามครับ…
เดี๋ยวขอฝืนสังขารกดลูกบันได…ไปดูหน้าแมร่งหน่อยซิ…….

พี่ศักดิ์ จานใหญ่!!!!!!!…..ครับ!!!!
เออนี่…ก้อเพิ่งหายจากการบาดเจ็บที่ลงไปคาราวะ พระแม่ธรณีที่งานโชคชัย
เสียงบ่นงึมงำ…ทะลุไอ้โม่ง….ดังทะลุออกมาจับใจความได้ว่า…..มึง…มึง…มึง…5555555
ตามจังหวะการกดลูกบันได……สงสาร…สงสาร….สงสาร….คนเพิ่งหายป่วยเจงงงงงงงงงง

ปกติทางช่วงก่อนถึงศูนย์ศิลปชีพผมจะเห็นพี่นันล้วงกล้องมาถ่ายรูป พี่ๆน้องๆแต่วันนี้ไม่มี...พี่นันไปไหนๆๆๆๆ…ว่ะเนี้ย…..

หันไปหันมา พี่ไม้ก็หายไป…โอ้ยหายไปหายลำ….ขอบอก…

กินนํ้ายังไม่ทันไรก็เริ่มเห็นสิ่งผิดปกติ……
ความเร็วเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว…ถุยยยยนํ้าทิ้งเลย…ไม่ต้องแดกกันแล้ว 35..38..40..42…45…คิดในใจ…เอาแล้วมรึงงงง….สาดดดด…
งานเข้าแล้วโว้ยยยย....

เงยหน้าขึ้นดูหัวขบวน เริ่มกดเริ่มเร่ง….ในขณะที่กลุ่มสองเพิ่งตามมาทัน….
ผมอยู่ด้านหลัง
สังเกตุเห็นการส่งสัญญาณของพวกกระหายเลือด อยากแดกไส้….คิดในใจเอาอีกแล้วแน่ๆ


กระตุก….ลากกก…..กระชาก....แล้วก็ทุบ….ตายห่าาาาา

ถนนหน้าศุนย์ทั้งลมที่พัดสวนทั้งไอความร้อน
แมร่งสุดจะทานทนครับ ยิ่งเจอบทโหดๆแบบนี้
แทบดับดิ้น…ตายห่ากันไปข้างครับ
ช่วงนี้กลุ่มได้แตกออกไปอีกเป็นสองกลุ่มใหญ่….ผมเองเกือบได้วนกลับบ้านก่อนใคร
ดีแท้ที่ยังฝืนกระโดดเกาะไว้ได้ บอกตงๆแมร่งโหดร้ายยยยย…..
คิดถึงพี่ยวช..จริงๆตอนนี้…ถ้าอยู่คงได้ยินเสียงโวกเวกบ้างไรบ้าง…
ตอนนี้สังเกตุสีหน้าแต่ละคน….แมร่งเหมือนตูดเป็ดที่เป็นริดสีดวง…เจ๊ดเข้…….
จากด้านหลังสุด…ต้องตะเกียกตะกายสังขาร…ให้มาอยู่ตอนกลางของกลุ้มให้ได้
ไม่อย่างนั้นเหนื่อยแน่กรู…..
คิดในใจตอนกระตุกขึ้นไปขอเข้ากลางกลุ่ม….แมร่งจะยอมไหมนี่
มีเสียงกระแทกเข้ารูหู…..เอกเข้าเลยนํ้าตาแทบไหลริน
แทบจอดรถลงไปกราบที่ตรีน…จิงๆสาดดดด…55555555 ขืนอยู่ท้ายแถวตรงนั้นเห็นสิ่งผิดปกติมากมาย ไม่รู้ใครแม่งขี่เกยล้อ…ฟรีขาทิ้งระยะให้ห่างออกมาซะงั้น….กรูเหนื่อยนะโว้ยยยย….จิตตก…..กรูกลัวว่ะ……….
เดี๋ยวมีฮ่า…..มรึงปั่นแบบนี้….ความเร็วแบบนี้เดี๋ยวมรึง…..มีเรื่องแน่….

กมฺมุนา วตฺตตี โลโก กุ๊ก..กุ๊ก.. สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม

ปั่นกันมาได้เกือบจะออกถนน 347 อีกครั้งแถวๆโรงสีข้าว…
แม่จ้าววววว….เสียงนักเรียนโว้ยวายมาจากหลังห้องงงงง….รถล้มคับ…กรูว่าแล้ว
ถูกหวยเลยกรู…….คิดในใจอย่าดังไปนะ (แมร่งล้มที่ความเร็ว 40 นี่นะ)
ไม่ยากคิดเลย….ตายห่าดีนะไม่มีรถสิบล้อมันวิ่งตามมา…..ไม่งั้นวันนี้ได้ไปกิน
ข้าวต้มกันแน่ครับพี่น้อง (ไส้แตรก..ตายห่าของจริง)
เห็นใจและก็สงสารครับ…อกเขาอกเรา…พี่ๆน้องๆกันทั้งนั้น…..

ผมจำได้ วันแรกที่มาปั่นกับพี่ๆที่347
พี่นพดลพี่เล็ก เค้าก็สอนว่าอย่าปั่นไปค่อมล้อคนข้างหน้านะ เดี๋ยวจะทำให้ล้มกัน
เจ็บตัวเสียตังค์ไม่คุ้มครับ….ผมจังจำได้(บทเรียนที่ไม่มีในตำรา)
เอาเป็นว่าขอให้น้องเค้าหายโดยเร็ววันนะครับ จะได้มาปั่นรถถีบกันใหม่..นะ

หลังจากเหตุการณ์นี้ มีเสียงจากจ้าวสำนักว่า…ไปกันแบบเบาๆๆนะๆๆๆ
กรูอยากบร้าาาาา….แล้วทำไมไม่เบากันตั้งแต่แรกกกกกก

ขบวนก็เริ่มเดินทางต่อ ข้ามสะพานข้ามแม่นํ้าเจ้าพระยา มุ่งหน้าสู่แยกลัดทุ่ง
ด้วยความเร็วที่ไปกันได้ทั้งทั้งกลุ่ม…แบบฟินๆขอยํ้าว่าฟินๆๆ

ถึงแยกลัดทุ่งเลี้ยวขวาขบวนต้องเจอกับสภาพลมทุ่ง ที่เข้าตีแสกหน้าหงายเงือบ
ที่โหมใส่นึกว่ามาปั่นอยู่แถวบางแสน แมร่งเอ้ยยยย…เหนื่อยนะโว้ยยย...

กัดฟัดกดบันได…ฟันแมร่งแตกหลุดจากปากเลย
ขืนหลุดหมาเหงาแน่กรู

ข้ามสะพานวนกลับใต้สะพาน อีก 5 โล ถึงที่ว่าการกาแฟ
“ลั่นกลองรบ สยบหน้าเส้น”

ขบวนเริ่มกลับมาใช้ความเร็วมากกก เหมือนติดจรวดไว้ที่รถพี่เล็ก
ขบวนแปลเป็นแถวตอนเรียงหนึ่ง เลื่อยกันไปเหมือนพญานาคกำลังว่ายนํ้าเล่น
ผลัดกันขึ้นลากแต่ไม่ค่อยมีใครอยากจะลาก กันเท่าไร ทั้งสวนลมแบบเต็มๆ
อีกทั้งคงไม่มีใครอยากไส้แตรกกกตรงนี้ ขอบอก...ขอบอก...
สุดท้ายพี่เล็กคงหงุดงิด....จิตตก...กรูเองก็ได้ว่ะ...555555
พี่เล็กบรรจงตั้งความเร็วให้ไปถึงที่ 45...48...50 คงได้เพลาที่เหล่าจิตอาสา
จะได้กระดกยกก้น...แล้วยิงงงงง......ช่วงนั้นใครเป็นใครไม่รู้ขนาดหมาข้างทางแมร่งยังแตกกระเจิงวิ่งหางจุกตูดมุดเข้าบ้านกันหมด......ตาลายมากกกก....
หัวใจแหม่งแทบดับดิ้นครับ....ณ.หน้าเส้นที่ว่าการกาแฟ....ก่อนจะได้พักครึ่งทาง

แค่ครึ่งทาง...เหมือนปั่นมาทั้งวันเลยครับ.....ตาลาย...ดูดับตับพังโกรธธธ....โว้ยเฮ้ย...
SS.347…ดีใจครับที่ได้มาปั่นกับคนเก่งๆ ....จะได้พัฒนาตัวเราร่างกายและจิตใจให้แข็งแรงครับ....ผิดพลาดประการใดอภัยด้วยครับ...ทุกข้อความได้ผ่านการApproveจากท่านพี่ยวช.แล้วนะ...พี่อารายเดี๋ยวพี่เอง.... (เอก ออเงิน).......

[Whaen_Saengnoi]

ขอบคุณมากสำหรับภาพถ่ายที่สวยงาม
เฉพาะอย่างยิ่ง คำบรรยายของ เอก ออเงิน อ่านสนุกมากครับ

[voody]

ผมจำอะไรไม่ได้เลย ตอนนั้นงงไปหมด หายใจยังจะไม่ทัน

[TNN]

ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ...น้องเอกบรรยายได้เห็นภาพชัดเจน..SS มหาโหด ฉบับแมวไม่อยู่ หนูร่าเริง... ปกติไม่ค่อยกระตุกกันเท่าไหร่ วันนี้เหมือนสวรรค์แกล้งเจ้า enve 6/7 ทั้งลมทั้งแรงกระแทกจากพวกเก็บกด คิดในใจ เดี๋ยวข้ามสะพานไปถึงวรเชรษฐ์ ลมส่งตูด ความเร็วสูงแน่ คงเหลือแต่พวกดิบ เถื่อน ทน ถึก... ดีระฆังช่วยไว้ก่อน..มีน้องล้ม..เกมหยุดแล้ว..ได้พักหัวใจกันครู่ใหญ่...วันนี้เหนื่อย แต่ก็มันส์มาก มีรูปมาประกอบคำบรรยายของเอก ออเงิน นิดหน่อยครับบบ..

อ. ฝรั่งตรวจความพร้อมก่อนออกจากปั๊ม..






วันนี้ท่านประธานมาร่วมออกรอบด้วย ควบพะโคมาสเตอร์ โอลิมปิค มาสัมผัสถนนบ้าง...












สาธุ วันนี้ขอให้ปลอดภัย ปั่นกันเบาๆ นะๆๆ..




































ผ่านโค้งหัวถนน ยังพอเก็บรูปไว้ได้อยู่..












มาได้หยิบกล้องอีกครั้ง ตอนเกิดอุบัติเหตุ..


น้องไม่เป็นอะไรมากครับ ขอให้หายเคล็ดขัดยอกในเร็ววัน จะได้กลับมาปั่นกันใหม่..


















347 Cycling Team..




บนถนน 347 ลงสะพานวันนี้ ปั่นกัน 2 แถวเบาๆ..










ที่ว่าการกาแฟ..




































ภาพหมดแล้วครับ..

[Rid_Inglife]

รอดตัวค๊าบบบบ...ติดไปสนามชัยนาท..สบายไป..555

[aexs]

- ขอให้นักปั่นที่ล้มหายเร็วๆ ครับ
- จังหวะมาผิดเสาร์ พอดีจริงๆ SS347 ที่ผ่านมาเป็นช่วงวันฮาโลวีน พอดี
- ปกติขี่กันไม่เร็วมากครับ 38-40 ยาวๆ หัวใจ AV HR Max% ไม่เกิน 150
- เจอ SS347 ฉบับ แมวไม่อยู่ หนูร่าเริง เข้าไป จะเหนื่อยหน่อย แต่สนุกก็ครับ ถ้ามีแรง

[CJ]

ขอบคุณพี่นันกับภาพสวยๆครับ

อย่างที่พี่นันบรรยายในภาพแหละครับผมไม่ได้มาปั่นกับกลุ่มมานาน SS ที่ผ่านมามีโอกาสมาผสมร่วมวงด้วยอีกครั้ง และก็ตั้งใจอยู่แล้วว่าจะถอนตัวตั้งแต่ต้นเนื่องจากว่างเว้นการปั่นมานาน ทนเกาะไปได้ไม่ไกลก็กระตุกร่มร่อนถลาหาทางกลับมายังแหล่งพักพิงสบายๆดีกว่า นั่งรอพี่น้องกลับมาทีละกลุ่มพร้อมรายงานข่าวการปั่นก็มีให้ได้ยิน เหมือนกับปั่นไปด้วยกัน

เวลามานั่งเสวนามีความสุขสนุกมากๆ โดยเฉพาะในตอนหลังปั่นนี่แหละ

ความเคลื่อนไหวเรื่องเพื่อนจะไปแข่ง สาระเรื่องรถถีบใหม่ๆ เสื้อผ้า หมวก รองเท้า เอามาเล่าสู่พร้อมกันในวงกาแฟ เครื่องดื่ม อาหาร


แม้ไม่ได้มาปั่นแต่ปัจจุบันผมก็ได้ติดตามความเคลื่อนไหวมาตลอดพบว่าผู้ร่วมปั่นมากขึ้นเรื่อยๆ ยกเว้นวันไหนมีงานหรือติดงานแข่งต่างๆ ก็จะเป็นช่วงเวลาที่คาดกันว่าจะปั่นกันเบาๆ ก็ยิ่งจะมีพี่น้องหน้าใหม่มาสมทบกันมากขึ้น


แต่ความจริงที่ปรากฏในปัจจุบันก็ชัดเจนครับว่าเรามีเสือเฝ้าถ้ำอยู่ตลอดเวลา แล้วก็พบได้เกือบทุกวันที่ 347 ที่นี่ยินดีต้อนรับแบบเบาๆเสมอครับ แบบเบาๆ สบายๆแต่คำพูด จนเป็นที่ยอมรับว่าสนุกสนานแบบสาหัสกันมาจนทุกวันนี้

ผมมีความสามารถในการปั่นต่ำกว่าวัยเพราะปั่นน้อยจะเจียมเนื้อเจียมตัว ระมัดระวัง แล้วก็หาโอกาสออกจากกลุ่มในเวลาที่เหมาะสมที่ผมสามารถหาทางกลับจุดเริ่มต้นในสภาพท่ไม่เหนื่อยมาก กลับมาแบบพอดีๆตัวทุกครั้ง เรียกว่าเอาตัวรอด หรือไม่ก็หาโอกาสออกปั่นก่อนไปเรื่อยๆคนเดียวแล้วกลับมาหาความสุขจากการนั่งคุยกันช่วงท้าย ใครที่ไม่มีแรงหรือเพิ่งมาใหม่ๆจะเอาอย่างผมก็ได้นะครับ

พี่น้องที่มาใหม่ไม่คุ้นกับเส้นทางการปั่นของพวกเราชาว 347 อยากให้ระมัดระวังสักนิดนะครับ สิ่งที่เราเป็นห่วงกันมากเวลาที่เราปั่นกัน

@ เส้นทางที่เราปั่นจะเริ่มจากจุดเริ่มต้นไปหัวถนน 347 ประมาณ 7 กม. จะโรลลิ่งกันไปพร้อมๆกันความเร็วไมสูงครับ แต่อยากให้เกาะกันไป

@ พอกลับรถที่หัวถนนใกล้มหาวิทยาลัยปทุมธานี ความเร็วจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามให้ทันอย่าเผลอ.. เส้นทางจะเลี้ยวเข้าคลองน้ำอ้อม วัดไผ่ล้อม ลอดใต้สะพานถนนวงแหวนตะวันตก ผ่านศูนย์ศิลปาชีพบางไทร ไปทางบางปะอิน เลี้ยวข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาผ่านศูนย์ศิลปาชีพเกาะเกิดบนถนน 347 มุ่งตรงไปทางบางปะหัน จนถึงแยกวรเชษฐ์ หรือสี่แยกเข้าอยุธยา ( เลี้ยวซ้ายไปเสนา สุพรรณ ) เลี้ยวเข้ามาทางวัดไชยวัฒนาราม ( บางวันก็ไปทางเสนา บางไทร ) เลาะริมน้ำ ข้ามเจ้าพระยามาที่ว่าการกาแฟ

ระยะทางตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงที่ว่าการกาแฟประมาณ 70 กม. พักเติมน้ำ

หลังจากนั้นปั่นกลับผ่านบางปะอิน เข้าคลองเปรม ออกถนน 347 สปริ้นเข้าเส้น และคูลดาวน์ เข้าปั๊ม รวมแล้วก็ประมาณ 100 กม. บวก ลบนิดหน่อย

เป็นเส้นทาง SS หรือ Sat Stage ของเราครับ

@ ที่ห่วงก็คือบางท่านจะกังวล เกร็งเวลาปั่นด้วยกัน กลัวว่าจะปั่นไม่สนุกทั้งที่ตั้งใจมาอย่างดี ไม่ต้องเกร็งครับทุกคนยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่เสมอ ทำความรู้จักพูดคุยกันได้ตามปรกติ

@ เราปั่นกันมานานมีเพื่อนร่วมปั่นมากขึ้น แต่ก็พอจะเข้าใจในวิธีการปั่นกัน สังเกตุไม่ยากครับ ปั่นตามๆกันไม่จี้ล้อคันหน้า ไม่ส่าย เราปั่นสองแถวผลัดกันขึ้นนำ การจี้ล้อบางครั้งคันหน้าฟรีขาลดความเร็วท่านจะควบคุมรถลำบากเวลาที่เหนื่อยจัดๆ เคยมีเกี่ยวกันเพราะเหตุนี้

@ มีบางช่วงที่ถนนจะเรียบไม่เท่ากัน ตามธรรมชาติถนนบ้านเราต้องไม่เหม่อ ระมัดระวัง เพราะมีบางคนล้มเพราะพลาดที่ระดับถนนที่ไม่คุ้นเคยนี่แหละครับ

เราปั่นกันเป็นกีฬา และกีฬาจักรยานก็ต้องอาศัยสมรรถนะของร่างกายที่ดี การมาออกกำลังกายก็เพื่อร่างกายที่แข็งแรง และปลอดภัย

ตอนนี้กำลังพยายามคุยกันว่าจะหาทางจัดการเรื่องจอดรถอย่างไรไม่เกะกะขวางทางผู้มาใช้บริการในปั๊ม และต้องขอบคุณเจ้าของปั๊มที่ยินดีต้อยรับพวกเรา เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมามีเพื่อนเจ้าของปั๊มสนใจอยากมาปั่นด้วย ยินดีมากๆ

สนุกกับการปั่นทุกท่านครับ

[TNN]

+100 ครับพี่เชาว์..เพื่อนพ้องน้องพี่ที่รักการปั่น คงได้สบายใจ เข้าใจ มากขึ้นนะครับ วันนี้ท่านประธาน มาบอกเล่าเรื่องราวชาว 347 ด้วยตนเอง...ไม่บ่อยนัก ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ...

@ ที่ห่วงก็คือบางท่านจะกังวล เกร็งเวลาปั่นด้วยกัน กลัวว่าจะปั่นไม่สนุกทั้งที่ตั้งใจมาอย่างดี ไม่ต้องเกร็งครับทุกคนยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่เสมอ ทำความรู้จักพูดคุยกันได้ตามปรกติ

@ เราปั่นกันมานานมีเพื่อนร่วมปั่นมากขึ้น แต่ก็พอจะเข้าใจในวิธีการปั่นกัน สังเกตุไม่ยากครับ ปั่นตามๆกันไม่จี้ล้อคันหน้า ไม่ส่าย เราปั่นสองแถวผลัดกันขึ้นนำ การจี้ล้อบางครั้งคันหน้าฟรีขาลดความเร็วท่านจะควบคุมรถลำบากเวลาที่เหนื่อยจัดๆ เคยมีเกี่ยวกันเพราะเหตุนี้

@ มีบางช่วงที่ถนนจะเรียบไม่เท่ากัน ตามธรรมชาติถนนบ้านเราต้องไม่เหม่อ ระมัดระวัง เพราะมีบางคนล้มเพราะพลาดที่ระดับถนนที่ไม่คุ้นเคยนี่แหละครับ

เราปั่นกันเป็นกีฬา และกีฬาจักรยานก็ต้องอาศัยสมรรถนะของร่างกายที่ดี การมาออกกำลังกายก็เพื่อร่างกายที่แข็งแรง และปลอดภัย